Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Σταμάτα να γίνεσαι ποιητής τις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Σε αγαπάω. Και μου λες ότι πλέον δεν σου φαίνεται ιδιαίτερο σαν φράση, δεν έχει βαρύτητα. Δεν του δίνω βαρύτητα. Εντάξει. -Ίσως- τα ήθελα και τα έπαθα. Ίσως πιάνομαι από λόγια και φτιάχνω σχήματα στο μυαλό μου που φτιάχνουν με την σειρά τους κι άλλα λόγια. Πολλά λόγια. Χωρίς αιτία.
Εντάξει, όχι πάντα.
Ήταν διαφωτιστικό έχω να πω. Άρχισα να σκέφτομαι και πάλι. Καλό μου έκανες. Και κακό.
Τουλάχιστον ήμουν σαφής και δεν έκρυψα τίποτα, όχι αυτήν την φορά.
"Φοβάμαι..." προσθέστε ό,τι θέλετε. Εσένα φοβήθηκα όμως εκείνη την στιγμή. Πηγαία. (Αυτό το κατάλαβες άραγε;) Το κατάλαβες.
Χτες απομακρύνθηκες για να με τρομάξεις και τα κατάφερες. Και εγώ σε πίστεψα.
Τουλάχιστον υπήρξε οργασμός.