Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ήλιος. (2)

Δεν μπορώ να βρω κάτι πιο ταιριαστό... Δεν το χωράει το μυαλό μου. Έτυχε να συνδυάσω κάτι που ακουγόταν όμορφα σε μια γλώσσα που κανείς δεν την μιλάει, και να 'μαστε. Μια μικρή λέξη με τέσσερα και πέντε γράμματα να σε αντιπροσωπεύει...

Εσύ. Εσύ που χωρίς να το καταλάβεις ούτε εσύ, μα ούτε κι εγώ, έχεις γίνει ό,τι πιο ιδανικό στον νου μου. Έχεις ξεπεράσει όλα μου τα πρότυπα, όλες μου τις εξιδανικεύσεις. Έχεις γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για να πάνε καλά οι μέρες μου. Και οι στιγμές μαζί σου είναι πάντα ονειρικές.

Αν μπορούσα να κάνω μία μόνο ευχή, θα ήταν να μπορώ να διαβάσω την σκέψη σου. Ή έστω να καταλάβαινα τι κρύβει αυτό το βαθύ βλέμμα, αυτό το γλυκό χαμόγελο, αυτοί οι ευγενικοί τρόποι... Το ξέρω, όπως σου φέρονται φέρεσαι, αλλά εγώ δεν είμαι τόσο τέλεια για να αξίζω τέτοια συμπεριφορά... Δεν σε έχω ωφελήσει τόσο για να μου προσφέρεις τέτοια ευτυχία. Δεν έχω κάνει τίποτα. Και όλα είναι δικά μου... Έτσι αισθάνομαι. Κάθε φορά που βλέπω μες στα μάτια σου, νιώθω αυτό που έχει οριστεί μέσα μου ως ευτυχία. Επαναλαμβάνομαι, μα το νιώθω. Πραγματικά...

Ο μόνος λόγος που μετάνιωνα ήταν επειδή είχα βάλει ως στόχο να σταματήσω να σε βλέπω έτσι. Γιατί η υπερβολική έκθεση στον ήλιο έχει αρκετές επιπτώσεις... Έτσι λένε οι ειδικοί (;) και έτσι με συμβουλεύουν να κάνω. Η λογική μου πάει μαζί τους. Μα, υπάρχει λογική στον έρωτα; Αντιθέτως, η τρέλα πάντοτε τον συνοδεύει.
Άλλοι μου έλεγαν "Είσαι μικρή ακόμα... Έχεις όλη την ζωή σου μπροστά σου. Γι' αυτό, φρόντισε να ασχοληθείς με τα άλλα."
Και ερωτώ, μπορώ να το ελέγξω; Και να μπορούσα, δεν θέλω. Δεν μπορώ να το διανοηθώ. Είναι δυνατόν να παρατήσω κάτι, εφόσον μου χαρίζει τόσες χαρούμενες στιγμές;

Μέχρι σήμερα δεν ήμουν απόλυτα σίγουρη... Μα το κατάλαβα στην τελική. Μετά από λίγα λεπτά ασυγκράτητου γέλιου και, λίγο μετά, 40 δευτερόλεπτα δυνατής (μα πολύ δυνατής) ταχυπαλμίας, μου έγινε φανερό ότι συνεχίζω. Και είναι η δεύτερη φορά μέχρι τώρα. Σημαίνει κάτι, έτσι;
Και να μην σημαίνει, δεν με απασχολεί. Θα προσπαθήσω να το ζήσω. Και το κεφάλι μου βουίζει...

"Άρτσι!" "Θυμώνω, αλλά δεν το δείχνω. Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω." "Προσπαθώ να έιμαι ευγενικός, στοργικός, καλός..." "Υπάρχουν φορές που ζω για ένα μόνο πράγμα." "Άρτεμη ολέ ολέ!" "Α, σε είδα στον ύπνο μου σήμερα..." "Να έρθεις κι εσύ, αν θέλεις!" "Μην το σκέφτεσαι. Ζησ' το!" "Είσαι καλά;" "Δεν θα γυρίσετε μαζί μας;" "Μην ξεχνάς να ζήσεις την κάθε στιγμή, είναι μοναδική..." "Υπέροχο! Μόνο που οι μόνοι που θα το καταλάβουν θα είναι εσύ, εγώ και η καθηγήτρια." "Όταν μιλάει χρησιμοποιεί μια γλώσσα... εξευγενισμένη!" "Καλά, πάω πάσο...!" "Υπάρχει περίπτωση να φύγεις;" "Ευτυχώς!" "Σου έρχονται κάτι άκυρα όμως κατά καιρούς..." "Χαλάρωσε, δεν είναι απαραίτητο όλα να σημαίνουν κάτι!" "Εδώ υποκλινόμαστε..." "Άρτσι."

Τόσο περίπλοκος... Γι' αυτό και το είπα απ' την αρχή "Αυτό το κομμάτι, είναι δικό του." Εύχομαι να το ερμηνεύσω με τον τρόπο που βλέπω εκείνον. Μόνο τότε θα μείνω ικανοποιημένη. Ακούστε το, αν θέλετε... Και με σένα, θα τα πούμε τον Ιούνιο. Τότε θα είμαι πιο δυνατή, το νιώθω. Anar. ;)




(Η εκτέλεση δεν είναι καλή. :3 Ένα παραπάνω κίνητρο να υπάρξει καλύτερη!)
(^^Ψώνιο.)


Δημοσίευση Ανάρτησης.

2 σχόλια:

Fleur είπε...

Ωραια αναρτηση.<3

Μερικες καταστασεις ειναι πολυ ποριπλοκες :/
Ελπιζω να ξεκαθαρισει η συγκεκριμενη.:)

Φιλια.:)

Art. είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.