Χθες πέθανε μια γυναίκα που δεν ήξερα

 Χθες πέθανε μια γυναίκα που δεν ήξερα. Είχα δει το πρόσωπό της όπως το απεικόνισαν άλλοι. Είχα διαβάσει σπαράγματα της ιστορίας της από το στόμα άλλων, και εν μέρει από το δικό της. Ήταν όσο πιο κοντά στο τέλειο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε άτομο. Ευφυής και με όραμα. Και εγώ ζήλευα που είναι πιο όμορφη από εμένα.

Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω μικρή.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να σταματήσω να βλέπω τον κόσμο σαν να γυρνάει γύρω από εμένα. Λες και ο άνθρωπος με τον οποίον συνδέθηκα σκέφτεται τις μαλακίες που του είχα πει. Λες και τον νοιάζει ότι έγινα κριντζ πριν τέσσερα χρόνια. Σιγά. Εγώ είμαι αυτή που το σκέφτομαι. Εμένα αφορά. Και δεν με αφορά καθόλου. Δεν είναι στη ζωή μου αυτοί οι άνθρωποι. Είναι δηλαδή, μέσω στιγμών που επέλεξαν να δείξουν στη δημόσια σφαίρα. Στη ζωή μου δεν είναι, είναι όμως στο μυαλό μου ως εξιδανικευμένες μορφές. Και η στιγμή που εγώ σταμάτησα να είμαι μεγάλη και έγινα μικρή με πονάει. Και αυτός ο πόνος δεν λέει να φύγει.

Το να γίνω μικρή ήταν λάθος. Ιδίως επειδή ήμουν μικρή αλλά όχι τόσο μικρή. Και το λάθος είναι ανεπίτρεπτο.

Όταν οι άλλοι γύρω μου γίνονται μικροί αισθάνομαι το βάρος του να είμαι μεγάλη. Και το απωθώ και με απωθεί. Και θέλω και εγώ να γίνω μικρή. Δεν θέλω την ευθύνη σου, παρ' την πίσω.

Η ζωή μου είναι πολύ ωραία. Εγώ δεν είμαι.

Δεν την αξίζω. Αυτό μου λέω συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια και πλάθω μόνη μου βαρίδια και ντουβάρια και τα εναποθέτω πάνω στον σβέρκο μου. Δικό μου είναι το βάρος που με κρατάει στάσιμη.

Και τώρα;

Λες και η αναγνώριση της ευθύνης θα με κάνει να την αποτάξω. Λες και η ερμηνεία και η ανάλυση και η παρατήρηση θα μου λύσουν τα προβλήματα.

Πέθανε μια γυναίκα χτες. Το έμαθα. Και έδωσα κάποιο νόημα στον θάνατο αυτό ώστε να ξαναρχίσω να με χτυπάω αλύπητα.

Έγινα κριντζ πριν 7 χρόνια και πριν 4 χρόνια. Εκβίασα έναν άνθρωπο να με βάλει στην ιστορία του, ενώ η ιστορία του εκτυλισσόταν μίλια μακριά.

Δεν είμαι στην ιστορία αυτή. Παρ' όλα αυτά (ηλίθια) με το στανιό με έβαλα στο κέντρο της.

Και με όλα αυτά φαίνεται να πονάω πιο πολύ για ένα απωθημένο παρά για ανθρώπους που πονάνε γύρω μου.