Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Τέσσερα τσιγάρα

Σε τέσσερις μέρες λοιπόν; Τόσο λίγο! Τόσο πολύ. Θα μπορούσα να μιλήσω για την αίσθηση του χρόνου, αλλά το μυαλό μου είναι πολύ αδρανές αυτή τη στιγμή. Ή θα μπορούσα να μιλήσω για την αξία της αναμονής στα μεγάλα και σπουδαία για εμάς πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω για πολλά πράγματα, για όσα περιέχονται στον έρωτα ή κινούνται γύρω από αυτόν, σε πλειάδα περιπτώσεων. Και θα μπορούσα για μία φορά ακόμα να ξεφύγω, να ταξιδέψω λίγο με τις λέξεις. Χωρίς να νοιαστώ για ειρμό ή ποιότητα. Ναι, αυτό θα ήθελα να κάνω. Να χαθώ, έστω και λίγο. Μα και γι' αυτό ανήμπορη καταλήγω; Μπορεί. Μπορεί όχι. Δεν ξέρω ακόμα, εξ' άλλου "είμαστε στην αρχή", έτσι δεν λέω συνέχεια μέσα μου; Κι όμως, νιώθω ότι αυτή η πορεία δεν είχε αρχή. Ότι ξεκίνησε από το πουθενά, ότι ήταν η φυσική συνέχεια της ζωής, όχι μόνο της δικής μου. Κάτι που ανήκει στην ροή του κόσμου. Κανείς δεν προσπάθησε, κανείς δεν θυσίασε κάτι για να γίνει, έγινε απολύτως φυσικά. Και θα συνεχίσει, επ' αόριστον. Θα συνεχίσει... Αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος. Το τέλος το δίνουμε εμείς. Και κατέληξα πάλι, στα γενικόλογα, στις φιλοσοφίες... Τίποτα δεν έχει σημασία. Τίποτα. Μόνο αυτά τα μάτια που με κοιτάζουν. Αυτά τα χέρια που με αγγίζουν. Αυτή η ανάσα που με ζεσταίνει. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν μου αξίζεις, δεν έκανα κάτι για να σε κερδίσω, απλά ήρθες κοντά μου, τόσο λέω: είμαι τυχερή. Πραγματικά, είμαι τυχερή. Και το γεγονός ότι δεν πηγαίνω να κοιμηθώ μήπως και συμβεί κάτι καινούριο και εγώ βρίσκομαι αλλού; Όχι, αυτό δεν είναι θυσία. Είναι ανάγκη. Όταν αισθάνεσαι ότι κοιμόσουν για πολλά χρόνια, δεν θα το ρίξεις στο ξενύχτι; Η νύχτα. Αυτή που ποτέ δεν συμπάθησα και πάντα με γοήτευε. Ίσως ποτέ να μην την άντεξα. Οι ενοχές βλέπεις... Άμα δεν κοιμηθείς, την επόμενη μέρα δεν θα αποδόσεις. Άμα πιεις, την επόμενη μέρα θα ζαλίζεσαι. Άμα καπνίσεις, την επόμενη μέρα θα νιώθεις ξερός. Έτσι πάει. Αίτιο-αποτέλεσμα. Παροδικότητα. Φθαρτότητα. Είναι μεγάλο κρίμα να λειτουργείς με αξιώματα. Αλλά όλοι τους πήραν μια βάση. Και όσοι προσπάθησαν να μπουν όλο και πιο βαθιά, βρήκαν την βάση της βάσης, την οποία όμως πάλι θεωρούσαν ως βάση. Αλλά τί τα λέω, τα είπαν άλλοι καλύτερα, πολύ πριν από μένα. Τί να πεις... Σε λίγο θα ακουστεί (ή όχι) ο γνωστός ήχος και θα σταματήσω να πληκτρολογώ. Και μπορεί και να μην συνεχίσω. Σε τέσσερις μέρες, ακούς; Πολύ σου φαίνεται. Έχεις πράγματα να κάνεις, δεν το αρνείσαι. Έχεις να απασχολείς το μυαλό σου. Κι όμως, κάθεσαι και περιδιαβαίνεις τα δρομάκια του μυαλού σου, μήπως και βγάλεις κάποια άκρη. Ποτέ δεν την έβγαλες. Παρ' το χαμπάρι. Και δεν χρειάζεται να την βγάλεις -δεν θα την βγάλεις. Ζεις για τις στιγμές που το μυαλό σου σταματάει, για τις στιγμές που νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Ναι, αυτό είναι. Αυτό. Και αν είναι να ζήσεις άλλες τέσσερις μέρες αναμονής, θα είναι τόσο μεγάλη υπόθεση; Εσύ κοιμόσουν τόσα χρόνια και τώρα σε πειράζει η αναμονή; Περίμενες. Περίμενες. Ήρθε αυτό που περίμενες, όχι όπως το περίμενες, αλλά ακόμα καλύτερα. Και αγαπάς τις εκπλήξεις, ό,τι προβλέψιμο σε κάνει να πλήττεις. Ναι. "Εγώ δεν είμαι προβλέψιμος." Δεν είσαι. Δεν είσαι. Και αυτό πηγάζει από μέσα σου. Από την μουσική σου. Το ένιωσα. Σου το είπα. Με πίστεψες; Έχει σημασία; Είπαμε, μέσα σε αυτήν την μικρή περίοδο αναμονής εκτός των άλλων θα κάνεις και υποθέσεις. Ναι. Ναι. Υποθέσεις. Όλα είναι υποθέσεις. Δεν υπάρχει αλήθεια, μόνο υποκειμενικότητα. Κάτι συνέβη, εντάξει. Το γιατί συνέβη; Το υποθέτεις. Το ερμηνεύεις, με τον τρόπο σου. Το αναλύεις με τα δεδομένα που έχεις στα χέρια σου. Αυτό. Γιατί συνέβη; Για κανέναν λόγο. Αυτό δεν θεωρείται ικανοποιητική απάντηση αλλά, αν ισχύει; Δεν γίνεται να ισχύει; Να μην υπήρχε λόγος; Είπαμε, δεν ικανοποιούμαι από αυτό. Πρέπει όλα να έχουν μια κάποια εξήγηση, έτσι δεν είναι; Πρέπει. Δεν σημαίνει ότι την έχουν όμως. Είσαι πολύ όμορφος. Στο έχω πει. Και το πήρα πίσω. Μα γιατί εκείνη τη στιγμή το θεώρησα ευτελές; Είναι η αλήθεια μου. Είσαι πολύ όμορφος. Είσαι πολύ όμορφος άνθρωπος. Και




