Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

...

Είμαι πολύ καλή στα λόγια τελικά. Μα δεν ξέρω και τίποτα άλλο να κάνω. Έχω προγραμματίσει τέλεια την θεωρία  της ζωής μου. Υπερβολικά τέλεια για τα δικά μου δεδομένα. Έχω αρχές, έχω ώριμες πεποιθήσεις για κάποια θέματα, απολαμβάνω τις μικρές χαρές της ζωής.

...εμένα κοροϊδεύω. Γιατί δεν έχω ζήσει και τίποτα. Η ζωή μου ήταν τέλεια μέχρι τώρα... Τα παράπονά μου ήταν μόνο για χαζά προβλήματα. "Εμείς οι άνθρωποι τα φτιάχνουμε όλα..." μπλα μπλα μπλα. Τρίχες. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να σκεφτείς ότι καλό θα ήταν να μην αντιδράσεις έτσι, ότι δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα. Κάτι σε τυφλώνει. Ή μήπως τότε μόνο είσαι αληθινή, τότε είσαι ο πραγματικός σου εαυτός; Είσαι τόσο άσχημη, αν όντως ισχύει αυτό. Αν αυτή τη στιγμή είσαι όντως εσύ και τόσον καιρό ήσουν κάποια άλλη.
Σαφώς, δεν χαίρεσαι με αυτό που βλέπεις. Η εικόνα σου στον καθρέφτη είναι όντως αξιολύπητη. Ανακουφίζεσαι που δεν υπάρχει κάποιος να σε δει έτσι. Πόσο θα ντρεπόσουν... Ή η ψεύτικη εσύ θα ντρεπόταν;

Το μόνο που σου βγαίνει, όπως πάντα όταν γράφεις, είναι θεωρίες. Θεωρίες, θεωρίες, θεωρίες. Τι σημασία έχουν αν δεν μπορείς να τις κάνεις πράξη; Καμία. "Είμαι καλά!" λέει όλος σου ο οργανισμός. Μα όταν θα έρθεις σε τέτοια κατάσταση, όλα ξαφνικά θα σε ενοχλούν. Όλα θα φαίνονται απαίσια. Όλοι θα σου φταίνε, θα αναθεματίζεις την τύχη/θεό/ύπαρξη/τίποτα που δεν σου έδωσαν εκείνο ή το άλλο, που δεν σε έκαναν έτσι ή αλλιώς, που δεν έκαναν τα πράγματα να εξελιχθούν με άλλον τρόπο.

Και παράλληλα κατηγορείς τον εαυτό σου που σκέφτεται έτσι, αφού η ζωή σου είναι υπέροχη! Αφού ακούς την φωνή της τρελής γειτόνισσας να γελάει, ενώ ζει σε μια υπόγεια τρύπα και ζεσταίνεται! Αφού ξέρεις γαμώτο ότι δεν εισαι η μόνη σε αυτόν τον κόσμο, ούτε είσαι σε τραγική θέση!

Το να τα αναγνωρίζω όλα αυτά δεν σημαίνει ότι τα ξεπερνάω κιόλας. Όπως είπα, είμαι υπερβολικά καλή στα λόγια... Μα δεν ξέρω και τίποτα άλλο να κάνω. Δεν ζω τελικά. Όχι τώρα, τουλάχιστον...
Περιμένω απ' τους άλλους να μου φτιάξουν την διάθεση... Ζητάω πολλά;

Ε, ναι.

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Αυτό ήταν; Τελείωσε κι αυτό το παραμύθι;

Nightfall... Quietly crept in and changed us all.




Πέφτει η νύχτα. Κι εδώ, και κάπου αλλού. Κάπου που δεν το βλέπεις με τα μάτια.

Γιατί; Τι φταίει; Ήταν προκαθορισμένο ότι θα συνέβαινε αυτό, μόνο και μόνο επειδή θα αλλάζαμε; Μόνο και μόνο επειδή θα βλέπαμε κάποια πράγματα πιο σοβαρά, θα είχαμε απαιτήσεις από τους ανθρώπους και θα τους κρίναμε με όλο μας το μίσος (;). Υπερβάλλω. Αλλά έτσι πάει... Αν δεν αγαπάς έναν άνθρωπο που γνωρίζεις τόσο καλά, τον μισείς... Ή όχι;

Πριν επεκταθώ, θα ήθελα να σας πω μια ιστορία...

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, (<--κλισέ.-) ήταν μια παρέα. Ήταν όλοι τους διαφορετικοί, αγόρια και κορίτσια, και ο καθένας ξεχώριζε με την μοναδική του προσωπικότητα. Κάποιοι από αυτούς γνωρίζονταν από παλιά, κάποιοι προστέθηκαν αργότερα... Αλλά, φαινομενικά, ήταν αγαπημένοι. Συνέχεια πείραζαν ο ένας τον άλλον, κάποιοι μπορεί και να πληγώνονταν βαθιά μέσα τους, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν ενωμένοι. Περνούσαν ΚΑΛΑ μαζί. Πέρασαν οι μήνες, κάποια πράγματα άλλαζαν κατά καιρούς... Έρχονταν κι άλλα άτομα στην παρέα, έβγαιναν κάποια. Λογικό να πραγματοποιούνται μεταβολές σε κάτι ζωντανό. Μα, κανείς δεν πτοούνταν. Κανείς δεν το έπαιρνε είδηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μα σίγουρα δεν πήγαινε κάτι καλά; Σίγουρα δεν πάει τώρα;

Ναι, ποτέ δεν ήμουν καλή στις ιστορίες. Οι αξιοπρεπείς ιστορίες έχουν ένα χρονικό και τοπικό πλαίσιο, τους χαρακτήρες τους, μια υπόθεση και ένα φαινομενικό τέλος. Εδώ, όλα λειψά μου βγήκαν... Ελπίζω όμως να πιάσατε το νόημα. Τίποτα δεν πάει στραβά... Τουλάχιστον δεν πήγε απαραίτητα την στιγμή που το πήρα εγώ είδηση. Η αλλαγή -γιατί περί αλλαγής πρόκειται, ούτε θετικής ούτε αρνητικής- άρχισε πολύ πριν εγώ, ένα απλό μέρος της, και ασήμαντο θα έλεγα, το καταλάβω. Εγώ "μοίρασα τους ρόλους" μέσα στο κεφάλι μου, εγώ χαρακτήρισα τους ανθρώπους που αποτελούσαν την παρέα ως "κύριους" και "δευτερεύοντες", εγώ γράφω αυτή τη στιγμή αυτό το κείμενο, εγώ έχω το πρόβλημα.
Εγώ είχα το πρόβλημα όταν άρχισαν να τον βγάζουν απ' έξω. Δεν καταλάβαινα τον λόγο, μόνο γι' αυτό.

Μπορεί να ενοχλήθηκαν κι άλλοι, δεν ξέρω ακριβώς πόσοι και ποιοι, αλλά...έκαναν κάτι; Κάναμε κάτι;
Και γιατί, γιατί θεέ μου, να μην με ενοχλούσαν οι άλλες περιπτώσεις; ("Ξέρεις γιατί.") Είναι ξεχωριστός αυτός; ("Ναι.") Είναι καλύτερος απ' τους άλλους; ("Όχι απαραίτητα. Εσύ όμως το πιστεύεις.")


Σκάσε. Θέλω να σκάσεις. Δεν θέλω να σκέφτομαι πια έτσι, δεν θέλω να κάνω τέτοιες άδικες διακρίσεις... Δεν θέλω να ξεχωρίζω τους ανθρώπους για αντικειμενικά ασήμαντους λόγους. Δεν μπορώ να είμαι δίκαια; Δεν μπορώ να βρίσκω λύσεις, αφού με λένε όλοι έξυπνη; Υπάρχει τελικά μία λύση που θα τους ευχαριστήσει όλους; Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι να αλλάξουν όλοι τρόπο σκέψης. Να γίνουν λίγο πιο ανεκτικοί, να συζητάνε και να δέχονται τον άλλον κι ας μην συμφωνεί μαζί τους. Ναι, αυτή θα ήταν η λύση σε όλα τα προβλήματα του κόσμου... Αν ήταν όντως εφικτή.
Τι εγωιστικά που σκέφτομαι... Έχω την εντύπωση ότι είμαι πάντα η ιδανική περίπτωση. Γιατί, επειδή απλά δεν έκανα κάτι κακό; Και πού το ξέρω; Εκτός αυτού, κάπως το έλεγε στο βιβλίο της ΚΠΑ... "Αυτό που έχει χαλάσει πραγματικά τον κόσμο, δεν είναι τόσο οι κακές πράξεις των κακών, όσο η αδιαφορία των καλών." Άλλο ένα πράγμα που μπορεί να εφαρμοστεί παντού.

Το μόνο πράγμα για το οποίο ίσως δεν μπορώ να αμφιβάλλω, είναι ότι τους αγαπάω. Τους αγαπάω όλους. Ανεξάρτητα αν για κάποιους τρέφω ειδική συμπάθεια, ανεξάρτητα αν ένας με γοητεύει. Τους αγαπάω, γι' αυτό που είναι. Τους αγαπάω τον καθένα ξεχωριστά... Αλλά έχω την εντύπωση ότι τους αγαπούσα πιο πολύ μαζί. Μας αγαπούσα πιο πολύ μαζί. Nομίζω ότι ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσω την αλήθεια.

-Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί... Απλώς δεν ταιριάζουν όλοι μεταξύ τους!

Ναι. Επειδή αλλάζουμε. Επειδή ξαφνικά έχουμε απαιτήσεις, ξαφνικά επαναστατούμε, ξαφνικά κρίνουμε τους ανθρώπους όσο αυστηρά μας παίρνει. Όχι όμως από μίσος. Απλά... δίνουμε σημασία σε κάποια πράγματα, ίσως περισσότερη από όση τους αξίζει. Ή απλά συνειδητοποιούμε ξαφνικά ότι έχουμε κι εμείς ζωή, αφού νιώθαμε καταπιεσμένοι από τον Χ ή τον Ψ. Αντιδράμε. Και τελικά, αυτό που έφταιγε εξ' αρχής, ήταν ότι σπάνια λέγαμε την αλήθεια. Ή απλά σπάνια σκεφτόμασταν ώστε να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας. Και αυτά συσσωρεύονταν... Μπορεί απλά να βρήκαμε καινούριους ανθρώπους ή και πλευρές παλιών που μας γεμίζουν περισσότερο... Και βρίσκοντας το καλύτερο να αρχίσαμε να κατηγορούμε τους παλιούς, επειδή δεν ήταν αυτό που θέλαμε, αυτό που περιμέναμε.
Αλλά δεν έχουν κι αυτοί αισθήματα; Δεν είναι άνθρωποι κι αυτοί; Κάποιοι είναι τυχεροί ή δυνατοί ή απλά αγαπάνε τον εαυτό τους σε αρκετά μεγάλο βαθμό ώστε να μην επηρεάζονται τόσο.

