Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Με αφορμή τον Μπετόβεν

Και ποιος να το 'λεγε ότι θα επέστρεφα τόσο σύντομα.

Χαίρετε. Ω μα δεν θα κάτσω πολύ. Δεν υπάρχει αρκετό υλικό άλλωστε.

Ήθελα κάτι να πω τώρα, ότι ο Λούντβιχ βαν δημιουργεί πολλούς συνειρμούς, ότι μετρούσε πολύ, ότι κάτι θα συμβαίνει κάθε φορά που θα υπάρχει στο προσκήνιο.
Από την άλλη υπάρχει τόσο συχνά σε αυτό το περιβάλλον που θα πάψει να έχει σημασία στον επόμενο τόνο. Οι αισθήσεις θα νεκρώσουν, το μυαλό θα πάρει στροφές, το παρελθόν θα σωπάσει, ή μάλλον θα καλυφθεί από τις υπόλοιπες φωνές ώστε να αναδυθεί, αργότερα, σε ένα ακόμη υπόκωφο κρεσέντο.

Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω, να μιλάω σε μια ξένη για πολλούς γλώσσα είναι άσκοπο και κοινότυπο.

Και έπειτα αναρωτιέμαι αν η ειλικρίνεια που με τόσο πυγμή πρεσβεύω και κάποιος εκτίμησε πάνω μου είναι όντως θετική. Αν είσαι ειλικρινής όταν δείχνεις την νοσηρότητά σου, δεν γίνεσαι νοσηρός και επικίνδυνος για τον άλλο, ή έστω κουραστικός;

Και έπειτα θα σταματήσω να χτυπάω στον εαυτό μου καμπανάκια ότι χρειάζομαι βοήθεια, μόνο και μόνο επειδή συμβαίνει μόνο όταν το σώμα μου δεν είναι καλά.
Και μετά θα είναι καλά, και θα είναι όλα καλά, και θα είμαι και εγώ καλά.

Θεωρώ άχρηστο το ότι έχω ανάγκη από αγκαλιά, από φροντίδα, από στοργή, μόνο και μόνο επειδή δεν πήγα ακόμη στον γιατρό.

Από την άλλη γιατί να μην δώσω χώρο για εκμετάλλευση καταστάσεων, εφόσον θα γίνει συνειδητά;




Πφ καληνύχτα σε όποιον τυχόν το δει, ό,τι ώρα της ημέρας και να είναι. Οι ευχάριστες νύχτες άλλωστε είναι το ζητούμενο. Τις ημέρες μας ξεγελά το φως.












Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Μετρονόμος

Ακούς το ηλίθιο μηχάνημα να χτυπάει μία φορά το λεπτό.

Περίπου, όπως θα ήθελες να ισχύει, λίγο πιο γρήγορα από μία φορά το λεπτό, αλλά η διαφορά των 6 βαθμίδων σου φαίνεται τεράστια (και είναι εφόσον μιλάμε για τριακοστά δεύτερα που είναι δέκατα έκτα και απλώς μεγεθύνεις το δράμα).

Σου φαίνεται απαράδεκτο που πονάς; Κάνεις κάτι λάθος! Δεν εξηγείται αλλιώς.
Και ω ναι, δεν ομιλώ για πόνο ψυχής, πόνο καρδιάς, πόνο υπαρξιακό. Πονάει το χέρι σου. Όταν κάνεις μια κίνηση που θες να λες ότι είναι φυσική. Που και άλλοι λένε ότι είναι τόσο φυσική.
Και που φυσικά κρίνουν εξ ιδίων, όπως ακριβώς κάνεις και συ. Φοβάσαι να δεις τον μεγάλο, γιατί ξέρεις εκ προοιμίου ότι θα νιώσεις μικρή, μικροσκοπική, θα σε πιάσει αίσθημα(τα) ματαιότητας και θα βρίσκεσαι πάλι στο σημείο απ' όπου ξεκίνησες φέτος. Ενώ υπήρχε ελπίδα ανάβασης, και ίσως ακόμη υπάρχει, αυτήν την στιγμή έχουν όλα εξανεμιστεί. Μια βδομάδα νομίζεις δεν ήταν αρκετή;

