Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Τί στο...

Τί κάνεις;
Πού βρίσκεσαι;
Πότε θα γυρίσεις;
Πώς και δεν τα είπαμε τόσον καιρό;
Θες να βρεθούμε, όταν γυρίσεις, φυσικά;..


Ψίθυροι άλλης μιας νύχτας που πέρασε άσκοπα. Χωρίς ύπνο, χωρίς όνειρα. Μιλούσα. Μιλούσα μόνη μου. Συνέχεια. Έκανα παύσεις για να προσθέσω το απαραίτητο σάουντρακ. Σκηνοθεσία ολόκληρη, σού λέω! Μιλούσα. Θυμόμουν. Διόρθωνα. Cut! Ξαναθυμόμουν. Ξαναμιλούσα. Μοντάζ. Παράδοση. Δεν ξύπνησα. Σηκώθηκα. Πήγα εκεί που ήθελα. Δεν ξεκουράστηκα, δεν μέ έπιασε ο καφές... Είδα την Ανατολή. Όχι πίσω από εκεί που ήθελα, μάλλον χάλασε η σκηνοθεσία σ' εκείνο το σημείο. Αλλά πρόλαβα. Κάτι είναι κι αυτό...  "Τί νόημα έχει να στείλεις ένα γράμμα χωρίς αποστολέα;" Εξαρτάται αν θα περιμένεις απάντηση. Πόσα πράγματα άλλαξα. Πόσα πράγματα είπα σωστά αυτό το βράδυ. Όλες οι ατάκες αποδείχθηκαν λάθος. Μα τις διόρθωσα. Μού αρκούσε; Άραγε; Τί με εμπόδιζε απ' το να σκηνοθετήσω κάτι που δεν θα παιζόταν ποτέ ή κάτι που παίχτηκε με άλλο τρόπο, και τώρα, με ίδιο πρωταγωνιστή αλλά αλλοτριωμένο; Tού έλειπε η φυσικότητα, μόνο και μόνο για να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες και τις επιθυμίες της. Βέβαια, αυτή ήταν η ξεχωριστή. Και αυτός ήταν μόνο "γιαξεχωριστές". Αλλά το έργο παίχτηκε, το είδαμε μία φορά. Έτσι όπως προοριζόταν να γίνει. Δεν μπορεί να υπάρξει επανάληψη. But now it’s done, it’s over, we’ve had our chance. There was even, for a second, hope of resurrection, or almost. Χάνεις. Χάνεις το παιχνίδι, ακόμα και με δεσμοφύλακα. Δεν ακολουθείς τους κανόνες. Γιατί "Είσαι μουσικός!" και ξέρεις ότι ακόμα και κάτι τόσο τιμητικό πέφτει στο βάθος της δικαιολογίας. Βάρβαρος. Άλλος ένας. Χρόνια τώρα υπήρχει, μα δεν είχε όνομα... Να 'ναι καλά ο γλυκός κιθαρίστας. Αυτός σού άρεσε. Τον ικανοποίησε το λίγο που έδωσες. Αρκούσε. Μα ήταν ένα, δεν ήταν πολλά. Μα και αυτό ένα είναι. Όχι κομμάτι, ντοσιέ. Δεν έχεις υπομονή αρκετή για να τα βάλεις με ένα ντοσιέ; Παρακμάζεις, πραγματικά. "Θα κλαις πάλι, μην κλαις πάλι". Δίκιο. Έχει δίκιο. Μα ποιος ακούει την φωνή που έρχεται από ψηλά όταν ο δρόμος προς τα έγκατα είναι ανοιχτός; Όταν τον τραβάει τόσο ισχυρά; Όταν τον αφήνεις να σέ τραβήξει αβίαστα, χωρίς κανέναν δισταγμό; Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Είναι άραγε το μυστικό; Φυσικά είναι! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Επανάληψη, όχι ακριβής. Επανάληψη, με βελτίωση. Επανάληψη, με εμπλουτισμό. Επανάληψη, αργά για σταθερότητα. Επανάληψη, γρήγορα για δοκιμή και ευελιξία. Επανάληψη με εναλλαγές στην ρυθμολογία, όπου γίνεται. Επανάληψη από μέσα. Επανάληψη, απ' έξω. Επανάληψη, ξεχωριστά. Επανάληψη μαζί. Τί συνήθης δικαιολογία να μην έχει κάποιος κάρτα... Δεν μπορείς να ξέρεις αν ίσχυε ή όχι. Αν ντρεπόταν να πει ότι ξέχασε ή όχι. Αλλά υποθέτω δεν σε ενοχλεί τόσο. Γιατί είναι αυτός που είναι και ξέρεις ότι δεν λέει ψέματα. Γιατί έχετε πάρει χαμπάρι ο ένας τον άλλον και τού λες την αλήθεια όσο κι αν τον ενοχλεί. Γιατί σού λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν σέ προσβάλλει. Και έχεις μάθει να μην το κάνει. Τον δικαιολογείς. Όπως και..






