Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Σημείο ζέσης: 27οC

Θέλω να γράψω. Καμιά φορά με πιάνει χωρίς κανέναν λόγο. Όχι ότι θεωρώ αυτά που βγαίνουν είναι πάντα αξιόλογα, απλώς είναι κάτι που μου αρέσει και το κάνω σχετικά εύκολα... Κάποιες φορές έχω κάποιον συγκεκριμένο σκοπό και τον επιτυγχάνω. Κάποιες άλλες αρχίζω με ένα θέμα, ανακαλύπτω ότι δεν επιδεχόταν τόση ανάπτυξη όσο νόμιζα, ξεφεύγω λίγο, αλλά στην τελική κάτι κάνω για να συνδυάσω το τέλος με την αρχή. Άλλες πάλι φορές, είτε δεν υπάρχει σκοπός, είτε ξεφεύγω τόσο πολύ που στο τέλος δεν με απασχολεί και γράφω κι άλλα άκυρα. Και δεν λέω μόνο για εδώ. Και τα τετράδια με εμπνέουν! Παρ' όλο που το είδος των κειμένων μου κυμαίνεται από "ψυχογραφικό" σε "δοκίμιο" και όχι πιο πέρα, το γεγονός ότι δεν είμαι καλή στις ιστορίες το εξηγεί μια χαρά. Όχι ότι με νοιάζει τόσο...

Υπάρχει και αυτο. Ξεκινάω με όρεξη, και μετά κολλάω. Damn it... Δεν ξέρω αν θα δημοσιεύσω στο τέλος αυτό, γιατί όπως είπα τα μικρά (και ανολοκλήρωτα συμπληρώνω!) κείμενα δεν με ικανοποιούν.
Έχει κίνηση στην Αθηνών-Κορίνθου...; Ωχ! Καλό κουράγιο! Ναι, ακούω ραδιόφωνο! Δεν το συνήθιζα, αλλά εδώ που μένω είναι ανοιχτό 24 ώρες το εικοσιτετράωρο... Ξύπνησα με το Sweet Disposition σήμερα, ένα τραγουδάκι που δεν ξέρω γιατί ακριβώς μου αρέσει, αλλά χαίρομαι να το ακούω. (βλ. πάτος της ανάρτησης) Και έχω μια -ακόμα- μανία. Να συνδυάζω αντικείμενα/τραγούδια/φράσεις με γεγονότα! Το τραγουδάκι αυτό ήταν σαν σάουντρακ του τέλους του ονείρου μου...

A moment,
a love,
a dream aloud
a kiss
a cry
our rights
our wrongs
a moment
a love
a dream aloud
a moment.
a love
a dream aloud...
Just stay there.


*banner: ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ. ^_^*


Η ζέστη με επηρεάζει πολύ αρνητικά. Το κρύο το αντέχω, αλλά την ζέστη καθόλου... Το "πρωί" (αν έντεκα η ώρα θεωρείται πρωί, τέλος πάντων...) ήθελα να πάω βόλτα απ' την γειτονιά μου, αλλά δεν άντεξα παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν ο σκύλος μου. Γύρισα λοιπόν, και βράζω χωρίς τουλάχιστον να γυρίζουν τα γρανάζια!
Τρεις ώρες ακόμα λοιπόν. Μετά θα γυρίσω στο κτίριο που ακόμα αποκαλείται σπίτι μου... Ωχ. Ικανή με έχω να αρχίσω να παραπονιέμαι. Αλλά δεν χρειάζεται... τουλάχιστον όχι εδώ. Δεν βγαίνει κάτι. Το μόνο που δεν θέλω να γίνει ΜΕΤΙΠΟΤΑ είναι να αλλάξω σχολείο. Δεν θέλω ρε παιδί μου να αποχωριστώ αυτά τα άτομα. Και να κρατούσα επαφή, είναι διαφορετικό να βλέπεις κάποιους ανθρώπους κάθε μέρα, να είναι μέρος της καθημερινότητάς σου, να βλέπεις πώς εξελίχθηκαν και εξελίσσονται ακόμα. Να τους καταλαβαίνεις, ή να μην τους καταλαβαίνεις και να μην σε νοιάζει! Να τους αγαπάς! Ο καθένας είναι μοναδικός, με τον τρόπο του. Εντάξει, μου το χουν πει. Δεν θα έιναι οι μοναδικοί άνθρωποι που θα γνωρίσω και θα αγαπήσω. Αλλά δεν θέλω να τους χάσω. Όχι ακόμα.. ):
Καλά. Ας μην γρουσουζεύω κιόλας. Δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά όλοι θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μην συμβεί αυτό.

Ουφ...







-πάτος ανάρτησης-

2 σχόλια:

Dream Girl είπε...

Δοκίμασες να βγεις έξω με τέτοια ζέστη; ο_Ο
Καλό κουράγιο... Τι να σου πω...:Ρ

11 η ώρα ΕΙΝΑΙ πρωί. Εγώ ξυπνάω κατά τις 3 και μέχρι τις 4 λέω καλημέρα.

Οι αναρτήσεις που είναι απλά για να υπάρχουν (δηλαδή αυτές που για άλλο λόγο τις ξεκινάς και στο τέλος άλλα γράφεις) πιστεύω πως είναι οι καλύτερες... Ίσως να εκφράζεσαι πιο άνετα μέσα από αυτές. :)

Ωραίο το τραγούδι. ^__^

Art. είπε...

ΟΚ, θα συμφωνήσω για τις έντεκα, αφού κυριολεκτικά δεν είναι *μεσημέρι*...!

Χεχε, μόνο που εγώ για να γράψω άκυρο κείμενο σημαίνει ότι ΔΕΝ εκφράζομαι άνετα. ^_^ That's just how I am...