Χθες πέθανε μια γυναίκα που δεν ήξερα. Είχα δει το πρόσωπό της όπως το απεικόνισαν άλλοι. Είχα διαβάσει σπαράγματα της ιστορίας της από το στόμα άλλων, και εν μέρει από το δικό της. Ήταν όσο πιο κοντά στο τέλειο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε άτομο. Ευφυής και με όραμα. Και εγώ ζήλευα που είναι πιο όμορφη από εμένα.
Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω μικρή.
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να σταματήσω να βλέπω τον κόσμο σαν να γυρνάει γύρω από εμένα. Λες και ο άνθρωπος με τον οποίον συνδέθηκα σκέφτεται τις μαλακίες που του είχα πει. Λες και τον νοιάζει ότι έγινα κριντζ πριν τέσσερα χρόνια. Σιγά. Εγώ είμαι αυτή που το σκέφτομαι. Εμένα αφορά. Και δεν με αφορά καθόλου. Δεν είναι στη ζωή μου αυτοί οι άνθρωποι. Είναι δηλαδή, μέσω στιγμών που επέλεξαν να δείξουν στη δημόσια σφαίρα. Στη ζωή μου δεν είναι, είναι όμως στο μυαλό μου ως εξιδανικευμένες μορφές. Και η στιγμή που εγώ σταμάτησα να είμαι μεγάλη και έγινα μικρή με πονάει. Και αυτός ο πόνος δεν λέει να φύγει.
Το να γίνω μικρή ήταν λάθος. Ιδίως επειδή ήμουν μικρή αλλά όχι τόσο μικρή. Και το λάθος είναι ανεπίτρεπτο.
Όταν οι άλλοι γύρω μου γίνονται μικροί αισθάνομαι το βάρος του να είμαι μεγάλη. Και το απωθώ και με απωθεί. Και θέλω και εγώ να γίνω μικρή. Δεν θέλω την ευθύνη σου, παρ' την πίσω.
Η ζωή μου είναι πολύ ωραία. Εγώ δεν είμαι.
Δεν την αξίζω. Αυτό μου λέω συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια και πλάθω μόνη μου βαρίδια και ντουβάρια και τα εναποθέτω πάνω στον σβέρκο μου. Δικό μου είναι το βάρος που με κρατάει στάσιμη.
Και τώρα;
Λες και η αναγνώριση της ευθύνης θα με κάνει να την αποτάξω. Λες και η ερμηνεία και η ανάλυση και η παρατήρηση θα μου λύσουν τα προβλήματα.
Πέθανε μια γυναίκα χτες. Το έμαθα. Και έδωσα κάποιο νόημα στον θάνατο αυτό ώστε να ξαναρχίσω να με χτυπάω αλύπητα.
Έγινα κριντζ πριν 7 χρόνια και πριν 4 χρόνια. Εκβίασα έναν άνθρωπο να με βάλει στην ιστορία του, ενώ η ιστορία του εκτυλισσόταν μίλια μακριά.
Δεν είμαι στην ιστορία αυτή. Παρ' όλα αυτά (ηλίθια) με το στανιό με έβαλα στο κέντρο της.
Και με όλα αυτά φαίνεται να πονάω πιο πολύ για ένα απωθημένο παρά για ανθρώπους που πονάνε γύρω μου.
Εγώ όσο τριβελίζω την σκέψη γύρω από τον εαυτό της, καταλήγω στο ότι θα μου πήγαινε μια δουλειά με τα ούλα της. Μια με 9-5, γραφείο, αφεντικό και πρόγραμμα.
Είναι πολύ αστείο που εγώ κι εσύ βρήκαμε ο ένας στον άλλον την φαντασίωση που τάχα μου θα μας πραγμάτωνε.
Αξιοθρήνητο.
Αραγες αν εγώ έβρισκα το 9-5 και εσύ έβρισκες την τέχνη σου, θα ήμασταν πλήρεις;
Προς το παρόν βάλε με στην τσέπη σου φυλαχτό, εγώ να σου χαϊδεύω το καυλί και εσύ να ακούς τα όνειρα μου.
Κοίτα, μια πυρκαγιά (Φωτιά, φωτιά). Κόκκινα μαντήλια ανεμίζουν, σώματα ανεμίζουν, όλα καταστρέφονται, όλα δημιουργούνται εκ νέου. Δεν υπάρχει χείμαρρος πλέον. Δηλητηριασμένα στρώματα γεμάτα από θειάφι και θάνατο ανεβαίνουν στον ουρανό. Κάθε λέξη και ένας κόμβος. Κάθε τελεία και παύση.
Η λέξη είναι απόφαση.
Αποφασίζω να συνδεθώ.
Αποφασίζω σημαίνει υποστηρίζω. Η απόφαση είναι μια πράξη βίαιη. Και η βία δεν σηκώνει ανοχή.
Η λέξη είναι ταξίδι.
Αλλάζεις χώρο, αλλάζεις τέμπο. Πρέπει να ζήσεις με την αλλαγή αυτή έως την ώρα της επιστροφής. Με κίνδυνο να έχει βγει απαγορευτικό.
Η λέξη είναι εξάρτηση.
XRTC. Δόση, high, στέρηση, επαναλάβατε.
Πού είσαι; Πού κάηκες, ξανά;
Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θέλεις να είσαι χείμαρρος ή πεύκο. Αν θες να είσαι νερό (Νερό, παρακαλώ, νερό) ή φωτιά (Φωτιά, φωτιά). Γίνεσαι το κόκκινο μαντήλι, γίνεται προέκταση του σώματός σου. Και μετά πονάς. Και μετά σιωπάς.
Το παρήγορο είναι ότι ο πόνος προκαλεί συγκίνηση, κίνηση. Παρήγορο.
Επιστρέφω στην πόλη που με γέννησε κατά τις 6:02, με το τραίνο των 23:55 από την Αθήνα. Η διαφορά βορρά και νότου γίνεται αισθητή, ακόμη κι αν οι αποστάσεις είναι μηδαμινές. Είναι πρωί, κι όμως το σκοτάδι επικρατεί. Αλήθεια, δεν είναι ιδέα μου.
Το γλυκό μούδιασμα ο ύπνος -με διαλείμματα, αλλά ύπνος παρ' όλα αυτά- το προκάλεσε. Το παράξενο σφίξιμο ο ξύπνιος το διαμόρφωσε. Αιτιότητες θα υπάρξουν πάντοτε, μα όσο και να προσπαθώ να βρω λογική, όλο και κάπου θα μπάζει το δοχείο. Αν πάλι επικαλεστώ το παράλογο, οι αιτίες θα πέσουν σαν βροχή. Και ήταν φυσικό, και προβλέψιμο, και αναγκαίο. Έτσι ήρθαν τα πράγματα και θα συνεχίσουν από εκεί που τα άφησα. Το πού θα καταλήξουν, άγνωστο. Και αδιάφορο.