Και που νιώθεις ότι η σταθερότητα είναι καλή, σαν το ηλίθιο μηχάνημα που χτυπάει μια φορά το λεπτό, αλλά δεν είναι αρκετή. Δεν θα παίξεις με μετρονόμο στην σκηνή. Δεν θα σκέφτεσαι στο μυαλό σου τους χτύπους. Οι χτύποι θα έχουν εντυπωθεί στο σώμα σου, ώστε να μπορείς να τους πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμείς. Λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα, μα πάντα θα επαναφέρεσαι στην σταθερή στιχεία από χρονικές φάσεις. Η οποία θα μεταβάλλεται αναλόγως τις διαθέσεις, την θερμοκρασία, την κατάσταση του σώματός σου. Γιατί περί του σώματός σου πρόκειται.
Και που θες να εξευγενίσεις την λειτουργία του σώματος, να το ελέγξεις, να μπορείς ανά πάσα στιγμή να έρθεις σε καλή κατάσταση, και που αυτό θα έπρεπε να είναι θεμιτό. Μα σε πιάνει αυτή η ανάγκη να γίνεις λίγο ζωάκι, να φας, να γαμήσεις, να κοιμηθείς. Και που είσαι τόσο πεπεισμένη ότι το δεύτερο θα φτιάξει τα πάντα, αλλά επειδή έχεις σοβαρές αμφιβολίες (ή απλώς είσαι σεμνότυφη ή αυστηρή ή και τα τρία) δεν κάνεις τίποτα για να το επιτύχεις.

Προσπαθώ να εκλογικεύσω τα πάντα, ξέρω γιατί πονάει το χέρι μου, ξέρω γιατί έβλεπα Χαουζ και έτρωγα βλακείες και δεν μελέτησα δύο μέρες, ξέρω γιατί προτίμησα να ξενυχτήσω αντί να κοιμηθώ καλά και γιατί χτες πήγα στο σπίτι των φίλων μου για dnd. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι αύριο δεν γίνεται να ακυρώσω, εφόσον ήδη ακύρωσα αρκετά. Και επίσης επειδή ξέρω ότι όσα περισσότερα ακυρώσω τόσο περισσότερα θα ακυρώνω. Επομένως φαύλος κύκλος μέχρι την επόμενη εξέταση. Και δεν με βοηθάει καθόλου το σώμα μου, έστω να μπαλώσω τις μεγάλες τρύπες. Σαν εκείνη η χειρόγραφη παρτιτούρα να μου προκαλεί κατευθείαν πονοκέφαλο, σε εκείνο το σημείο μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης σελίδας.

Και γυρνώντας στους χτύπους, που για κάποιον λόγο αφήνεις να ακούγονται ακόμη, μια φορά το λεπτό, σταθερά και ακούραστα
(επειδηβαριεσαινασηκωθειςναπατησειςτοκουμπιεπειδηκρυωνειςκαιθεςναμεινειςστηνθεσησουεπειδηθεςναφτιαξειςσυμβολισμοεκειπουδενυπαρχειεπειδη)
ίσως η σταθερότητα που είχες αποκτήσει ως τώρα γινόταν πράγματι μηχανικά. Ίσως να πέτυχες κάποια πράγματα, να έφτασες σε σημείο που να μπορείς να είσαι ελεύθερη μέσω της μελέτης και της μελέτης που θα σου φτιάξει τον ήχο μαζί χεράκι με το καλό σου μυαλουδάκι. Αλλά ίσως πάλι να μην βρίσκεται σε σημείο που να μπορείς να παίζεις την ίδια φράση όλο το βράδυ, όπως, τόσο κοκορεύεται κάποιος ότι, έκανε ο Ρίχτερ.


Και πίνω νερό και σκέφτομαι σοβαρά να μαγειρέψω για να φάω μεσημεριανό αλλά δεν προλαβαίνω, ή ίσως να πάρω κάτι απ' έξω αλλά δεν έχω χρήματα για ξόδεμα. Και όλα αυτά είναι εντάξει, απλώς θα πεινάσω μέχρι το βράδυ, το έχω ξανακάνει, αλλά αυτήν την στιγμή φαίνεται τόσο τρομακτικό.

Μπλαμπλα, κυκλική δομή, μπλαμπλα αναφορά στο ηλίθιο μηχάνημα (που χτυπάει μία φορά το λεπτό, το μάθατε;) μπλαμπλα βαρύγδουπο τελείωμα.

Πάω στην χορωδία να δω χαρούμενες φάτσες και να γκρινιάξω σε αυτές. Αυτιά.