Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Χωρίς Τίτλο



Αγάπησέ με. Πες μου ότι όλα εντάξει. Αγάπησέ με.  Κράτα με και μην με αφήνεις. Μόνη. Αγάπησέ με. Μην με αφήνεις μόνη. Θέλω. Σε θέλω. Αγάπησέ με. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει Αλλά αγάπησέ με. Δεν νιώθω καλά τώρα. Γι αυτό αγάπησέ με. Ό,τι κρύβεις πες το μου. Αγάπησέ με. Αυτό που μες την νύχτα σε τρώει. Αγάπησέ με. Τι απόκρυφες οργιαστικές σκέψεις σε ταλανίζουν, αγάπησέ με. Γιατί αυτό αρκεί, ακούς; Αγάπησέ με. Και τίποτε δεν θα σου λείψει. Αγάπησέ με. Και θα σε αγαπήσω και γω. Αγάπησέ με. Και ακόμα και αν δεν με αγαπούσες θα ήξερα. Θα ήξερα ότι αυτό θα ήταν που έλειπε. Να με αγαπάς εσύ και μόνο εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Πάρε με στην αγκαλιά, την μεγάλη αγκαλιά. Σφίξε με, βγάλε ό,τι έχω μέσα μου. Τάχα. Αγάπησέ με. Δώσε μου ό,τι έχεις βαθιά μες στην ψυχή σου. Αγάπησέ με. Γιατί δεν χορταίνω, όσο και να με αγαπάς. Αγάπησέ με. Δείξε μου, ω δείξε μου, γιατί έξυπνη δεν είμαι, τον τρόπο. Δείξε μου τον τρόπο να σε αγαπώ. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτε. ΓΙ’ αυτό, αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με.  Θα μάθω. Το υπόσχομαι. Κούφια λόγια, αλλά αγάπησέ με. Πες το μου, θέλω να το ακούσω. Ακόμη μια φορά. Αγάπησέ με. Δύο κορμιά. Γιατί ένα κι ένα κάνουν τρία. Αγάπησέ με. Δείξε μου ότι είναι αλήθεια… Θα το καταλάβω. Αλλά πρώτα, αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με, και θα καταλάβω. Φτάνει λες, αλλά αγάπησέ με. Ποτέ δεν είναι αρκετό, ακούς; Αγάπησέ με. Η σκέψη είναι εχθρός. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Σταμάτα να σκέφτεσαι. Και θα σταματήσω και γω. Αν με αγαπήσεις, όλα θα τα ξεχάσω. Και θα ήταν τόσο όμορφο. Λυτρωτικό. Ναι, ναι. Αυτή είναι η λέξη. Αγάπησέ με. Αυτό σου ζητώ. Τίποτε άλλο. Κουράζομαι. Με κουράζω. Αγάπησέ με. Θα σταματήσω. Για να σταματήσω. Ίσως. Λες ότι δεν θες να πονώ; Πόνος μου και λατρεία μου εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Και όλα τα άλλα θα εξανεμιστούν. Αυτό θες. Αυτό θέλω. Γιατί, ρωτάς; Έτσι. Δεν υπάρχουν αιτίες όταν μιλάς για έρωτα. Σσσστ, μην μιλάς. Αφέσου. Κι άλλο. Αφέσου κι άλλο. Και εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα. Θα είμαι το ξίφος σου στην μάχη. Θα είμαι η πένα σου στην γραφή. Θα είμαι η μούσα. Θα είμαι τα πάντα. Θα γίνω τα πάντα. Μόνο να με αγαπήσεις. Αυτό σου ζητώ. "Αν με αγαπάς, αγάπησέ με."




Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Έξοδος

Άλλη μια νύχτα. Καθόμασταν και πατούσαμε πλήκτρα ενώ τα χρώματα και τα σχήματα εναλλάσσονταν στην οθόνη μπροστά μας. Περνούσαν τα λεπτά. Μετά σταματήσαμε. Έπρεπε να γίνει, είπαμε. Πράγματι. Έπρεπε. Σηκωθήκαμε, πήρε ο καθένας την σειρά του. Μετά κοιμηθήκαμε. Όχι αμέσως. Μετά ξυπνήσαμε, θόρυβος απ' έξω. Οι συνθήκες, βλέπεις, επέσπευσαν κάτι που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε. Καφές, τσιγάρο, για τον έναν απ' τους δύο τουλάχιστον, λέξεις που φαίνονται ελαφρές μα μετράνε. Μετά φύγαμε. Ήθελε να με συνοδέψει, είπε. Οι λέξεις που πλέον αβίαστα βγαίνουν απ' το στόμα μου, δεν μας άφησαν μόνους. Οι γνωστοί δρόμοι που κι όμως είναι παντελώς καινούριοι. Χειμώνιασε, βλέπεις. Κάποια πράγματα θα είναι κάθε φορά ιδιαίτερα, όσο κι αν φαίνονται γνωστά ή ίδια ή κοινά. Ή ανόητα. Κατεβαίναμε τον ίδιο δρόμο, στρίβαμε στα συνηθισμένα στενά. Ο σταθμός. Τους μισώ τους σταθμούς. Και τους αγαπώ. Και τους μισώ. Δεν είναι ότι απλά ενώνουν και χωρίζουν ανθρώπους, είναι ότι τους χωρίζουν, για να τους ενώσουν πάλι. Και αυτή η ακολουθία δεν αντιστρέφεται. Νομίζω. Ελπίζω. Μια στάση. Αρκετά μακράς διάρκειας. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άνθρωποι στέκονται για να ξαναφύγουν. Άνθρωποι κοιτούν παραξενεμένοι ή πικραμένοι ή χαμογελαστοί. Εμείς, εκεί, σε ένα πεδίο που ίσως κατάφερε να χωρέσει παραπάνω από έναν. Νομίζω. Ελπίζω. Το μυαλό παύει να λειτουργεί. Οι λέξεις πηγάζουν από αλλού. Από κάπου, αλλού. Οι κινήσεις δένουν μεταξύ τους, τα σώματα δίνουν το ένα στο άλλο και παίρνουν το ένα απ' το άλλο. Ο χρόνος αλλάζει ροή, και δεν αλλάζει. Μια μηχανική σκάλα εξακολουθεί την ατέρμονη (τάχα) κίνησή της, ανεξάρτητα απ' το τί συμβαίνει πέντε ή έξι μέτρα πιο πέρα. Οι άνθρωποι συνεχίζουν την πορεία τους, είτε σταματήσουν είτε όχι. Και η δική μου σειρά δεν άργησε. Εντάξει άργησε, λίγο. Λίγο. Κάλυψα αυτήν την απόσταση των πέντε ή έξι μέτρων. Μόλις συνειδητοποίησα ότι ίσως και να ήταν χαμένος σε κάποια σκέψη ή σε κάποιο βλέμμα και πήγε να σκοντάψει. Συναντήθηκαν και πάλι, και αυτό ήταν που είχε σημασία. Συνέχισα την πορεία μου, χωρίς να κουνιέμαι απ' την θέση μου. Όσο κατέβαινα χαμογελούσα. Δικαιολογίες. Κοίταξα πίσω μου. Έβλεπα τον ουρανό, έναν φωτεινό γκρίζο ουρανό. Η κατεύθυνση του φωτός την σκίαζε ελαφρά, μα η αναγραφή στην ταμπέλα ήταν ξεκάθαρη. "Έξοδος"
Οξύμωρο. Να βγεις από πού; Προϋποτίθεται ότι θα ήσουν μέσα; Και τί ήταν αυτό που ήθελε να σε κάνει να βγεις έξω, να περάσεις την Έξοδο; Το μόνο που ξέρεις είναι ότι, προς στιγμήν, ήθελες να βγεις έξω. Ήθελες να περπατήσεις αντίθετα απ' το μηχανικό ρεύμα που σε ωθούσε προς τα κάτω. Μέσα. Ήθελες να βγεις έξω, να ξεφύγεις απ' το Μέσα που προέκυψε αναγκαία. Που αναγραφόταν σε ένα παραλληλόγραμμο χαρτάκι με αριθμούς και γράμματα, που έλεγε ότι στις δώδεκα και δεκαοχτώ.
Τί ειρωνεία. Εγώ ήμουν που υπέγραψα αυτήν την συνθήκη. Και πολλές ακόμα. Τί παράξενο οι άνθρωποι να θέλουμε περισσότερα από ένα πράγματα.





"Ήρθε ο χειμώνας, και ήρθες κι εσύ! You bring the rain"



Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Δεν ξέρω ακόμα.

