Jeu de mots

Η λέξη είναι αυτανάφλεξη.

Κοίτα, μια πυρκαγιά (Φωτιά, φωτιά). Κόκκινα μαντήλια ανεμίζουν, σώματα ανεμίζουν, όλα καταστρέφονται, όλα δημιουργούνται εκ νέου. Δεν υπάρχει χείμαρρος πλέον. Δηλητηριασμένα στρώματα γεμάτα από θειάφι και θάνατο ανεβαίνουν στον ουρανό. Κάθε λέξη και ένας κόμβος. Κάθε τελεία και παύση.


Η λέξη είναι απόφαση.

Αποφασίζω να συνδεθώ.
Αποφασίζω σημαίνει υποστηρίζω. Η απόφαση είναι μια πράξη βίαιη. Και η βία δεν σηκώνει ανοχή.


Η λέξη είναι ταξίδι.

Αλλάζεις χώρο, αλλάζεις τέμπο. Πρέπει να ζήσεις με την αλλαγή αυτή έως την ώρα της επιστροφής. Με κίνδυνο να έχει βγει απαγορευτικό.


Η λέξη είναι εξάρτηση.

XRTC. Δόση, high, στέρηση, επαναλάβατε.


Πού είσαι; Πού κάηκες, ξανά;

Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θέλεις να είσαι χείμαρρος ή πεύκο. Αν θες να είσαι νερό (Νερό, παρακαλώ, νερό) ή φωτιά (Φωτιά, φωτιά). Γίνεσαι το κόκκινο μαντήλι, γίνεται προέκταση του σώματός σου. Και μετά πονάς. Και μετά σιωπάς.

Το παρήγορο είναι ότι ο πόνος προκαλεί συγκίνηση, κίνηση. Παρήγορο.

Η λέξη είναι κίνηση.

Ορμώμενη από μια συζήτηση

Πόσες αλλαγές επιδέχεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα. Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω. Γι' αυτό φοβάσαι, όπως κατάλαβα απ' τα λεγόμενά σου τουλάχιστον. Γι' αυτό φοβάμαι και γω. Κάτι θα πάει στραβά, σίγουρα... Και το χειρότερο; Δεν θα είναι στραβά. Θα είναι κάτι το απολύτως φυσικό, κάτι που δεν θα είναι ούτε μεμπτό ούτε παράλογο. Απλώς θα συμβεί. Θα αλλάξω. Και θα αλλάξεις και συ. Και μπορεί να χαθούν οι αντοχές, η διάθεση, ίσως και ο έρωτας. Όλα αυτά εξανεμίζονται, όταν οι συνθήκες επιβαρύνουν τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν, ορθώς, ότι οι ανάγκες τους δεν πρόκειται να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο.
Κι όμως, έχω μια σιγουριά μέσα μου. Θα αλλάξω. Και συ θα αλλάξεις. Εγώ ειδικά, αλλάζω διαρκώς, γίνομαι όλο και καλύτερη. Και εσύ γίνεσαι όλο και ομορφότερος. Και προσπαθώ, προσπαθείς, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί μέσα στην ψυχή και των δυο μας. Έχεις καμία ιδέα πόσο άλλαξα τους τελευταίους μήνες; Τί πέτυχα, μέσα μου και έξω μου; Τί έμαθα ως τώρα; Ναι, ας είναι. Θα ανοίξει καινούρια ζωή, καινούριος κόσμος. Τί μου λέει όμως ότι θα θέλω να αφήσω πίσω μου τον παλιό; Άφησα ήδη έναν κόσμο, έναν άλλο κόσμο. Αυτός που ανοίχτηκε τώρα μπροστά μου είχε τόση ομορφιά, τόση αλήθεια. Και τόσες μικρότητες, συνάμα, αφού για ανθρώπους μιλάμε ρε αδερφέ. Εσύ ανήκεις όχι στον παλιό, αλλά στον νέο, υπέροχό μου κόσμο. Και όλα τα υπόλοιπα μού φαίνονται μακρινά. Έχουν περάσει χιλιετίες από τότε. Τώρα υπάρχεις εσύ. Και θα υπάρχεις εσύ. Το ξέρω. Απλώς το ξέρω, μην με ρωτάς γιατί και πώς, μην τα σχετικοποιείς όλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Ο δρόμος που επιλέγεις είναι βασανιστικός, ίσως να είναι ο ορθότερος, αλλά δεν θα πάψει να ταλανίζει το ανήσυχο πνεύμα σου... Αλλά βέβαια. Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις χαρούμενος. Το κομμάτι που μπορώ να καλύψω εγώ, σου υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να το κάνω. Για σένα, για μένα, για μένα. Θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτό είναι που μου δίνει χαρά. Και όλα τα άλλα είναι πολύ εγωιστικά για να τα μετρήσω... Αυτά τα σκεφτόμουν και πριν εμφανιστείς εσύ και δεν θα σταματήσω να τα σκέφτομαι. Φυσικά, τέτοια φιλοδοξία δεν μου το επιτρέπει. Κοίτα να δεις, εγώ να μιλάω αξιωματικά... Και για πρώτη φορά, δεν αμφισβητώ τίποτα. "Αυτά που λέω τα πιστεύω." Δεν υπάρχει ούτε μια σπίθα αμφιβολίας στον νου. Ούτε μία.


------------------------------------------------------------------------------


Πόσα θα ήθελα να σου πω. Πόση ταύτιση. Κάτι παίζει σίγουρα με τα παιδιά των καλλιτεχνών... Οι ανησυχίες τους είναι πάνω απ' τον μέσο όρο. Γενικεύοντας τουλάχιστον. Πόσα θα ήθελα να μπορούσες να καταλάβεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς. Σε βασανίζουν τα ενδεχόμενα. Ξέρω. Έτσι ένιωθα. Όταν μια ανάγκη την νιώθεις τόσο έντονη, τόσο δυνατή, να σου τρώει τα σωθικά, εσένα που μέχρι πρότινος ήσουν ανέμελος, ελεύθερος και ωραίος... Τί ειρωνεία. Όταν θέλεις να δείξεις κάτι, αλλά τελικά σού βγαίνει το άκρως αντίθετο. Όταν νιώθεις ειλικρινής, αλλά στους άλλους βγαίνει σαν παραξενιά. Όταν είναι εξόφθαλμη η στιγμή που τους δουλεύεις, αλλά επειδή γίνεται συχνά, να σε θεωρούν ανάξιο εμπιστοσύνης. (απιστώ τινί. Ουάου, κατάλοιπα!) Πόσα πράγματα σε έχουν ρίξει σε αυτήν την αέναη λούπα. Η εξήγηση δόθηκε, παρ' όλα αυτά... Δεν έχεις ερωτευτεί αν δεν έχει υπάρξει η στοιχειώδης επαφή. Το ότι έχεις την ανάγκη να ερωτευτείς δεν σε κάνει ερωτευμένο, κι αν ακόμη αυτή η ανάγκη σε έχει οδηγήσει να σκέφτεσαι ένα μόνο άτομο, τόσο έντονα και τόσο αληθινά. Δεν είναι ψεύτικα όμως τα αισθήματα. Δεν είναι ψεύτικα τα δάκρυα. Δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες. Για άλλη μια φορά η γυναίκα νίκησε τον τεχνοκράτη. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ματζούνια και λοιπά κολοκύθια. Αλλά δεν βοηθάει ούτε να σου πω ότι "θα περάσει". Ο αέρας είναι κάτι που δεν ελέγχεται έτσι απλά. Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου είναι να έχεις κρατήσει ακόμα αντοχές, ώστε, ότε και αν έρθει, να έχεις την δύναμη και την όρεξη να αφεθείς. Ήμουν τυχερή, γαμώτο! Τί να κάνω; Πάλι για μένα, όπως πάντα... Το ξέρω ότι διασκεδάζεις, αλλά το ξέρω και ότι σε πληγώνει. Και αρχίδια καλύτερη έχω γίνει γαμώ το κέρατό μου (που δεν έχω, ελπίζω). Τίποτα, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πάλι φούσκα υπάρχει. Και δεεεν σκάει έτσι απλά. Δεν. Ίσως. Ναι. Όχι. Καλά...






Αφιερωμένο σε δύο άντρες. Ή μάλλον σε δύο αγόρια που ο ένας δεν ξέρει πώς να γίνει άντρας αλλά θα ήθελε, και ο άλλος είναι παγιδευμένος στην παιδικότητα της ωριμότητας, και οι δύο εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο δαίδαλο περιττής σκέψης και προβληματισμού.

Αρτ.

Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα,...

...Και να γιατί δεν είμαι Ελύτης. Κάθε αρχή και δύσκολη! Και επειδή ακόμη ψάχνω αυτό το κάτι που ναι μεν πρέπει να είναι αυθόρμητο, αλλά δυσκολεύομαι να βρω, καταφεύγω σε αναμνήσεις... Και νομίζω είναι μία καλή ευκαιρία να το κάνω, χάριν μιας χάρης (χμμ; πλεονασμός;) σε μία φίλη, την οποία ήθελα να ευχαριστήσω, κάποια στιγμή τουλάχιστον.


Στην Flying.High.Dead.Angel (όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε την. Εγκρίνω.)


Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, λοιπόν, δεν έχω ιδέα τί συνεβη. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο, υποθέτω... Όλα κυλούσαν ομαλά, όπως πρέπει στην καθημερινότητα ενός νέου κοριτσιού που δεν παίζει με την φωτιά και δεν προκαλεί την μοίρα του.
Ήταν βολικό τότε, και πήγαινε σχεδόν πάντα στην ώρα της. Με το που θα περνούσε το κατώφλι του προαυλίου, θα χτυπούσε το κουδούνι. Η ιδανική ώρα. Δεν χρειαζόταν ούτε να περιμένει, ούτε και να υπομείνει σε ένα ενοχλημένο βλέμμα ή πικρόχολο σχόλιο (το οποίο μάλλον ποτέ δεν είχε δεχτεί ακόμα και όταν αργούσε, χάριν συνέπειας) όποιου τύχαινε να αναλάβει το τμήμα της για την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώτη ώρα, δεν ήξερε αν συνέβαινε παντού και με όλους, αλλά τίποτε δεν την εμπόδιζε να φαντάζεται, ήταν περίεργο ανέκδοτο. Ένα είναι το ότι υπήρχαν πάντα εκείνοι που δεν θα ήταν τόσο "τυχεροί" ή θα είχαν παρακοιμηθεί ή ο λυκειάρχης θα αποφάσιζε να τους κλείσει την πόρτα γιατί "δεν παρευρέθηκαν στην προσευχή, οι οποίοι θα δέχονταν το πικρόχολο σχόλιο, χάριν επανειλημμένης σύμπτωσης των προαναφερθέντων. Το αστείο είναι πως αυτοί αποτελούσαν συνήθως μια διασκεδαστική διακοπή της συχνής μονοτονίας της πρώτης ώρας και εκλαμβάνονταν από την ίδια μάλλον ευχάριστα. Από την άλλη, την εκνεύριζαν απίστευτα οι αντιδράσεις τους, αυτό το ύφος "μα καλά, έκανα κάτι και μου μίλησε έτσι;" που σχεδόν κάθε φορά είχαν, ενώ η ίδια ήξερε καλά ποια ήταν η αιτία. Δεν τους κατηγορούσε που αργοπορούσαν, όπως είπαμε της ήταν ευχάριστο, απλά τους θεωρούσε ανόητους που δεν καταλάβαιναν πώς είχε η φυσική τάξη πραγμάτων: αίτιο --> αποτέλεσμα. Και φυσικά ότι ο καθηγητής δεν ανέχεται τις επαναλήψεις, όπως πρέπει να κάνουν οι μαθητές.
Και πάνω που η πρώτη ώρα έφτανε στο ζενίθ της, θα άρχιζε να πεινάει. Ε ρε πείνες που έπεφταν... Πρωινό δεν έτρωγε -μα ποιος τρώει πρωινό πριν το σχολείο;- και λιμπιζόταν το τοστάκι που είχε πάντα μαζί της από το σπίτι. Αν δεν άντεχε, και ήταν τυχερή, θα το ακουμπούσε διακριτικά κάτω απ' το θρανίο της, θα άνοιγε (ει δυνατόν) αθόρυβα το αλουμινόχαρτο και θα έκλεβε καμιά μπουκιά.
Αλλιώς θα καθόταν να μετράει τα δευτερόλεπτα. Γιατί κάθε μέρα το ρολόι θα κολλούσε στις εννιά παρά τέταρτο. Και τα πεντάλεπτα που νόμιζε ότι υπολόγιζε θα ήταν τελικά δίλεπτα. Υπήρχαν φυσικά και αυτοί που είτε θα έκαναν αντίστροφη μέτρηση, την οποία πάντα για κάποιο λόγο θα ακολουθούσε κουδούνι (punctuality freaks), είτε θα εφάρμοζαν την αντίστροφη ψυχολογία και θα έλεγαν "σε 20 χτυπάει", ενώ όλοι -σχεδόν- ήξεραν ότι η ώρα ήταν εννιά παρά δύο και κάτι. Και το σχεδόν πάει στο ότι κάθε φορά θα υπήρχε το ψάρι που θα έλεγε "όχι ρε πούστη, δεν αντέχω άλλο...".
Και να σου το πρώτο διάλειμμα. Το οποίο δεν μετράει κανονικά, γιατί κάποιος μαλάκας σκέφτηκε να το κάνει πεντάλεπτο. Τα πέντε λεπτά δεν θεωρούνται διάλειμμα, ειδικά αν το κυλικείο είναι πέντε χιλιόμετρα μακριά από την τάξη. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν, λένε, όλοι, εκτός από την έξυπνη πρωταγωνίστριά μας (η οποία σκατά έξυπνη είναι, έχει καλή μαμά).
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σχολείο είναι σαν μια μπάλα που γκελάρει. Τουλάχιστον αν μπορούσε να επαναληφθεί αντίστροφα ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητάς της αμέσως μετά το τέλος της κίνησης. Είναι μια αλληλουχία από μάθημα-διάλειμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται. Ένας κύκλος που κλείνει κάθε μέρα και ξανανοίγει την επόμενη. Και όλο αυτό διαρκεί οχτώ μήνες τον χρόνο, επί δώδεκα χρόνια. Φακ γέα. Μα δεν είναι δική μου ιδέα αυτή, ούτε και της πρωταγωνίστριας. Είναι παράξενο να θεωρείς αξιοσημείωτο κάτι που ενστερνίζεσαι σε μηδενικό βαθμό.
Και είναι επίσης παράξενο να ψάχνεις την δομή μιας ιστορίας στο χρονικό της πλαίσιο, ενώ δεν σου αρέσει αυτή η μέθοδος και το θεωρείς "εύκολη λύση", αλλά παράλληλα να μην θέλεις να βγεις εκτός.
Το καλό με το σχολείο είναι ότι αποτελείται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι είναι απαίσια, αλλά άκρως ενδιαφέροντα όντα. Τί εννοώ; Θα βρίσεις τον καθηγητή που δεν σου έβαλε βαθμό/σε έβρισε/σε πρόσβαλλε/είναι απλά περίεργος, αλλά θα τον θυμηθείς, τουλάχιστον σαν φιγούρα, στο άμεσο/κοντινό/μακρινό μέλλον (ή αυτόν, ή τα καλαμπούρια που λέγονταν γι' αυτόν). Οι "κανονικοί", αδιάφοροι άνθρωποι, κλασικά, δεν θα σου μείνουν, δεν θα θυμάσαι ούτε το όνομά τους. Και όσο γι' αυτούς που θα νιώσεις ότι σε άγγιξαν ή ότι τουλάχιστον σου έμαθαν κάτι, δεν θα τολμήσεις να το παραδεχτείς (εκτός αν είσαι, σαν την πρωταγωνίστρια, της άποψης ότι είναι άνθρωποι και είναι θεμιτό να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση μαζί τους καλύτερα και ευκολότερα απ' ότι με τους συμμαθητές σου).
Και να ήταν μόνο οι καθηγητές... Υπάρχουν φυσιογνωμίες μέσα σε μία τάξη, τις οποίες γνωρίζουν, με τον συγκεκριμένο τρόπο, μόνο τα μέλη της. Μπορεί κάποιος να είναι ο πιο δημοφιλής του σχολείου, να τον γνωρίζουν όλοι από όλες τις τάξεις και τα τμήματα, αλλά η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα αυτών που βρίσκονται μαζί του εκείνη τη στιγμή. Το να ξέρεις ποιος θα πει τί ποια στιγμή, να καταλαβαίνεις ποιος έγραψε το τάδε χαρτάκι ενώ όλη η τάξη σιωπεί, να ξέρεις από πού ξεκίνησε ο μαραθώνιος σαλιωμένων μπαλακίων από χαρτί ή ποιος οργάνωσε την Φρουτοσαλάτα. Ή πάλι να ξέρεις εξ' αρχής ποιος (δεν) θα αντιδράσει για την ημερομηνία ή την ύλη του διαγωνίσματος, ποιος (δεν) θα μιλήσει στην συνέλευση του τμήματος και ποιος θα διαφωνήσει μαζί του. Και φυσικά θα είσαι ο μοναδικός που θα ξέρεις με το όνομά του αυτόν που ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, ούτε συμμετέχει, που έχει από κανέναν μέχρι δύο φίλους από το ίδιο τμήμα για το διάλειμμα, που όλοι ρωτάνε "μα καλά, αυτός πάει στο σχολείο μας;", μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στον κατάλογο και υπάρχουν ακόμα οι καθηγητές με αλτσχάιμερ που επαναλαμβάνουν την ανακοίνωσή του κατά κόρον. Ή απλά επειδή μέσα στην τάξη υπάρχει, πιανει μια θέση, η οποία είναι φυσικά αμελητέα στον χώρο του προαυλίου.
Και φυσικά υπάρχουν τα ωραία στο σχολείο. Ένα χαρτάκι πήρε φωτιά την ώρα που η καθηγήτρια των Γαλλικών εξέφραζε ενθέρμως το εγκώμιόν της στους αρχαίους ημών προγόνους (αμελώντας ότι δεν έβγαζε μόνη της την ύλη και τα θέματα των εξετάσεων) και κατά συνέπεια άρχισε να ουρλιάζει σαν υστερική. Μια λάμπα, από αυτές τις ωραίες, τις μεγάλες φθορισμού, έπεσε κοντά στα πόδια δύο μαθητών που έπαιζαν ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι μέσα στην τάξη, το "νεκρό διάστημα" μετά το διάλειμμα και πριν την γυμναστική. Κάποιος τόλμησε να αντιμιλήσει στον σπαστικοβαρετό καθηγητή και η υπόλοιπη ώρα κύλησε ευχάριστα, με αμοιβαία μπινελικώματα και ποινολόγιο αφού χτυπήσει το κουδούνι. Ατελείωτες ώρες τεχνολογίας και θρησκευτικών με Όνομα Ζώο Πράγμα και Ποιος Πού Με ποιον Πότε Συμπέρασμα.
Και φτάνουμε στα τελειώματα. Η τελευταία ώρα. Η μισή τάξη κοιμάται, η άλλη μισή χασμουριέται.Οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Χαλαρότητα, και από τις δύο πλευρές. Ποιος νοιάζεται; Τέτοιες στιγμές κανείς δεν σκέφτεται το τώρα, σκέφτεται το μετά (την έξοδο, τις διακοπές, το ταξίδι, την εκδρομή, το φροντιστήριο).
Οι εξετάσεις; Δεν μετράνε. Γρήγορα περνούν. Όλοι ασχολούνται με αυτές, είτε αγχώνονται είτε όχι. Και φυσικά δεν υπάρχει πολύς χρόνος τριβής. Πηγαίνεις, μιλάς με τους υπόλοιπους λίγο για αυτό που θα γράψεις, γράφεις και φεύγεις. Δεν είσαι πλέον εκεί. Είτε είσαι με ορισμένους φίλους μετά είτε όχι, δεν νιώθεις ότι είσαι στο σχολείο.
Άρα στο σχολείο δεν δίνεις σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα σημεία που, είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, σου μένουν. Λογικό, αν αναλογιστείς τις ώρες που περνάς μέσα στον χώρο.
Φυσικά, το σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι! Και καταντά (;) την συναναστροφή πράγμα βολικό. Άλλο να υπάρχει καθορισμένος ρόλος ή τουλάχιστον όρια για τον καθένα, και άλλο να κληθείς εσύ να καθορίσεις τον/τα δικό/ά σου. Είσαι αναγκασμένος να είσαι εκεί, με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχεις περιθώριο επιλογής. Είναι εύκολο το σχολείο. Δίνει μια κάποια ασφάλεια, νομίζω, και εγώ, και η πρωταγωνίστριά μου, στην οποία για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να δώσω επαρκή ρόλο και προσωπικότητα. Γιατί η πρωταγωνίστριά μου είμαι εγώ. Ή τουλάχιστον ήμουν κάποτε. Αυτή αγαπούσε το σχολείο, το θεωρούσε ότι πιο σημαντικό έχει στην ζωή της. Και όλα αυτά; Γι' αυτούς που την έκαναν έστω και προσωρινά να γελάσει, γι' αυτούς που της έδωσαν, γι' αυτούς στους οποίους νόμιζε ότι είχε δώσει κάτι, γι' αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον που έτυχε να βρει εκεί. Κι εγώ το αγαπάω, τουλάχιστον ορισμένα σημεία του. Απλά, και λυπάμαι αν θα απογοητεύσω την κοπέλα στην οποία και θα αφιερώσω την ανάρτηση μιλώντας πάλι για μένα, ας πούμε ότι δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα στην ζωή μου, που δεν ήταν ούτε τότε, αλλά υπήρχε ζωή κάθε στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει, όχι  κάθε στιγμή. Έχω γίνει σκληρή και επιλεκτική.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Κατάλαβα πού θέλω/δεν θέλω να πω ναι, και πού το είπα. Και πού τελικά μού βγήκε σε καλό.

Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.




Eχεμ. :)







(Γκρρ, απαίσιο. Δεν βγήκε. Λυπάμαι που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει μια ξεχωριστή μέρα, καλά, ας μην γίνομαι μοιρολατρική, που δεν υπήρξε πρόσφατα κάτι πολλά υποσχόμενο σε σχέση με το σχολείο. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σου αφιερώσω αυτήν την αδέξια ανάρτηση, Άγγελε. Δεν ξέρω αν είχες κάποια προσδοκία ως προς την αίσθηση, αλλά μάλλον αδυνατώ να αναπαραγάγω κάτι που πλέον μού φαίνεται μακρινό σε τέτοια φάση. Ευχαριστώ για όλα και να είσαι καλά!)

