Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Τέσσερα τσιγάρα

Σε τέσσερις μέρες λοιπόν; Τόσο λίγο! Τόσο πολύ. Θα μπορούσα να μιλήσω για την αίσθηση του χρόνου, αλλά το μυαλό μου είναι πολύ αδρανές αυτή τη στιγμή. Ή θα μπορούσα να μιλήσω για την αξία της αναμονής στα μεγάλα και σπουδαία για εμάς πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω για πολλά πράγματα, για όσα περιέχονται στον έρωτα ή κινούνται γύρω από αυτόν, σε πλειάδα περιπτώσεων. Και θα μπορούσα για μία φορά ακόμα να ξεφύγω, να ταξιδέψω λίγο με τις λέξεις. Χωρίς να νοιαστώ για ειρμό ή ποιότητα. Ναι, αυτό θα ήθελα να κάνω. Να χαθώ, έστω και λίγο. Μα και γι' αυτό ανήμπορη καταλήγω; Μπορεί. Μπορεί όχι. Δεν ξέρω ακόμα, εξ' άλλου "είμαστε στην αρχή", έτσι δεν λέω συνέχεια μέσα μου; Κι όμως, νιώθω ότι αυτή η πορεία δεν είχε αρχή. Ότι ξεκίνησε από το πουθενά, ότι ήταν η φυσική συνέχεια της ζωής, όχι μόνο της δικής μου. Κάτι που ανήκει στην ροή του κόσμου. Κανείς δεν προσπάθησε, κανείς δεν θυσίασε κάτι για να γίνει, έγινε απολύτως φυσικά. Και θα συνεχίσει, επ' αόριστον. Θα συνεχίσει... Αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος. Το τέλος το δίνουμε εμείς. Και κατέληξα πάλι, στα γενικόλογα, στις φιλοσοφίες... Τίποτα δεν έχει σημασία. Τίποτα. Μόνο αυτά τα μάτια που με κοιτάζουν. Αυτά τα χέρια που με αγγίζουν. Αυτή η ανάσα που με ζεσταίνει. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν μου αξίζεις, δεν έκανα κάτι για να σε κερδίσω, απλά ήρθες κοντά μου, τόσο λέω: είμαι τυχερή. Πραγματικά, είμαι τυχερή. Και το γεγονός ότι δεν πηγαίνω να κοιμηθώ μήπως και συμβεί κάτι καινούριο και εγώ βρίσκομαι αλλού; Όχι, αυτό δεν είναι θυσία. Είναι ανάγκη. Όταν αισθάνεσαι ότι κοιμόσουν για πολλά χρόνια, δεν θα το ρίξεις στο ξενύχτι; Η νύχτα. Αυτή που ποτέ δεν συμπάθησα και πάντα με γοήτευε. Ίσως ποτέ να μην την άντεξα. Οι ενοχές βλέπεις... Άμα δεν κοιμηθείς, την επόμενη μέρα δεν θα αποδόσεις. Άμα πιεις, την επόμενη μέρα θα ζαλίζεσαι. Άμα καπνίσεις, την επόμενη μέρα θα νιώθεις ξερός. Έτσι πάει. Αίτιο-αποτέλεσμα. Παροδικότητα. Φθαρτότητα. Είναι μεγάλο κρίμα να λειτουργείς με αξιώματα. Αλλά όλοι τους πήραν μια βάση. Και όσοι προσπάθησαν να μπουν όλο και πιο βαθιά, βρήκαν την βάση της βάσης, την οποία όμως πάλι θεωρούσαν ως βάση. Αλλά τί τα λέω, τα είπαν άλλοι καλύτερα, πολύ πριν από μένα. Τί να πεις... Σε λίγο θα ακουστεί (ή όχι) ο γνωστός ήχος και θα σταματήσω να πληκτρολογώ. Και μπορεί και να μην συνεχίσω. Σε τέσσερις μέρες, ακούς; Πολύ σου φαίνεται. Έχεις πράγματα να κάνεις, δεν το αρνείσαι. Έχεις να απασχολείς το μυαλό σου. Κι όμως, κάθεσαι και περιδιαβαίνεις τα δρομάκια του μυαλού σου, μήπως και βγάλεις κάποια άκρη. Ποτέ δεν την έβγαλες. Παρ' το χαμπάρι. Και δεν χρειάζεται να την βγάλεις -δεν θα την βγάλεις. Ζεις για τις στιγμές που το μυαλό σου σταματάει, για τις στιγμές που νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Ναι, αυτό είναι. Αυτό. Και αν είναι να ζήσεις άλλες τέσσερις μέρες αναμονής, θα είναι τόσο μεγάλη υπόθεση; Εσύ κοιμόσουν τόσα χρόνια και τώρα σε πειράζει η αναμονή; Περίμενες. Περίμενες. Ήρθε αυτό που περίμενες, όχι όπως το περίμενες, αλλά ακόμα καλύτερα. Και αγαπάς τις εκπλήξεις, ό,τι προβλέψιμο σε κάνει να πλήττεις. Ναι. "Εγώ δεν είμαι προβλέψιμος." Δεν είσαι. Δεν είσαι. Και αυτό πηγάζει από μέσα σου. Από την μουσική σου. Το ένιωσα. Σου το είπα. Με πίστεψες; Έχει σημασία; Είπαμε, μέσα σε αυτήν την μικρή περίοδο αναμονής εκτός των άλλων θα κάνεις και υποθέσεις. Ναι. Ναι. Υποθέσεις. Όλα είναι υποθέσεις. Δεν υπάρχει αλήθεια, μόνο υποκειμενικότητα. Κάτι συνέβη, εντάξει. Το γιατί συνέβη; Το υποθέτεις. Το ερμηνεύεις, με τον τρόπο σου. Το αναλύεις με τα δεδομένα που έχεις στα χέρια σου. Αυτό. Γιατί συνέβη; Για κανέναν λόγο. Αυτό δεν θεωρείται ικανοποιητική απάντηση αλλά, αν ισχύει; Δεν γίνεται να ισχύει; Να μην υπήρχε λόγος; Είπαμε, δεν ικανοποιούμαι από αυτό. Πρέπει όλα να έχουν μια κάποια εξήγηση, έτσι δεν είναι; Πρέπει. Δεν σημαίνει ότι την έχουν όμως. Είσαι πολύ όμορφος. Στο έχω πει. Και το πήρα πίσω. Μα γιατί εκείνη τη στιγμή το θεώρησα ευτελές; Είναι η αλήθεια μου. Είσαι πολύ όμορφος. Είσαι πολύ όμορφος άνθρωπος. Και