Φτάνει για σήμερα. Αρκετή αυτοψυχανάληση έπεσε το βράδυ και κουράστηκα. Κάτι, έτσι, για να δηλώσω το "Παρούσα!". Όχι ότι ήμουν αναγκασμένη... Επανάληψη. Επανάληψη.








υ.γ. Ευχαριστώ θερμότατα τον πιο καλό θηλυκό Άγγελο για το υπέροχο τραγούδι.



My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love,
but my mind holds the key.


I'm standing on a stage
of fear and self-doubt. It's a hollow play,
but they'll clap anyway...


I'm living in an age
that calls darkness light. Though my language is dead,
still the shapes fill my head.


I'm living in an age
whose name I don't know. Though my fear keeps me moving
still my heart beats so slow.


My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


My mind holds the key.


My body is a... 
is a... 
is a... 
is a... 
is a...




My body is a cage.
We take what we are given...

Just because you've forgotten, doesn't mean you're forgiven.


I'm living in an age
that screams my name at night.
But when I get to the doorway, there's no one in sight.


I'm living in an age...
they laugh when I'm dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


You're standing next to me...


My mind holds the key...
   Set my spirit free.
      Set my spirit free.
   Set my body free.
Set my body free.


Set my body free.

4 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Επαναλήψεις... Πόσες επαναλήψεις... Πόσα replays έχει παίξει αυτό το DVD Player... Πόσες ίδιες σκηνές έχει καταγράψει αυτή η κάμερα... Πόσες επαναλήψεις... Και πόσες έπονται ακόμα...

Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς καθόλου... Τέτοια υπέροχη μουσική υπάρχει μόνο για να την μοιράζεσαι με ανθρώπους που την αξίζουν...Εγώ σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...

Art. είπε...

Να 'σαι πάντα καλά, αυτό μόνο!

stefanos maximos είπε...

Γεια!
ειμαι ο Στεφανος Μαξιμος και αυτα ειναι τα μπλογκ μου :
http://mag-gr.blogspot.com (για ελληνικα περιοδικα)
http://blogo-gr.blogspot.com (για ελληνικα μπλογκ)
http://imertv.blogspot.com (για ελληνικη τηλεοραση)

Αν θελεις διαβασε τα και αν σου αρεσουν γινε μελος και βαλε τα στη λιστα σου.
Θα κανω κι εγω το ιδιο και θα σε διαβαζω.

Ευχαριστω.

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Art μου, long time no see. Ελπίζω να είσαι καλά! Ήθελα μόνο να σου πω ότι κλέινω τα "Απύθμενα Νερά" κι ανοίγω ένα καινούριο site.
http://storiestogo.weebly.com/
Αυτό είναι, λοιπόν. Όποτε θες και μπορείς ρίξε μια ματιά. Θα ήθελα πολύ να'σαι εκεί! :) Καλά να περνάς!