Και να που φτάσαμε ως εδώ, να έχουμε εντελώς παραγνωριστεί.
Ναι το ξέρω, με ξέρεις, ναι το ξέρω, οφείλω να σέβομαι το γεγονός ότι νοιάζεσαι.
Ναι το ξέρω, μού έχεις δώσει πολύ περισσότερα απ' όσα έχω την ψευδαίσθηση ότι δίνω.
Αλλά γιατί μου ζητάς να χαμογελάω, ενώ αυτή τη στιγμή δίνω περισσότερα απ' όσα θέλω; Επειδή μπορώ να τα δώσω, αυτά και περισσότερα; Επειδή ξέρω ότι έχω κάνει πολύ δύσκολα πράγματα; Επειδή ξέρω ότι ναι, είμαι τυχερή και θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων με αυτά που έχω;

Αυτή τη στιγμή, όχι, δεν θέλω. Απλώς δεν θέλω. Αρνούμαι. Θέλω να φύγω κάπου αλλού, να είμαι με κάποιον άλλον και όχι μαζί σου. Ούτε με τους Άλλους, τα πρόσωπα που ποτέ πια δεν θα θυμάμαι επειδή ήταν τόσο αμυδρή η θύμηση που έμεινε απ' την σύντομη αυτή μας γνωριμία. Δεν θέλω να χαμογελάσω, επειδή δεν έχω τέτοια διάθεση. Αυτό. Ναι, το ξέρω ότι είμαι αχάριστη. Αλλά δεν έχω καμία όρεξη να ακούω για ακόμη μια φορά ότι άλλοι περνούν χειρότερα. Ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι πιο κοντά σε μένα απ' ότι σε σένα. Ακόμη κι αν αυτούς τους άλλους θα τους πλήγωνε αν με άκουγαν να μιλάω έτσι.

Θέλω να χαθώ. Θέλω να μην ξέρω τί κάνω, για λίγο. Και θέλω να ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Να μην με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Και να μην νιώθω κι άλλες ενοχές, επειδή δεν θα με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω.


Δε βαριέσαι, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Δεν ξέρω ακόμα τί είμαι. Αλλά ένα ξέρω, ότι δεν είμαι κάποια που θα ζήσει μαζί σου. Θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη. Και αυτό είναι παρήγορο. Καλό μου ταξίδι.

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ορμώμενη από μια συζήτηση

Πόσες αλλαγές επιδέχεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα. Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω. Γι' αυτό φοβάσαι, όπως κατάλαβα απ' τα λεγόμενά σου τουλάχιστον. Γι' αυτό φοβάμαι και γω. Κάτι θα πάει στραβά, σίγουρα... Και το χειρότερο; Δεν θα είναι στραβά. Θα είναι κάτι το απολύτως φυσικό, κάτι που δεν θα είναι ούτε μεμπτό ούτε παράλογο. Απλώς θα συμβεί. Θα αλλάξω. Και θα αλλάξεις και συ. Και μπορεί να χαθούν οι αντοχές, η διάθεση, ίσως και ο έρωτας. Όλα αυτά εξανεμίζονται, όταν οι συνθήκες επιβαρύνουν τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν, ορθώς, ότι οι ανάγκες τους δεν πρόκειται να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο.
Κι όμως, έχω μια σιγουριά μέσα μου. Θα αλλάξω. Και συ θα αλλάξεις. Εγώ ειδικά, αλλάζω διαρκώς, γίνομαι όλο και καλύτερη. Και εσύ γίνεσαι όλο και ομορφότερος. Και προσπαθώ, προσπαθείς, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί μέσα στην ψυχή και των δυο μας. Έχεις καμία ιδέα πόσο άλλαξα τους τελευταίους μήνες; Τί πέτυχα, μέσα μου και έξω μου; Τί έμαθα ως τώρα; Ναι, ας είναι. Θα ανοίξει καινούρια ζωή, καινούριος κόσμος. Τί μου λέει όμως ότι θα θέλω να αφήσω πίσω μου τον παλιό; Άφησα ήδη έναν κόσμο, έναν άλλο κόσμο. Αυτός που ανοίχτηκε τώρα μπροστά μου είχε τόση ομορφιά, τόση αλήθεια. Και τόσες μικρότητες, συνάμα, αφού για ανθρώπους μιλάμε ρε αδερφέ. Εσύ ανήκεις όχι στον παλιό, αλλά στον νέο, υπέροχό μου κόσμο. Και όλα τα υπόλοιπα μού φαίνονται μακρινά. Έχουν περάσει χιλιετίες από τότε. Τώρα υπάρχεις εσύ. Και θα υπάρχεις εσύ. Το ξέρω. Απλώς το ξέρω, μην με ρωτάς γιατί και πώς, μην τα σχετικοποιείς όλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Ο δρόμος που επιλέγεις είναι βασανιστικός, ίσως να είναι ο ορθότερος, αλλά δεν θα πάψει να ταλανίζει το ανήσυχο πνεύμα σου... Αλλά βέβαια. Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις χαρούμενος. Το κομμάτι που μπορώ να καλύψω εγώ, σου υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να το κάνω. Για σένα, για μένα, για μένα. Θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτό είναι που μου δίνει χαρά. Και όλα τα άλλα είναι πολύ εγωιστικά για να τα μετρήσω... Αυτά τα σκεφτόμουν και πριν εμφανιστείς εσύ και δεν θα σταματήσω να τα σκέφτομαι. Φυσικά, τέτοια φιλοδοξία δεν μου το επιτρέπει. Κοίτα να δεις, εγώ να μιλάω αξιωματικά... Και για πρώτη φορά, δεν αμφισβητώ τίποτα. "Αυτά που λέω τα πιστεύω." Δεν υπάρχει ούτε μια σπίθα αμφιβολίας στον νου. Ούτε μία.