Κατεβαίνω από το τραίνο, ακολουθώ με θολά μάτια την διαδρομή που πλέον γνωρίζω καλά. Στην πλάτη μου έχω βάρος, όπως και στα σωθικά μου. Ο διάδρομος που οδηγεί στην έξοδο του σταθμού είναι λίγο πολύ επίπεδος. Και μετά παίρνω την ανηφόρα ως την στάση του λεωφορείου. Εκ βαθέων, σε πολλά επίπεδα, αν το καλοσκεφτείς. Είναι αυτή η απαισίως αισιόδοξη θεώρηση που κάποιος πίστευε ακράδαντα, όσο κι αν αμφέβαλλες. Μια διαρκής ανηφόρα η ανθρωπότητα, διαρκής επιθυμία για βελτίωση, για εξέλιξη, για πιο πολλά, πιο μεγάλα, πιο εκλεκτά. Τώρα όμως σώπα. Κινδυνεύω να μπερδέψω ένα κουβάρι με το οποίο είχα την ανάγκη να καταπιαστώ αυτές τις στιγμές, που είχα την ανάγκη να το τυλίξω εκ νέου, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να πλέξω κάτι. Και να, εκεί που ο ουρανός από μπλε γίνεται κίτρινος, θυμάμαι. "Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου." Σώπα. Και αφέσου.
***
Θυμάμαι το πρωινό στον σταθμό των λεωφορείων. Ήταν νωρίς, με είχε πείσει ότι η καλύτερη περίπτωση ήταν αυτή, και εγώ δεν αμφέβαλλα. Είχα φτάσει νωρίτερα, και για κάποιον λόγο περίμενα το λεωφορείο μου σε λάθος μέρος. Ένα ζευγάρι μεσήλικες και μια συζήτηση που είχαν με οδήγησαν στο σωστό σημείο, όπου η αναταραχή είχε ήδη ξεκινήσει προ πολλού -εν αγνοία μου. Μια σχεδόν ατελείωτη κατάβαση προς τον νότο, η οποία φυσικά και τελείωσε αλλά κατόπιν προσπάθειας ύπνου, προσπάθειας ανάγνωσης, προσπάθειας να καταλάβω, μετά από ένα σημείο, πού στο καλό έπρεπε να κατεβώ, επειδή λίγο ντρεπόμουν να ρωτήσω μήπως και φανεί η αγωνία μου, πολύτιμη αγωνία, σε μάτια αγνώστων. Και θυμάμαι ένα χαρούμενο πρόσωπο.
Ένα πέτρινο σπιτάκι, δύο σκυλιά, μια απίστευτα οικεία και ζεστή κατάσταση που είχα βιώσει ξανά. Όχι έτσι ακριβώς, το ύψος ήταν διαφορετικό, το μέρος ήταν άλλο, τα χρώματα διαφοροποιούνταν. Η θάλασσα ήταν πιο μακριά, το βουνό πιο κοντά. Το άλλο πέτρινο σπιτάκι φιλοξενούσε δύο και όχι έναν. Τα σκυλιά ήταν άσπρα και όχι μαύρα. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Έβλεπα τον ορίζοντα και η όρασή μου άνοιγε. Το μυαλό μου καθάριζε, η ψυχή μου εξαγνιζόταν. Μια εγγενής ηρεμία με κατάκλυζε τις πρώτες στιγμές, μια υπέροχη αίσθηση θέρμης και ενθουσιασμού.
Θυμάμαι το καθημερινό πρόγραμμα. Μελέτη, πρωινό, πρόβα, θάλασσα, φαγητό, ξεκούραση, μελέτη, πρόβα. Και μετά ό,τι προκύψει. Δείπνο, φιλική άτυπη συναυλία, ταινία, έξοδος, περίπατος στο σκοτάδι. Πολλά λόγια. Πολύ γέλιο. Πολλή αγάπη γενικά, ανταλλαγή, πάρε δώσε, και πολύ καλή δουλειά στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Και μετά θυμάμαι τα απρόοπτα, το σώμα μου να μην ανταποκρίνεται, τον άστατο ύπνο. Μα θυμάμαι και την ανατολή.
Αυτή η ανατολή ήταν ιδιαίτερη. Ήταν μια σοβαρή απόφαση που πήρα, να την ξαναδω μετά από αρκετό καιρό, μια που βρέθηκα σε τέτοιο μέρος. Και μια που βρέθηκα ξύπνια μια ώρα που δεν ήταν βολικό. Μα περίμενα. Και το φως δεν με απογοήτευσε. Θυμάμαι τον ουρανό από μαύρος να γίνεται μπλε και μετά κίτρινος. Θυμάμαι τον ήλιο να αρνείται να προβάλλει πίσω απ' τα βουνά, μα να δηλώνει την παρουσία του. Οι καμάρες των λοφίσκων άφηναν σκιές στον ουρανό, παράλληλες σχεδόν μεταξύ τους. Και μετά η μία ακτίνα. Από το σημείο όπου ήλπιζα να εμφανιστεί ο ήλιος ήρθε η έκπληξη, μια μοναδική μα έντονη ακτίνα φωτός που συμπλήρωνε την εικόνα απαράμιλλης ομορφιάς. Και την στιγμή που ο ήλιος εμφανίστηκε να μην μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από πάνω του, να τυφλώνομαι σχεδόν, μα σαν μαγνητισμένη να μην κουνιέμαι από την θέση μου.
Και μετά η πτώση.
Θυμάμαι τον Μπαχ. Που στο σημείο που γνωρίζω καλύτερα απ' ότι άλλο στον κόσμο, απλώς κατέρρευσε. Δεν εκδηλώθηκε ο θρήνος μου κατευθείαν. Μου είπε πόσο στενοχωρήθηκε, και εγώ είχα ένα ύφος συγκατάβασης για το προσωπικό μου δράμα. Μετά από 24 ώρες θα είχα πενθήσει και θα εκτελούσα το σημείο εκ νέου. Όχι τέλεια μα πειστικά. Και η ντροπή του παρόντος μου με τέτοιο παρελθόν με κάνει και αρρωσταίνω. Και για να μην αρρωστήσω οδηγούμαι στην συγκατάβαση. "Δεν πειράζει, είσαι μικρή ακόμη, υπάρχει μέλλον." Και η σκέψη αυτή με έχει πείσει ως τώρα ότι μπορώ να γίνω κάτι και ότι δεν χρειάζεται να είμαι αυτήν την στιγμή, μα να πράττω. Και πιστεύω από την μία ότι θα φτάσω σε σημείο να μην έχω τέτοια προβλήματα αλλά από την άλλη ότι για να συμβεί αυτό δεν πρέπει να επαναπαυτώ ποτέ, δεν πρέπει να σταματήσω ποτέ. Και η συντήρηση δυνάμεων, η οργάνωση, η ιεράρχηση, αντιτίθεται στην δουλειά, την τριβή, την εμπειρία. Και δεν βρίσκω ισορροπία μεταξύ των δύο -ή παραπάνω από δυο- πλευρών.