Κι εγώ, παραλληρώ άλλη μια φορά χωρίς λόγο... Ναι, μου λείπεις. Και το ξέρω ότι δεν πέφτεις έτσι εύκολα. Πάντα έχεις εναλλακτικές. Μα το είδα στον ύπνο μου, είχες πέσει. Και μάλιστα σε μένα. Ζητούσες από μένα να σε σηκώσω...
Ίσως απλά να το θέλω. Πάλι σκέφτομαι εγωιστικά.
Ηλίθια.

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Σημείο ζέσης: 27οC

Θέλω να γράψω. Καμιά φορά με πιάνει χωρίς κανέναν λόγο. Όχι ότι θεωρώ αυτά που βγαίνουν είναι πάντα αξιόλογα, απλώς είναι κάτι που μου αρέσει και το κάνω σχετικά εύκολα... Κάποιες φορές έχω κάποιον συγκεκριμένο σκοπό και τον επιτυγχάνω. Κάποιες άλλες αρχίζω με ένα θέμα, ανακαλύπτω ότι δεν επιδεχόταν τόση ανάπτυξη όσο νόμιζα, ξεφεύγω λίγο, αλλά στην τελική κάτι κάνω για να συνδυάσω το τέλος με την αρχή. Άλλες πάλι φορές, είτε δεν υπάρχει σκοπός, είτε ξεφεύγω τόσο πολύ που στο τέλος δεν με απασχολεί και γράφω κι άλλα άκυρα. Και δεν λέω μόνο για εδώ. Και τα τετράδια με εμπνέουν! Παρ' όλο που το είδος των κειμένων μου κυμαίνεται από "ψυχογραφικό" σε "δοκίμιο" και όχι πιο πέρα, το γεγονός ότι δεν είμαι καλή στις ιστορίες το εξηγεί μια χαρά. Όχι ότι με νοιάζει τόσο...

Υπάρχει και αυτο. Ξεκινάω με όρεξη, και μετά κολλάω. Damn it... Δεν ξέρω αν θα δημοσιεύσω στο τέλος αυτό, γιατί όπως είπα τα μικρά (και ανολοκλήρωτα συμπληρώνω!) κείμενα δεν με ικανοποιούν.
Έχει κίνηση στην Αθηνών-Κορίνθου...; Ωχ! Καλό κουράγιο! Ναι, ακούω ραδιόφωνο! Δεν το συνήθιζα, αλλά εδώ που μένω είναι ανοιχτό 24 ώρες το εικοσιτετράωρο... Ξύπνησα με το Sweet Disposition σήμερα, ένα τραγουδάκι που δεν ξέρω γιατί ακριβώς μου αρέσει, αλλά χαίρομαι να το ακούω. (βλ. πάτος της ανάρτησης) Και έχω μια -ακόμα- μανία. Να συνδυάζω αντικείμενα/τραγούδια/φράσεις με γεγονότα! Το τραγουδάκι αυτό ήταν σαν σάουντρακ του τέλους του ονείρου μου...

A moment,
a love,
a dream aloud
a kiss
a cry
our rights
our wrongs
a moment
a love
a dream aloud
a moment.
a love
a dream aloud...
Just stay there.


*banner: ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ. ^_^*


Η ζέστη με επηρεάζει πολύ αρνητικά. Το κρύο το αντέχω, αλλά την ζέστη καθόλου... Το "πρωί" (αν έντεκα η ώρα θεωρείται πρωί, τέλος πάντων...) ήθελα να πάω βόλτα απ' την γειτονιά μου, αλλά δεν άντεξα παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν ο σκύλος μου. Γύρισα λοιπόν, και βράζω χωρίς τουλάχιστον να γυρίζουν τα γρανάζια!
Τρεις ώρες ακόμα λοιπόν. Μετά θα γυρίσω στο κτίριο που ακόμα αποκαλείται σπίτι μου... Ωχ. Ικανή με έχω να αρχίσω να παραπονιέμαι. Αλλά δεν χρειάζεται... τουλάχιστον όχι εδώ. Δεν βγαίνει κάτι. Το μόνο που δεν θέλω να γίνει ΜΕΤΙΠΟΤΑ είναι να αλλάξω σχολείο. Δεν θέλω ρε παιδί μου να αποχωριστώ αυτά τα άτομα. Και να κρατούσα επαφή, είναι διαφορετικό να βλέπεις κάποιους ανθρώπους κάθε μέρα, να είναι μέρος της καθημερινότητάς σου, να βλέπεις πώς εξελίχθηκαν και εξελίσσονται ακόμα. Να τους καταλαβαίνεις, ή να μην τους καταλαβαίνεις και να μην σε νοιάζει! Να τους αγαπάς! Ο καθένας είναι μοναδικός, με τον τρόπο του. Εντάξει, μου το χουν πει. Δεν θα έιναι οι μοναδικοί άνθρωποι που θα γνωρίσω και θα αγαπήσω. Αλλά δεν θέλω να τους χάσω. Όχι ακόμα.. ):
Καλά. Ας μην γρουσουζεύω κιόλας. Δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά όλοι θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μην συμβεί αυτό.

Ουφ...







-πάτος ανάρτησης-

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

"Λοιπόν; Πήρες τις αποφάσεις σου;"

Όλως παραδόξως, ο άνθρωπος που στατιστικά με έχει κάνει να θυμώσω περισσότερες φορές από όλους με έχει επαναφέρει στην φυσική μου κατάσταση, όποτε παρεκκλίνω από αυτήν και το παίρνει είδηση. Γι' αυτό, μήπως του θύμωνα; Επειδή με εκνευρίζει το γεγονός ότι ξυπνάω για μια στιγμή, ότι αναγνωρίζω πως όντως έκανα κάτι αντίθετο από αυτό που θα ήθελα/πρέπει να γινόταν; Μπορεί... Παρ' όλα αυτά, θα προσπαθήσω να μην του ξαναθυμώσω. Έχει κι αυτός τα προβλήματά του... Δεν χρειάζεται να τον επιβαρρύνω, όση "υποχρέωση" κι ας έχει απέναντί μου...

Πήρα, λοιπόν, τις αποφάσεις μου;
Χα..χα...χαχαχα! Μα εγώ δεν σκεφτόμουν καθόλου! Ήμουν σε μια φούσκα, κοιτούσα απ' έξω μόνο κάποιες περαστικές στιγμές, στην απομακρυσμένη μου προς το παρόν καθημερινότητα. Και αυτό μόνο και μόνο επειδή η ζωή στην φούσκα μου φαίνεται ελαφρώς ανιαρή... Παρ' όλα αυτά είναι εύκολη και δεν με ενοχλεί και τόσο... Ξύπνημα το μεσημέρι, μουσική, τηλεόραση, ξάπλα.. Είμαι εγώ αυτή; Μα και βέβαια... Αφού εγώ τα έκανα όλα αυτά. Όχι κάποια άλλη. "Ένοχη, κύριε δικαστά!"

Ταξιδιάρα ψυχή... Σε αυτό το ταξίδι, δεν θα σε περιμένω! Καιρός να μπω σε μια σειρά, όχι επειδή είμαι δεσμευμένη προς άλλους ή επειδή το προστάζει κάποια κοινωνία, αλλά επειδή το θέλω εγώ και είμαι πεπεισμένη ότι θα νιώθω πολύ καλύτερα κάνοντας πιο δημιουργικά πράγματα! Αυτά που έχω μάθει τόσα χρόνια, μόνο και μόνο επειδή ασχολούμαι μαζί τους καιρό, τα θεωρούσα δεδομένα... Κι όμως, στο 'χουν πει καθαρά. "Είσαι τόσο τυχερή που κάνεις κάτι τέτοιο... Κοίτα να ασχοληθείς με αυτά, τώρα που έχεις την ευκαιρία...και τον χρόνο! Τα άλλα, τους έρωτες ας πούμε, θα τους έχεις μια ζωή. Μην βιάζεσαι καθόλου... Κάνεις κάτι μοναδικό!"
Θα ήθελα πάρα πολύ να ευχαριστήσω το άτομο που μου το είπε αυτό... Γιατί με έχει βοηθήσει ξανά, έστω και έμμεσα. Είναι απ' τα άτομα που απέκτησαν κάποιες γνώσεις μέσω της εμπειρίας και την σέβομαι, παρ' όλο που έχει κάνει αρκετά πράγματα που δεν θα έκανα στην παρούσα φάση! Να ΄ναι καλά...

Για "τα άλλα" δεν αγχώνομαι πλέον. Τι νοημα έχει άλλωστε! Ό,τι και να γίνει, δεν γίνεται να μην αλλάξει τίποτα... Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα "αναγκαστώ" (όχι ότι θα αναγκαστώ, απλώς θα γίνει) να συμβιβαστώ στην αλήθεια. Καιρός θα είναι... θα μπορούσα να πω. Μα, όπως είπα, δεν μ'ενδιαφέρει ποσώς ο χρόνος και ο τρόπος. Απλά ας γίνει, επειδή είναι να γίνει. Κι ας μην γίνει, επειδή δεν είναι να γίνει.
Κι όμως, κάτι θα αλλάξει τους επόμενους μήνες. Ένστικτο; Διαίσθηση; Μπαα... απλά θέλω κάτι να αλλάξει. Και θα το κάνω μόνη μου!

Everything ends. Somewhen...



Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Παιχνίδι με το φως..!

Περίεργο να με εμπνέει τέτοιος τίτλος...τέτοια ώρα. Το μόνο φως που έχω, είναι του λάπτοπ (το οποίο λειτουργεί...παράνομα) και κάτι ψιλά από το κλειστό πατζούρι. Κατά τα άλλα, γιατρέ μου, δεν βλέπω φως...