Τα χέρια μου μουδιάζουν. Είναι το παρελθόν; Ή αυτό που έπεται; Είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις; Ή αυτό το οποίο προκαλούν; Ποια είναι η αιτία; Όλα αυτά μαζί; Κανένα; Κάτι άλλο; Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Τέσσερις. Τέσσερις μέρες. Είναι πολύ. Αλλά αξίζει την αναμονή. Και μετά θα τελειώσει. Και θα αρχίσει κάτι άλλο. Και θα ξανατελειώσει. Και θα ξαναρχίσει κάτι άλλο. Παροδικότητα; “All these things happen in one second and last for ever.”


Ναι... Η αναζήτηση να τελειώνει, προσωρινώς, με ένα δάκρυ χαράς. Ευχάριστο. Μάλλον ευχάριστο. Το μυαλό δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω να χάσω ούτε μία στιγμή. Και χάνω τόσες περισσότερες λυπούμενη που χάνω στιγμές. Ω ναι, είναι τραγικό να σκέφτεσαι το γεγονός ότι σκέφτεσαι. Και τέλος για σήμερα. Τέλος, κι αρχή. Θα περιμένεις τον ήχο; Κι αν δεν έρθει; Όσο αντέξεις λοιπόν. Καληνύχτα, μικρούλα.






Και εύχεσαι να έζησες την ηδονή που έζησε κι εκείνος... Μπορεί να έγινε; Αν ναι, είσαι πολύ τυχερή.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Can you... can you die of happiness?









Περίμενέ με. Δεν θα αργήσω. Σ' ευχαριστώ.





Τα υπόλοιπα, στην φαντασία του αναγνώστη... (: Καλημέρα. Ο κόσμος είναι υπέροχος.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα,...