Θυμάμαι το λιμάνι. Αποσύρθηκα με την πρόφαση και αιτία τηλεφωνήματος και ίσως από ανάγκη. Ξέρω τι θέλουν οι περιστάσεις να γίνει, και ξέρω τον τρόπο που θέλω εγώ να γίνει. Αλλά εκείνη την ημέρα δεν ήμουν σε θέση να προσφέρω στον εαυτό μου, τον φίλο μου και τους άλλους την ενέργειά μου. Δεν ήμουν παρούσα, δεν χαιρόμουν, δεν ένιωθα. Προσπαθούσα να πιαστώ από στιγμές, από σπαράγματα εκλάμψεων, από σταθερές τεχνικής και μνήμης. Από σκόρπιες αισθήσεις. Σκόρπια βλέμματα, σκόρπιες ανάσες. Δεν ήμουν εκεί, δεν είχα σύμπνοια με τον άνθρωπο που πίστευα ότι συνυπάρχουμε -σε έναν βαθμό. Η ταπεινότητα έγινε ηττοπάθεια, ο έλεγχος έγινε αναλγησία. Και έτσι ο έλεγχος χάθηκε.
Θυμάμαι τις λίγες ώρες μετά. Ο στόχος είχε επιτευχθεί, με επιτυχία, παρ' ότι εγώ δεν το ένιωθα καθόλου, ο κύκλος είχε κλείσει. Ήθελε να φτιάξει ατμόσφαιρα, οπότε μετακινήσαμε ένα τραπέζι κάτω ακριβώς από τα αστέρια. Δύο ποτήρια ουίσκι, μουσική και γλυκιά υπνηλία. Ιδανικές συνθήκες. Πρόποση "στην μουσική μας". Βαρύγδουπος και ποιητικός, όπως μια πλευρά δική μου, η οποία με γοητεύει ενίοτε. Κι άλλη αγάπη, κι άλλη ανταλλαγή, μα και ένας εαυτός που είχε την ανάγκη να σωθεί. Ένα από τα προβλήματα σε αυτήν την κατάσταση, και σε πολλές ακόμη, είναι η αυτολύπησή μου. Δεν τον ένιωθα ποτέ ως ίσο, εν τέλει. Ένιωθα κατώτερη, ένιωθα λιγότερο ικανή. Λιγότερο ταγμένη, λιγότερο συγκεντρωμένη, λιγότερη γενικώς. Και πιστεύω, βλακωδώς φυσικά, ότι "δεν γίνεται να με ερωτευτεί, εάν δεν σταθώ όπως πρέπει". Γι' αυτό και υποσχέθηκα στον εαυτό μου δύο πράγματα. Πρώτον, ότι θα δείξω τον καλύτερό μου εαυτό στην συναυλία, και δεύτερον, ότι μόλις τελειώσει θα του πω πώς νιώθω. Στην άκρη του μυαλού μου ήξερα από πριν την απάντηση, μα αρνιόμουν να την παραδεχτώ. Επικαλούμενη τις πιθανότητες και τα ενδεχόμενα, είχα ακόμη μια ελπίδα ότι η ανάγκη μου να νιώσω λιγότερο μόνη μπορούσε να αποκατασταθεί. Και ήξερα ότι, όποιος και να μοιράζεται μαζί μου ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια νύχτα, πολλές ημέρες, η μοναξιά αυτή δεν μπορούσε να σβήσει. Τουλάχιστον μπορούσα να την ξεχνάω, τις στιγμές που είμασταν μαζί με αυτόν τον άνθρωπο. Τις στιγμές που ένιωθα ότι υπήρχε επικοινωνία, που τον άκουγα και με άκουγε και προσπαθούσαμε από κοινού να τις δημιουργήσουμε. Και τις στιγμές που δεν υπήρχε η ανάγκη από αλλαγές λόγω αμηχανίας, τις στιγμές που μπορούσαμε απλώς να υπάρχουμε στον ίδιο χώρο, μαζί και χωριστά, κατά διαστήματα να μοιραζόμαστε τους κόσμους μας, όσο ο καθένας επιτρέπει στον άλλον. Και αυτό μου αρκούσε. Αλλά μου αρκούσε;
Δεν τα κατάφερα να τηρήσω καμία από τις δύο υποσχέσεις μου.
Τουλάχιστον όχι όπως θεωρούσα ταιριαστό.
Γιατί παρ' όλο που γνώριζα από πριν την απάντηση, αφού με καληνύχτισε σπάζοντας όλη την μαγική ατμόσφαιρα που είχαμε δημιουργήσει, εγώ σαν παιδί που του πήραν το γλυκό από τα χέρια, αρνήθηκα να το πιστέψω.
-Έχεις ηχογράφηση αύριο.
-Δεν με νοιάζει.
Το ήξερα ότι το είχε καταλάβει. Είμαι ανοιχτό βιβλίο, δεν προσπάθησα να κρύψω κάτι συγκεκριμένο, οι ενδείξεις μου ήταν σαφείς κατά διαστήματα. Αλλά πίστευα, με σημαία την ελπίδα, ότι γνωρίζοντας όλα αυτά, ήθελε να μοιραστεί έναν από τους κόσμους του μαζί μου, άρα υπήρχε κάποια πιθανότητα να ανταποκριθεί κάποια στιγμή. Η ανάγκη να το λεκτικοποιήσω σε δύο ή περισσότερες λεξούλες που δεν εκδηλώνουν τα πάντα, και είναι πολύ περιοριστικές και κοινές, "μου αρέσεις", "σε αγαπάω", "είμαι ερωτευμένη", υπήρχε από πολύ παλιά. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παιδεύεται με αντίστοιχους κυκεώνες. Η ανάγκη να πείσω τον εαυτό μου ότι νιώθω άρα υπάρχω άρα έιμαι και ζωντανή. Η ανάγκη για δράμα, ίσως, για εξέλιξη, για αποσαφήνιση που δεν έρχεται ποτέ. Μόνο που δεν έχουν σημασία όλα αυτά. Ήξερα ότι τώρα, αυτήν την στιγμή, δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Αν υπήρχε, θα συνέβαινε φυσικά, όχι βεβιασμένα. Και εγώ, σε μια πράξη βίας, άρθρωσα τις δύο λέξεις. Και κατόπιν τις ακύρωσα. Και γνώριζα από πριν την απάντηση.
-Το γνωρίζω, αλλά προτιμώ να το αφήσω πίσω μου.
***
Ανεβαίνεις τα 20 και 18 σκαλιά, και λίγο πριν το κατώφλι της πόρτας τα φώτα σβήνουν (και γύρω σου απλώνεται ένα απαλό σκοτάδι). Αρνούμενη να αντιταχθείς στον ρυθμό που σου επέβαλε το βάρος στην πλάτη και τα σωθικά σου, στα τυφλά σχεδόν, μα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, γυρνάς το κλειδί και ανοίγεις την πόρτα. Στο μυαλό σου οι βαθιές, ογκώδεις, αρμονικές δυσαρμονίες. Και μετά το χορικό. Οι πρίμες νότες που κάποιος που εμπιστεύεσαι -που κάθε του λέξη είναι θησαυρός, κανόνας, δόγμα- σου είπε ότι συμβολίζουν αγγέλους.
-Τι σημαίνει De Profundis;
-Εκ βαθέων. Από τα βάθη η ψυχή αναρριχάται στους ουρανούς.
Ακούγεται σαν καλός προορισμός για το άμεσο μέλλον.
