Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Elegie

Μού είναι πολύ εύκολο να μην σε σκέφτομαι, να μην νοσταλγώ. Ξέρω ακριβώς τα βήματα που πρέπει να κάνω καθημερινά ώστε να είναι γεμάτη και ευχάριστη η καθημερινότητά μου, και αυτό είναι αρκετό. Ευτυχώς. Το δύσκολο είναι να χωνέψω ότι σε κάθε περίπτωση που υπήρξες, δεν υπάρχεις πια. Παρ' όλο που δεν είμασταν συνέχεια στο ίδιο μέρος, είχαμε φτιάξει τον δικό μας κύκλο συνήθειας. Θα έβλεπα κάτι που θα ήξερα ότι θα σου άρεσε, θα σου άρεσε όντως, θα έλεγες τα δικά σου. Ήταν τόση η προσοχή και η αποδοχή που δεχόμουν από εσένα, που τώρα νιώθω ότι όλοι είναι αδιάφοροι προς εμένα, αδιάφοροι γενικά. Βαριέμαι. Μπορώ και θέλω να γκομενίσω μα βαριέμαι. Και θα ήθελα να σου πω πολλά, να μιλάω δίχως σταματημό, μα έτσι θα ρίξω την περηφάνεια μου, ω ναι. Και όπως πάντα, όταν θέλω ειλικρινά να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι σε σχέση με εσένα, μου φαίνεται τόσο γραφικό. Ακούγονται όλα τόσο άσχημα και άμορφα και άνοστα. Σπατάλησα τρία χρόνια απ' την ζωή μου αναλύοντας αυτό που δεν είχα, αξίζει να κάνω το ίδιο με εσένα; Ήσουν ένα υπέροχο πλάσμα, τώρα δεν ξέρω τί είσαι. Δεν ξέρω πού είσαι. Θέλω να μάθω τόσο πολύ, μα πρέπει να σε σεβαστώ. Το αστείο είναι ότι δεν πρόκειται καν περί πειρασμού. Δεν έχω ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σου, έχω ανάγκη να το κάνεις εσύ. Έχω ανάγκη να μου δώσεις την ευκαιρία να σε νιώσω, να σε ακούσω, να σε δω. Εσύ όμως όχι. Και δεν θα σου ρθει η ανάγκη, και θα περάσει ο καιρός, και το λίγο θα γίνει πολύ, που θα γίνει ποτέ. Και θα μείνω με τα μεγάλα σου λόγια, αυτά που δεν εννόησες τελικά. Να γράψεις εκείνο το βιβλίο που έλεγες. Να το αρχίσεις έτσι, όπως κάποτε μου χες πει: η ζωή είναι ένα τεράστιο κλισέ. Σε ευχαριστώ που μου έδωσες κάτι ιδανικό. Έμαθα ότι τα ιδανικά είναι καταστάσεις, ασταθή και εφήμερα. Υπήρξαν στιγμές που άγγιζαν την τελειότητα.

 L0ng d4yz & pl3z3nt n1t35 l0l.


Και επιστρέφω στην καθημερινότητα, με τις χαζομάρες, τις μικρότητες, τα ορθογραφικά λάθη και την ηρεμία, μα το παράπονο παραμένει.
Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: πού χάθηκε η αγάπη μου;



Καλησπέρα.


Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Είσοδος

Γνωστή διαδρομή. Την κάνεις χωρίς να σκεφτείς καν το επόμενο βήμα. Και κλειστά να ήταν τα μάτια σου, πάλι θα έβρισκες τον δρόμο της επιστροφής. Τί σου κάνει η συνήθεια...

Και να που ξέρεις ότι αυτήν την φορά ήταν στερνή. Στερνή επιστροφή από ένα σημείο στον χάρτη της αχανούς πόλης που σε έθρεψε. Ένα σημείο που σημαίνει πράγματα (ή μήπως σήμαινε;). Ένα σημείο στον χάρτη.
Αυτήν την φορά δεν πήρες την συνηθισμένη κατηφορική οδό. Αυτήν που σε βοηθάει. Ήθελες να δοκιμάσεις τον φόβο σου ακόμη κι αν φαίνεται αστείο ή ανούσιο. Γιατί αγαπάς τα σύμβολα. Προσπάθησες να κοιτάξεις πίσω, μα δεν έβγαζες τα γράμματα από την αντανάκλαση του φωτός. Ήξερες τί έγραφε η ταμπέλα, αναμφίβολα: Έ-ξ-ο-δ-ο-ς Μα τα μάτια σου δεν έστειλαν κάποια τέτοια πληροφορία. Θα μπορούσες φυσικά να θυμάσαι λάθος, να απατάται η μνήμη σου, να μην ισχύει πλέον η αλήθεια που τότε είχες ως σταθερά.

"Προ πάντων να μην γελαστείς. Μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου."

Όχι, η αλήθεια ήταν εκεί μόνο που δεν είναι τώρα. Και δεν θες να κάνεις δηλώσεις μα ένα ξέρεις για τώρα:

"Δεν νιώθω τίποτα."



Καληνύχτα.