Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Έμπνευση...σχεδόν.




Ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα τέλος. :Ρ
Αλήθεια, από πού πηγάζει;
Ας υποθέσουμε ότι κάθε ιδέα ή σκέψη δεν μπορεί να προέλθει εξ' ολοκλήρου απ' το μυαλό ενός ανθρώπου, μα αποτελεί συνδυασμούς άλλων λέξεων και σκέψεων που προέρχονται από τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες μας. Αυτα που διαβάζουμε και ακούμε μας ανοίγουν όντως τους ορίζοντες, μας δίνουν όντως κίνητρο να δημιουργήσουμε, ή μας περιορίζουν σε ένα ορισμένο πλαίσιο λεξιλογίου, θεματολογίας ή ακόμα και ιδεολογίας; Αυτά που έχει συνθέσει ένας ανθρώπινος νους που έτυχε να του βγουν σε χαρτί ή πληκτρολόγιο και έτυχε να αναγνωριστούν ή να ένουν την τύχη ή ακόμα και να προορίζονταν εξ' αρχής ώστε να δημοσιευτούν και να γίνουν προσβάσιμα και σε άλλους ανθρώπους, μας κάνουν καλύτερους "συγγραφείς"; Μας ανοίγουν τα φτερά;

Τι θέλω και μιλάω... Σαφώς και συμβαίνει αυτό.
Μόνο που για να συνθέσεις κάτι πραγματικά δικό σου πρέπει να έχεις διαβάσει πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και το μυαλό σου να είναι καθαρό από άμεσες αναμνήσεις αυτών.
Προσωπικά, αν μόλις έχω διαβάσει κάποιο κείμενο ή ποίημα και πάω να γράψω, μου έρχεται αυτό ή το θέμα του ή ο τρόπος που είναι γραμμένο και...κολλάω.
Αντιγράφω στην ουσία...
Και μετά...backspace...
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να γράψω μουσική. Μου έρχονται διαρκώς άλλες μελωδίες, άλλα θέματα, άλλοι αυτοσχεδιασμοί και σταματάω την προσπάθεια. Κλασικά, απογοητεύομαι που δεν μπορώ να φτιάξω κάτι δικό μου, να "γεννήσω" κάτι εξ' ολοκλήρου, να πρωτοτυπήσω. Και μετά μιλάω...


Αφήστε το. Είμαι χαμένη υπόθεση.
Κάτα τα άλλα, μέσα μου μπορώ να εξηγήσω τα πάντα εκτός απ' τις ανθρώπινες επιθυμίες. Ανικανοποίητοι, όλοι μας... Πάντα. Κανείς δεν θα είναι ποτέ πλήρης κατά βάθος. Μόνο αυτοί που δεν εκφράζουν συχνά τις επιθυμίες τους προς τα έξω μου δημιουργούν αυτήν την ψευδαίσθηση.
Και επειδή έχω μάθει από τον εαυτό μου κάποια πράγματα, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εγώ ή κάποιος να επιθυμεί κάτι.

-Μα, είναι φυσιολογικό!

Τώρα, το γιατί κάποιος να επιθυμεί κάτι σε κάποιον συγκεκριμένο βαθμό (=πολύυυυυυ μεγάλο) είναι πράγματι ανεξήγητη υπόθεση.

Θα ήθελα να διατυπώσω μια μου απορία. Όποιος βρει κάτι καλό ας μου απαντήσει: Δεν είναι πραγματικά άδικο να επιθυμείς κάτι τόσο, μα τόσο πολύ και να σου φαίνεται φυσική και (μάλλον) αμετάκλητη η επιθυμία αυτή και η τύχη/φύση/ύπαρξη να μην έχει προνοήσει ότι μπορεί να υπάρξει η πιθανότητα να το αποκτήσεις;



Και ναι, είμαι ολοκληρωτικά εκτός θέματος. Να πάρει. Πότε θα βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου; Θα γίνω άραγε αυτή που ήμουν; Πόσο πιο υπέροχος μπορεί να γίνεις, μου λες;

Όχι, δεν έχω άλλες ερωτήσεις. Καληνύχτα (και σε σένα, μαλάκα).






υ.γ. Βρέχει... Παντού...

3 σχόλια:

Amélie Μelon είπε...

Αν αυτό που θέλεις, το θέλεις πραγματικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γίνει. Θα συνομοτήσει το σύμπαν κια θα γίνει. Το θέμα είναι οτι συνήθως αργεί.......

Αλλά πρέπει να το θέλεις πάρα πολύ. Να μην περνάει ώρα χωρίς να το σκεφτείς. Να μην μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτό. Να είναι κομμάτι σου...

Άρτι, το ξέρω οτι το θέλεις... Θα γίνει.. ;)

Φιλάκι!

Art. είπε...

Ας είναι καλά η γλύκα και η αισιοδοξία σου. :) Μόνο που για τίποτα δεν είμαι σίγουρη πια... Δεν έχω δει αποτελέσματα από την δική μου "δύναμη θέλησης".

Να σαι καλά!

Amélie Μelon είπε...

Αρτάκι μου!! Μην ακούω απαισιοδοξίες σε παρακαλώ!! Όλα θα γίνουν με τη σειρά τους!!

Πραγματικά όλα καλά θα πάνε! Θα το δεις κούκλα μου!!

Να προσέχεις και να είσαι πάντα αισιόδοξη και χαμογελάστη!!

Φιλάκια πολλά πολλά!!