υ.γ. Δεν είναι σημείωμα αυτοκτονίας, για όνομα! Πώς η φόρτιση και η αϋπνία με κάνει να δραματοποιώ τα πράγματα. Το ξαναδιάβασα και δεν εκδηλώνει την πραγματικότητα, αλλά μια περιορισμένη πλευρά της μόνο. Χαίρομαι που μπορούμε ακόμη να παίρνουμε μαζί πρωινό. Τίποτα δεν άλλαξε εν τέλει. Καληνύχτα μου, παρ' ότι ο ουρανός είναι γαλανός.
Σε αγαπάω. Και μου λες ότι πλέον δεν σου φαίνεται ιδιαίτερο σαν φράση, δεν έχει βαρύτητα. Δεν του δίνω βαρύτητα. Εντάξει. -Ίσως- τα ήθελα και τα έπαθα. Ίσως πιάνομαι από λόγια και φτιάχνω σχήματα στο μυαλό μου που φτιάχνουν με την σειρά τους κι άλλα λόγια. Πολλά λόγια. Χωρίς αιτία.
Εντάξει, όχι πάντα.
Ήταν διαφωτιστικό έχω να πω. Άρχισα να σκέφτομαι και πάλι. Καλό μου έκανες. Και κακό.
Τουλάχιστον ήμουν σαφής και δεν έκρυψα τίποτα, όχι αυτήν την φορά.
"Φοβάμαι..." προσθέστε ό,τι θέλετε. Εσένα φοβήθηκα όμως εκείνη την στιγμή. Πηγαία. (Αυτό το κατάλαβες άραγε;) Το κατάλαβες.
Χτες απομακρύνθηκες για να με τρομάξεις και τα κατάφερες. Και εγώ σε πίστεψα.
Τουλάχιστον υπήρξε οργασμός.
Αγάπησέ με. Πες μου ότι όλα εντάξει. Αγάπησέ με.Κράτα με και μην με αφήνεις. Μόνη. Αγάπησέ
με. Μην με αφήνεις μόνη. Θέλω. Σε θέλω. Αγάπησέ με. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει
Αλλά αγάπησέ με. Δεν νιώθω καλά τώρα. Γι αυτό αγάπησέ με. Ό,τι κρύβεις πες το
μου. Αγάπησέ με. Αυτό που μες την νύχτα σε τρώει. Αγάπησέ με. Τι απόκρυφες οργιαστικές
σκέψεις σε ταλανίζουν, αγάπησέ με. Γιατί αυτό αρκεί, ακούς; Αγάπησέ με. Και
τίποτε δεν θα σου λείψει. Αγάπησέ με. Και θα σε αγαπήσω και γω. Αγάπησέ με. Και
ακόμα και αν δεν με αγαπούσες θα ήξερα. Θα ήξερα ότι αυτό θα ήταν που έλειπε.
Να με αγαπάς εσύ και μόνο εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Πάρε με στην αγκαλιά, την
μεγάλη αγκαλιά. Σφίξε με, βγάλε ό,τι έχω μέσα μου. Τάχα. Αγάπησέ με. Δώσε μου
ό,τι έχεις βαθιά μες στην ψυχή σου. Αγάπησέ με. Γιατί δεν χορταίνω, όσο και να
με αγαπάς. Αγάπησέ με. Δείξε μου, ω δείξε μου, γιατί έξυπνη δεν είμαι, τον
τρόπο. Δείξε μου τον τρόπο να σε αγαπώ. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτε. ΓΙ’ αυτό,
αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με.Θα μάθω. Το υπόσχομαι. Κούφια λόγια, αλλά αγάπησέ με. Πες το μου, θέλω
να το ακούσω. Ακόμη μια φορά. Αγάπησέ με. Δύο κορμιά. Γιατί ένα κι ένα κάνουν
τρία. Αγάπησέ με. Δείξε μου ότι είναι αλήθεια… Θα το καταλάβω. Αλλά πρώτα,
αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με, και θα καταλάβω. Φτάνει λες, αλλά
αγάπησέ με. Ποτέ δεν είναι αρκετό, ακούς; Αγάπησέ με. Η σκέψη είναι εχθρός. Γι’
αυτό, αγάπησέ με. Σταμάτα να σκέφτεσαι. Και θα σταματήσω και γω. Αν με αγαπήσεις,
όλα θα τα ξεχάσω. Και θα ήταν τόσο όμορφο. Λυτρωτικό. Ναι, ναι. Αυτή είναι η
λέξη. Αγάπησέ με. Αυτό σου ζητώ. Τίποτε άλλο. Κουράζομαι. Με κουράζω. Αγάπησέ
με. Θα σταματήσω. Για να σταματήσω. Ίσως. Λες ότι δεν θες να πονώ; Πόνος μου
και λατρεία μου εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Και όλα τα άλλα θα εξανεμιστούν.
Αυτό θες. Αυτό θέλω. Γιατί, ρωτάς; Έτσι. Δεν υπάρχουν αιτίες όταν μιλάς για
έρωτα. Σσσστ, μην μιλάς. Αφέσου. Κι άλλο. Αφέσου κι άλλο. Και εγώ θα φροντίσω
τα υπόλοιπα. Θα είμαι το ξίφος σου στην μάχη. Θα είμαι η πένα σου στην γραφή.
Θα είμαι η μούσα. Θα είμαι τα πάντα. Θα γίνω τα πάντα. Μόνο να με αγαπήσεις.
Αυτό σου ζητώ. "Αν με αγαπάς, αγάπησέ με."