...Και να γιατί δεν είμαι Ελύτης. Κάθε αρχή και δύσκολη! Και επειδή ακόμη ψάχνω αυτό το κάτι που ναι μεν πρέπει να είναι αυθόρμητο, αλλά δυσκολεύομαι να βρω, καταφεύγω σε αναμνήσεις... Και νομίζω είναι μία καλή ευκαιρία να το κάνω, χάριν μιας χάρης (χμμ; πλεονασμός;) σε μία φίλη, την οποία ήθελα να ευχαριστήσω, κάποια στιγμή τουλάχιστον.


Στην Flying.High.Dead.Angel (όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε την. Εγκρίνω.)


Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, λοιπόν, δεν έχω ιδέα τί συνεβη. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο, υποθέτω... Όλα κυλούσαν ομαλά, όπως πρέπει στην καθημερινότητα ενός νέου κοριτσιού που δεν παίζει με την φωτιά και δεν προκαλεί την μοίρα του.
Ήταν βολικό τότε, και πήγαινε σχεδόν πάντα στην ώρα της. Με το που θα περνούσε το κατώφλι του προαυλίου, θα χτυπούσε το κουδούνι. Η ιδανική ώρα. Δεν χρειαζόταν ούτε να περιμένει, ούτε και να υπομείνει σε ένα ενοχλημένο βλέμμα ή πικρόχολο σχόλιο (το οποίο μάλλον ποτέ δεν είχε δεχτεί ακόμα και όταν αργούσε, χάριν συνέπειας) όποιου τύχαινε να αναλάβει το τμήμα της για την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώτη ώρα, δεν ήξερε αν συνέβαινε παντού και με όλους, αλλά τίποτε δεν την εμπόδιζε να φαντάζεται, ήταν περίεργο ανέκδοτο. Ένα είναι το ότι υπήρχαν πάντα εκείνοι που δεν θα ήταν τόσο "τυχεροί" ή θα είχαν παρακοιμηθεί ή ο λυκειάρχης θα αποφάσιζε να τους κλείσει την πόρτα γιατί "δεν παρευρέθηκαν στην προσευχή, οι οποίοι θα δέχονταν το πικρόχολο σχόλιο, χάριν επανειλημμένης σύμπτωσης των προαναφερθέντων. Το αστείο είναι πως αυτοί αποτελούσαν συνήθως μια διασκεδαστική διακοπή της συχνής μονοτονίας της πρώτης ώρας και εκλαμβάνονταν από την ίδια μάλλον ευχάριστα. Από την άλλη, την εκνεύριζαν απίστευτα οι αντιδράσεις τους, αυτό το ύφος "μα καλά, έκανα κάτι και μου μίλησε έτσι;" που σχεδόν κάθε φορά είχαν, ενώ η ίδια ήξερε καλά ποια ήταν η αιτία. Δεν τους κατηγορούσε που αργοπορούσαν, όπως είπαμε της ήταν ευχάριστο, απλά τους θεωρούσε ανόητους που δεν καταλάβαιναν πώς είχε η φυσική τάξη πραγμάτων: αίτιο --> αποτέλεσμα. Και φυσικά ότι ο καθηγητής δεν ανέχεται τις επαναλήψεις, όπως πρέπει να κάνουν οι μαθητές.
Και πάνω που η πρώτη ώρα έφτανε στο ζενίθ της, θα άρχιζε να πεινάει. Ε ρε πείνες που έπεφταν... Πρωινό δεν έτρωγε -μα ποιος τρώει πρωινό πριν το σχολείο;- και λιμπιζόταν το τοστάκι που είχε πάντα μαζί της από το σπίτι. Αν δεν άντεχε, και ήταν τυχερή, θα το ακουμπούσε διακριτικά κάτω απ' το θρανίο της, θα άνοιγε (ει δυνατόν) αθόρυβα το αλουμινόχαρτο και θα έκλεβε καμιά μπουκιά.
Αλλιώς θα καθόταν να μετράει τα δευτερόλεπτα. Γιατί κάθε μέρα το ρολόι θα κολλούσε στις εννιά παρά τέταρτο. Και τα πεντάλεπτα που νόμιζε ότι υπολόγιζε θα ήταν τελικά δίλεπτα. Υπήρχαν φυσικά και αυτοί που είτε θα έκαναν αντίστροφη μέτρηση, την οποία πάντα για κάποιο λόγο θα ακολουθούσε κουδούνι (punctuality freaks), είτε θα εφάρμοζαν την αντίστροφη ψυχολογία και θα έλεγαν "σε 20 χτυπάει", ενώ όλοι -σχεδόν- ήξεραν ότι η ώρα ήταν εννιά παρά δύο και κάτι. Και το σχεδόν πάει στο ότι κάθε φορά θα υπήρχε το ψάρι που θα έλεγε "όχι ρε πούστη, δεν αντέχω άλλο...".