Κατ' αρχήν, πάλι δεν κοιμάμαι. Χωρίς λόγο. Μ' αρέσει που από αύριο θα ξεκινούσα σοβαρά το πρόγραμμα που έχω χέσει κυριολεκτικά εδώ και μισό μήνα... Λίγο τα ταξιδάκια, λίγο έλειπε ο μπαμπάς και ήμουν ελεύθερη να καίγομαι όπου και όποτε θέλω, λίγο η ζέστη, δεν μπήκα στην σειρά που ήθελα και θα έπρεπε. Τι θα δώσω για δίπλωμα του χρόνου, δεν ξέρω... Δάχτυλα δεν είναι γραμμένα, παρτιτούρες για το ένα κομμάτι δεν έχω (υποτίθεται ότι θα στέλνονταν ταχυδρομικά. Ο Godfather το κανόνισε.) και δεν κάνω καν συντήρηση τα περσινά, να είμαι τουλάχιστον σε φόρμα. Oh, great! Αντίθετα, κάθομαι και βλέπω anime, γράφω εδώ, παίζω Wii (καινούριο, τι να κάνουμε...) ή κάνω γενικά ό,τι μου καπνίσει εκτός απ' την δουλειά μου. Ούτε καν γυμναστική δεν άρχισα! Θα έρθουν τα μέσα Αυγούστου και θα τρέχω (μακάρι και κυριολεκτικά!). Μα πολύ περισσότερο, θα μετανιώνω για αυτές τις μέρες που παραδόθηκα στην "αμαρτία". (αμαρτάνω=αστοχώ. κολλάει.)

Συνεχίζοντας να ζω λοιπόν στην παράλογη ανεμελιά των ημερών, μέσα στην οποία για κάποιον λόγο με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και οι ανασφάλειές μου, έχω να δηλώσω ότι το σύνολο των αναρτήσεών μου είναι βαρύ και ασήκωτο.
Δεν πάει να γράφω ξεκούραστα και με απλό τρόπο (όπως μου είπαν)... Το θέμα όλων σχεδόν των κειμένων είναι σύνθετο, προσωπικό και "δύσκολο". Εγώ χαίρομαι που τα διαβάζω (ναι, με συγκεκριμένα πράγματα έχω ΤΕΡΑΣΤΙΟ ψώνιο) αλλά έχω πεπειστεί ότι σε ορισμένα πράγματα είμαι εξαίρεση!
Μπορεί να έχω παράπονο που έχω σχόλια μόνο απ' την Creep και την Poisonous... :Ρ Αλλά και να ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα το παραδεχόμουν ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σας. :3
Ω ναι, έχω εγωισμό... Και πολύ μεγάλο μάλιστα. Απλώς για να τον δει κάποιος, πρέπει να έχει δεθεί μαζί μου, να νιώθω απολύτως άνετα μαζί του και να μην νιώθω κάτι για αυτόν (ερωτικά πάντα). ;) Πρέπει να αποφασίσω αν θέλω να τον δείξω!


Παιχνίδι με το φως... Σαν τίτλος για πίνακα ζωγραφικής μου φαίνεται. Τουλάχιστον θα όφειλα κάτι πιο ποιητικό σε έναν τέτοιον τίτλο. Αλλά τι να κάνουμε... Τέτοια ώρα ή θα υπερλειτουργώ, ή θα υπολειτουργώ.

3:33! Ο_ο POISONOUUUUSSSSS!!!! HEEEELLPPPP!!!!







It's time to stop acting retarted like that. (and find my suimsuit trunks, συνεχίζει... :3)


Άλλη μια βραδιά άσκοπου ξενυχτιού. Δεν σκέφτομαι... Απλά γράφω...μπας και οδηγηθώ σε κάτι ενδιαφέρον. Μέχρι τώρα, απ' ότι είδατε, δεν βγήκε και τίποτα σπουδαίο!
Αλλά δεν έχω θέμα προς ανάπτυξη... Απλά αφήνω τις λεξούλες να γεννιούνται...
Έχω την εντύπωση ότι αυτή η ανάρτηση θα είναι ο ορισμός της Ετικέτας "Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί"! Τόσον παραλογισμό, ούτε μέσα στο κεφάλι μου! Τι να πω; Έχω τίποτα; Έχω... Αλλά θα σας αρέσει; Τι με νοιάζει; Keep going.

Έχει πλάκα που κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί τόοοσα θαυμαστικά... Δεν μιλάω για μένα φυσικά. Εγώ κάποτε τα απεχθανόμουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί... Αντικαθιστούν τα ιμότικονς σε πλειάδα περιπτώσεων. Και έχω σιχαθεί τα ιμότικονς, άσχετα αν τα χρησιμοποιώ καμιά φορά γιατί διαφορετικά ο λόγος μου μού φαίνεται ψυχρός και απότομος!
Θαυμαστικά λοιπόν... Σε κάθε μήνυμα υπήρχε θαυμαστικό! Εκτός από μία ερώτηση,και μία εξαίρεση, η οποία τέλειωσε με τελεία. (είχε όμως ιμότικον! τέλος πάντων, το μόνο που μου αρέσει πια πραγματικά, αυτό:
)

Έχει πλάκα... Κάποια πράγματα σου φαίνονται φυσικά από την μία, η λογική σου λέει ότι έτσι είναι, παρ' όλα αυτά δεν θες να τα δεχτείς. Συνήθως η λογική είναι η ισχύουσα εκδοχή... Έλα όμως που αυτήν την φορά νίκησε η καρδιά! Μήπως η φωνή της λογικής ήταν αυτήν την φορά "οι άλλοι"; Μήπως τελικά ξέρεις καλύτερα ορισμένα πράγματα από "τους άλλους"; Γι' αυτό και άρχισες να πιστεύεις ότι "ο φίλος θα ζητήσει την άποψη του φίλου του για κάποιο θέμα, θα την ακούσει, θα την σκεφτεί, αλλά στο τέλος θα πράξει όπως του υπαγορεύει η καρδιά του". Δεν είναι απαραίτητο να παίρνουμε αποφάσεις σύμφωνα με την άποψη και τις πεποιθήσεις του άλλου, όσο και να τον εκτιμάμε/σεβόμαστε/θαυμάζουμε. Ούτε φυσικά και να επιβάλλουμε την δική μας άποψη στον άλλον, ακόμα κι αν αυτός την ζητήσει.
Αυτό το τελευταίο έχω την εντύπωση ότι δεν το τηρώ πάντα. Είμαι λίγο επίμονη στο να αλλάξω κάποια πράγματα στους άλλους, κυρίως σε όσους πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να δουν τον εγωισμό μου (γιατί στους υπόλοιπους... αφήστε το!).


"Χαλάρωσε, δεν χρειάζεται όλα να σημαίνουν κάτι!" Τώρα αυτό ήταν σπόντα ή δεν ήταν; Θέλεις σίγουρα να με πείσεις ότι όλα τα υπόλοιπα δεν ήταν. Οπότε, είναι σπόντα η οποία ακυρώνει το γεγονός ότι είναι σπόντα!
Πωπω, λατρεύω τα συμπεράσματά μου ώρες ώρες... Ειδικά όταν φαίνονται κάπως αστεία, αλλά ισχύουν.

Κάτι όμως που δεν λατρεύω είναι που γράφω συνέχεια για μένα. Μα, I can't help it! Θέλω να γράψω για κάτι μόνο όταν το γνωρίζω σε -έστω και λίγο- βάθος. Γι' αυτό μπορώ να γράψω μόνο για τρία πράγματα: για μένα, για την μουσική μου και για το One Piece, ή για κάποιο anime ή ταινία που έχω κάτσει πραγματικά να δω. Από βιβλία, δεν έχει τίποτα τελευταία... Τον Κόσμο της Σοφίας δεν τέλειωσα ποτέ, Τόλκιν δεν με βλέπω να ξαναπιάνω (τουλάχιστον φέτος), τον Μαύρο Πύργο δεν θυμάμαι καν πού τον άφησα, για κάτι άλλο δεν έχω βρει κάτι που να με προσελκύσει πραγματικά να το αγοράσω και να μην αγοράσω κάτι άλλο... Βασικά αυτά. Το διάβασμα, όσο με έλκυε όταν ήμουν 6-7-8 (ε, μα, γιατί είχα απότομη διανοητική ανάπτυξη;) τόσο με απωθεί τώρα. Βα.ριέ.μαι. Και λυπάμαι, ειλικρινά, γι' αυτό.

Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται. (Keep going.)
Τα μάτια μου θα κλείσουν όπου να ναι. (Keep going.)
Δεν ξέρω αν είχε κανένα νόημα αυτό που έκανα, παρ' όλα αυτά όσοι με λέγατε λογική θα με απομυθοποιήσετε κάπως,... 
Όχι ότι με πειράζει... Αντίθετα το επιδιώκω. (Keep going.)
Παρ' όλα αυτά έχω την εντύπωση ότι κάτι πάει στραβά κάθε φορά που απομυθοποιούμαι... Ή μήπως πάει καλά με τον τρόπο του;
Εσύ, αναρωτιέσαι... Δεν είχες κατασταλλάξει σε αυτές σου τις απόψεις;
Μπορεί και να φταίει η ώρα.
Keep going.
Zzz...







Unfortunately... (for you)

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Keep going!

Δεν μου ανήκει.. Είναι το τρίτο μέρος του έργου "Sinfonia" του Luciano Berio. Παρ' όλα αυτά, ακούστε το...
Δυστυχώς το βίντεο είναι σε δύο μέρη.