Άλλη μια νύχτα. Καθόμασταν και πατούσαμε πλήκτρα ενώ τα χρώματα και τα σχήματα εναλλάσσονταν στην οθόνη μπροστά μας. Περνούσαν τα λεπτά. Μετά σταματήσαμε. Έπρεπε να γίνει, είπαμε. Πράγματι. Έπρεπε. Σηκωθήκαμε, πήρε ο καθένας την σειρά του. Μετά κοιμηθήκαμε. Όχι αμέσως. Μετά ξυπνήσαμε, θόρυβος απ' έξω. Οι συνθήκες, βλέπεις, επέσπευσαν κάτι που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε. Καφές, τσιγάρο, για τον έναν απ' τους δύο τουλάχιστον, λέξεις που φαίνονται ελαφρές μα μετράνε. Μετά φύγαμε. Ήθελε να με συνοδέψει, είπε. Οι λέξεις που πλέον αβίαστα βγαίνουν απ' το στόμα μου, δεν μας άφησαν μόνους. Οι γνωστοί δρόμοι που κι όμως είναι παντελώς καινούριοι. Χειμώνιασε, βλέπεις. Κάποια πράγματα θα είναι κάθε φορά ιδιαίτερα, όσο κι αν φαίνονται γνωστά ή ίδια ή κοινά. Ή ανόητα. Κατεβαίναμε τον ίδιο δρόμο, στρίβαμε στα συνηθισμένα στενά. Ο σταθμός. Τους μισώ τους σταθμούς. Και τους αγαπώ. Και τους μισώ. Δεν είναι ότι απλά ενώνουν και χωρίζουν ανθρώπους, είναι ότι τους χωρίζουν, για να τους ενώσουν πάλι. Και αυτή η ακολουθία δεν αντιστρέφεται. Νομίζω. Ελπίζω. Μια στάση. Αρκετά μακράς διάρκειας. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άνθρωποι στέκονται για να ξαναφύγουν. Άνθρωποι κοιτούν παραξενεμένοι ή πικραμένοι ή χαμογελαστοί. Εμείς, εκεί, σε ένα πεδίο που ίσως κατάφερε να χωρέσει παραπάνω από έναν. Νομίζω. Ελπίζω. Το μυαλό παύει να λειτουργεί. Οι λέξεις πηγάζουν από αλλού. Από κάπου, αλλού. Οι κινήσεις δένουν μεταξύ τους, τα σώματα δίνουν το ένα στο άλλο και παίρνουν το ένα απ' το άλλο. Ο χρόνος αλλάζει ροή, και δεν αλλάζει. Μια μηχανική σκάλα εξακολουθεί την ατέρμονη (τάχα) κίνησή της, ανεξάρτητα απ' το τί συμβαίνει πέντε ή έξι μέτρα πιο πέρα. Οι άνθρωποι συνεχίζουν την πορεία τους, είτε σταματήσουν είτε όχι. Και η δική μου σειρά δεν άργησε. Εντάξει άργησε, λίγο. Λίγο. Κάλυψα αυτήν την απόσταση των πέντε ή έξι μέτρων. Μόλις συνειδητοποίησα ότι ίσως και να ήταν χαμένος σε κάποια σκέψη ή σε κάποιο βλέμμα και πήγε να σκοντάψει. Συναντήθηκαν και πάλι, και αυτό ήταν που είχε σημασία. Συνέχισα την πορεία μου, χωρίς να κουνιέμαι απ' την θέση μου. Όσο κατέβαινα χαμογελούσα. Δικαιολογίες. Κοίταξα πίσω μου. Έβλεπα τον ουρανό, έναν φωτεινό γκρίζο ουρανό. Η κατεύθυνση του φωτός την σκίαζε ελαφρά, μα η αναγραφή στην ταμπέλα ήταν ξεκάθαρη. "Έξοδος"
Οξύμωρο. Να βγεις από πού; Προϋποτίθεται ότι θα ήσουν μέσα; Και τί ήταν αυτό που ήθελε να σε κάνει να βγεις έξω, να περάσεις την Έξοδο; Το μόνο που ξέρεις είναι ότι, προς στιγμήν, ήθελες να βγεις έξω. Ήθελες να περπατήσεις αντίθετα απ' το μηχανικό ρεύμα που σε ωθούσε προς τα κάτω. Μέσα. Ήθελες να βγεις έξω, να ξεφύγεις απ' το Μέσα που προέκυψε αναγκαία. Που αναγραφόταν σε ένα παραλληλόγραμμο χαρτάκι με αριθμούς και γράμματα, που έλεγε ότι στις δώδεκα και δεκαοχτώ.
Τί ειρωνεία. Εγώ ήμουν που υπέγραψα αυτήν την συνθήκη. Και πολλές ακόμα. Τί παράξενο οι άνθρωποι να θέλουμε περισσότερα από ένα πράγματα.
"Ήρθε ο χειμώνας, και ήρθες κι εσύ! You bring the rain"
Και να που φτάσαμε ως εδώ, να έχουμε εντελώς παραγνωριστεί.
Ναι το ξέρω, με ξέρεις, ναι το ξέρω, οφείλω να σέβομαι το γεγονός ότι νοιάζεσαι.
Ναι το ξέρω, μού έχεις δώσει πολύ περισσότερα απ' όσα έχω την ψευδαίσθηση ότι δίνω.
Αλλά γιατί μου ζητάς να χαμογελάω, ενώ αυτή τη στιγμή δίνω περισσότερα απ' όσα θέλω; Επειδή μπορώ να τα δώσω, αυτά και περισσότερα; Επειδή ξέρω ότι έχω κάνει πολύ δύσκολα πράγματα; Επειδή ξέρω ότι ναι, είμαι τυχερή και θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων με αυτά που έχω;
Αυτή τη στιγμή, όχι, δεν θέλω. Απλώς δεν θέλω. Αρνούμαι. Θέλω να φύγω κάπου αλλού, να είμαι με κάποιον άλλον και όχι μαζί σου. Ούτε με τους Άλλους, τα πρόσωπα που ποτέ πια δεν θα θυμάμαι επειδή ήταν τόσο αμυδρή η θύμηση που έμεινε απ' την σύντομη αυτή μας γνωριμία. Δεν θέλω να χαμογελάσω, επειδή δεν έχω τέτοια διάθεση. Αυτό. Ναι, το ξέρω ότι είμαι αχάριστη. Αλλά δεν έχω καμία όρεξη να ακούω για ακόμη μια φορά ότι άλλοι περνούν χειρότερα. Ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι πιο κοντά σε μένα απ' ότι σε σένα. Ακόμη κι αν αυτούς τους άλλους θα τους πλήγωνε αν με άκουγαν να μιλάω έτσι.
Θέλω να χαθώ. Θέλω να μην ξέρω τί κάνω, για λίγο. Και θέλω να ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Να μην με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Και να μην νιώθω κι άλλες ενοχές, επειδή δεν θα με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω.
Δε βαριέσαι, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Δεν ξέρω ακόμα τί είμαι. Αλλά ένα ξέρω, ότι δεν είμαι κάποια που θα ζήσει μαζί σου. Θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη. Και αυτό είναι παρήγορο. Καλό μου ταξίδι.
Πόσες αλλαγές επιδέχεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα. Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω. Γι' αυτό φοβάσαι, όπως κατάλαβα απ' τα λεγόμενά σου τουλάχιστον. Γι' αυτό φοβάμαι και γω. Κάτι θα πάει στραβά, σίγουρα... Και το χειρότερο; Δεν θα είναι στραβά. Θα είναι κάτι το απολύτως φυσικό, κάτι που δεν θα είναι ούτε μεμπτό ούτε παράλογο. Απλώς θα συμβεί. Θα αλλάξω. Και θα αλλάξεις και συ. Και μπορεί να χαθούν οι αντοχές, η διάθεση, ίσως και ο έρωτας. Όλα αυτά εξανεμίζονται, όταν οι συνθήκες επιβαρύνουν τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν, ορθώς, ότι οι ανάγκες τους δεν πρόκειται να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο.
