Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μια βόλτα

Κάτι παρόμοιο με όλα τα άλλα...

"Τι στο καλό θέλω τελικά; "Κάτι περισσότερο" απάντησα στον εαυτό μου. Είμαι άνθρωπος (ναι), έχω τις αδυναμίες μου (ναι), θέλω πράγματα που απλά δεν μπορώ να τα έχω (ναι), με συνεπαίρνουν πράγματα -ο ουρανός, τα σύννεφα, ο Ήλιος (ναι)- μόνο όταν τα έχω μπροστά μου, όταν μου σερβίρονται έτοιμα (ναι), δεν προσπαθώ σχεδόν καθόλου να χαρώ, να δώσω χρώμα στη ζωή μου (ναι), και όλα αυτά γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί έτσι είμαι. Γιατί δεν είμαι καθόλου καλύτερη από τους "αργόσχολους" τις "κατίνες" και τους "απελπισμένους"..."


Αυτό ξεκίνησα να γράφω πριν λίγες ώρες... Πραγματικά, αν δεν είχα τις δικές μου πεποιθήσεις κατά καιρούς δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου σε ορισμένες καταστάσεις. Λες και έγινα κάποια άλλη από το μεσημέρι στο βράδυ... Αυτό που μεσολάβησε και με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να αναπνεύσω και να ξεφύγω προσωρινά από την ρουτίνα της πλήξης, ήταν μια απλή βόλτα... Αναγκαστική, ο σκύλος δεν κάνει την ανάγκη του στην τουαλέτα...

Μου αρέσει το περπάτημα. Είναι απ' τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν κίνηση και με χαλαρώνουν. Βέβαια δεν μπορώ καθόλου τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια + το ότι δεν ξυπνάω πρωί τελευταία, μου μένει μόνο το βράδυ. Ξεκίνησα λοιπόν την κλασική μου διαδρομή. Προχωράω, με μέτριας ταχύτητας βήμα. Ποτέ δεν την βαρέθηκα αυτήν την διαδρομή... Με φέρνει έτσι ώστε να περνάω από όλα τα μέρη που έχω καθημερινές αναμνήσεις, κρατώντας βέβαια μια Α απόσταση από το επίμαχο σπίτι. ^_^ Και πάντα όταν περνάω από αυτά τα μέρη, σκέφτομαι. Όμορφα πράγματα... Χαμογελάω. Γελάω κατά περίσταση. Αλλά πάντα, πάντα θυμάμαι.
Έφτασα λοιπόν στην γνωστή οδό... Η Poisonous αυτήν την στιγμή ξέρει ποια εννοώ! Κανονικά δεν θα έστριβα εκεί, παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσα παρά να υποκύψω στην επιθυμία του σκύλου. Κοιτούσα από ψηλά το σπίτι και σιγά σιγά κατέβαινα... Ποτέ δεν κατάφερα να διακρίνω φως από εκείνη την γωνία.

Προχωρώντας συνάντησα δύο άλλους με σκυλιά, σκέφτηκα για αρκετά διαφορετικά μα συγγενή θέματα, γέλασα ίσως μία δυο φορές. Ένιωσα πιο ζωντανή απ' ότι συνήθως, η αλήθεια να λέγεται. Το αστείο είναι ότι ο ένας με τον σκύλο με κοίταξε με ένα βλέμμα άγριο, μα μίζερο συνάμα. Και σκέφτηκα, είναι δυνατόν ενας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος ώστε να φροντίζει ένα πλάσμα που του προσφέρει μόνο συντροφιά να φαίνεται τόσο δυστυχισμένος; Μα γιατί να ομαδοποιώ ακόμα και τους φιλόζωους... Δεν θα ήθελα να τον κρίνω. Απλώς απόρησα με την στάση του, που μπορεί να ήταν και της φαντασίας μου...

Είναι υπέροχο να φυσάει ο αέρας και να σου χαϊδεύει το πρόσωπο...

Σε κάποιο σημείο σκέφτηκα να περάσω από το δημοτικό (τους.) και να παρατείνω την βόλτα μου. Αλλά ο σκύλος μου ήταν υπερβολικά ανυπόμονος σήμερα... Όχι άλλες πηγές αναμνήσεων λοιπόν! Λίγο πριν φτάσω στον δρόμο που βρίσκεται το σπίτι μου, ένας μελαψός κύριος εκανε πέρα για να περάσω. "Ευχαριστώ!" του χαμογέλασα και είπα. "Παρακαλώ..." είπε όλο ευγνωμοσύνη... και συνέχισα τον δρόμο μου. Οι άνθρωποι δεν είναι το χρώμα τους, η καταγωγή τους ή το πορτοφόλι τους...


Εξομολόγηση: πρέπει να βγαίνω πιο συχνά έξω.

Πριν λίγο αποφάσισα να φύγω. Με κάλεσαν εξ' άλλου... Και μόνο χαρούμενους μπορώ να τους κάνω. Κρίμα που ένα κλειστό κινητό καθυστέρησε την υλοποίηση αυτής μου της απόφασης. Και κρίμα που τώρα είναι λίγο αργά για τηλέφωνα!

Αυτά λοιπόν. Καληνύχτα σε όλους. (:



1 σχόλιο:

Poisonous είπε...

Αχ καταλαβαίνω! Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να κάνεις βόλτα μόνος σου. Νιώθεις τόσο ήρεμη, τόσο.. ευχάριστα. (:

Ναι, την ξέρω αυτή την διεύθυνση, που να μην την ήξερα. :Ρ Μην απολογήσαι, και εγώ στην θέση σου θα πέρναγα! ^_^ Και πόσο μάλλον όταν σου λείπει κάποιος..

Ενιγουέι, καλή σου νύχτα και φιλάκια πολλά μικρή μου τέχνη. :)