Part 1

Part 2


Nicht eilen, bitte — Les jeux de vagues – recht gemae… — Quatrieme/deuxieme symphonie – gemae… — Deuxieme/premiere/quatrieme/troiseme partie — In ruhig fliessender bewegung — sehr gemaechlich nicht eilen — where now? And now? (keep going)— peripetie — peripetie, where? — And now? — nothing more restful than chamber music (who now?) — than flute (when now?) – than two flutes


You are nothing more than an academic exercise
no time for chamber music
we want that
For though the silence here is almost unbroken it is not completely so
It seems there are only repeated sounds
What?
we need to do something
who?
I prefer a wake
Why?
Something is going to happen.
He emerges as from heavy hangings. Hardly a resurrection
I am not deaf, of that I am convinced, that is to say half-convinced
With not even a small mountain on the horizon, a man would wonder where his kingdom ended
Keep going
Where now?
So after a period of immaculate silence there seemed to be a violin concerto being played in the other room, in 3/4
Two violin concertos.
In 3/8
Where?
Keep going
What?
a poem
Keep going

A danced poem, all round, an endless chain, taking turns to talk. (Keep going)

This represents at least a thousand words (three thousand notes) I was not counting on… I may well be glad of them. (Keep going) But seeing Daphne et Chloé written in red, counting the seconds while nothing has happened but the obsession with (go on) — with the chromatic – and the chromatic again (where now?). I am in the air, the walls, everything yields, opens, ebbs, flows like the play of waves (Keep going). Yes, I feel the moment has come for us to look back, if we can and take our bearings if we are to go on. I feel the moment has come for me to look back. I must not forget this, I have not forgotten it. But I must have said this before, since I say it now. They think I am alive, not in a womb, either… Well, so there is an audience it’s a fantastic public performance — and the curtain comes down for the ninth time. You never noticed you were waiting. You were waiting alone, that is the show. Keep going.

I shall say my old lesson now, if I can remember it – then I shall have lived — they think I am alive, not in a womb, either, even that takes time.

Keep going! It is as if we were rooted, that’s bonds if you like – the earth would have to quake, it isn’t earth, one doesn’t know what it is (But you all know that they will bring me to the surface one day or another and there will be a brief dialogue in the dunes) maybe a kind of competition on the stage, with just eight female dancers and words falling. You don’t know where, where now (under the sun) who now? But now I shall say my old lessons if I can remember it. I must not forget this, I have not forgotten it. But I must have said this before, since I say it now.

I am listening. Well, I prefer that, I must say I prefer that– that what– oh you know, (who you) oh you, oh I suppose the audience, well well, so there is an audience, it’s a public show, you buy your seat and you wait, perhaps it’s free, a free show, you take your seat and you wait for it to begin, or perhaps it’s compulsory, a compulsory show —

— you wait for the compulsory show to begin, it takes time, you hear a voice, perhaps it is a recitation, that is the show, someone reciting selected passages, old favourites, or someone improvising, you can barely hear him, that’s the show, you can’t leave, you’re afraid to leave, you make the best of it, you try and be reasonable, you came too early, here we’d need latin, it’s only the beginning, it hasn’t begun, he’ll appear any moment, he’ll begin any moment. (He is only preluding, clearing his throat, alone in his dressing room, or it’s the stage-manager giving his instructions, his last recommendations, before the curtain rises.) (That is the show.) That’s the show waiting for the show, to the sound of a murmur, you try to be reasonable, perhaps it is not a voice at all, perhaps it’s the air, ascending, descending, flowing, eddying, seeking exit, finding none, and the spectators, where are they, you didn’t notice, in the anguish of waiting, never noticed that you were waiting alone, that is the show, for the fools, in the palace, waiting, (the brightest star) waiting alone… that is the show (that is the show) — waiting alone, in the restless air, for it to begin, while every now and then a familiar passacaglia (etwas zurueckhaltend) (not really) filters through the other noises, waiting, for something to begin, for there to be something else but you, for the power to rise, the courage to leave, picking your way through the crossed colors, seeking the cause, losing it again, seeking no longer. We shall overcome the incessant noise, for as Henri says, if this noise would stop there’d be nothing more to say. You try and be reasonable, perhaps you are blind, probably deaf, the show is over, all is over, but where then is the hand, the helping hand, or merely charitable, or the hired hand, it’s a long time coming, to take yours and draw you away, that is the show, free, gratis and for nothing, waiting alone, blind, deaf, you don’t know where, you don’t know for what, for a hand to come and draw you away, somewhere else, where perhaps it’s worse. (It’s a real pleasure, upon my word it is, to be unable to drown under such conditions in a lake full of colors far from my walls.) Where now? Who now? Keep going. When now? Now.

Just a small murder. Keep going. (Hardly worth it, yet, what can you expect.) They don’t know who they are either — Did you hear — Keep going — Did you hear? Stop – Stop — do you hear — Keep going — Hoeren Sie? Dort! Heavens! There was a sound! Yes, there! (Ja, dort!) Jesus! Das war ein Ton!

I am here so little, I see it, I feel it round me it enfolds me, it covers me, if only this voice would stop, for a second, it would seem long to me, a second of silence. I would listen, I’d know if it was going to start again (going to start again, or if it was stilled forever, what would I know it with, I’d know. And I’d keep on listening) – it’s late now, and he is still talking incessantly, any old thing, repetition after repetition, talking unceasingly, in yourself, outside yourself — it’s late now, he shall never hear again the lowing cattle, the rush of the stream. In a chamber, dimensions unknown, I do not move and never shall again on long road or short. But the fact is I trouble no one. But I did. And after each group disintegration, the name of Majakowsky hangs in the clean air.

And when they ask (la mer, la mer, toujours recommencée), why all this, it is not easy to find an answer. For when we find ourselves, face to face, now, here, and they remind us that all this can’t stop the wars, can’t make the old younger or lower the price of bread – say it again, louder! – it can’t stop the wars, can’t make the old younger or lower the price of bread, can’t erase solitude or dull the tread outside the door, we can only nod, yes, it’s true, but no need to remind, to point, for all is with us, always, except, perhaps at certain moments, here among these rows of balconies, in a crowd or out of it, perhaps waiting to enter, watching. And tomorrow we’ll read that made tulips grow in my garden and altered the flow of the ocean currents. We must believe it’s true. There must be something else. Otherwise it would be quite hopeless. But it is quite hopeless. Unquestioning. But it can’t go on. It, say it, not knowing what. It’s getting late. Where now? When now? I have a present for you. Keep going, page after page. Keep going, going on, call that going, call that on. But wait. He is barely moving, now, almost still. Should I make my introductions?

But now it’s done, it’s over, we’ve had our chance. There was even, for a second, hope of resurrection, or almost. Mein junges Leben hat ein End. We must collect our thoughts, for the unexpected is always upon us, in our rooms, in the street, at the door, on a stage.

Ήλιος.

Ζωοδότης. Άπιαστος. Υπέροχος ή ανυπόφορος. Όσο κι αν προσπαθήσεις να του κρυφτείς, δεν θα τα καταφέρεις... Παρά μόνο όταν η γη θα έχει πραγματοποιήσει μισή περιστροφή γύρω απ' τον εαυτό της, κρύβοντάς σε προσωρινά.

Μα γιατί αναφέρομαι σε αυτήν του την έννοια; Γιατί όταν γράφω να γίνομαι τόσο ορθολογίστρια, ενώ με λένε ρομαντική;

Αυτήν την στιγμή δεν τον βλέπω. Τον κρύβουν τα σύννεφα... Μα τον νιώθω... Νιώθω την ζέστη. Και γι' αυτό, φυσικά, ξέρω ότι υπάρχει. Μα είναι μακριά. Πολύ μακριά. Ή όχι και τόσο; Αφού ποτέ δεν είχα την ικανότητα να υπολογίζω αποστάσεις.
Το μυαλό μου κολλάει. Φταίει η ζέστη; Ή το άλλο αποτέλεσμα που δημιουργεί στον οργανισμό μου ο Ήλιος; Για ποιον Ήλιο θέλω να μιλήσω; Μάλλον δεν θέλω να μιλήσω. Μια ακόμα νοητή επαφή μπορεί να με κάψει ακόμα περισσότερο. Να πάρει η ευχή, το καλοκαίρι είναι η εποχή που ο ένας ήλιος μου την δίνει, και ο άλλος Ήλιος δεν είναι κάπου τριγύρω...
...Εξκιουζ μι; Τι στο καλό θέλεις να κάνεις; Θέλεις πάλι να ακυρώσεις τον εαυτό σου, να αποδείξεις στην άλλη ότι όχι, δεν είσαι καλά αν δεν είναι κοντά σου; Θέλεις τόσο πολύ να το κάνεις;
Κάνε ό,τι νομίζεις. Συνέχισε, αν σε παίρνει. Εγώ δεν θα σε σταματήσω αυτήν την φορά... Βγαλ' το, αν γίνεται, και μην το ξαναφέρεις στην επιφάνεια. Δεν θέλω να σε βλέπω έτσι... Δεν σου πηγαίνει.

Εσύ, ευσυγκίνητο πλάσμα, εσύ ευθύνεσαι για την κατάστασή σου. Θέλεις τόσο πολύ να τον δεις... Θέλεις να του χαμογελάσεις, να του πιάσεις το χέρι αν γίνεται, να κλέψεις απ' αυτόν μια έξυπνη ατάκα ή κάποιο αστείο, ή ακόμα κι ένα περίεργο βλέμμα. Δεν σε νοιάζει τι θα είναι... Αρκεί να είναι απ' αυτόν.
Θυμάσαι. Θυμάσαι συνεχώς. Το παραμικρό είναι δυνατό να σε κάνει να σκεφτείς κάτι που θα έχει σχέση με αυτόν. Και τότε είναι που χαμογελάς. Όταν η εικόνα του στο μυαλό σου είναι τόσο καθαρή που νιώθεις ότι τον βλέπεις μπροστά σου. Όταν η ανάμνηση της φωνής του είναι τόσο ακριβής που νιώθεις ότι είναι λίγα μέτρα πιο πέρα. Όταν η φαντασία σου και το υποσυνείδητό σου δουλεύουν τόσο έντονα, που ακόμα κι αν ονειρεύεσαι, νιώθεις το άγγιγμά του, την ανάσα του, το φιλί του. Τότε είναι που χαμογελάς. Ολόκληρό σου το είναι χαμογελάει. Νιώθεις τι έχει οριστεί μέσα σου ως ευτυχία, απ' τις λίγες εμπειρίες που έχεις αποκτήσει στην σύντομη θητεία σου σε αυτόν τον κόσμο. Νιώθεις πιο ζωντανή από κάθε άλλη στιγμή.