------------------------------------------------------------------------------


Πόσα θα ήθελα να σου πω. Πόση ταύτιση. Κάτι παίζει σίγουρα με τα παιδιά των καλλιτεχνών... Οι ανησυχίες τους είναι πάνω απ' τον μέσο όρο. Γενικεύοντας τουλάχιστον. Πόσα θα ήθελα να μπορούσες να καταλάβεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς. Σε βασανίζουν τα ενδεχόμενα. Ξέρω. Έτσι ένιωθα. Όταν μια ανάγκη την νιώθεις τόσο έντονη, τόσο δυνατή, να σου τρώει τα σωθικά, εσένα που μέχρι πρότινος ήσουν ανέμελος, ελεύθερος και ωραίος... Τί ειρωνεία. Όταν θέλεις να δείξεις κάτι, αλλά τελικά σού βγαίνει το άκρως αντίθετο. Όταν νιώθεις ειλικρινής, αλλά στους άλλους βγαίνει σαν παραξενιά. Όταν είναι εξόφθαλμη η στιγμή που τους δουλεύεις, αλλά επειδή γίνεται συχνά, να σε θεωρούν ανάξιο εμπιστοσύνης. (απιστώ τινί. Ουάου, κατάλοιπα!) Πόσα πράγματα σε έχουν ρίξει σε αυτήν την αέναη λούπα. Η εξήγηση δόθηκε, παρ' όλα αυτά... Δεν έχεις ερωτευτεί αν δεν έχει υπάρξει η στοιχειώδης επαφή. Το ότι έχεις την ανάγκη να ερωτευτείς δεν σε κάνει ερωτευμένο, κι αν ακόμη αυτή η ανάγκη σε έχει οδηγήσει να σκέφτεσαι ένα μόνο άτομο, τόσο έντονα και τόσο αληθινά. Δεν είναι ψεύτικα όμως τα αισθήματα. Δεν είναι ψεύτικα τα δάκρυα. Δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες. Για άλλη μια φορά η γυναίκα νίκησε τον τεχνοκράτη. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ματζούνια και λοιπά κολοκύθια. Αλλά δεν βοηθάει ούτε να σου πω ότι "θα περάσει". Ο αέρας είναι κάτι που δεν ελέγχεται έτσι απλά. Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου είναι να έχεις κρατήσει ακόμα αντοχές, ώστε, ότε και αν έρθει, να έχεις την δύναμη και την όρεξη να αφεθείς. Ήμουν τυχερή, γαμώτο! Τί να κάνω; Πάλι για μένα, όπως πάντα... Το ξέρω ότι διασκεδάζεις, αλλά το ξέρω και ότι σε πληγώνει. Και αρχίδια καλύτερη έχω γίνει γαμώ το κέρατό μου (που δεν έχω, ελπίζω). Τίποτα, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πάλι φούσκα υπάρχει. Και δεεεν σκάει έτσι απλά. Δεν. Ίσως. Ναι. Όχι. Καλά...






Αφιερωμένο σε δύο άντρες. Ή μάλλον σε δύο αγόρια που ο ένας δεν ξέρει πώς να γίνει άντρας αλλά θα ήθελε, και ο άλλος είναι παγιδευμένος στην παιδικότητα της ωριμότητας, και οι δύο εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο δαίδαλο περιττής σκέψης και προβληματισμού.

Αρτ.

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Σάυ γουατ;

Μα τί άρχισε και τί τελείωσε; Σε καλό σας... Πάω για αγκαλιές.




Ρε πάλι βαριά το πήρες. Αη 'λλ μπι μπακ σουν. :)



We will always be so much more human than we wish to be.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Ο Κλέφτης.

