Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Ήλιος.

Ζωοδότης. Άπιαστος. Υπέροχος ή ανυπόφορος. Όσο κι αν προσπαθήσεις να του κρυφτείς, δεν θα τα καταφέρεις... Παρά μόνο όταν η γη θα έχει πραγματοποιήσει μισή περιστροφή γύρω απ' τον εαυτό της, κρύβοντάς σε προσωρινά.

Μα γιατί αναφέρομαι σε αυτήν του την έννοια; Γιατί όταν γράφω να γίνομαι τόσο ορθολογίστρια, ενώ με λένε ρομαντική;

Αυτήν την στιγμή δεν τον βλέπω. Τον κρύβουν τα σύννεφα... Μα τον νιώθω... Νιώθω την ζέστη. Και γι' αυτό, φυσικά, ξέρω ότι υπάρχει. Μα είναι μακριά. Πολύ μακριά. Ή όχι και τόσο; Αφού ποτέ δεν είχα την ικανότητα να υπολογίζω αποστάσεις.
Το μυαλό μου κολλάει. Φταίει η ζέστη; Ή το άλλο αποτέλεσμα που δημιουργεί στον οργανισμό μου ο Ήλιος; Για ποιον Ήλιο θέλω να μιλήσω; Μάλλον δεν θέλω να μιλήσω. Μια ακόμα νοητή επαφή μπορεί να με κάψει ακόμα περισσότερο. Να πάρει η ευχή, το καλοκαίρι είναι η εποχή που ο ένας ήλιος μου την δίνει, και ο άλλος Ήλιος δεν είναι κάπου τριγύρω...
...Εξκιουζ μι; Τι στο καλό θέλεις να κάνεις; Θέλεις πάλι να ακυρώσεις τον εαυτό σου, να αποδείξεις στην άλλη ότι όχι, δεν είσαι καλά αν δεν είναι κοντά σου; Θέλεις τόσο πολύ να το κάνεις;
Κάνε ό,τι νομίζεις. Συνέχισε, αν σε παίρνει. Εγώ δεν θα σε σταματήσω αυτήν την φορά... Βγαλ' το, αν γίνεται, και μην το ξαναφέρεις στην επιφάνεια. Δεν θέλω να σε βλέπω έτσι... Δεν σου πηγαίνει.

Εσύ, ευσυγκίνητο πλάσμα, εσύ ευθύνεσαι για την κατάστασή σου. Θέλεις τόσο πολύ να τον δεις... Θέλεις να του χαμογελάσεις, να του πιάσεις το χέρι αν γίνεται, να κλέψεις απ' αυτόν μια έξυπνη ατάκα ή κάποιο αστείο, ή ακόμα κι ένα περίεργο βλέμμα. Δεν σε νοιάζει τι θα είναι... Αρκεί να είναι απ' αυτόν.
Θυμάσαι. Θυμάσαι συνεχώς. Το παραμικρό είναι δυνατό να σε κάνει να σκεφτείς κάτι που θα έχει σχέση με αυτόν. Και τότε είναι που χαμογελάς. Όταν η εικόνα του στο μυαλό σου είναι τόσο καθαρή που νιώθεις ότι τον βλέπεις μπροστά σου. Όταν η ανάμνηση της φωνής του είναι τόσο ακριβής που νιώθεις ότι είναι λίγα μέτρα πιο πέρα. Όταν η φαντασία σου και το υποσυνείδητό σου δουλεύουν τόσο έντονα, που ακόμα κι αν ονειρεύεσαι, νιώθεις το άγγιγμά του, την ανάσα του, το φιλί του. Τότε είναι που χαμογελάς. Ολόκληρό σου το είναι χαμογελάει. Νιώθεις τι έχει οριστεί μέσα σου ως ευτυχία, απ' τις λίγες εμπειρίες που έχεις αποκτήσει στην σύντομη θητεία σου σε αυτόν τον κόσμο. Νιώθεις πιο ζωντανή από κάθε άλλη στιγμή.

Θέλεις να ζεις διαρκώς τέτοιες στιγμές. Θέλεις να μην σου προκαλείται καθόλου πόνος, να μην νιώθεις σαν εθισμένη σε κάποιο ναρκωτικό που δεν έχει πάρει την δόση της καιρό. Όχι ότι ξέρεις πώς είναι... Μόνο να το φανταστείς μπορείς.
Τα καταφέρνεις πια. Έχεις βρει μια εμφανώς ιδανική ισορροπία. Χαίρεσαι, δεν λυπάσαι όταν τον σκέφτεσαι.
Το πρόβλημα είναι όταν δεν μπορεί να σου έρθει τίποτα στο μυαλό που να έχει σχέση με αυτόν και να μπορεί να σε κάνει χαρούμενη.
Η διάθεσή σου εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τους εσωτερικούς..και το αντίστροφο. Δεν ξέρεις από πού έχει γίνει η αρχή. Είναι άλλος ένας φαύλος κύκλος.
Όταν είσαι κοντά του, αυτός είναι αρκετός για να σε κάνει να μην σκέφτεσαι τα προβλήματά σου. Όταν όμως έχεις πολύ καιρό να τον δεις, να επικοινωνήσεις μαζί του, να γίνει χειροπιαστός στο μυαλό σου, κάτι παθαίνεις. Τρελαίνεσαι. Γίνεσαι ευερέθιστη και νευρική. Ενοχλείσαι με το παραμικρό.
Αλλά και πάλι, αυτό εξαρτάται από την μέρα... Άλλοτε είναι ξάστερη, άλλοτε σύννεφα καλύπτουν περιστασιακά τον Ήλιο.

Πράγματι, έχω αρκετό καιρό να δω την Ανατολή... Παρ' όλο που βρέθηκα σε ένα μέρος που είναι πραγματικά μαγευτική, δεν άρπαξα την ευκαιρία. Τώρα, θα δω... Ελπίζω να μου έρθει στο νου την κατάλληλη στιγμή, να τύχει να ξυπνήσω νωρίς...
Στο ίδιο μέρος είχε γίνει, έναν χρόνο, περίπου, πριν.
"ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!" θυμάσαι;

Ωραίες μέρες... Μακρινές. Ή όχι και τόσο. Δεν είμαι καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις...
See ya...


Δεν υπάρχουν σχόλια: