Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ; Στάσιμη..; Χα!

Βλέπεις, ακούς, νιώθεις στο πετσί σου ότι οι άλλοι άνθρωποι ζουν πράγματα, προχωράνε, πονάνε, ρισκάρουν, πετυχαίνουν ή απογοητεύονται και φτου κι απ' την αρχή. Βλέπεις να βιώνουν εμπειρίες τις οποίες μόνο να φανταστείς μπορείς, προς το παρόν. Κι όμως, αναρωτιέσαι γιατί π.χ. σε συμπαθούν και δεν σε καλούν για καφέ ή κάτι παραπλήσιο, γιατί σου λένε ότι είσαι όμορφη και δεν έχεις ακόμα γκόμενο, γιατί σε επαινούν για την εξυπνάδα σου και κολλάς διαρκώς όταν είναι να μιλήσεις.
Ζηλεύεις τα πάντα και τους πάντες.
Αφού θέλεις να γνωρίζεις ό,τι γίνεται/κυκλοφορεί.
Να είσαι η καλύτερη σε ολα.
Να είσαι κορμάρα.
Να είσαι φίλη με όλους.
Να αρέσεις στο άλλο φύλο.
Να μπορείς να κάνεις μια αξιοπρεπή συζήτηση.

Ταυτόχρονα, θέλεις να παραμείνεις αυτή που είσαι, να μην αλλοτριωθεί ο χαρακτήρας σου. Και, φυσικά, να συνεχίσεις να κάνεις καλά αυτό που αγαπάς.

Απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις.

Το καλό είναι ότι έχεις αρχίσει τελευταία να μην νοιάζεσαι για ορισμένες ελλείψεις (άραγε;) που έχει η καθημερινότητά σου.

Αυτή είσαι. Η Άρτεμις, με τα πρωτερήματα, τις αδυναμίες, τον εξωτερικό και εσωτερικό σου κόσμο. Με την γοητεία σου, τις εμπειρίες σου, το μυαλό και την ψυχή σου.

Αυτή που δακρύζει, που γελάει, που νιώθει καμια φορά κενή, που νιώθει άλλες φορές τόσο πλήρης, που της αρκεί ένα χαμόγελο για να φτιάξει η μέρα της.
Αυτή που καμιά φορά αντιδράει ανεξήγητα, είτε γελώντας νευρικά, είτε πετώντας κάτι ανόητο, είτε σιωπώντας.
Αυτή που θέλει, που νομίζει ότι δεν προσπαθεί, που θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι.
Αυτή μωρέ... Δεν την ξέρεις ακόμα;

Από πού κι ως πού, λοιπόν, αυτό το περίπλοκο πλάσμα να μένει στάσιμο; Γιατί οι εμπειρίες των άλλων είναι πιο σημαντικές; Ακριβώς: δεν είναι! Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάθε στιγμή που ζούμε, είναι η καλύτερη δυνατή. H δική μας στιγμή! Και δεν υπάρχει άλλη. Αφού αυτές που ανήκουν στο παρελθόν έφυγαν, αυτές που πρόκειται να έρθουν, δεν είναι προκαθορισμένες. Τι άλλο να μένει εκτός από το "τώρα";

Μην γίνεσαι χαζή. Εντάξει, είπαμε, οι άλλοι βγαίνουν, κάνουν σχέσεις, αποστομώνουν κατά καιρούς.
Εσύ κάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό: υπάρχεις. Και όχι μόνο υπάρχεις... Έχεις και λόγο ύπαρξης, με τον οποίον έχεις συμβιβαστεί και, μάλιστα, τον απολαμβάνεις! Δεν νιώθεις πίεση από το σχετικό βάρος που σου προκαλεί η ευθύνη.
Απλά έτυχε να γεννηθείς δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε κάτι σημαντικό και περιμένει από σένα να το συνεχίσεις. Και το κάνεις οικειοθελώς.

"Και για όλα τα άλλα...υπάρχει χρόνος!"

Όχι μόνο υπάρχει χρόνος. Σκέψου το. Σε εμποδίζει κανείς να τα ζήσεις; Όχι. Και κοινωνική ζωή έχεις, και ερωτευμένη είσαι, και ικανοποιητικές επιδόσεις σε ό,τι κάνεις. Γιατί έχεις παράπονο ότι τάχα "μένεις στάσιμη"; Εσύ δεν είσαι που εξελίσσεσαι συνεχώς, που μαθαίνεις από όλους τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν; Που σε γοητεύουν και σε συγκινούν τόσο υπέροχα πλάσματα;

Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή. Είχα και έχω τους καλύτερους ανθρώπους που θα μπορούσα να έχω.

Μπορεί να ακουστεί βαριά κουβέντα... Μπορεί και να μην ισχύει...
Αλλά... νιώθω ευτυχισμένη. Πραγματικά.

Και κάτι ακόμα... Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σ' αγαπάω. Με όλη μου την καρδιά. Και η αγάπη υπερνικά όλα τα εμπόδια, βλακείες,  είναι ο δεσμός που ενώνει κάθετι ζωντανό και μη. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι τίποτα περίπλοκο... Είναι ΄τοσο απλός. Αρκεί να μάθεις να τον παρατηρείς. "Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους."



Δημοσίευση ανάρτησης.

6 σχόλια:

Dreamcatcher είπε...

Πολύ αληθινή ανάρτηση.
Χαίρομαι που βλέπεις τα θετικά της ζωής σου. Εγώ ακόμη το δουλεύω. ;)

Τα λέμε!

Poisonous είπε...

"Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σ' αγαπάω. Με όλη μου την καρδιά."

Γαμώτο το άκουσα αυτό κάπου τις τελευταίες μέρες, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ. :S Σε ταινία λογικά..

Πωω μ'αρέσει η αισιοδοξία σου, και γενικά αυτό που είπε η Dreamcatcher. Η αναγνώριση των θετικών στοιχείων. Δεν χρειάζεται να γίνεις κάποια άλλη, είσαι αυτή που είσαι. We are what we are. :)

Fleur είπε...

Θα συμφωνησω και εγω με τα κοριτσια.:)
Ειναι εξαλλου ωραιο να αναγνωριζεις τον ευατο σου.

Τα λεμε.:)

Amélie Μelon είπε...

Πλύ ωραία αυτά που γράφεις... Συνέχισε όσο μπορείς να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου...

Μου έλεγε πάντα ο καθηγητής της έκθεσής μου (σοφός άνθρωπός): " το μονοπάτι προς την αυτογνωσία σε οδηγεί στη μεγαλύτερη σοφία..."

Faery είπε...

Aχ! Μα πόσο ωραία η ανάρτησή σου! Έχω εκστασιατεί τώρα.. Αλήθεια είχα πάρα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι τόσο όμορφο και αληθινό! Μπράβο! :)
Βρήκα τον εαυτό μου σε τόσο πολλά σημεία..
Είναι τέλειο που νιώθεις ευτυχισμένη! Και για να θέλεις να το πείς σημαίνει ότι είσαι, δεν το θεωρώ υπερβολικό!
(Ευχαριστώ που μ'αγαπάς ακόμα κ αν δεν με ξέρεις!)
"Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους." Ποιός θα μου τις μάθει άραγε? :/

Art. είπε...

Σας ευχαριστώ. :)


Faery, μόνο εσύ. Μόνη σου θα τις καταλάβεις. Θα έρθει η ώρα,... Νομίζω πως σε όλους μας δίνεται η ευκαιρία να βρούμε τον τρόπο που θα μας κάνει ευτυχισμένους. Και θα είναι πιο απλός απ' ότι νομίζαμε.. :)

Φιλιά!