Θέλεις να ζεις διαρκώς τέτοιες στιγμές. Θέλεις να μην σου προκαλείται καθόλου πόνος, να μην νιώθεις σαν εθισμένη σε κάποιο ναρκωτικό που δεν έχει πάρει την δόση της καιρό. Όχι ότι ξέρεις πώς είναι... Μόνο να το φανταστείς μπορείς.
Τα καταφέρνεις πια. Έχεις βρει μια εμφανώς ιδανική ισορροπία. Χαίρεσαι, δεν λυπάσαι όταν τον σκέφτεσαι.
Το πρόβλημα είναι όταν δεν μπορεί να σου έρθει τίποτα στο μυαλό που να έχει σχέση με αυτόν και να μπορεί να σε κάνει χαρούμενη.
Η διάθεσή σου εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τους εσωτερικούς..και το αντίστροφο. Δεν ξέρεις από πού έχει γίνει η αρχή. Είναι άλλος ένας φαύλος κύκλος.
Όταν είσαι κοντά του, αυτός είναι αρκετός για να σε κάνει να μην σκέφτεσαι τα προβλήματά σου. Όταν όμως έχεις πολύ καιρό να τον δεις, να επικοινωνήσεις μαζί του, να γίνει χειροπιαστός στο μυαλό σου, κάτι παθαίνεις. Τρελαίνεσαι. Γίνεσαι ευερέθιστη και νευρική. Ενοχλείσαι με το παραμικρό.
Αλλά και πάλι, αυτό εξαρτάται από την μέρα... Άλλοτε είναι ξάστερη, άλλοτε σύννεφα καλύπτουν περιστασιακά τον Ήλιο.

Πράγματι, έχω αρκετό καιρό να δω την Ανατολή... Παρ' όλο που βρέθηκα σε ένα μέρος που είναι πραγματικά μαγευτική, δεν άρπαξα την ευκαιρία. Τώρα, θα δω... Ελπίζω να μου έρθει στο νου την κατάλληλη στιγμή, να τύχει να ξυπνήσω νωρίς...
Στο ίδιο μέρος είχε γίνει, έναν χρόνο, περίπου, πριν.
"ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!" θυμάσαι;

Ωραίες μέρες... Μακρινές. Ή όχι και τόσο. Δεν είμαι καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις...
See ya...


Is it a new dawn?

10.7.2010


«Love... What a puzzling word.» Υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί; Που να ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την πλήρη σημασία αυτού του συνόλου αισθημάτων και καταστάσεων και ότι δεν τον έχει προβληματίσει ποτέ, αν έχει έρθει σε επαφή με αυτό; Υπάρχει η πεποίθηση, ας πούμε προκατάληψη, ότι όποτε ένα –συνήθως- κορίτσι, -πάλι συνήθως- γύρω στα 14-15 έχει κάποιο πρόβλημα, αυτό θα είναι ερωτικής φύσεως ή κάτι παρεμφερές…
Μήπως, εν μέρει πάντα, ισχύει;
Θυμηθείτε, ή προσπαθήστε να πιάσετε τον εαυτό σας σε μια τέτοια φάση (εκτός κι αν ανήκετε στην όχι και τόσο μικρή ομάδα των ατόμων που θα το αρνηθούν, είτε ρεαλιστικά είτε όχι. :3 Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Δεν δίνετε/δίνατε υπερβολική, μα υπερβολική σημασία στην κατάστασή σας; Δεν γυρίζει/γύριζε όλος σας ο κόσμος γύρω από αυτό; Δεν ήταν το πιο σημαντικό, το πιο μεγάλο, το κορυφαίο γεγονός της καθημερινότητάς σας, κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό, μόνο και μόνο επειδή απλά έσπαγε την μονοτονία της;
Για να μην πάω πολύ μακριά γενικεύοντας τα πάντα χωρίς να γνωρίζω, θα μιλήσω –και καλό θα ήταν να το συνηθίσετε από δω και στο εξής- για τον εαυτό μου. Ενώ ζω μια μάλλον ασυνήθιστη ζωή, έχω πράγματα που με γεμίζουν, με ζωντανεύουν και με κάνουν δημιουργική, θεωρώ τον έρωτα ως, αν όχι το σημαντικότερο, ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, απ’ τα καλύτερα που μου έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί; Μάλλον το ότι είναι κάτι πανέμορφο και υπέροχο είναι κοινώς αποδεκτό (τουλάχιστον για όσους είναι στο ίδιο «στρατόπεδο απόψεων» με μένα), και για ακόμη μια φορά προβληματίζομαι άσκοπα…

Απλά αναρωτιόμουν… Πέρασα σχεδόν μια εβδομάδα ατελείωτης ανεμελιάς όσον αφορά τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν τυραννιόμουν με περίπλοκους συλλογισμούς. Τα προβλήματά μου ήταν μικρά, ασήμαντα, καθημερινά. Ήταν ακόμη ο έρωτας ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου; Δεν ακύρωσα τον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή; Δικαιολογούμαι με την ιδέα ότι δεν είναι δυνατόν να με απασχολεί κάτι 24/7 και ότι είναι φυσικό να το ξεχνάω καμιά φορά, εκτός βέβαια αν δω κάποιο σχετικό όνειρο ή αν απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι αν δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του;

Γι’ αυτόν τον λόγο σταμάτησα να πολυμιλάω –κυρίως στον εαυτό μου- για την σημασία που έχει για μένα… Δεν έχει κανένα νόημα. Παλιά μιλούσα… Μιλούσα πολύ. Και σκεφτόμουν. Κυρίως αυτό.
Τώρα τα πράγματα έγιναν πιο απλά. Πιο βαθιά. Οι λέξεις, οι σκέψεις, κατέληξαν περιττές. Αποδείχθηκε αυτό και στην πράξη… Είναι άραγε τυχαίο ότι δεν βασανίζομαι πλέον; Μου λέτε να ξεκολλήσω. Μα σας το είπα. Παλιά ήμουν δυστυχισμένη. Τώρα, όχι!



Δεν θα βγάλω κανένα συμπέρασμα για το σε τι πρόκειται να εξελιχθώ εγώ ή η ζωή μου. Μπορεί να γίνω εύστοχη, μπορεί να πέσω εντελώς έξω… Στο μόνο που ωφελεί αυτή η καταγραφή των τωρινών μου συναισθημάτων είναι να τα δω αργότερα και να καταλάβω γιατί έγινα αυτό που έγινα. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι δεν πρόκειται να μετανιώσω για τίποτα. Τουλάχιστον όχι πια. Αφού, τι στο καλό, θα έχουν συμβεί, θα είναι δικά μου, θα είναι μέσα στη ζωή μου, θα είναι αληθινά…

And I’m feeling…gooooood………

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Στο τραίνο...

Η Θεσσαλονίκη. Η πόλη την οποία πάντα θεωρούσα δεδομένη, αφού εκεί γεννήθηκα και εκεί βρισκόμουν κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, εκεί ζουν οι συγγενείς μου και κανένας φίλος. Το ταξίδι από και προς τα κει είχε γίνει αμέτρητες φορές. Δεν καταλάβαινα πότε περνούσαν οι ώρες, είτε βρισκόμουν σε αυτοκίνητο, είτε σε λεωφορείο, είτε σε τραίνο.
Σε τραίνο... Η μοναδική φορά που θυμάμαι πραγματικά, που ήταν ολότελα διαφορετική, ήταν αυτή που πήγα με φίλους, χωρίς τους γονείς και τον αδερφό μου. Όταν πηγαίναμε ήταν δύσκολα... Ο βραδυνός ύπνος σε μεταφορικό μέσο ποτέ δεν μου πήγαινε... Μα δεν μου έμεινε καθόλου αυτό το ταξίδι, παρά μόνο σε κούραση την επόμενη. Όχι ότι είχε σημασία. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, θα γινόταν κάτι διαφορετικό αν δεν υπηρχε η κούραση αυτού του ταξιδιού; Όχι όχι... Δεν μπορεί. Τα γεγονότα που ακολούθησαν έπρεπε να γίνουν ούτως ή άλλως κάποια στιγμή. Και έγιναν!

Μέσα μου το είχα πάρει απόφαση, θυμάμαι... "Στην Θεσσαλονίκη, θα γίνει!".
Απ' ότι φαίνεται δεν ήμουν τότε αρκετά αποφασισμένη... ή απλά δεν είχα ξεθαρρέψει. Όχι ότι είχε σημασία... Απλά δεν το έκανα. Το έκανε κάποιος άλλος για μένα... Εμμέσως. Έκανε όλη την δουλειά, ουσιαστικά... Με γλίτωσε από κόπο... και χρόνο. Ήταν ο διαμεσολαβητής στα πάντα. Του είμαι βεβαια ευγνώμων που νοιάστηκε τόσο πολύ. Κανείς άλλος δεν με είχε στηρίξει έμπρακτα, με αυτόν τον τρόπο. Μόνο για κάτι τον κατηγορώ. Που δεν με πίεσε παραπάνω. Όχι ότι έχει σημασία τώρα... Αυτές οι στιγμές μου φαίνονται πια μακρινές... Και απλά για να μην απομακρυνθούν ακόμα περισσότερο θα ήθελα να υπάρχουν κάπου. Θα ήθελα να μην τις ξεχάσω.


Δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ξανά οδύνη για κάποιο γεγονός που όντως συνέβη. Και την ένιωσα... κατόπιν εορτής βέβαια. Όχι ότι είχε σημασία...