Και να σου το πρώτο διάλειμμα. Το οποίο δεν μετράει κανονικά, γιατί κάποιος μαλάκας σκέφτηκε να το κάνει πεντάλεπτο. Τα πέντε λεπτά δεν θεωρούνται διάλειμμα, ειδικά αν το κυλικείο είναι πέντε χιλιόμετρα μακριά από την τάξη. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν, λένε, όλοι, εκτός από την έξυπνη πρωταγωνίστριά μας (η οποία σκατά έξυπνη είναι, έχει καλή μαμά).
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σχολείο είναι σαν μια μπάλα που γκελάρει. Τουλάχιστον αν μπορούσε να επαναληφθεί αντίστροφα ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητάς της αμέσως μετά το τέλος της κίνησης. Είναι μια αλληλουχία από μάθημα-διάλειμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται. Ένας κύκλος που κλείνει κάθε μέρα και ξανανοίγει την επόμενη. Και όλο αυτό διαρκεί οχτώ μήνες τον χρόνο, επί δώδεκα χρόνια. Φακ γέα. Μα δεν είναι δική μου ιδέα αυτή, ούτε και της πρωταγωνίστριας. Είναι παράξενο να θεωρείς αξιοσημείωτο κάτι που ενστερνίζεσαι σε μηδενικό βαθμό.
Και είναι επίσης παράξενο να ψάχνεις την δομή μιας ιστορίας στο χρονικό της πλαίσιο, ενώ δεν σου αρέσει αυτή η μέθοδος και το θεωρείς "εύκολη λύση", αλλά παράλληλα να μην θέλεις να βγεις εκτός.
Το καλό με το σχολείο είναι ότι αποτελείται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι είναι απαίσια, αλλά άκρως ενδιαφέροντα όντα. Τί εννοώ; Θα βρίσεις τον καθηγητή που δεν σου έβαλε βαθμό/σε έβρισε/σε πρόσβαλλε/είναι απλά περίεργος, αλλά θα τον θυμηθείς, τουλάχιστον σαν φιγούρα, στο άμεσο/κοντινό/μακρινό μέλλον (ή αυτόν, ή τα καλαμπούρια που λέγονταν γι' αυτόν). Οι "κανονικοί", αδιάφοροι άνθρωποι, κλασικά, δεν θα σου μείνουν, δεν θα θυμάσαι ούτε το όνομά τους. Και όσο γι' αυτούς που θα νιώσεις ότι σε άγγιξαν ή ότι τουλάχιστον σου έμαθαν κάτι, δεν θα τολμήσεις να το παραδεχτείς (εκτός αν είσαι, σαν την πρωταγωνίστρια, της άποψης ότι είναι άνθρωποι και είναι θεμιτό να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση μαζί τους καλύτερα και ευκολότερα απ' ότι με τους συμμαθητές σου).
Και να ήταν μόνο οι καθηγητές... Υπάρχουν φυσιογνωμίες μέσα σε μία τάξη, τις οποίες γνωρίζουν, με τον συγκεκριμένο τρόπο, μόνο τα μέλη της. Μπορεί κάποιος να είναι ο πιο δημοφιλής του σχολείου, να τον γνωρίζουν όλοι από όλες τις τάξεις και τα τμήματα, αλλά η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα αυτών που βρίσκονται μαζί του εκείνη τη στιγμή. Το να ξέρεις ποιος θα πει τί ποια στιγμή, να καταλαβαίνεις ποιος έγραψε το τάδε χαρτάκι ενώ όλη η τάξη σιωπεί, να ξέρεις από πού ξεκίνησε ο μαραθώνιος σαλιωμένων μπαλακίων από χαρτί ή ποιος οργάνωσε την Φρουτοσαλάτα. Ή πάλι να ξέρεις εξ' αρχής ποιος (δεν) θα αντιδράσει για την ημερομηνία ή την ύλη του διαγωνίσματος, ποιος (δεν) θα μιλήσει στην συνέλευση του τμήματος και ποιος θα διαφωνήσει μαζί του. Και φυσικά θα είσαι ο μοναδικός που θα ξέρεις με το όνομά του αυτόν που ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, ούτε συμμετέχει, που έχει από κανέναν μέχρι δύο φίλους από το ίδιο τμήμα για το διάλειμμα, που όλοι ρωτάνε "μα καλά, αυτός πάει στο σχολείο μας;", μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στον κατάλογο και υπάρχουν ακόμα οι καθηγητές με αλτσχάιμερ που επαναλαμβάνουν την ανακοίνωσή του κατά κόρον. Ή απλά επειδή μέσα στην τάξη υπάρχει, πιανει μια θέση, η οποία είναι φυσικά αμελητέα στον χώρο του προαυλίου.