Τα χέρια μου μουδιάζουν. Είναι το παρελθόν; Ή αυτό που έπεται; Είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις; Ή αυτό το οποίο προκαλούν; Ποια είναι η αιτία; Όλα αυτά μαζί; Κανένα; Κάτι άλλο; Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Τέσσερις. Τέσσερις μέρες. Είναι πολύ. Αλλά αξίζει την αναμονή. Και μετά θα τελειώσει. Και θα αρχίσει κάτι άλλο. Και θα ξανατελειώσει. Και θα ξαναρχίσει κάτι άλλο. Παροδικότητα; “All these things happen in one second and last for ever.”


Ναι... Η αναζήτηση να τελειώνει, προσωρινώς, με ένα δάκρυ χαράς. Ευχάριστο. Μάλλον ευχάριστο. Το μυαλό δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω να χάσω ούτε μία στιγμή. Και χάνω τόσες περισσότερες λυπούμενη που χάνω στιγμές. Ω ναι, είναι τραγικό να σκέφτεσαι το γεγονός ότι σκέφτεσαι. Και τέλος για σήμερα. Τέλος, κι αρχή. Θα περιμένεις τον ήχο; Κι αν δεν έρθει; Όσο αντέξεις λοιπόν. Καληνύχτα, μικρούλα.






Και εύχεσαι να έζησες την ηδονή που έζησε κι εκείνος... Μπορεί να έγινε; Αν ναι, είσαι πολύ τυχερή.