Το ψυχρό κλίμα υπήρχε. Μια, δυο μέρες... Αμυδρά θυμάμαι. Αλλά εγώ το είχα δημιουργήσει. Υπάρχει ως έννοια το "σιωπηλός παρορμητισμός"; Και να μην υπάρχει εγώ τον εκφράζω πολύ συχνά... Συνήθως περιλαμβάνει βλέμματα τα οποία αφήνουν απορίες... Και φυσικά καμία απολύτως κουβέντα. Όλα αυτά απολύτως ασυνείδητα και ανεξέλεγκτα. Αυτός λοιπόν ο σιωπηλός παρορμητισμός μου τον εκνεύρισε. Μάλλον... Δεν μπορώ να ξέρω... Ίσως κάποτε στο μέλλον μπορέσω να τον ρωτήσω... Όχι ότι είχε σημασία αν εκνευρίστηκε ή αν θεώρησε ότι απλά το κακό παραπάει, ή αν έφταιγε ο "διαμεσολαβητής",τον οποίον και ρώτησε.
-Τι γίνεται με την Άρτεμις;
-Όλο και κάτι μπορεί να γίνεται... Όχι με μένα πάντως...
-Με κοιτάζει.
-Ε, καλά κάνει!
Αυτές τις μικρές συζητήσεις ποτέ δεν τις παρακολουθούσα. Μου τις μετέφερε ο διαμεσολαβητής. Εγώ δεν προσπάθησα να το παίξω άνετη. Συνέχισα να δείχνω μελαγχολική καθ' όλη την διάρκεια της διαμονής μας. Ηλίθια... Όρεξη είχα φαίνεται να τον εκνευρίσω πραγματικά... Τα κατάφερα; Δεν ξέρω...
-Είναι τελείως μαλάκας. Δεν μου αρέσει καθόλου όπως αντέδρασε και όπως σου φέρεται...
 Αναισθησία, απάθεια, ανεμελιά; Ή άμυνα; Δεν έμαθα... Ίσως κάποτε μπορέσω να τον ρωτήσω... Όχι ότι έχει σημασία πια.
Όπως όλα κάποτε τελειώνουν, έφτασε η στιγμή που θα φεύγαμε. Πρωί ή μεσημέρι ήταν... Ο ήλιος περνούσε μέσα από τα φύλλα δημιουργώντας υπέροχες εικόνες. Πάντα λάτρευα αυτό του το παιχνίδι... Πάντα το πρόσεχα. Και τα κοινά σημεία που είχαν οι περιπτώσεις μεταξύ τους μπορεί να δημιουργούσαν αδιαφορία σε άλλους, εμένα όμως με μάγευε σε κάθε βλέμμα που του έριχνα. Ο Ήλιος.
Ανεβήκαμε στο τραίνο. Στο τραίνο. Κάθισα. Δίπλα μου, κανείς. Πίσω μου, ο διαμεσολαβητής... Δίπλα του, ο Ήλιος.
-Φεύγουμε... Δεν θα κάνεις αυτό που θέλεις;
-... (χαμογελούσα...; γιατί;)
-Αν δεν το κάνεις τώρα... δεν θα το κάνεις ποτέ. Είναι καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά να μείνεις με την απορία του τι θα γινόταν. Καν' το, τώρα που είναι ευκαιρία!
-...έχει σημασία πια;
-Δεν το ξέρεις.
-Προτιμώ να μην το μάθω καλύτερα.
Έβαλε μουσική. Ο Ήλιος έγειρε και πήγε αλλού... Πέρασαν λίγα λεπτά...
-Πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι...Θα το ξαναβάλω.
Here I am. Please, send me an angel. Καθόμουν ασάλευτη. Μήπως έτρεξε κάποιο δάκρυ εκείνη τη στιγμή; Δεν το θυμάμαι καλά. Το μυαλό μου ταξίδευε πάντως... Και, απ' ότι μου είπε, φαινόταν.
-Έλα, μην κάθεσαι σαν την Μεγάλη Παρασκευή τώρα!
-...(γέλασα...; γιατί;)
-Το άφησες πάντως. Δεν του μίλησες... Μπορεί να ένιωθες και καλύτερα απ' ότι τώρα... Μπορεί όχι.
-Ξέρεις;
-Ναι, ξέρω. Δεν θα γινόταν. Μου το είπε ξεκάθαρα. "Δεν θα ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο."
-...δεν πειράζει! (χαμογελούσα...; γιατί;)
-Ναι, ναι που δεν πειράζει... Όταν θα μείνεις μόνη σου, είμαι σίγουρος ότι θα ξεσπάσεις κάπως. Δεν γίνεται...
-Και σε τι θα ωφελήσει αυτό; Εφόσον δεν μπορώ να αλλάξω την γνώμη του, δεν έχει κανένα νόημα να στενοχωριέμαι. (συνέχιζα να χαμογελάω...; γιατί;)
-Μα, είσαι υπερβολικά καλή! Δεν γίνεται! Δεν έχεις κι εσύ αισθήματα; Δεν έχεις επιθυμίες; Γιατί δεν αγαπάς και λίγο την Άρτεμη;
Έγειρα στο παράθυρο, ακόμα χαμογελώντας. Το τραγούδι συνέχιζε... Here I am... Please...send me an angel... Δεν πειράζει. Δεν πειράζει. Δεν πειράζει... Το μυαλό μου προσπαθούσε να επιβληθεί. Τα κατάφερε... Το βράδυ κοιμήθηκα. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς όνειρα. Ακόμα και εκείνη την στιγμή, την μόνη ξεκάθαρη στιγμή που θα μπορούσε να μου προκληθεί οδύνη, συνέχισα να κρύβομαι.


Το μόνο που θα μπορούσα να προσθέσω είναι ότι η τεχνολογία έχει κάνει την ζωή μας πιο εύκολη, μα πιο ανιαρή, χωρίς νόημα. Είναι άδικο να μην μπορώ να πω κάτι που αισθάνομαι και να το στέλνω σε μήνυμα,...

Οχι ότι έχει σημασία.


-ΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΑΝΆΡΤΗΣΗΣ-








Faith consists in believing when it is beyond the power of reason to believe.
-Voltaire





(Δεν είμαι σίγουρη αν μετέφερα ακριβώς τα λόγια που ειπώθηκαν τότε... Ελπίζω να τα μετέφερα όσο το δυνατόν πιο πειστικά και να μην προσέβαλα κανέναν!)

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

Αποχωρισμοί

Ξανά. De ja vu... Νομίζεις ότι κάπου έχεις ξαναζήσει αυτήν την σκηνή.
Προσπαθείς να θυμηθείς πότε, πού, με ποιον ήσουν, γιατί συνέβαινε αυτό, γιατί αντιδρούσες έτσι, μα μετά από ελάχιστες στιγμές συνειδητοποιείς ότι -ως μοναδική περίπτωση- η σκηνή είναι η ίδια. Διαφέρουν μόνο ελάχιστες λεπτομέρειες, που μπορεί και να είναι ανούσιες.

-Πού;
-Οπουδήποτε.
Έξω από ένα κτίριο, σε κάποιο σταυροδρόμι, στην πόρτα του σπιτιού σου.

-Πότε;
-Δεν έχει σημασία.
Συνήθως θα είναι βράδυ ή απογευματάκι, συνηθισμένο στην προκειμένη περίπτωση...

-Με ποιον;
-Με τον ίδιο.
Εκτός κι αν βρίσκονται κι άλλα πρόσωπα μαζί, πράγμα που είτε απλουστεύει, είτε περιπλέκει την αντίδρασή σου.

-Γιατί συμβαίνει;
-Γιατί όχι;
Είναι κάτι φυσικό, εφόσον δεν συζείς με το αναφερθέν άτομο.

-Και γιατί; Γιατί αντιδράς έτσι;
-...


Χε χε... Δεν ξέρω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Και δεν θα μπορούσα να την ξέρω! Για κάποιον λόγο όταν πρόκειται να πεις με τον τρόπο σου "εις το επανιδείν", "γεια", "καληνύχτα", παρ' όλο που είναι το τελευταίο πράγμα που θες να πεις εκείνη τη στιγμή, βγαίνει απ' το στόμα σου τόσο φυσικά... Σχεδόν αυτόματα.
Βέβαια, όποτε μπλέκονται τρίτα πρόσωπα, όλα γίνονται πιο απλά για την κατάσταση, πιο περίπλοκα για σένα. Κατά κανόνα οι άλλοι μιλάνε μαζί του κι εσύ απλώς παρακολουθείς, γελάς περιστασιακά, το πολύ να ρίξεις κάποιο σχόλιο το οποίο θα κατανοηθεί τις μισές απ' τις φορές που θα γίνει... Μέχρι εκεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, μέχρι πρόσφατα έβλεπες την στιγμή του αποχωρισμού μοναδική ευκαιρία να σε προσέξει ή να σου μιλήσει.
-Γι' αυτό φυσικά δεν μπορεί να ευθύνεται άλλος παρά εσύ.
Μέχρι πρόσφατα θα κατηγορούσες τον εαυτό σου. "Ηλίθια." θα έλεγες λίγες στιγμές αφού γυρίσει την πλάτη και απομακρυνθεί. Θα έσκυβες το κεφάλι λίγη μόνο ώρα μετά από ένα πρόσχαρο και άνετο "Γεια σου!" ή ένα "Καληνύχτα".
Οποιοσδήποτε έβλεπε μια τέτοια κατάσταση (δεδομένου ότι τα πρόσωπα του ήταν άγνωστα) μάλλον θα σκεφτόταν "Αξιολύπητο κορίτσι..." ή "Καημένο κορίτσι..". Θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι η κοπέλα δεν έχει θάρρος της γνώμης της, γι' αυτό και ενοχλείται από την ημιπροσποιητή αντίδρασή της απέναντι σε κάποιο "αντικείμενο ειδικού ενδιαφέροντος"... Πώς ξέρεις ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο; Απλούστατα, επειδή αυτό συνήθιζες να πιστεύεις για σένα.
"Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου." 
Έτσι είναι. Στα μάτια των άλλων βλέπεις συνήθως ό,τι θες εσύ να δεις. Όποτε είναι καλό, ακόμη κι αν δεν αντιπροσωπεύει την απόλυτη αλήθεια, δεν βλάπτεις κανέναν. Αν όμως είναι κάτι αρνητικό, είναι σίγουρο ότι θα ρίξεις τον εαυτό σου και μπορεί και τον άλλον.

-Λοιπόν..; Μπορείς τώρα να απαντήσεις;
-Γι' αυτό:
Είχες πάντα την εντύπωση ότι ο συνομιλητής σου ήθελε να σε ξεφορτωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Αυτό φυσικά επειδή θεωρούσες ότι δεν ήσουν αρκετή/δεν σε εκτιμούσαν όσο θα ήθελες/δεν περνούσαν καλά μαζί σου. Επειδή λοιπόν είχες μια τέτοια πεποίθηση, φρόντιζες να ικανοποιήσεις την επιθυμία του...Μετά όμως, μόνο και μόνο επειδή η αντίδρασή σου ήταν αποτέλεσμα υποκειμενικής εκτίμησης των σκέψεών των ανθρώπων, η οποία προερχόταν από κοινή έλλειψη αυτοεκτίμησης, μετάνιωνες που δεν μίλησες ή που είπες πολύ λιγότερα απ' όσα θα ήθελες.