Και φυσικά υπάρχουν τα ωραία στο σχολείο. Ένα χαρτάκι πήρε φωτιά την ώρα που η καθηγήτρια των Γαλλικών εξέφραζε ενθέρμως το εγκώμιόν της στους αρχαίους ημών προγόνους (αμελώντας ότι δεν έβγαζε μόνη της την ύλη και τα θέματα των εξετάσεων) και κατά συνέπεια άρχισε να ουρλιάζει σαν υστερική. Μια λάμπα, από αυτές τις ωραίες, τις μεγάλες φθορισμού, έπεσε κοντά στα πόδια δύο μαθητών που έπαιζαν ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι μέσα στην τάξη, το "νεκρό διάστημα" μετά το διάλειμμα και πριν την γυμναστική. Κάποιος τόλμησε να αντιμιλήσει στον σπαστικοβαρετό καθηγητή και η υπόλοιπη ώρα κύλησε ευχάριστα, με αμοιβαία μπινελικώματα και ποινολόγιο αφού χτυπήσει το κουδούνι. Ατελείωτες ώρες τεχνολογίας και θρησκευτικών με Όνομα Ζώο Πράγμα και Ποιος Πού Με ποιον Πότε Συμπέρασμα.
Και φτάνουμε στα τελειώματα. Η τελευταία ώρα. Η μισή τάξη κοιμάται, η άλλη μισή χασμουριέται.Οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Χαλαρότητα, και από τις δύο πλευρές. Ποιος νοιάζεται; Τέτοιες στιγμές κανείς δεν σκέφτεται το τώρα, σκέφτεται το μετά (την έξοδο, τις διακοπές, το ταξίδι, την εκδρομή, το φροντιστήριο).
Οι εξετάσεις; Δεν μετράνε. Γρήγορα περνούν. Όλοι ασχολούνται με αυτές, είτε αγχώνονται είτε όχι. Και φυσικά δεν υπάρχει πολύς χρόνος τριβής. Πηγαίνεις, μιλάς με τους υπόλοιπους λίγο για αυτό που θα γράψεις, γράφεις και φεύγεις. Δεν είσαι πλέον εκεί. Είτε είσαι με ορισμένους φίλους μετά είτε όχι, δεν νιώθεις ότι είσαι στο σχολείο.
Άρα στο σχολείο δεν δίνεις σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα σημεία που, είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, σου μένουν. Λογικό, αν αναλογιστείς τις ώρες που περνάς μέσα στον χώρο.
Φυσικά, το σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι! Και καταντά (;) την συναναστροφή πράγμα βολικό. Άλλο να υπάρχει καθορισμένος ρόλος ή τουλάχιστον όρια για τον καθένα, και άλλο να κληθείς εσύ να καθορίσεις τον/τα δικό/ά σου. Είσαι αναγκασμένος να είσαι εκεί, με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχεις περιθώριο επιλογής. Είναι εύκολο το σχολείο. Δίνει μια κάποια ασφάλεια, νομίζω, και εγώ, και η πρωταγωνίστριά μου, στην οποία για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να δώσω επαρκή ρόλο και προσωπικότητα. Γιατί η πρωταγωνίστριά μου είμαι εγώ. Ή τουλάχιστον ήμουν κάποτε. Αυτή αγαπούσε το σχολείο, το θεωρούσε ότι πιο σημαντικό έχει στην ζωή της. Και όλα αυτά; Γι' αυτούς που την έκαναν έστω και προσωρινά να γελάσει, γι' αυτούς που της έδωσαν, γι' αυτούς στους οποίους νόμιζε ότι είχε δώσει κάτι, γι' αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον που έτυχε να βρει εκεί. Κι εγώ το αγαπάω, τουλάχιστον ορισμένα σημεία του. Απλά, και λυπάμαι αν θα απογοητεύσω την κοπέλα στην οποία και θα αφιερώσω την ανάρτηση μιλώντας πάλι για μένα, ας πούμε ότι δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα στην ζωή μου, που δεν ήταν ούτε τότε, αλλά υπήρχε ζωή κάθε στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει, όχι  κάθε στιγμή. Έχω γίνει σκληρή και επιλεκτική.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Κατάλαβα πού θέλω/δεν θέλω να πω ναι, και πού το είπα. Και πού τελικά μού βγήκε σε καλό.











Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.




Eχεμ. :)







(Γκρρ, απαίσιο. Δεν βγήκε. Λυπάμαι που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει μια ξεχωριστή μέρα, καλά, ας μην γίνομαι μοιρολατρική, που δεν υπήρξε πρόσφατα κάτι πολλά υποσχόμενο σε σχέση με το σχολείο. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σου αφιερώσω αυτήν την αδέξια ανάρτηση, Άγγελε. Δεν ξέρω αν είχες κάποια προσδοκία ως προς την αίσθηση, αλλά μάλλον αδυνατώ να αναπαραγάγω κάτι που πλέον μού φαίνεται μακρινό σε τέτοια φάση. Ευχαριστώ για όλα και να είσαι καλά!)

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Μια ευτυχής συγκυρία

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα είχα περάσει καλά στο δημοτικό.
Αν είχα περάσει καλά στο δημοτικό, θα πήγαινα εκεί που πήγαν όλοι.
Αν πήγαινα εκεί που πήγαν όλοι, δεν θα πήγαινα εκεί που πήγα.
Αν δεν πήγαινα εκεί που πήγα, δεν θα τον γνώριζα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα τον γνώριζα.
Αν δεν τον γνώριζα, δεν θα τον είχα ερωτευτεί.
Αν δεν τον είχα ερωτευτεί, θα το χειριζόμουν καλύτερα.
Αν το χειριζόμουν καλύτερα, θα είχε τελειώσει από νωρίς.
Αν είχε τελειώσει από νωρίς, θα είχα διαφορετικές ευκαιρίες.
Αν είχα διαφορετικές ευκαιρίες, δεν θα αποξενωνόμουν.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα αποξενωνόμουν.
Αν δεν αποξενωνόμουν, δεν θα με πείραζε.
Αν δεν με πείραζε, δεν θα το έκανα.
Αν δεν το έκανα, δεν θα αηδίαζα.
Αν δεν αηδίαζα, δεν θα έφευγα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα έφευγα.
Αν δεν έφευγα, δεν θα άλλαζα.
Αν δεν άλλαζα, δεν θα είχα επαφή.
Αν δεν είχα επαφή, δεν θα ήξερε.
Αν δεν ήξερε, δεν θα με διάλεγε.
Αν δεν με διάλεγε, δεν θα είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα.
Αν δεν είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα, δεν θα γινόμουν καλύτερη.
Αν δεν γινόμουν καλύτερη, δεν θα πρόσεχα ότι με πρόσεχε.
Αν δεν πρόσεχα ότι με πρόσεχε, δεν θα δημιουργούσα επαφή.
Αν δεν δημιουργούσα επαφή, δεν θα είχα ζήσει εκείνη την νύχτα.
Αν δεν είχα ζήσει εκείνη την νύχτα, δεν θα είχα πλέον ελπίδες.
Αν δεν είχα πλέον ελπίδες, θα τελείωνε;
Αν δεν είχα ζήσει εκείνη την νύχτα, θα τελείωνε;

