Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

No Music. And Lyrics.

When you try your best. But you don't succeed.

Αμφιβολίες, και πάλι. Παρ' όλο που από πάντα είχα ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου ότι έτσι είμαι, και δεν έκανα τίποτα, άλλαξα. Η επιθυμία για δράση πάντα υπήρχε. Όχι όμως και το θάρρος. Και το είχα δεχτεί.
Μα άλλαξα. Ω ναι...
Τα τελευταία δύο χρόνια έτυχε να γίνουν και η στιγμή που θα ξεπερνούσα τον εαυτό που είχα μάθει ως τώρα. Έτυχε να γίνουν και η στιγμή που θα δοκίμαζα, θα έκανα τις χαζομάρες μου, θα ήμουν υπερευαίσθητη και (κι ας μην το περίμενα ποτέ) παρορμητική.
Έτυχε να γίνουν η στιγμή της ζωής μου που θα μετάνιωνα κάθε μου λέξη.

Τώρα όμως, άλλαξα. Αλλά κάποια πράγματα παραμένουν. Και ενώ αυτά παραμένουν, θυμάμαι αυτά που είχα κάνει. Και τα θεωρώ χαζά. Και κατηγορώ το κοριτσάκι που ήμουν (;) τότε. And the tears come streaming down your face... When you lose something...you can't replace. Αναντικατάστατο. Ακόμα. Fuck... Εγώ το καθορίζω αυτό; Είμαι πεπεισμένη ότι προέρχεται απ' το μυαλό μου. Αλλά από πόσο βαθιά; Μπορώ να φτάσω εκεί μέσα; Μπορώ; Γίνεται να μου απαντήσει κάποιος..;

When you love someone, but it goes to...waste. Σπατάλη. Σπατάλη. Αυτό θέλω να πιστέψω; Αυτό μου έχουν πει πάντως... αρκετοί. Και είμαι πάλι πεπεισμένη ότι θέλουν το καλό μου. Οπότε... δεν θα τους ακούσω; Θα σταματήσω να γίνομαι αυτοκαταστροφική (κατά κάποιον τρόπο) και θα προχωρήσω οριστικά; Θα καταφέρω να κοιτάξω τον ήλιο στα μάτια; Μόνο λόγια άλλων μπορώ να χρησιμοποιήσω σε τέτοιες περιπτώσεις. Δυστυχώς. Μα μπορώ να κάνω και κάτι. Μπορώ να θυμάμαι να θυμάμαι εκείνες τις μέρες, όταν...

Όταν αγνοούσα.
Όταν υπήρξε η υποψία.
Όταν κατάλαβα.
Όταν το έμαθε η Ε. .
Όταν χοροπηδούσε.
Όταν ήμουν απλά ενθουσιασμένη.
Όταν απλά δεν άνοιγα το στόμα μου.
Όταν ήταν αλλιώς. Και το δήλωνε.

Τότε. Τώρα;
I no longer hear the music.



Υ.Γ. Δεν μου αρέσει αυτό που έγραψα. Όποιος έχει όρεξη και το νιώθει, ας με διαψεύσει, γιατί είμαι φανερά ανασφαλής με αυτά.

9 σχόλια:

Creep είπε...

Σε σένα δεν αρέσει. Σε ποιόν θα άρεσε να γράφει με τέτοιο επίπονο τρόπο για τέτοιο γεγονός; Μην ξεχνάς, γράφεις καταπληκτικά. Και για αυτό ακριβώς δεν σου αρέσει αυτό που έγραψες. Γιατί όσο πιο ωραία γράφεις, τόσο πιο έντονο θα βγει.
Για αυτό και δε σου αρέσει.
Τεχνικά είναι υπέροχο, το ίδιο και συναισθηματικά.
Σε προσωπικό επίπεδο όμως...
Κατανοητό πως πονάς για κάτι. Και το έχεις καταπνίξει καιρό μέσα σου. Ακόμα αυτό κάνεις. Σωστά;
Δεν σε κρίνω. Κάνεις ψυχολογικό κακό στον εαυτό σου, χωρίς όμως αυτό να είναι απροσδόκητο ή καταδικαστέο, γιατί βρίσκονται συναισθήματα στη μέση. Μα τι λέω, τα ίδια τα συναισθήματα είναι ο λόγος που πονάς.
Άτοπες φράσεις. -.-

Καλό σου απόγευμα Νταρκ Άρτ. ;)

ΥΓ: Το Scientist το άκουγα πολύ τελευταία.

Creep είπε...

Και κάτι άλλο. Σχολίασα στο ποστ σου με τις αφιερώσεις. Συγγνώμη που το άργησα τόσο.

Art. είπε...

Ναι, το είδα. Πριν δω το σχόλιό σου. :Ρ Να 'ναι καλά οι e-mail ειδοποιήσεις... Και σου απάντησα!

Τι να πω. Ευχαριστώ που ασχολήθηκες. :) Και μην νομίζεις. ΟΛΑ άτοπες φράσεις είναι. ;) Το πραγματικό θέμα είναι πολύ μακριά απ' τα λόγια.

Καλό απόγευμα και σε σένα, Κωνστανς. :)

Creep είπε...

Ω ναι. Όσο και να βελτιώνεσαι στο γράψιμο και στην ομιλία, τα συναισθήματα δύσκολο να τα εκφράσεις.
Ευχαριστώ. ^^

Fingolfin είπε...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι είναι αυτό που σε έκανε να νιώθεις έτσι, ωστόσο το κείμενο σου είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο ώστε αυτός που το διαβάζει να καταλάβει ότι σου ήταν πολύ δύσκολο να το γράψεις. Παραμένει ωστόσο ένας τρόπος να εκφράσεις αυτό που νιώθεις και να μην το κρατάς μέσα σου. Γράφεις πολύ ωραία, γιατί γράφεις αυτό που νιώθεις. Μπορεί να μην είναι ωραίο, αλλά δεν νιώθουμε πάντα ωραία.

Ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορείς να το αλλάξεις. Πρέπει να προχωρήσεις και να το ξεχάσεις, χωρίς να το αφήνεις να καθορίζει τι κάνεις από εδώ και πέρα. Χαμογέλα, να σκέφτεσαι θετικά και τα πράγματα θα βελτιωθούν.

Art. είπε...

Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ, Fingolfin. Εύχομαι κάποια στιγμή, τόσες φορές που θα ακούσω ακόμα κάτι αντίστοιχο, να το εσωτερικεύσω κιόλας και να το πιστέψω πραγματικά. :)

Καλησπέρα.

Amélie Μelon είπε...

Είναι η πρώτη φορά που σε διαβάζω και μπορώ να πώ πως το κείμενο σου είναι εξαιρετικό... Βάζεις νομίζω όλα σου τα συναισθήματά σου μέσα σε αυτό... Και στο γράφω αυτό γιατί την έλλειψη αυτοπεποίθησης με τα γραπτά μου την έχω και εγω!

Το ξέρω πως θα σου πω κατί που θα σου φανεί ακατόρθωτο (όπως μου φαινόταν και μένα κάποτε) άλλα προχώρα και κοίτα να είσαι καλά και να χαμογελάς!

Art. είπε...

Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ και καλωσήρθες, Amélie Μelon ( με το υπέροχο ψευδώνυμο. :) Αξεπέραστη ταινία.)

Les temps sont durs pour les rêveurs.

Amélie Μelon είπε...

Πραγματικά, les temps sont durs pour les rêveurs. Mais l' imagination est toujours ici, comme un ballon rouge.. Να είσαι καλά!