"Λυπάμαι."

-Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά...
-Αύριο θα λείπω...
-Κάτι έτυχε...
-Έχω δουλειά.


Δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες. Συνεχώς τις προβάλλεις. Άλλοτε είναι αληθείς, άλλοτε ψευδείς (ξεχνιέται το γεγονός που δεν ένιωθες καλά επειδή έλειπαν συγκεκριμένα άτομα από την παρέα και προφασίστηκες πονοκέφαλο για να μην πας τελικά να τους δεις;). Άλλοτε είναι όντως αληθείς, μα θα μπορούσες να τις αποφύγεις, αν είχες προνοήσει. Αν είχες νοιαστεί.
Μα και βέβαια... Η βαρεμάρα είναι πάντα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε επιθυμία. Προτιμάς π.χ. να καθίσεις στον υπολογιστή, το κρεβάτι σου, να μην κάνεις τίποτα, απ' το να δουλέψεις.

Λογικό. (;)

Δεν μπορώ. Μόνο αναπάντητες ερωτήσεις δημιουργούνται τελευταία. Αλήθεια, έχει νόημα να προβληματίζεσαι; Στο τέλος, είναι αμφίβολο ότι θα βρεις την λύση. Αντιθέτως, θα έλεγα, με το να σκέφτεσαι δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο απ' το να δημιουργεις κι άλλες απογοητεύσεις. Να πέσεις σε εκείνον τον καταραμένο φαύλο κύκλο, να κατηγορείς τον εαυτό σου αν δεν έχεις αυτοεκτίμηση, και όποιον βρεις εύκαιρο αν έχεις υπέρμετρο εγωισμό. Κάποιος πρέπει να φταίει, άλλωστε...

Η ουσία είναι ότι συνήθως όταν υπεραναλύεις τα πάντα βλέπεις κυρίως τα αρνητικά. Ή απλώς η σκέψη δεν σου επιτρέπει να χαρείς ορισμένες στιγμές. Τις αφήνεις να περάσουν από μπροστά σου ενώ εσύ ήσουν βυθισμένη σε συλλογισμούς...
Εντάξει να σκέφτεσαι. Ας πούμε.
Μην μιλάς όμως.
Το να προσπαθείς να αποφύγεις το γεγονός ότι αποδεικνύεσαι λάθος λέγοντας πράγματα που δεν στέκουν είναι άνανδρο. Ένδειξη ανωριμότητας, δειλίας καιξ ευθυνοφοβίας. Είναι κάτι που δεν το έκανες εσύ.

-Το έκανα. Και πολλές φορές μάλιστα. Μήπως είσαι εσύ αυτή που ξεχνάει...;
-...

Ισχύει... Το ότι θυμάμαι δεν σημαίνει πως δεν ξεχνάω. Επιλεκτικά τα κάνω όλα. Επιλεκτικά χαίρομαι, επιλεκτικά πονάω, επιλεκτικά αντιδράω, επιλεκτικά σωπαίνω.

Επιλεκτικά θυμάμαι...
Ισχύει.

Γιατί ξέχασα πως τον Πι τον ξεπέρασα (τόοοοτε) επειδή εμφανίστηκε ο θεατρίνος. Και μόνο γι' αυτό.
Γιατί ξέχασα πως την ώρα που ο διαμεσολαβητής μιλούσε με τον Δέλτα για μένα στην Θεσσαλονίκη, εγώ ανέλυα μαζί με την αξιαγάπητη πόσο όμορφα χέρια έχει ο Βήτα.
Γιατί ξέχασα πως μια μέρα μετά τον πολλά υποσχόμενο περίπατο με τον Βήτα έλεγα "Είναι ο μόνος άνθρωπος που με ενθάρρυνε πραγματικά να μιλήσω..." στο αεράκι, δυνατά, να το ακούσει και ο Δέλτα
Γιατί ξέχασα πως όταν "ο Παράξενος χάθηκε", μια από τις οχτώ μέρες γεμάτες ήλιο, είχα τον Μι να κάνω τα γλυκά μάτια.

Συμπέρασμα: είτε είμαι συνειδητά σχιζοφρενής, είτε είμαι κρυψίνος και έχω τόση ανασφάλεια που κρύβω όλο τον πραγματικό μου εαυτό από τον κόσμο. Γιατί αν είναι όντως αυτός ο πραγματικός μου εαυτός, είμαι παλιοχαρακτήρας.

Ξέρω να μιλάω. Δεδομένο. Μπορώ να δείξω ότι ένα γεγονός ή συναίσθημα είναι όσο σοβαρό θέλω. Ή όσο με συμφέρει. Μπορώ να το στηρίξω και μπορώ να πείσω τα άτομα που δεν έχουν τον απαραίτητο κυνισμό ή λέγειν. Μα πάντα θα γίνει κάτι που θα με βγάλει υποκρίτρια. Και κανείς δεν θα το θεωρήσει κακό... Μόνο εγώ. Γιατί εκτός απ' το ότι μπορώ να στηρίξω κάτι, αν το κάνω θα σημαίνει ότι το πιστεύω. Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή... Και για άλλη μια φορά θα σκεφτώ το ενδεχόμενο να είμαι κάποια άλλη. Κάποια νευρική που ξεσπάει μόνο σε όσους θεωρεί δεδομένους, εγωκεντρική που απλά κρατάει τα πάντα μέσα της, μεγαλομανής μα αναβλητική.

-Μοιάζετε εσείς οι δύο...

Όχι, όχι. Όχι! Δεν θέλω να μοιάζουμε... Δεν θέλω. Είναι πολύ καλύτερος από μένα... Αν ένιωθε κάτι θα το έλεγε. Αν τον ενοχλούσε κάτι, θα το εξηγούσε, με τρόπο βέβαια. Αν υπήρχε πρόβλημα θα έψαχνε την λύση. Έτσι είναι.

Μήπως έτσι ήταν; Και, μάλιστα, μέσα στο μυαλό σου;


-Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω.
-Θα το έλεγα και μπροστά της... Απλά δεν έτυχε...
-Είμαι γενικά πολύ κυνικός. Ειδικά με αυτά τα θέματα.
-One night stands. Και πολύ μου είναι!
-Ποιος είμαι!

Ποιος είσαι; Αυτός που καυχιέται, που περιαυτολογεί, που θέλει να βγει από πανω; Ή αυτός που ακούει, που μιλάει όμορφα για τους άλλους, που φέρεται σαν κύριος (gentleman. Με την όλη σημασία της λέξης.), που δέχεται να τον διορθώνεις, και που λέει ότι και να τον έβριζες δεν θα τον ένοιαζε;

Αυτός που δυσανασχετεί ή αυτός που... χαμογελάει;

Τα εννοούσες αυτά που είχες πει;
Εννοούσες εκείνη την συμπεριφορά, εκείνο το βλέμμα;
Εννοείς αυτό το χαμόγελο;
Τί να κρατήσω; Πες ΄μου, τί;

Όσο γι' αυτά που είχες πει, δεν ξέρω αν ήταν όντως αλήθεια ή τρόπος άμυνας (ω θεέ μου, τι σκέφτηκα πάλι...). Δεν μπορώ να ξέρω. Αφού δεν ήμουν καν μπροστά... Άλλος μου τα μετέφερε. Είπαμε, ήμουν απασχολημένη, μιλούσα για τα χέρια του Βήτα...

Ποιος είσαι;
Εγώ ποια είμαι;

So, going back to the start. (Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί)
Αναπάντητα ερωτήματα. (Αδέξιες Φιλοσοφίες)
Έλλειψη θέματος. (Πολύπτυχο)
Αναφορές στον Δέλτα. (D.)