Κι όμως, έχω μια σιγουριά μέσα μου. Θα αλλάξω. Και συ θα αλλάξεις. Εγώ ειδικά, αλλάζω διαρκώς, γίνομαι όλο και καλύτερη. Και εσύ γίνεσαι όλο και ομορφότερος. Και προσπαθώ, προσπαθείς, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί μέσα στην ψυχή και των δυο μας. Έχεις καμία ιδέα πόσο άλλαξα τους τελευταίους μήνες; Τί πέτυχα, μέσα μου και έξω μου; Τί έμαθα ως τώρα; Ναι, ας είναι. Θα ανοίξει καινούρια ζωή, καινούριος κόσμος. Τί μου λέει όμως ότι θα θέλω να αφήσω πίσω μου τον παλιό; Άφησα ήδη έναν κόσμο, έναν άλλο κόσμο. Αυτός που ανοίχτηκε τώρα μπροστά μου είχε τόση ομορφιά, τόση αλήθεια. Και τόσες μικρότητες, συνάμα, αφού για ανθρώπους μιλάμε ρε αδερφέ. Εσύ ανήκεις όχι στον παλιό, αλλά στον νέο, υπέροχό μου κόσμο. Και όλα τα υπόλοιπα μού φαίνονται μακρινά. Έχουν περάσει χιλιετίες από τότε. Τώρα υπάρχεις εσύ. Και θα υπάρχεις εσύ. Το ξέρω. Απλώς το ξέρω, μην με ρωτάς γιατί και πώς, μην τα σχετικοποιείς όλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Ο δρόμος που επιλέγεις είναι βασανιστικός, ίσως να είναι ο ορθότερος, αλλά δεν θα πάψει να ταλανίζει το ανήσυχο πνεύμα σου... Αλλά βέβαια. Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις χαρούμενος. Το κομμάτι που μπορώ να καλύψω εγώ, σου υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να το κάνω. Για σένα, για μένα, για μένα. Θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτό είναι που μου δίνει χαρά. Και όλα τα άλλα είναι πολύ εγωιστικά για να τα μετρήσω... Αυτά τα σκεφτόμουν και πριν εμφανιστείς εσύ και δεν θα σταματήσω να τα σκέφτομαι. Φυσικά, τέτοια φιλοδοξία δεν μου το επιτρέπει. Κοίτα να δεις, εγώ να μιλάω αξιωματικά... Και για πρώτη φορά, δεν αμφισβητώ τίποτα. "Αυτά που λέω τα πιστεύω." Δεν υπάρχει ούτε μια σπίθα αμφιβολίας στον νου. Ούτε μία.
Πόσα θα ήθελα να σου πω. Πόση ταύτιση. Κάτι παίζει σίγουρα με τα παιδιά των καλλιτεχνών... Οι ανησυχίες τους είναι πάνω απ' τον μέσο όρο. Γενικεύοντας τουλάχιστον. Πόσα θα ήθελα να μπορούσες να καταλάβεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς. Σε βασανίζουν τα ενδεχόμενα. Ξέρω. Έτσι ένιωθα. Όταν μια ανάγκη την νιώθεις τόσο έντονη, τόσο δυνατή, να σου τρώει τα σωθικά, εσένα που μέχρι πρότινος ήσουν ανέμελος, ελεύθερος και ωραίος... Τί ειρωνεία. Όταν θέλεις να δείξεις κάτι, αλλά τελικά σού βγαίνει το άκρως αντίθετο. Όταν νιώθεις ειλικρινής, αλλά στους άλλους βγαίνει σαν παραξενιά. Όταν είναι εξόφθαλμη η στιγμή που τους δουλεύεις, αλλά επειδή γίνεται συχνά, να σε θεωρούν ανάξιο εμπιστοσύνης. (απιστώ τινί. Ουάου, κατάλοιπα!) Πόσα πράγματα σε έχουν ρίξει σε αυτήν την αέναη λούπα. Η εξήγηση δόθηκε, παρ' όλα αυτά... Δεν έχεις ερωτευτεί αν δεν έχει υπάρξει η στοιχειώδης επαφή. Το ότι έχεις την ανάγκη να ερωτευτείς δεν σε κάνει ερωτευμένο, κι αν ακόμη αυτή η ανάγκη σε έχει οδηγήσει να σκέφτεσαι ένα μόνο άτομο, τόσο έντονα και τόσο αληθινά. Δεν είναι ψεύτικα όμως τα αισθήματα. Δεν είναι ψεύτικα τα δάκρυα. Δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες. Για άλλη μια φορά η γυναίκα νίκησε τον τεχνοκράτη. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ματζούνια και λοιπά κολοκύθια. Αλλά δεν βοηθάει ούτε να σου πω ότι "θα περάσει". Ο αέρας είναι κάτι που δεν ελέγχεται έτσι απλά. Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου είναι να έχεις κρατήσει ακόμα αντοχές, ώστε, ότε και αν έρθει, να έχεις την δύναμη και την όρεξη να αφεθείς. Ήμουν τυχερή, γαμώτο! Τί να κάνω; Πάλι για μένα, όπως πάντα... Το ξέρω ότι διασκεδάζεις, αλλά το ξέρω και ότι σε πληγώνει. Και αρχίδια καλύτερη έχω γίνει γαμώ το κέρατό μου (που δεν έχω, ελπίζω). Τίποτα, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πάλι φούσκα υπάρχει. Και δεεεν σκάει έτσι απλά. Δεν. Ίσως. Ναι. Όχι. Καλά...
Αφιερωμένο σε δύο άντρες. Ή μάλλον σε δύο αγόρια που ο ένας δεν ξέρει πώς να γίνει άντρας αλλά θα ήθελε, και ο άλλος είναι παγιδευμένος στην παιδικότητα της ωριμότητας, και οι δύο εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο δαίδαλο περιττής σκέψης και προβληματισμού.
Χαίρετε! Ω μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να μείνω εδώ για πολύ ακόμα. Βλέπετε, δύσκολα θα επέβαλλα την παρουσία μου, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Είμαι κακός άνθρωπος, το ξέρω. Και αν όχι κακός, είμαι δύσκολος. Εύκολος στην συμβίωση, δύσκολος στην κατανόηση. Γιατί θα σε αφήσω στην ησυχία σου. Ω ναι, είσαι ελεύθερος να σκεφτείς και να πεις ό,τι μαλακία σου κατέβει, όσο ηλίθια ή σπουδαία κι αν θεωρείς ότι είναι. Εγώ θα κουνήσω το κεφάλι μου. Θα αποδεχτώ ότι ναι, μπορεί να είναι κομμάτι του πρίσματος που λέμε Αλήθεια... Μπορεί να σχηματιστεί ένα αινιγματικό, για αυτούς που θα δουν από πίσω του, μειδίαμα. Άλλοι βέβαια θα το εκλάβουν σαν σημάδι αποδοχής. Και θα συνεχίσουν. Αυτό το τροπάριο βέβαια κουράζει, απομακρύνει. Μα ναι, έτσι είναι. Τώρα δεν παραπονιέμαι, αποδέχομαι. Ότε και αν νιώσω ανεπιθύμητη, φεύγω. Το σκάω. Γιατι είμαι κακός άνθρωπος. Είμαι κλέφτης!
-Και τί κλέβεις;
-Στιγμές
Ένα κρύο αστείο. Μια χοντράδα. Ένα γέλιο που το μοιράζονται λίγοι. Μια μικρότητα. Ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα φιλί. Ένα ακόμα φιλί. Έναν ψίθυρο. Μια υπόσχεση. Κλέβω μουσική. Κλέβω, κλέβω όποτε βρίσκω την ευκαιρία. Ρουφάω τις στιγμές. Και μετά τις φτύνω, τις φτύνω στο δάπεδο του λογισμού μου. Και τις πουλάω, πολύ ακριβά... Αυτό που παίρνω ως αντάλλαγμα, ανεκτίμητο. Μια υγράδα στον κερατοειδή. Ένα τρέμουλο. Ένα τρέμουλο. Ζεστασιά, τρυφερότητα, λαγνεία. Δυσανασχέτηση Παράπονο Αγανάκτιση Απαξίωση Και δεν μου φτάνουν. Ποτέ δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν. Ποτέ δεν μου φτάνουν. Θέλω κι άλλο. Κι άλλο θέλω. Γιατί ποτέ δεν μου φτάνουν. Και συνεχίζω να κλέβω. Να κλέβω, όχι να δημιουργώ. Oh well... Αφού ούτως ή άλλως δεν έχω τον χρόνο. Βαριέμαι. Νυστάζω. Συνέχεια νυστάζω. Νάρκη, λήθη, ανεμελιά. Και μετά να κλέβω από τον άλλον. Από εσένα, από εμένα. Από πριν, από τώρα, από μετά. Χρόνος; Τικ τακ τικ τακ. Τί είναι πια μια άνοιξη ακόμα; Θα φύγει κι αυτή, "του χρόνου τέτοια μέρα...". Ναι. Και τί πειράζει; Δεν πειράζει. Όλο και κάτι θα ξεκλέψω και τότε, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη άγγιγμα
Μπορεί να μην ελέγχω τον χρόνο. Αδυναμία μιας ζωής. Πάντα όμως θα μπορώ... να τον κλέψω. Έστω λίγο. Ή πιο πολύ. Ή και λίγο.
