Δεν σε ξέρω.

Ξύπνησες. Τα μάτια σου άνοιξαν από θόρυβο, χωρίς την θέλησή σου... Φωνές. Φίλοι, κάποιου άλλου. Τεντώθηκες χωρίς καμία όρεξη, μα και χωρίς την δυνατότητα να ξανακοιμηθείς. Κοίταξες γύρω σου. Αριστερά. Μπαλόνια... Απομεινάρια της χτεσινής βραδιάς. Προσπάθησες, ήθελες να χαμογελάσεις, μα δεν το έκανες. Δεξιά. Ο τοίχος. Και η ζωγραφιά σου. Άγγιξες την κοντινότερη ακτίνα, μέχρι εκεί που έφτανε το χέρι σου. Τότε ένιωσες ένα μούδιασμα στα μάγουλά σου. "Χρόνια πολλά..." Κι αυτό απομεινάρι από την προηγούμενη. Θυμήθηκες. Ξανά δεξιά. Σακούλες. Ο Καβάφης... Τον ζήτησες, τον πήρες. Διάβασες. Άραγε άλλοι έχτισαν τα τείχη; "Αύριο. Έχεις πολύν καιρό." "Τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν." "Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι" "Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι," "τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής." "-Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.- / Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ / να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω." (-Αν δεν το κάνεις τώρα... δεν θα το κάνεις ποτέ.
-...έχει σημασία πια;
-Δεν το ξέρεις.
-Προτιμώ να μην το μάθω καλύτερα.) "Και περισσότερη τιμή τους πρέπει / όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)"

Κάθε στίχος, εσύ. Εσύ εσύ εσύ

Έφευγαν εκείνη την ώρα. Έφυγαν. Μόνη. Ξαναήρθε... Ξαναέφυγε. Πάλι μόνη. Άρπαξες το κουτί. Έφαγες. Σε έπιασε αηδία... Θυμήθηκες. Έκλαψες. "Γιατί; Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί το χάλασες;" Πέταξες το κουτί στο πάτωμα. Ξανά, έκλαψες. Εξ' άλλου, δεν υπήρξε κανένας να σε δει. Λυγμοί, φωνές... Ποιος θα έδινε σημασία; Τώρα θα ρωτούσα αν πράγματι ήθελες να υπάρχει κάποιος, μα... Δεν το κάνω. Δεν ξέρεις να απαντήσεις... Κάθισες. Πήγες σε εκείνο το μέρος που βρίσκονται όλοι, μες στην ανυπαρξία τους. Κι εσύ μαζί -λογικό. Κοίταζες την οθόνη σαν χαμένη. Το βρήκες. Το τραγούδι. Δεν ήξερες καν τους στίχους, τους βρήκες... Σιγοτραγούδησες στην αρχή, μετά δυνατά. Πάλι η μόνωση έκανε την δουλειά της... Σηκώθηκες.Μετάνιωσες για το κουτί, φαίνεται... Το σήκωσες με ευλάβεια. Όχι το περιεχόμενό του. Εκείνο βρισκόταν ούτως ή άλλως μέσα σου. Το άγγιξες με τα χείλη σου. Αστείο. Γιατί το έκανες; Σκέφτηκες. Ω, ναι... Από εκεί ήρθε. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Σημαίνει κάτι; Όχι. Αλλιώς δεν θα γινόταν το χτεσινό. Δεν θα διαταρασσόταν η απόσταση. Κάθισες, για άλλη μια φορά. Πήγες στο άλλο μέρος, εκεί που υπάρχει -μάλλον- περισσότερη ιδιωτικότητα μα όχι λιγότερη ανουσιότητα. "Διαθέσιμη προς συζήτηση"... Τι ειρωνεία! Όπως και τώρα, προσπάθησες να ταιριάξεις λέξεις και εικόνες για να σκιαγραφήσεις την διάθεσή σου. Λες και έχει σημασία... Πραγματικά. νομίζεις ότι υπάρχει κανένα νόημα στο να σε νιώσει κάποιος που δεν μπορεί -ή δεν θέλει- να κάνει τίποτα γι' αυτό; Και τωρα είσαι εδώ, στην ίδια θέση. Προσπαθείς να καταλάβεις με την επανάληψη τι ακριβώς έγινε σήμερα. Τι θέλεις; Δεν ξέρεις. Ή μάλλον ξέρεις. Μα δεν ξέρεις από ποια γωνία θέλεις να το δεις. Δεν ξέρεις αν το θέλεις ή οχι. Δεν θέλεις να αλλάξεις τίποτα και θες να αλλάξουν όλα. Όλα είναι ιδανικά και δεν έχεις τίποτα. Είσαι "σαν έτοιμη από καιρό" και είσαι τόσο μικρή. Κλαις. Ηλίθια. Φάσεις, αντιφάσεις. Ετσι είναι, γιατί έτσι πάει. Και ξαναθυμάσαι. "Γιατί; Γιατί το έκανες γι' αυτό; Γιατί μίκρυνες την απόσταση; Γιατί με έβαλες να ακυρώσω τα πάντα; Σε μισώ. Σε μισώ. Με σιχαίνομαι." Γιατί δεν σε ξέρω. Γιατί η απόσταση δεν μίκρυνε καθόλου. Γιατί ένα άγγιγμα, τόσο κοινό άγγιγμα, δεν σημαίνει τίποτα. Γι' αυτό σε μισώ. Γιατί δεν μου φτάνει. Θέλω. Θέλω κι άλλο. Θέλω. Το όνειρο, αγαπητή αξιαγάπητη, κάθεται μπροστά μου. Απλώς τα χέρια μου είναι πολύ κοντά για να το αδράξουν.

Take this sinking boat

and point it home.
We've still got time...
Raise your hopeful voice. 

You have a choice... You'll make it now...

υ.γ. Απόφαση κατόπιν ολίγης μα ωρίμου σκέψεως: Δεν θα φύγω. Δεν θέλω. Δεν θα φύγω.

Δημοσίευση Ανάρτησης.