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα είχε τελειώσει.
Αν είχε τελειώσει, δεν θα πήγαινα.
Αν δεν πήγαινα, δεν θα του μιλούσα.
Αν δεν του μιλούσα, δεν θα το ανέφερε.
Αν δεν το ανέφερε, δεν θα το άνοιγα.
Αν δεν το άνοιγα, δεν θα έβλεπα την πρόσκληση.
Αν δεν έβλεπα την πρόσκληση, δεν θα το σκεφτόμουν.
Αν δεν το σκεφτόμουν, δεν θα το ζητούσα.
Αν δεν το ζητούσα, δεν θα δεχόταν.
Αν δεν δεχόταν, δεν θα πήγαινα.
Αν δεν πήγαινα, δεν θα υπήρχε εκείνη η μέρα.
Αν δεν υπήρχε εκείνη η μέρα, θα τελείωνε;

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα τελείωνε.
Αν τελείωνε, δεν θα ήμουν εδώ που είμαι.
Αν δεν ήμουν εδώ που είμαι, δεν θα ήθελα να γίνω καλύτερη.
Αν δεν ήθελα να γίνω καλύτερη, θα έμενα στάσιμη.
Αν έμενα στάσιμη, ποιο το νόημα; :)




Ουφ, άντε πάλι. Story of my life (nuff said). Κι εγώ βαριέμαι να το διαβάσω.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Χμμ, πού το έχω ξαναδεί εγώ αυτό;;;

Χαμογελάω σαν ηλίθιο με κάθετι που θυμάμαι.
Τσεκάρω κινητό/υπολογιστή ανά μισάωρο.
Δεν χορταίνω με φωτογραφίες/βίντεο/παλιά μηνύματα.
Ακούω ό,τι ακούει.
Ό,τι κάνει μού φαίνεται αξιαγάπητο. Αν δεν είναι το συγχωρώ.
"Αγαπάω τις ομοιότητες και ερωτεύομαι τις διαφορές."
Νομίζω ότι βλέπω το πρόσωπό του στον δρόμο.
Πλάθω σενάρια και το χαίρομαι.
Κάνω όνειρα και το χαίρομαι.
Θέλω όλος ο κόσμος να δει πόσο υπέροχος είναι.


Ετυμηγορίες;;;




Καλησπέρα (ή  μάλλον καληνύχτα) στην μπλογκόσφαιρα! Θέλω να εξομολογηθώ ότι πάω να διαβάσω Αρχαία. Είθε να ιδωθούμε υπό καλύτερες (από άποψιν δημιουργικότητας) συνθήκες!

Γκλιν γκλον.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Απεύθυνση:

Στο χτες.

 Σ' ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι. Αλλά σε έχω ξεχάσει.
Τα πρόσωπα; Τις φωνές; Τις στιγμές; Μόνο να τα αναπαραγάγω μπορώ. Ό,τι υπάρχει μέσα μου θα μείνει εκεί. Ό,τι επρόκειτο να εξελιχθεί, δεν το έκανε. Ό,τι δημιουργούσε προβλήματα δεν είναι παρά μια αμυχή στην σχεδόν ανέγγιχτη ψυχή μου. Δεν είσαι πια εδώ. Και εγώ δεν είμαι εκεί. Δεν ενοχλείται κανείς πλέον απ' το τίποτα...





I told myself that you were right for me.


I don't wanna live that way,
reading into every word you say...


You can get addicted to a certain kind of sadness.


-----------------------------------------------------------------------------

Στο σήμερα.

 Τί λες όταν οι λέξεις σου φαίνοντα περιττές;Όταν το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι ότι ξέρεις τί θέλεις εκείνη τη στιγμή;
Οι λέξεις βγαίνουν αυτόματα. Δεν υπάρχει σχέδιο. Όλα βγαίνουν αυθόρμητα, πηγάζουν από μέσα σου. Δεν χρειάζεται σχέδιο.
Να έχεις βρει κάτι να αγαπήσεις, κάτι που να μην σε αναγκάζει να προσποιηθείς. Και να έχεις την τύχη να νιώσεις ότι στην πορεία κι αυτό θα σε αγαπήσει. Να ξέρεις ότι οι κόσμοι σας είναι παράλληλοι, τεμνόμενοι και περιπλεκόμενοι μαζί. Να μην σε ενοχλεί τίποτα πλέον και να έχεις και πάλι αυτό το σφίξιμο που καιρό τώρα είχε εξαφανιστεί. Να χαμογελάς με το ίδιο πράγμα τέσσερις, πέντε, έξι, φτου και βγαίνω φορές και να συγκινείσαι. Να θυμάσαι κάτι που μοιάζει κοντινό αλλά να ξέρεις ότι έπεται συνέχεια
Ναι, αυτό ήθελες τόσον καιρό. Αυτό σου έλειπε. Και ό,τι και να γίνει στο τέλος δεν θα είναι το ίδιο. Ce moment n'est pas le même. Και το ξέρεις.