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί λέμε "κλέφτη" το συγκεκριμένο. Τώρα το βρήκα μέσα μου και αυτό...
Καληνύχτα!
υ.γ. 1 Δεν μπορώ χωρίς υστερόγραφο!
υ.γ. 2 Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Μ.Κ. για το κομμάτι. Ακούστε το. Όλοι. Αλλιώς θα θυμώσω!
υ.γ. 3 Είδες Ίσιλ που έγινε αισθητό το αίτημά σου; Ρε δίνω πανελλήνιες -φτηνή δικαιολογία- αλλά δεν έχω και όρεξη. Κάτι λίγο λοιπόν, στο πνεύμα το παλιό -και καλό(;)- και σίγουρα γνώριμο. Μπορώ να περιμένω κι άλλο μέχρι να με βαρεθείτε. :)
Σε τέσσερις μέρες λοιπόν; Τόσο λίγο! Τόσο πολύ. Θα μπορούσα να μιλήσω για την αίσθηση του χρόνου, αλλά το μυαλό μου είναι πολύ αδρανές αυτή τη στιγμή. Ή θα μπορούσα να μιλήσω για την αξία της αναμονής στα μεγάλα και σπουδαία για εμάς πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω για πολλά πράγματα, για όσα περιέχονται στον έρωτα ή κινούνται γύρω από αυτόν, σε πλειάδα περιπτώσεων. Και θα μπορούσα για μία φορά ακόμα να ξεφύγω, να ταξιδέψω λίγο με τις λέξεις. Χωρίς να νοιαστώ για ειρμό ή ποιότητα. Ναι, αυτό θα ήθελα να κάνω. Να χαθώ, έστω και λίγο. Μα και γι' αυτό ανήμπορη καταλήγω; Μπορεί. Μπορεί όχι. Δεν ξέρω ακόμα, εξ' άλλου "είμαστε στην αρχή", έτσι δεν λέω συνέχεια μέσα μου; Κι όμως, νιώθω ότι αυτή η πορεία δεν είχε αρχή. Ότι ξεκίνησε από το πουθενά, ότι ήταν η φυσική συνέχεια της ζωής, όχι μόνο της δικής μου. Κάτι που ανήκει στην ροή του κόσμου. Κανείς δεν προσπάθησε, κανείς δεν θυσίασε κάτι για να γίνει, έγινε απολύτως φυσικά. Και θα συνεχίσει, επ' αόριστον. Θα συνεχίσει... Αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος. Το τέλος το δίνουμε εμείς. Και κατέληξα πάλι, στα γενικόλογα, στις φιλοσοφίες... Τίποτα δεν έχει σημασία. Τίποτα. Μόνο αυτά τα μάτια που με κοιτάζουν. Αυτά τα χέρια που με αγγίζουν. Αυτή η ανάσα που με ζεσταίνει. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν μου αξίζεις, δεν έκανα κάτι για να σε κερδίσω, απλά ήρθες κοντά μου, τόσο λέω: είμαι τυχερή. Πραγματικά, είμαι τυχερή. Και το γεγονός ότι δεν πηγαίνω να κοιμηθώ μήπως και συμβεί κάτι καινούριο και εγώ βρίσκομαι αλλού; Όχι, αυτό δεν είναι θυσία. Είναι ανάγκη. Όταν αισθάνεσαι ότι κοιμόσουν για πολλά χρόνια, δεν θα το ρίξεις στο ξενύχτι; Η νύχτα. Αυτή που ποτέ δεν συμπάθησα και πάντα με γοήτευε. Ίσως ποτέ να μην την άντεξα. Οι ενοχές βλέπεις... Άμα δεν κοιμηθείς, την επόμενη μέρα δεν θα αποδόσεις. Άμα πιεις, την επόμενη μέρα θα ζαλίζεσαι. Άμα καπνίσεις, την επόμενη μέρα θα νιώθεις ξερός. Έτσι πάει. Αίτιο-αποτέλεσμα. Παροδικότητα. Φθαρτότητα. Είναι μεγάλο κρίμα να λειτουργείς με αξιώματα. Αλλά όλοι τους πήραν μια βάση. Και όσοι προσπάθησαν να μπουν όλο και πιο βαθιά, βρήκαν την βάση της βάσης, την οποία όμως πάλι θεωρούσαν ως βάση. Αλλά τί τα λέω, τα είπαν άλλοι καλύτερα, πολύ πριν από μένα. Τί να πεις... Σε λίγο θα ακουστεί (ή όχι) ο γνωστός ήχος και θα σταματήσω να πληκτρολογώ. Και μπορεί και να μην συνεχίσω. Σε τέσσερις μέρες, ακούς; Πολύ σου φαίνεται. Έχεις πράγματα να κάνεις, δεν το αρνείσαι. Έχεις να απασχολείς το μυαλό σου. Κι όμως, κάθεσαι και περιδιαβαίνεις τα δρομάκια του μυαλού σου, μήπως και βγάλεις κάποια άκρη. Ποτέ δεν την έβγαλες. Παρ' το χαμπάρι. Και δεν χρειάζεται να την βγάλεις -δεν θα την βγάλεις. Ζεις για τις στιγμές που το μυαλό σου σταματάει, για τις στιγμές που νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Ναι, αυτό είναι. Αυτό. Και αν είναι να ζήσεις άλλες τέσσερις μέρες αναμονής, θα είναι τόσο μεγάλη υπόθεση; Εσύ κοιμόσουν τόσα χρόνια και τώρα σε πειράζει η αναμονή; Περίμενες. Περίμενες. Ήρθε αυτό που περίμενες, όχι όπως το περίμενες, αλλά ακόμα καλύτερα. Και αγαπάς τις εκπλήξεις, ό,τι προβλέψιμο σε κάνει να πλήττεις. Ναι. "Εγώ δεν είμαι προβλέψιμος." Δεν είσαι. Δεν είσαι. Και αυτό πηγάζει από μέσα σου. Από την μουσική σου. Το ένιωσα. Σου το είπα. Με πίστεψες; Έχει σημασία; Είπαμε, μέσα σε αυτήν την μικρή περίοδο αναμονής εκτός των άλλων θα κάνεις και υποθέσεις. Ναι. Ναι. Υποθέσεις. Όλα είναι υποθέσεις. Δεν υπάρχει αλήθεια, μόνο υποκειμενικότητα. Κάτι συνέβη, εντάξει. Το γιατί συνέβη; Το υποθέτεις. Το ερμηνεύεις, με τον τρόπο σου. Το αναλύεις με τα δεδομένα που έχεις στα χέρια σου. Αυτό. Γιατί συνέβη; Για κανέναν λόγο. Αυτό δεν θεωρείται ικανοποιητική απάντηση αλλά, αν ισχύει; Δεν γίνεται να ισχύει; Να μην υπήρχε λόγος; Είπαμε, δεν ικανοποιούμαι από αυτό. Πρέπει όλα να έχουν μια κάποια εξήγηση, έτσι δεν είναι; Πρέπει. Δεν σημαίνει ότι την έχουν όμως. Είσαι πολύ όμορφος. Στο έχω πει. Και το πήρα πίσω. Μα γιατί εκείνη τη στιγμή το θεώρησα ευτελές; Είναι η αλήθεια μου. Είσαι πολύ όμορφος. Είσαι πολύ όμορφος άνθρωπος. Και