Και κάπως έτσι αρχίζει.

Χαίρετε! Ω μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να μείνω εδώ για πολύ ακόμα. Βλέπετε, δύσκολα θα επέβαλλα την παρουσία μου, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Είμαι κακός άνθρωπος, το ξέρω. Και αν όχι κακός, είμαι δύσκολος. Εύκολος στην συμβίωση, δύσκολος στην κατανόηση. Γιατί θα σε αφήσω στην ησυχία σου. Ω ναι, είσαι ελεύθερος να σκεφτείς και να πεις ό,τι μαλακία σου κατέβει, όσο ηλίθια ή σπουδαία κι αν θεωρείς ότι είναι. Εγώ θα κουνήσω το κεφάλι μου. Θα αποδεχτώ ότι ναι, μπορεί να είναι κομμάτι του πρίσματος που λέμε Αλήθεια... Μπορεί να σχηματιστεί ένα αινιγματικό, για αυτούς που θα δουν από πίσω του, μειδίαμα. Άλλοι βέβαια θα το εκλάβουν σαν σημάδι αποδοχής. Και θα συνεχίσουν. Αυτό το τροπάριο βέβαια κουράζει, απομακρύνει. Μα ναι, έτσι είναι. Τώρα δεν παραπονιέμαι, αποδέχομαι. Ότε και αν νιώσω ανεπιθύμητη, φεύγω. Το σκάω. Γιατι είμαι κακός άνθρωπος. Είμαι κλέφτης!
-Και τί κλέβεις;
-Στιγμές
Ένα κρύο αστείο. Μια χοντράδα. Ένα γέλιο που το μοιράζονται λίγοι. Μια μικρότητα. Ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα φιλί. Ένα ακόμα φιλί. Έναν ψίθυρο. Μια υπόσχεση. Κλέβω μουσική. Κλέβω, κλέβω όποτε βρίσκω την ευκαιρία. Ρουφάω τις στιγμές. Και μετά τις φτύνω, τις φτύνω στο δάπεδο του λογισμού μου. Και τις πουλάω, πολύ ακριβά... Αυτό που παίρνω ως αντάλλαγμα, ανεκτίμητο. Μια υγράδα στον κερατοειδή. Ένα τρέμουλο. Ένα τρέμουλο. Ζεστασιά, τρυφερότητα, λαγνεία. Δυσανασχέτηση Παράπονο Αγανάκτιση Απαξίωση Και δεν μου φτάνουν. Ποτέ δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν. Ποτέ δεν μου φτάνουν. Θέλω κι άλλο. Κι άλλο θέλω. Γιατί ποτέ δεν μου φτάνουν. Και συνεχίζω να κλέβω. Να κλέβω, όχι να δημιουργώ. Oh well... Αφού ούτως ή άλλως δεν έχω τον χρόνο. Βαριέμαι. Νυστάζω. Συνέχεια νυστάζω. Νάρκη, λήθη, ανεμελιά. Και μετά να κλέβω από τον άλλον. Από εσένα, από εμένα. Από πριν, από τώρα, από μετά. Χρόνος; Τικ τακ τικ τακ. Τί είναι πια μια άνοιξη ακόμα; Θα φύγει κι αυτή, "του χρόνου τέτοια μέρα...". Ναι. Και τί πειράζει; Δεν πειράζει. Όλο και κάτι θα ξεκλέψω και τότε, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη άγγιγμα
Μπορεί να μην ελέγχω τον χρόνο. Αδυναμία μιας ζωής. Πάντα όμως θα μπορώ... να τον κλέψω. Έστω λίγο. Ή πιο πολύ. Ή και λίγο.





Πάντα αναρωτιόμουν γιατί λέμε "κλέφτη" το συγκεκριμένο. Τώρα το βρήκα μέσα μου και αυτό...
Καληνύχτα!




υ.γ. 1 Δεν μπορώ χωρίς υστερόγραφο!
υ.γ. 2 Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Μ.Κ. για το κομμάτι. Ακούστε το. Όλοι. Αλλιώς θα θυμώσω!
υ.γ. 3 Είδες Ίσιλ που έγινε αισθητό το αίτημά σου; Ρε δίνω πανελλήνιες -φτηνή δικαιολογία- αλλά δεν έχω και όρεξη. Κάτι λίγο λοιπόν, στο πνεύμα το παλιό -και καλό(;)- και σίγουρα γνώριμο. Μπορώ να περιμένω κι άλλο μέχρι να με βαρεθείτε. :)