Μήπως να ξαναπώ ότι δεν μου αρέσει το κείμενό μου, μπας και κερδίσω κανένα παραπάνω σχόλιο..; Καλή ιδέα! Σας προκαλώ λοιπόν, όπως είχα κάνει και στην άλλη ανάρτηση... Γιατί μόνο έτσι μπορώ να προκαλέσω συζητήσεις με κείμενά μου...







-ΛΥΠΑΜΑΙ. :/
-ΛΥΠΑΜΑΙ.

Λυπάμαι.


Δημοσίευση Ανάρτησης.-

Έμπνευση...σχεδόν.

Ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα τέλος. :Ρ
Αλήθεια, από πού πηγάζει;
Ας υποθέσουμε ότι κάθε ιδέα ή σκέψη δεν μπορεί να προέλθει εξ' ολοκλήρου απ' το μυαλό ενός ανθρώπου, μα αποτελεί συνδυασμούς άλλων λέξεων και σκέψεων που προέρχονται από τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες μας. Αυτα που διαβάζουμε και ακούμε μας ανοίγουν όντως τους ορίζοντες, μας δίνουν όντως κίνητρο να δημιουργήσουμε, ή μας περιορίζουν σε ένα ορισμένο πλαίσιο λεξιλογίου, θεματολογίας ή ακόμα και ιδεολογίας; Αυτά που έχει συνθέσει ένας ανθρώπινος νους που έτυχε να του βγουν σε χαρτί ή πληκτρολόγιο και έτυχε να αναγνωριστούν ή να ένουν την τύχη ή ακόμα και να προορίζονταν εξ' αρχής ώστε να δημοσιευτούν και να γίνουν προσβάσιμα και σε άλλους ανθρώπους, μας κάνουν καλύτερους "συγγραφείς"; Μας ανοίγουν τα φτερά;

Τι θέλω και μιλάω... Σαφώς και συμβαίνει αυτό.
Μόνο που για να συνθέσεις κάτι πραγματικά δικό σου πρέπει να έχεις διαβάσει πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και το μυαλό σου να είναι καθαρό από άμεσες αναμνήσεις αυτών.
Προσωπικά, αν μόλις έχω διαβάσει κάποιο κείμενο ή ποίημα και πάω να γράψω, μου έρχεται αυτό ή το θέμα του ή ο τρόπος που είναι γραμμένο και...κολλάω.
Αντιγράφω στην ουσία...
Και μετά...backspace...
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να γράψω μουσική. Μου έρχονται διαρκώς άλλες μελωδίες, άλλα θέματα, άλλοι αυτοσχεδιασμοί και σταματάω την προσπάθεια. Κλασικά, απογοητεύομαι που δεν μπορώ να φτιάξω κάτι δικό μου, να "γεννήσω" κάτι εξ' ολοκλήρου, να πρωτοτυπήσω. Και μετά μιλάω...


Αφήστε το. Είμαι χαμένη υπόθεση.
Κάτα τα άλλα, μέσα μου μπορώ να εξηγήσω τα πάντα εκτός απ' τις ανθρώπινες επιθυμίες. Ανικανοποίητοι, όλοι μας... Πάντα. Κανείς δεν θα είναι ποτέ πλήρης κατά βάθος. Μόνο αυτοί που δεν εκφράζουν συχνά τις επιθυμίες τους προς τα έξω μου δημιουργούν αυτήν την ψευδαίσθηση.
Και επειδή έχω μάθει από τον εαυτό μου κάποια πράγματα, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εγώ ή κάποιος να επιθυμεί κάτι.

-Μα, είναι φυσιολογικό!

Τώρα, το γιατί κάποιος να επιθυμεί κάτι σε κάποιον συγκεκριμένο βαθμό (=πολύυυυυυ μεγάλο) είναι πράγματι ανεξήγητη υπόθεση.

Θα ήθελα να διατυπώσω μια μου απορία. Όποιος βρει κάτι καλό ας μου απαντήσει: Δεν είναι πραγματικά άδικο να επιθυμείς κάτι τόσο, μα τόσο πολύ και να σου φαίνεται φυσική και (μάλλον) αμετάκλητη η επιθυμία αυτή και η τύχη/φύση/ύπαρξη να μην έχει προνοήσει ότι μπορεί να υπάρξει η πιθανότητα να το αποκτήσεις;



Και ναι, είμαι ολοκληρωτικά εκτός θέματος. Να πάρει. Πότε θα βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου; Θα γίνω άραγε αυτή που ήμουν; Πόσο πιο υπέροχος μπορεί να γίνεις, μου λες;

Όχι, δεν έχω άλλες ερωτήσεις. Καληνύχτα (και σε σένα, μαλάκα).






υ.γ. Βρέχει... Παντού...

Λίγο απ' όλα!

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας αυτοπροσδιοριστικής ανάρτησης, παρ' όλα αυτά θα τον χρησιμοποιήσω με την κυριολεκτική του έννοια. :3 Λίγο απ' όλα  λοιπόν...

1. Χάρηκα πάρα πολύ που μιλήσαμε. Το εννοώ. Δηλαδή... μου είχες λειψει! Και το κλίμα μου έλεγε ότι δεν θες πολλά πολλά μαζί μου. Παρ' όλα αυτά ρώτησες αν θα είμαι μαζί σου φέτος... Τι κρίμα που η απάντησή μου ήταν αρνητική. Θα βρω ευκαιρία και θα βγούμε, μην σε νοιάζει!

2. Ενωμένοι; Ένα σώμα, μια ψυχή; Κύριοι του εαυτού μας;; Ωωωωχ! Όλα αυτά για μένα=πρωτοβουλία. Λυπάμαι γκάις, δεν την έχω! Είναι απ' τα πράγματα που ξέρω ότι πραγματικά δεν έχω. Θα κάνω ό,τι μπορώ... Εγώ θα απογοητευτώ στο τέλος, όχι εσείς, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα.

3. Τι πάει να πει δεν ξέρεις ποιοι είναι οι βασικοί;; ΟΦΕΙΛΕΙΣ να ξέρεις. Δεν χρειάζεται και να σου αποκαλύψουμε τυχόν μυστικά (;) τα οποία αφορούν γνωστούς σου. :3 Και μην τεμπελιάζεις τώραα... Είσαι απ' τους λίγους που έχω καταλάβει ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. ΠΛΙΖ ΚΑΝ' ΤΟ! Οκ, σταματάω. :3

4. Κάτι τρέχει... Οκ, πάντα κάτι τρέχει κύριος... Γιατί όμως να τα κάνεις πάντα τόσο σοβαρά; Μου την δίνει αυτό. Μου θυμίζει εμένα. Α στο καλό...

5. Δεν το πιστεύω καμιά φορά... Να σε δω στο facebook; Ειλικρινά, παραξενεύτηκα. Σοκαρίστηκα ίσως! Από την άλλη... Δικαίωμά σου δεν είναι; Λογικό δεν είναι; Ίσως να με πείραξαν οι δημοσιεύσεις απ' το Farmville... Wtf? Καλά, όχι ότι θα με πειράζει να έχω ένα άτομο παραπάνω που να ασχολείται με τα τραγουδάκια που βάζω ή να μου λέει χρόνια πολλά στα γενέθλιά μου. Να' σαι καλά, ό,τι κι αν γίνεται.

6. Ωραία, μου πήρες το λαπτοπ (σου). Γιατί δεν με άφησες να αποθηκεύσω την μελλοντική ανάρτηση; Το χειρότερο: δεν μπορώ να μάθω αν όντως δεν την αποθήκευσες. Άλλαξες τον κωδικό. -.-

7. Καταραμένα Σάντουιτς!!!!!!!