I don't know you. But I want you.
All the more for that.


Games that never amount to more than they're meant will play themselves out.


We've still got time.






-----------------------------------------------------------------------------






Στο αύριο.


Περίμενε γιατί έρχομαι.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα.






Και το σώμα θυμάται. Και αδυνατεί να ξεχάσει. Γιατί όταν η πραγματικότητα βρισκόταν μες στο όνειρο, το ξύπνημα ήταν η πικρή επιστροφή. Τώρα που στην πραγματικότητα εισχώρησε ένα τόσο δα όνειρο, μπορεί και να τρέμεις να κοιμηθείς, μήπως και ξυπνησεις.
Και αν αποδειχθεί ότι το όνειρο ήταν πραγματι όνειρο, ποια η διαφορά του αν συνέβη ή όχι; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πράγματι έγινε κάτι τέτοιο; Ότι ήταν αυτό που θέλεις τόσο να ήταν και ελπίζεις ότι ήταν; 
Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που αποφάσισες να ανοίξεις τα μάτια σου ενώ ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου. Γιατί έλεγες στον εαυτό σου να πάψει επιτέλους να ελπίζει.
Και το σώμα θυμάται. Από την αϋπνία και την επιθυμία. Από το ξενύχτι και την λαχτάρα. Από το ποτό και τον πόθο. Έγινε τόσο σύντομα, τόσο γρήγορα, χωρίς προειδοποίηση. Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: Έγινε πράγματι;
Και φοβάσαι να το πιστέψεις. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν όνειρο. Και εύχεσαι να ήταν όνειρο, κάτι που το μυαλό έφτιαξε. Κι ας μην έχει διαφορά. Γιατί το σώμα θυμάται, το άγγιγμα, την ανάσα. Τον ήχο της βαθιάς φωνής, την εικόνα του γλυκού προσώπου, την οσμή των τσιγάρων. "Και τα άστρα να κλαίνε στην απουσία σου απόψε..." Όχι. Δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Γιατί αν το παρελθόν απομακρυνθεί περισσότερο θα είναι πάλι αργά για πισογυρίσματα...


Και το σώμα θυμάται. Ήταν πρωί. Αλλά ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανατείλει. Κρίμα. Θα ήταν ίσως πιο όμορφα... Εικονικά...
Ναι, ήταν ήδη όμορφα. Πολύ όμορφα.


Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

19h 15m

Περπατάς προς την είσοδο. Περιμένεις. Παίρνεις μια ανάσα. Βρίσκεις την κατάλληλη στιγμή και βγαίνεις με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο. Υποκλίνεσαι, κοιτάς το κοινό αλλά δεν το βλέπεις. Ισιώνεις το φόρεμα και κάθεσαι. Δέσιμο, λουριά, γάντι, ρετζίστρα. Τσεκ. Περιμένεις. Βαθιά ανάσα.
Ή τουλάχιστον κάπως έτσι το φαντάζομαι. Καλό ακούγεται. Όχι τρομακτικό πάντως.

Χμμ, όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι,όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις..; Μπαρούφες. Το μόνο που καταφέρνει το σύμπαν, αν πράγματι συνωμοτεί, είναι να σε κάνει να θέλεις κάτι.
Και όταν αρχίσεις να το θέλεις είναι, με τον α ή βου τρόπο, τελειωμένη η υπόθεση. (:





















υ.γ. 1 Μου έλειψαν τα υστερόγραφα.-
υ.γ. 2 Τρεις μέρες τώρα το έχω στο μυαλό μου... Ειλικρινά, αν ήταν βιολί, αυτό θα έπαιζα.



υ.γ. 3 Εύχομαι να έχει ήλιο αύριο...