Κάθε φορά είναι και ίδια, κάθε φορά διαφορετική.
Αυτά που αλλάζουν είναι ο τόπος, ο χρόνος, κάποια πρόσωπα που μπορεί να προστεθούν και, φυσικά, αυτό που νιώθεις εκείνη τη στιγμή.

Δεν μιλάω για συναισθήματα προς ανθρώπους. Μιλάω για ικανοποίηση ή μη ικανοποίηση από τον ίδιο σου τον εαυτό, για αποδοχή ή επιθυμία απόρριψης της κατάστασης, για ουδέτερα συναισθήματα ή δυσφορία μετά.
Κατά τα άλλα, όλα σχεδόν είναι ίδια. Οι διάλογοι, η συχνότητα και διάρκεια των παύσεων και, φυσικά, η στιγμή του αποχωρισμού. Για τον άλλον, δεν άλλαξε κάτι απ' την στιγμή που αποδέχτηκες την ανικανότητά σου να του μιλήσει για ορισμένα πράγματα. Αυτός δεν μπορεί να διαβάσει το μυαλό σου ώστε να καταλάβει ότι δεν σε πειράζει πια το γεγονός ότι δεν εκφράζεσαι μαζί του. Αλλά το χειρότερο ίσως είναι ότι ούτε εσύ μπορείς να τον διαβάσεις. Δεν μπορείς να ξέρεις αν νιώθει άσχημα γι' αυτόν ή για σένα. Δεν μπορείς να ξέρεις αν νιώθει όντως άσχημα. Δεν μπορείς να ξέρεις ακόμα και αν δίνει σημασία σε τέτοιες αντιδράσεις και αν έχει κάτσει να αναλύσει την συμπεριφορά σου. Παρ' όλα αυτά κάποτε θα απαιτούσες να συνέβαινε αυτό, επειδή θα απαιτούσες να είχες καταφέρει να τραβήξεις την προσοχή του ως άνθρωπος. Θα απαιτούσες να είσαι ενδιαφέρουσα γι' αυτόν. Και αν δεν ήσουν, θα προσπαθούσες να γίνεις.
Αν εξαιρέσουμε ότι ξεπέρασες τέτοιες σκέψεις θεωρώντας τες ανούσιες και άδικες, τίποτα δεν άλλαξε τελικά. Τουλάχιστον δεν ξέρεις, επειδή δεν έχει γίνει κάποιο συνταρακτικό και καθαρό γεγονός που να υποδηλώνει αυτήν την αλλαγή μέσα σου. Δεν ξέρεις αν όντως θα γίνει κάτι καθοριστικό ή αν ο σκοπός ήταν να δεις ΕΣΥ τα πράγματα με άλλο μάτι, με άλλη σκοπιά...Αν άλλαζες στόχους μακροπρόθεσμα, πιθανότατα να ξεχνούσες τους παλιούς τους οποίους τώρα κατακρίνεις. Ή όχι;

Ήρθε λοιπόν άλλη μια στιγμή αποχαιρετισμού... Στον ίδιο χώρο είχε επαναληφθεί αρκετές φορές. Ο χρόνος ήταν παρόμοιος. Ο τρόπος φυγής σου πάντοτε ο ίδιος, ακολουθεί κάποιον συχνά ανούσιο ή όχι και τόσο διάλογο.
Πάντα θέλεις κάτι παραπάνω να πεις.
Ποτέ δεν το θυμάσαι όταν βρίσκεις την ευκαιρία.
Τώρα δεν ξέρεις ακριβώς πώς νιώθεις που ξαναάφησες τον κύκλο συναντήσεών σας να κλείσει προσωρινά, χωρίς να πετύχεις κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό.. Σίγουρα καλύτερα απ' ότι θα ένιωθες αν συνέβαινε το ίδιο έναν χρόνο πριν. Αλλά τι είναι; Αποδοχή της παρούσας στιγμής; Ή μήπως κάτι που δεν θα ήθελες να συμβεί, κάτι που πολλοί, κυρίως αυτοί που θα έλεγαν "Αξιολύπητο κορίτσι", "Καημένο κορίτσι" θα σε παρότρυναν να προσπαθήσεις να κάνεις; Δεν ξέρεις. Και δεν σε νοιάζει. Αύριο ξεκινάει κάτι καινούριο... Εσύ θα κοιτάξεις να το απολαύσεις όσο περισσότερο γίνεται, χωρίς να σκέφτεσαι το παρελθόν ή το μέλλον. Όλα, ή τουλάχιστον ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει από μόνο του, εκεί που δεν το περιμένεις. Σταμάτα να προσδοκείς.  Σταμάτα να περιμένεις.

Μπαϊ δε γουέι, καλό μου ταξίδι. :)

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Memento

Δημοσιεύσεις του μέλους @RtVaVa (that's me) στο φόρουμ www.haryworld.net


Ξέρεις.... κάποτε νόμιζα ότι δεν είχα λόγο ύπαρξης. Ότι ήμουν απλά ένα ασήμαντο ον, ένας κόκκος άμμου στην έρημο...κάτι που απλά υπήρχε...ότι δεν σήμαινα κάτι σπουδαίο. Για κανέναν.
Επειδή απλά φοβόμουν να δείξω ποια είμαι. Φοβόμουν να δείξω τι νιώθω. Φοβόμουν να ζήσω.
Εσύ όμως, με τον δικό σου, μοναδικό τρόπο, κατάφερες να μου μιλήσεις. Να μιλήσεις στην ψυχή μου. Γιατί σε σένα βρήκα τον ιδανικό εαυτό μου. Δεν ξέρω...ένστικτο? Διαίσθηση? Κάτι με τράβηξε σε σένα.
Και τα κατάφερες. Κατάφερες να μου μάθεις κάτι. (είμαι βλέπεις και ξεροκέφαλη, δύσκολα βάζω μυαλό...)

Μου έμαθες ότι η ζωή είναι ωραία...

Μου έμαθες ότι με επιμονή, επιμονή, και λίγο χιούμορ όλα περνάνε.

Μου έμαθες να αγαπάω τον εαυτό μου όπως ακριβώς είναι, γιατί, ό,τι και να λέω, έχεις δίκιο, είναι υπέροχος.

Μου έμαθες να μην προδώσω ποτέ το παιδί μέσα μου...

Μου έμαθες να χαίρομαι την ζωή.

Μου έμαθες να πολεμάω.

Μου έμαθες να ζω.


Σ'ευχαριστώ, φύλακα άγγελέ μου. Σ'ευχαριστώ.


**********************************

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...
Μια πρόταση.
Μια απλή φρασούλα που βγήκε από το στόμα ενός ανέμελου κοριτσιού, στηριγμένη με ένα χαζό επειχήρημα, με έχει φέρει στην θέση που είμαι τώρα.
Με οδήγησε σε σένα. Κι εσύ, χωρίς καν να το ξέρεις, υποθέτω, έχεις αλλάξει τελείως τον τρόπο που σκέφτομαι. Με βοήθησες να βγω απ' το καβούκι μου, να ανοίξω τα πέταλά μου. Με βοήθησες να γίνω αυτή που είμαι τώρα. Και σου είμαι ευγνώμων. Μου είναι άγνωστο αν θα συνέβαιναν όλα αυτά ούτως ή άλλως, αλλά δεν με απασχολεί. Αν εκείνο το μικρό κοριτσάκι είχε φανεί αδύναμο, αν δεν είχε το θάρρος να αλλάξει τότε, δεν θα σε συναντούσαμε... και, νομίζω, δεν θα είχε η ζωή το ίδιο φως που εσύ της δίνεις....
Έχω όμως ένα παράπονο. Όχι, όχι από σένα. Αλλά απ'το κοριτσάκι...
Μικρούλα...δεν νομίζεις ότι ήρθε ο καιρός να χωριστούμε; Να με αφήσεις να τραβήξω το δικό μου μονοπάτι;
Το ξέρω, φταίω κι εγώ, τόσον καιρό δεν άντεχα να σε αφήσω απ'το χέρι... Σε ήθελα κοντά μου. Ένιωθα ασφάλεια... Δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι θα έπρεπε να χωριστούμε κάποια στιγμή.... αλλά τώρα... Νιώθω ότι ήρθε η στιγμή να πάρω τον δρόμο μου.... Να προχωρήσω...
Το κοριτσάκι επιτέλους ας μεγαλώσει.
Αντίο...

**************

Πάντα νόμιζα ότι τα δάκρυα ήταν σημάδι αδυναμίας... Και θεωρούσα τον εαυτό μου αδύναμο που συνέχεια ξεσπούσε με κλάματα. Η αλήθεια ήταν όμως ότι δεν έβρισκα άλλη διέξοδο...κάτι μου έλειπε, και ακόμα μου λείπει, και δεν ήξερα πώς να το διεκδικήσω. Δεν ήξερα καν τι ήταν. Μα από την μέρα που έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή που θυμάμαι, τη μέρα που κατάλαβα ότι "Το παζλ πάντα θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο." υποσχέθηκα να μην ξανακλάψω γι' αυτό το θέμα. Μα τώρα; Τι μου φταίει; Γιατί ξεσπάω πάλι με αυτόν τον τρόπο;

Τελικά είμαι άνθρωπος κι εγώ. :)


********************************

Σε είχα για φύλακά μου...

Νόμιζα ότι θα ήσουν πάντα εκεί, με το υπέροχο χαμόγελό σου, την παντοτινή προθυμία σου να ακούσεις οτιδήποτε, την αφέλεια και την ανεμελιά σου. Σου είχα πάντα απόλυτη εμπιστοσύνη.

Ήσουν μαζί μου όταν σε χρειαζόμουν.

Εγώ δεν κατάφερα να σου συμπαρασταθώ όμως τώρα. Τώρα, τη στιγμή που πραγματικά χρειάζεσαι κάποιον να σου χαμογελάσει.
Ίσως να έφταιγε και η απόσταση...δικαιολογίες! Αλλά ανησυχώ. Γιατί δεν ξέρω αν μετά από αυτό θα μείνεις και πάλι ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός σου.
Γύρνα πίσω...Σε έχω και πάλι ανάγκη...