8. :)
:Ρ
xD
:3
O_O
^_^
...

9. Επαναλαμβάνομαι: οι ψυχολόγοι δεν κάνουν τίποτα. Μόνο ερωτήσεις. :3

10. Μπλε ξύλινη πόρτα, στριφογυριστή σκάλα που τρίζει, ψαρωτική είσοδος, υπέροχος φωταγωγός, άσπροι τοίχοι, άθλια κουζίνα, άπειρες πόρτες. That's my new home. :)

11. Ανυπότακτες καρδιές. :3

12. Θέλω να πάω σχολείο. :| Σοβαρά.

13. Κρύωσα. :|

14. Ο Heifetz είναι θεός. O Paz επίσης. Ο Ziegler επίσης. Βαριέμαι να γράψω άλλα ονόματα.

15. Κάθε μέρα κάποιος θα λείπει...

16.

Παιχνίδι με το φως..!

Περίεργο να με εμπνέει τέτοιος τίτλος...τέτοια ώρα. Το μόνο φως που έχω, είναι του λάπτοπ (το οποίο λειτουργεί...παράνομα) και κάτι ψιλά από το κλειστό πατζούρι. Κατά τα άλλα, γιατρέ μου, δεν βλέπω φως...

Κατ' αρχήν, πάλι δεν κοιμάμαι. Χωρίς λόγο. Μ' αρέσει που από αύριο θα ξεκινούσα σοβαρά το πρόγραμμα που έχω χέσει κυριολεκτικά εδώ και μισό μήνα... Λίγο τα ταξιδάκια, λίγο έλειπε ο μπαμπάς και ήμουν ελεύθερη να καίγομαι όπου και όποτε θέλω, λίγο η ζέστη, δεν μπήκα στην σειρά που ήθελα και θα έπρεπε. Τι θα δώσω για δίπλωμα του χρόνου, δεν ξέρω... Δάχτυλα δεν είναι γραμμένα, παρτιτούρες για το ένα κομμάτι δεν έχω (υποτίθεται ότι θα στέλνονταν ταχυδρομικά. Ο Godfather το κανόνισε.) και δεν κάνω καν συντήρηση τα περσινά, να είμαι τουλάχιστον σε φόρμα. Oh, great! Αντίθετα, κάθομαι και βλέπω anime, γράφω εδώ, παίζω Wii (καινούριο, τι να κάνουμε...) ή κάνω γενικά ό,τι μου καπνίσει εκτός απ' την δουλειά μου. Ούτε καν γυμναστική δεν άρχισα! Θα έρθουν τα μέσα Αυγούστου και θα τρέχω (μακάρι και κυριολεκτικά!). Μα πολύ περισσότερο, θα μετανιώνω για αυτές τις μέρες που παραδόθηκα στην "αμαρτία". (αμαρτάνω=αστοχώ. κολλάει.)

Συνεχίζοντας να ζω λοιπόν στην παράλογη ανεμελιά των ημερών, μέσα στην οποία για κάποιον λόγο με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και οι ανασφάλειές μου, έχω να δηλώσω ότι το σύνολο των αναρτήσεών μου είναι βαρύ και ασήκωτο.
Δεν πάει να γράφω ξεκούραστα και με απλό τρόπο (όπως μου είπαν)... Το θέμα όλων σχεδόν των κειμένων είναι σύνθετο, προσωπικό και "δύσκολο". Εγώ χαίρομαι που τα διαβάζω (ναι, με συγκεκριμένα πράγματα έχω ΤΕΡΑΣΤΙΟ ψώνιο) αλλά έχω πεπειστεί ότι σε ορισμένα πράγματα είμαι εξαίρεση!
Μπορεί να έχω παράπονο που έχω σχόλια μόνο απ' την Creep και την Poisonous... :Ρ Αλλά και να ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα το παραδεχόμουν ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σας. :3
Ω ναι, έχω εγωισμό... Και πολύ μεγάλο μάλιστα. Απλώς για να τον δει κάποιος, πρέπει να έχει δεθεί μαζί μου, να νιώθω απολύτως άνετα μαζί του και να μην νιώθω κάτι για αυτόν (ερωτικά πάντα). ;) Πρέπει να αποφασίσω αν θέλω να τον δείξω!


Παιχνίδι με το φως... Σαν τίτλος για πίνακα ζωγραφικής μου φαίνεται. Τουλάχιστον θα όφειλα κάτι πιο ποιητικό σε έναν τέτοιον τίτλο. Αλλά τι να κάνουμε... Τέτοια ώρα ή θα υπερλειτουργώ, ή θα υπολειτουργώ.

3:33! Ο_ο POISONOUUUUSSSSS!!!! HEEEELLPPPP!!!!

It's time to stop acting retarted like that. (and find my suimsuit trunks, συνεχίζει... :3)


Άλλη μια βραδιά άσκοπου ξενυχτιού. Δεν σκέφτομαι... Απλά γράφω...μπας και οδηγηθώ σε κάτι ενδιαφέρον. Μέχρι τώρα, απ' ότι είδατε, δεν βγήκε και τίποτα σπουδαίο!
Αλλά δεν έχω θέμα προς ανάπτυξη... Απλά αφήνω τις λεξούλες να γεννιούνται...
Έχω την εντύπωση ότι αυτή η ανάρτηση θα είναι ο ορισμός της Ετικέτας "Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί"! Τόσον παραλογισμό, ούτε μέσα στο κεφάλι μου! Τι να πω; Έχω τίποτα; Έχω... Αλλά θα σας αρέσει; Τι με νοιάζει; Keep going.

Έχει πλάκα που κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί τόοοσα θαυμαστικά... Δεν μιλάω για μένα φυσικά. Εγώ κάποτε τα απεχθανόμουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί... Αντικαθιστούν τα ιμότικονς σε πλειάδα περιπτώσεων. Και έχω σιχαθεί τα ιμότικονς, άσχετα αν τα χρησιμοποιώ καμιά φορά γιατί διαφορετικά ο λόγος μου μού φαίνεται ψυχρός και απότομος!

Θαυμαστικά λοιπόν... Σε κάθε μήνυμα υπήρχε θαυμαστικό! Εκτός από μία ερώτηση,και μία εξαίρεση, η οποία τέλειωσε με τελεία. (είχε όμως ιμότικον! τέλος πάντων, το μόνο που μου αρέσει πια πραγματικά, αυτό:

)

Έχει πλάκα... Κάποια πράγματα σου φαίνονται φυσικά από την μία, η λογική σου λέει ότι έτσι είναι, παρ' όλα αυτά δεν θες να τα δεχτείς. Συνήθως η λογική είναι η ισχύουσα εκδοχή... Έλα όμως που αυτήν την φορά νίκησε η καρδιά! Μήπως η φωνή της λογικής ήταν αυτήν την φορά "οι άλλοι"; Μήπως τελικά ξέρεις καλύτερα ορισμένα πράγματα από "τους άλλους"; Γι' αυτό και άρχισες να πιστεύεις ότι "ο φίλος θα ζητήσει την άποψη του φίλου του για κάποιο θέμα, θα την ακούσει, θα την σκεφτεί, αλλά στο τέλος θα πράξει όπως του υπαγορεύει η καρδιά του". Δεν είναι απαραίτητο να παίρνουμε αποφάσεις σύμφωνα με την άποψη και τις πεποιθήσεις του άλλου, όσο και να τον εκτιμάμε/σεβόμαστε/θαυμάζουμε. Ούτε φυσικά και να επιβάλλουμε την δική μας άποψη στον άλλον, ακόμα κι αν αυτός την ζητήσει.
Αυτό το τελευταίο έχω την εντύπωση ότι δεν το τηρώ πάντα. Είμαι λίγο επίμονη στο να αλλάξω κάποια πράγματα στους άλλους, κυρίως σε όσους πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να δουν τον εγωισμό μου (γιατί στους υπόλοιπους... αφήστε το!).


"Χαλάρωσε, δεν χρειάζεται όλα να σημαίνουν κάτι!" Τώρα αυτό ήταν σπόντα ή δεν ήταν; Θέλεις σίγουρα να με πείσεις ότι όλα τα υπόλοιπα δεν ήταν. Οπότε, είναι σπόντα η οποία ακυρώνει το γεγονός ότι είναι σπόντα!
Πωπω, λατρεύω τα συμπεράσματά μου ώρες ώρες... Ειδικά όταν φαίνονται κάπως αστεία, αλλά ισχύουν.

Κάτι όμως που δεν λατρεύω είναι που γράφω συνέχεια για μένα. Μα, I can't help it! Θέλω να γράψω για κάτι μόνο όταν το γνωρίζω σε -έστω και λίγο- βάθος. Γι' αυτό μπορώ να γράψω μόνο για τρία πράγματα: για μένα, για την μουσική μου και για το One Piece, ή για κάποιο anime ή ταινία που έχω κάτσει πραγματικά να δω. Από βιβλία, δεν έχει τίποτα τελευταία... Τον Κόσμο της Σοφίας δεν τέλειωσα ποτέ, Τόλκιν δεν με βλέπω να ξαναπιάνω (τουλάχιστον φέτος), τον Μαύρο Πύργο δεν θυμάμαι καν πού τον άφησα, για κάτι άλλο δεν έχω βρει κάτι που να με προσελκύσει πραγματικά να το αγοράσω και να μην αγοράσω κάτι άλλο... Βασικά αυτά. Το διάβασμα, όσο με έλκυε όταν ήμουν 6-7-8 (ε, μα, γιατί είχα απότομη διανοητική ανάπτυξη;) τόσο με απωθεί τώρα. Βα.ριέ.μαι. Και λυπάμαι, ειλικρινά, γι' αυτό.

Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται. (Keep going.)
Τα μάτια μου θα κλείσουν όπου να ναι. (Keep going.)
Δεν ξέρω αν είχε κανένα νόημα αυτό που έκανα, παρ' όλα αυτά όσοι με λέγατε λογική θα με απομυθοποιήσετε κάπως,... 
Όχι ότι με πειράζει... Αντίθετα το επιδιώκω. (Keep going.)
Παρ' όλα αυτά έχω την εντύπωση ότι κάτι πάει στραβά κάθε φορά που απομυθοποιούμαι... Ή μήπως πάει καλά με τον τρόπο του;
Εσύ, αναρωτιέσαι... Δεν είχες κατασταλλάξει σε αυτές σου τις απόψεις;
Μπορεί και να φταίει η ώρα.
Keep going.
Zzz...

Unfortunately... (for you)

Memento

Δημοσιεύσεις του μέλους @RtVaVa (that's me) στο φόρουμ www.haryworld.net


Ξέρεις.... κάποτε νόμιζα ότι δεν είχα λόγο ύπαρξης. Ότι ήμουν απλά ένα ασήμαντο ον, ένας κόκκος άμμου στην έρημο...κάτι που απλά υπήρχε...ότι δεν σήμαινα κάτι σπουδαίο. Για κανέναν.
Επειδή απλά φοβόμουν να δείξω ποια είμαι. Φοβόμουν να δείξω τι νιώθω. Φοβόμουν να ζήσω.
Εσύ όμως, με τον δικό σου, μοναδικό τρόπο, κατάφερες να μου μιλήσεις. Να μιλήσεις στην ψυχή μου. Γιατί σε σένα βρήκα τον ιδανικό εαυτό μου. Δεν ξέρω...ένστικτο? Διαίσθηση? Κάτι με τράβηξε σε σένα.
Και τα κατάφερες. Κατάφερες να μου μάθεις κάτι. (είμαι βλέπεις και ξεροκέφαλη, δύσκολα βάζω μυαλό...)

Μου έμαθες ότι η ζωή είναι ωραία...

Μου έμαθες ότι με επιμονή, επιμονή, και λίγο χιούμορ όλα περνάνε.

Μου έμαθες να αγαπάω τον εαυτό μου όπως ακριβώς είναι, γιατί, ό,τι και να λέω, έχεις δίκιο, είναι υπέροχος.

Μου έμαθες να μην προδώσω ποτέ το παιδί μέσα μου...

Μου έμαθες να χαίρομαι την ζωή.

Μου έμαθες να πολεμάω.

Μου έμαθες να ζω.


Σ'ευχαριστώ, φύλακα άγγελέ μου. Σ'ευχαριστώ.


**********************************

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...
Μια πρόταση.
Μια απλή φρασούλα που βγήκε από το στόμα ενός ανέμελου κοριτσιού, στηριγμένη με ένα χαζό επειχήρημα, με έχει φέρει στην θέση που είμαι τώρα.
Με οδήγησε σε σένα. Κι εσύ, χωρίς καν να το ξέρεις, υποθέτω, έχεις αλλάξει τελείως τον τρόπο που σκέφτομαι. Με βοήθησες να βγω απ' το καβούκι μου, να ανοίξω τα πέταλά μου. Με βοήθησες να γίνω αυτή που είμαι τώρα. Και σου είμαι ευγνώμων. Μου είναι άγνωστο αν θα συνέβαιναν όλα αυτά ούτως ή άλλως, αλλά δεν με απασχολεί. Αν εκείνο το μικρό κοριτσάκι είχε φανεί αδύναμο, αν δεν είχε το θάρρος να αλλάξει τότε, δεν θα σε συναντούσαμε... και, νομίζω, δεν θα είχε η ζωή το ίδιο φως που εσύ της δίνεις....
Έχω όμως ένα παράπονο. Όχι, όχι από σένα. Αλλά απ'το κοριτσάκι...
Μικρούλα...δεν νομίζεις ότι ήρθε ο καιρός να χωριστούμε; Να με αφήσεις να τραβήξω το δικό μου μονοπάτι;
Το ξέρω, φταίω κι εγώ, τόσον καιρό δεν άντεχα να σε αφήσω απ'το χέρι... Σε ήθελα κοντά μου. Ένιωθα ασφάλεια... Δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι θα έπρεπε να χωριστούμε κάποια στιγμή.... αλλά τώρα... Νιώθω ότι ήρθε η στιγμή να πάρω τον δρόμο μου.... Να προχωρήσω...
Το κοριτσάκι επιτέλους ας μεγαλώσει.
Αντίο...

**************

Πάντα νόμιζα ότι τα δάκρυα ήταν σημάδι αδυναμίας... Και θεωρούσα τον εαυτό μου αδύναμο που συνέχεια ξεσπούσε με κλάματα. Η αλήθεια ήταν όμως ότι δεν έβρισκα άλλη διέξοδο...κάτι μου έλειπε, και ακόμα μου λείπει, και δεν ήξερα πώς να το διεκδικήσω. Δεν ήξερα καν τι ήταν. Μα από την μέρα που έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή που θυμάμαι, τη μέρα που κατάλαβα ότι "Το παζλ πάντα θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο." υποσχέθηκα να μην ξανακλάψω γι' αυτό το θέμα. Μα τώρα; Τι μου φταίει; Γιατί ξεσπάω πάλι με αυτόν τον τρόπο;

Τελικά είμαι άνθρωπος κι εγώ. :)


********************************

Σε είχα για φύλακά μου...