**********************

Γύρισες, ε;
Βρήκες αυτό που φρόντισα να βρεις στον γυρισμό σου; Του έδωσες σημασία; Κατάλαβες μήπως τι θα έλεγε περίπου πριν καν το ανοίξεις;
Δεν ξέρω.
Τελικά το άνοιξες; Διάλεξες μια από τις δύο εκδοχές; Μήπως διάλεξες και τις δύο; Μήπως καμία;
Δεν ξέρω.
Αν πράγματι το άνοιξες...το διάβασες ολόκληρο; Το κατέστρεψες; Μήπως θύμωσες;
Δεν ξέρω.
Αν όμως δεν θύμωσες. Πώς ένιωσες;
Λυπήθηκες;
Χάρηκες, αν και πικρά;
Ένιωσες τίποτα...;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Και αυτό με κάνει να υποφέρω...ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζεις.


Κάνε όπως σου υπαγορεύει η συνείδησή σου. Την εμπιστεύομαι. :)



*************************

α τι είναι πια οι μέρες; Περαστικές...
Τι είναι η δυστυχία; Κάτι που δημιουργεί το Εγώ μας, ο εγκέφαλός μας, ΕΜΕΙΣ, με το να λαμβάνουμε κάπως συγκεκριμένες καταστάσεις ή γεγονότα.
Τι είμαστε εμείς; Τίποτα. Αυτό που έχουμε, και ο μόνος για τον οποίο έχουμε πραγματική αξία είναι ο εαυτός μας. Άντε και κάποιοι άνθρωποι που έτυχε να γεννηθούν κοντά μας, στην ίδια περίοδο της ιστορίας. Ακόμα κι αν μας θυμούνται για 10, 20, 50, 1000 χρόνια, έχουμε σημασία τελικά στην αέναη κίνηση του σύμπαντος; Καμία απολύτως. Είμαστε κόκκοι άμμου, γράμματα μιας ατελείωτης σειράς από τόμους...

Ποιος νοιάζεται αν ένα γράμμα είναι στραβά γραμμένο; Αν ήταν αχνή η πένα που το ζωγράφισε; Αν απ' έξω φαίνεται καλά, αλλά μέσα του νιώθει ένα ασήκωτο βάρος που το κατατρώει; Αν νιώθει; Αν αγαπάει; Αν πονάει;
Κανείς. Ίσως το ίδιο. Ίσως κάποια διπλανά του γράμματα...
Μα ποιος κοιτάει ξεχωριστά τα γράμματα; Κάποιοι αγνοούν ότι κάθε γράμμα είναι σχεδιασμένο αλλιώς. Τα βλέπουν όλα σαν τυπωμένα. Ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την γενική εικόνα του βιβλίου... Ποιοι είναι αυτοί; Πραγματικά υπάρχουν; Ή μήπως είναι γράμματα κι οι ίδιοι και μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είναι κάτι διαφορετικό; Κάτι ανώτερο; Μήπως μόνοι μας δημιουργούμε μια τέτοια ψευδαίσθηση;

Και ποιος κρατάει την πένα που μας σχεδιάζει; Γιατί το κάνει;; Του το ζητήσαμε; Έχει να κερδίσει τίποτα απ' όλα αυτά...;

Δεν ξέρουμε... Αμφίβολο ότι θα μαθουμε ποτέ. Αλλά τι σημασία έχει; Κάθε γράμμα ξεχωριστά αποτελεί ένα μέρος του βιβλίου. Ο καθένας μας έχει βάλει ένα λιθαράκι στην ιστορία του κόσμου. Άσχετα αν ήταν τόσο μικρό για να το προσέξει κάποιος. Άσχετα αν, είτε από απροσεξία, είτε επίτηδες, έχουμε τραυματίσει τα διπλανά μας λιθαράκια. Κανείς δεν θα κάτσει να το δει αυτό. Ίσως εμείς... Ίσως αυτοί που πληγώσαμε... Αλλά, μέσα στην αέναη κίνηση της Ιστορίας, θα ξεχαστεί. Κι αυτό, κι εμείς. Για πάντα.

*********************

Το υποσχέθηκες. Υποσχέθηκες ότι δεν θα κλάψεις. Σου φάνηκε εύκολο...
Αλλά έτσι πάει πάντα. Εμπιστεύεσαι πολύ εύκολα ανθρώπους και καταστάσεις. Βγάζεις πολύ γρήγορα τα θετικά συμπεράσματα... Επαναπαύεσαι. Έτσι, την πάτησες. Είτε το ήθελες, είτε όχι, είτε μπορούσε να συμβεί ούτως ή άλλως, είτε είναι καθ' όλα δικό σου το φταίξιμο, απέτυχες.
Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο; Δεν ξέρεις αν όντως θα λήξεις την ιστορία... Δεν ξέρεις αν θα κάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να γίνει... Δεν ξέρεις τι θα κάνεις μέχρι να το κάνεις. Και συνήθως, που να πάρει, εκείνη η στιγμή είναι πάντα ακατάλληλη. Κατι πάντα θα πάει στραβά, κάτι δεν θα σε ευνοήσει. Και συνεχίζεις το ίδιο βιολί...

Περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις.

Το τρένο έφυγε, Άρτεμις. Σταμάτησε άραγε; Άνοιξαν οι πόρτες; Δεν ξέρεις. Άργησες πολύ. Υπερβολικά.
Το τρένο σφύριξε... Στην διαδρομή προς τον σταθμό κάποιοι σε καθυστέρησαν, κάποιοι προσπάθησαν να σε επιταχύνουν, να σε σπρώξουν ακόμα... Αυτός σου έριξε την τελευταία φωνή. "έλα, έλα.." σου είπε. Μα ήξερε. Ήξερε ότι ήταν αργά πια... Ότι δεν υπήρχε κάποιος που περίμενε να έρθεις. Ήξερε ότι το μόνο που θα σε περίμενε θα ήταν απογοήτευση. "Ωραία..." του είπες, όταν έφτασες. "Δεν πειράζει" σκεφτόσουν.
Ηλίθια.
Σου είπε ότι δεν ήσουν αληθινή... ότι ακόμα και την στιγμή που άναψε κάποιο φως, εσύ κρυβόσουν. Από μένα κρυβόσουν, Άρτεμις. Στο χω ξαναπει... Δεν μπορείς μόνη σου. Τουλάχιστον, έτσι έπεισες τον εαυτό σου. Εμένα. Καταβάθος το ήξερες. Ήξερες ότι στο τέλος δεν θα άντεχες. Μια ματιά ήταν αρκετή...

Συγγνώμη.

******************************



How did this happen? Who's to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable, but again truth be told, if you're looking for the guilty, you need only to look into a mirror.

V.




*************************


Δεν ξέρω πού κολλάει αυτό το τελευταίο... Απλά ήθελα να δω την φάτσα του αυτή τη στιγμή. :)

Καληνύχτα σε όλους!

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

-Χωρίς Τίτλο-

Τι ζητάμε;

Η απάντηση είναι απλή: κάτι περισσότερο.
Νομίζουμε ότι η ζωή μας πρέπει να τα έχει όλα: φίλους, οικογένεια, έρωτες, επιτυχίες... Και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με όλα αυτά... Είναι όμορφα από την φύση τους. Το θέμα είναι ότι βάζουμε ως στόχο την απόκτησή τους, λες και είναι διαμάντια ή χρυσάφι. Και όντας προσκολλημένοι στον στόχο μας, χάνουμε την μπάλα. Ξεχνάμε τον αρχικό μας σκοπό, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι η ευτυχία. Ξεχνάμε την διαδρομή. Ξεχνάμε να ζήσουμε το παρόν, το τώρα και παγιδευόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο απογοήτευσης και πόνου.
Θεωρούμε τα λάθη μας ως αποτυχίες, ζούμε με αυτά για πολύ καιρό, μας στοιχειώνουν.
Μα τι έχει σημασία τελικά; Η αποτυχία, αυτή καθ' αυτή, μπορεί να είναι αποτυχία; Υπάρχουν τελικά αποτυχίες στην ζωή; Είναι όντως λάθη αυτά που θεωρούμε λάθη;

Δεν ξέρω. Θα ήθελα να πιστεύω ότι τίποτα δεν έχει σημασία, ότι όλα οδηγούν σε κάτι καλό, ότι όλα είναι όμορφα. Μόνο και μόνο επειδή είναι δικά μας. Άνθρωποι είμαστε... Δεν είμαστε μηχανές.
Αυτό αγαπάω. Το αληθινό. Γιατί όσο αδέξιο, όσο ανόητο κι αν φαίνεται, είναι από μόνο του τέλειο. Είναι αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης πράξης. Δεν είναι προσχεδιασμένο, δεν έχει κάποιον σκοπό. Δεν προορίστηκε για κάτι. Απλώς συνέβη, ένας θεός ξέρει γιατί. Και αυτό το γιατί δεν έχει καμία απολύτως σημασία, μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει -τουλάχιστον για το δικό μας μυαλό.

Γιατί τότε να νιώθω δυσφορία; Μήπως λυπάμαι που δεν έχω πετύχει να βγάζω πάντα τον αληθινό εαυτό μου; Μήπως θεωρώ ότι οι άλλοι δεν είναι σαν κι εμένα και δεν θεωρούν το ίδιο; Μήπως προσπαθούσα τόσον καιρό να πείσω τον εαυτό μου ότι το ξεπέρασα, αλλά παρ'όλα αυτά φοβάμαι ακόμα;

Για άλλη μια φορά αδυνατώ να απαντήσω.

Υπάρχει κανένα νόημα σε αυτούς τους προβληματισμούς;

Όχι. Αφού δεν οδηγούν σε τίποτα -τουλάχιστον όχι εμένα.

Έχω δει όμως κι έχω νιώσει να με εμπνέουν κείμενα που δεν έχουν κάποιο συμπέρασμα, τέλος, κάποια κατακλείδα. Τι να κάνω; Να ελπίζω ότι αυτές οι ασυναρτησίες θα (υπερ)εκτιμηθούν από κάποιον, μήπως και νιώσω από μόνη μου κάποια εφήμερη ικανοποίηση;

Είμαι ελεύθερη να το κάνω.-