Νόμιζα ότι θα ήσουν πάντα εκεί, με το υπέροχο χαμόγελό σου, την παντοτινή προθυμία σου να ακούσεις οτιδήποτε, την αφέλεια και την ανεμελιά σου. Σου είχα πάντα απόλυτη εμπιστοσύνη.

Ήσουν μαζί μου όταν σε χρειαζόμουν.

Εγώ δεν κατάφερα να σου συμπαρασταθώ όμως τώρα. Τώρα, τη στιγμή που πραγματικά χρειάζεσαι κάποιον να σου χαμογελάσει.
Ίσως να έφταιγε και η απόσταση...δικαιολογίες! Αλλά ανησυχώ. Γιατί δεν ξέρω αν μετά από αυτό θα μείνεις και πάλι ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός σου.
Γύρνα πίσω...Σε έχω και πάλι ανάγκη...

**********************

Γύρισες, ε;
Βρήκες αυτό που φρόντισα να βρεις στον γυρισμό σου; Του έδωσες σημασία; Κατάλαβες μήπως τι θα έλεγε περίπου πριν καν το ανοίξεις;
Δεν ξέρω.
Τελικά το άνοιξες; Διάλεξες μια από τις δύο εκδοχές; Μήπως διάλεξες και τις δύο; Μήπως καμία;
Δεν ξέρω.
Αν πράγματι το άνοιξες...το διάβασες ολόκληρο; Το κατέστρεψες; Μήπως θύμωσες;
Δεν ξέρω.
Αν όμως δεν θύμωσες. Πώς ένιωσες;
Λυπήθηκες;
Χάρηκες, αν και πικρά;
Ένιωσες τίποτα...;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Και αυτό με κάνει να υποφέρω...ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζεις.


Κάνε όπως σου υπαγορεύει η συνείδησή σου. Την εμπιστεύομαι. :)



*************************

α τι είναι πια οι μέρες; Περαστικές...
Τι είναι η δυστυχία; Κάτι που δημιουργεί το Εγώ μας, ο εγκέφαλός μας, ΕΜΕΙΣ, με το να λαμβάνουμε κάπως συγκεκριμένες καταστάσεις ή γεγονότα.
Τι είμαστε εμείς; Τίποτα. Αυτό που έχουμε, και ο μόνος για τον οποίο έχουμε πραγματική αξία είναι ο εαυτός μας. Άντε και κάποιοι άνθρωποι που έτυχε να γεννηθούν κοντά μας, στην ίδια περίοδο της ιστορίας. Ακόμα κι αν μας θυμούνται για 10, 20, 50, 1000 χρόνια, έχουμε σημασία τελικά στην αέναη κίνηση του σύμπαντος; Καμία απολύτως. Είμαστε κόκκοι άμμου, γράμματα μιας ατελείωτης σειράς από τόμους...

Ποιος νοιάζεται αν ένα γράμμα είναι στραβά γραμμένο; Αν ήταν αχνή η πένα που το ζωγράφισε; Αν απ' έξω φαίνεται καλά, αλλά μέσα του νιώθει ένα ασήκωτο βάρος που το κατατρώει; Αν νιώθει; Αν αγαπάει; Αν πονάει;
Κανείς. Ίσως το ίδιο. Ίσως κάποια διπλανά του γράμματα...
Μα ποιος κοιτάει ξεχωριστά τα γράμματα; Κάποιοι αγνοούν ότι κάθε γράμμα είναι σχεδιασμένο αλλιώς. Τα βλέπουν όλα σαν τυπωμένα. Ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την γενική εικόνα του βιβλίου... Ποιοι είναι αυτοί; Πραγματικά υπάρχουν; Ή μήπως είναι γράμματα κι οι ίδιοι και μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είναι κάτι διαφορετικό; Κάτι ανώτερο; Μήπως μόνοι μας δημιουργούμε μια τέτοια ψευδαίσθηση;

Και ποιος κρατάει την πένα που μας σχεδιάζει; Γιατί το κάνει;; Του το ζητήσαμε; Έχει να κερδίσει τίποτα απ' όλα αυτά...;

Δεν ξέρουμε... Αμφίβολο ότι θα μαθουμε ποτέ. Αλλά τι σημασία έχει; Κάθε γράμμα ξεχωριστά αποτελεί ένα μέρος του βιβλίου. Ο καθένας μας έχει βάλει ένα λιθαράκι στην ιστορία του κόσμου. Άσχετα αν ήταν τόσο μικρό για να το προσέξει κάποιος. Άσχετα αν, είτε από απροσεξία, είτε επίτηδες, έχουμε τραυματίσει τα διπλανά μας λιθαράκια. Κανείς δεν θα κάτσει να το δει αυτό. Ίσως εμείς... Ίσως αυτοί που πληγώσαμε... Αλλά, μέσα στην αέναη κίνηση της Ιστορίας, θα ξεχαστεί. Κι αυτό, κι εμείς. Για πάντα.

*********************

Το υποσχέθηκες. Υποσχέθηκες ότι δεν θα κλάψεις. Σου φάνηκε εύκολο...
Αλλά έτσι πάει πάντα. Εμπιστεύεσαι πολύ εύκολα ανθρώπους και καταστάσεις. Βγάζεις πολύ γρήγορα τα θετικά συμπεράσματα... Επαναπαύεσαι. Έτσι, την πάτησες. Είτε το ήθελες, είτε όχι, είτε μπορούσε να συμβεί ούτως ή άλλως, είτε είναι καθ' όλα δικό σου το φταίξιμο, απέτυχες.
Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο; Δεν ξέρεις αν όντως θα λήξεις την ιστορία... Δεν ξέρεις αν θα κάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να γίνει... Δεν ξέρεις τι θα κάνεις μέχρι να το κάνεις. Και συνήθως, που να πάρει, εκείνη η στιγμή είναι πάντα ακατάλληλη. Κατι πάντα θα πάει στραβά, κάτι δεν θα σε ευνοήσει. Και συνεχίζεις το ίδιο βιολί...

Περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις.

Το τρένο έφυγε, Άρτεμις. Σταμάτησε άραγε; Άνοιξαν οι πόρτες; Δεν ξέρεις. Άργησες πολύ. Υπερβολικά.
Το τρένο σφύριξε... Στην διαδρομή προς τον σταθμό κάποιοι σε καθυστέρησαν, κάποιοι προσπάθησαν να σε επιταχύνουν, να σε σπρώξουν ακόμα... Αυτός σου έριξε την τελευταία φωνή. "έλα, έλα.." σου είπε. Μα ήξερε. Ήξερε ότι ήταν αργά πια... Ότι δεν υπήρχε κάποιος που περίμενε να έρθεις. Ήξερε ότι το μόνο που θα σε περίμενε θα ήταν απογοήτευση. "Ωραία..." του είπες, όταν έφτασες. "Δεν πειράζει" σκεφτόσουν.
Ηλίθια.
Σου είπε ότι δεν ήσουν αληθινή... ότι ακόμα και την στιγμή που άναψε κάποιο φως, εσύ κρυβόσουν. Από μένα κρυβόσουν, Άρτεμις. Στο χω ξαναπει... Δεν μπορείς μόνη σου. Τουλάχιστον, έτσι έπεισες τον εαυτό σου. Εμένα. Καταβάθος το ήξερες. Ήξερες ότι στο τέλος δεν θα άντεχες. Μια ματιά ήταν αρκετή...

Συγγνώμη.

******************************



How did this happen? Who's to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable, but again truth be told, if you're looking for the guilty, you need only to look into a mirror.

V.

*************************


Δεν ξέρω πού κολλάει αυτό το τελευταίο... Απλά ήθελα να δω την φάτσα του αυτή τη στιγμή. :)

Καληνύχτα σε όλους!