Τα χέρια μου μουδιάζουν. Είναι το παρελθόν; Ή αυτό που έπεται; Είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις; Ή αυτό το οποίο προκαλούν; Ποια είναι η αιτία; Όλα αυτά μαζί; Κανένα; Κάτι άλλο; Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Τέσσερις. Τέσσερις μέρες. Είναι πολύ. Αλλά αξίζει την αναμονή. Και μετά θα τελειώσει. Και θα αρχίσει κάτι άλλο. Και θα ξανατελειώσει. Και θα ξαναρχίσει κάτι άλλο. Παροδικότητα; “All these things happen in one second and last for ever.” Ναι... Η αναζήτηση να τελειώνει, προσωρινώς, με ένα δάκρυ χαράς. Ευχάριστο. Μάλλον ευχάριστο. Το μυαλό δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω να χάσω ούτε μία στιγμή. Και χάνω τόσες περισσότερες λυπούμενη που χάνω στιγμές. Ω ναι, είναι τραγικό να σκέφτεσαι το γεγονός ότι σκέφτεσαι. Και τέλος για σήμερα. Τέλος, κι αρχή. Θα περιμένεις τον ήχο; Κι αν δεν έρθει; Όσο αντέξεις λοιπόν. Καληνύχτα, μικρούλα. Και εύχεσαι να έζησες την ηδονή που έζησε κι εκείνος... Μπορεί να έγινε; Αν ναι, είσαι πολύ τυχερή.
...Και να γιατί δεν είμαι Ελύτης. Κάθε αρχή και δύσκολη! Και επειδή ακόμη ψάχνω αυτό το κάτι που ναι μεν πρέπει να είναι αυθόρμητο, αλλά δυσκολεύομαι να βρω, καταφεύγω σε αναμνήσεις... Και νομίζω είναι μία καλή ευκαιρία να το κάνω, χάριν μιας χάρης (χμμ; πλεονασμός;) σε μία φίλη, την οποία ήθελα να ευχαριστήσω, κάποια στιγμή τουλάχιστον.
Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, λοιπόν, δεν έχω ιδέα τί συνεβη. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο, υποθέτω... Όλα κυλούσαν ομαλά, όπως πρέπει στην καθημερινότητα ενός νέου κοριτσιού που δεν παίζει με την φωτιά και δεν προκαλεί την μοίρα του.
Ήταν βολικό τότε, και πήγαινε σχεδόν πάντα στην ώρα της. Με το που θα περνούσε το κατώφλι του προαυλίου, θα χτυπούσε το κουδούνι. Η ιδανική ώρα. Δεν χρειαζόταν ούτε να περιμένει, ούτε και να υπομείνει σε ένα ενοχλημένο βλέμμα ή πικρόχολο σχόλιο (το οποίο μάλλον ποτέ δεν είχε δεχτεί ακόμα και όταν αργούσε, χάριν συνέπειας) όποιου τύχαινε να αναλάβει το τμήμα της για την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώτη ώρα, δεν ήξερε αν συνέβαινε παντού και με όλους, αλλά τίποτε δεν την εμπόδιζε να φαντάζεται, ήταν περίεργο ανέκδοτο. Ένα είναι το ότι υπήρχαν πάντα εκείνοι που δεν θα ήταν τόσο "τυχεροί" ή θα είχαν παρακοιμηθεί ή ο λυκειάρχης θα αποφάσιζε να τους κλείσει την πόρτα γιατί "δεν παρευρέθηκαν στην προσευχή, οι οποίοι θα δέχονταν το πικρόχολο σχόλιο, χάριν επανειλημμένης σύμπτωσης των προαναφερθέντων. Το αστείο είναι πως αυτοί αποτελούσαν συνήθως μια διασκεδαστική διακοπή της συχνής μονοτονίας της πρώτης ώρας και εκλαμβάνονταν από την ίδια μάλλον ευχάριστα. Από την άλλη, την εκνεύριζαν απίστευτα οι αντιδράσεις τους, αυτό το ύφος "μα καλά, έκανα κάτι και μου μίλησε έτσι;" που σχεδόν κάθε φορά είχαν, ενώ η ίδια ήξερε καλά ποια ήταν η αιτία. Δεν τους κατηγορούσε που αργοπορούσαν, όπως είπαμε της ήταν ευχάριστο, απλά τους θεωρούσε ανόητους που δεν καταλάβαιναν πώς είχε η φυσική τάξη πραγμάτων: αίτιο --> αποτέλεσμα. Και φυσικά ότι ο καθηγητής δεν ανέχεται τις επαναλήψεις, όπως πρέπει να κάνουν οι μαθητές.
Και πάνω που η πρώτη ώρα έφτανε στο ζενίθ της, θα άρχιζε να πεινάει. Ε ρε πείνες που έπεφταν... Πρωινό δεν έτρωγε -μα ποιος τρώει πρωινό πριν το σχολείο;- και λιμπιζόταν το τοστάκι που είχε πάντα μαζί της από το σπίτι. Αν δεν άντεχε, και ήταν τυχερή, θα το ακουμπούσε διακριτικά κάτω απ' το θρανίο της, θα άνοιγε (ει δυνατόν) αθόρυβα το αλουμινόχαρτο και θα έκλεβε καμιά μπουκιά.
Αλλιώς θα καθόταν να μετράει τα δευτερόλεπτα. Γιατί κάθε μέρα το ρολόι θα κολλούσε στις εννιά παρά τέταρτο. Και τα πεντάλεπτα που νόμιζε ότι υπολόγιζε θα ήταν τελικά δίλεπτα. Υπήρχαν φυσικά και αυτοί που είτε θα έκαναν αντίστροφη μέτρηση, την οποία πάντα για κάποιο λόγο θα ακολουθούσε κουδούνι (punctuality freaks), είτε θα εφάρμοζαν την αντίστροφη ψυχολογία και θα έλεγαν "σε 20 χτυπάει", ενώ όλοι -σχεδόν- ήξεραν ότι η ώρα ήταν εννιά παρά δύο και κάτι. Και το σχεδόν πάει στο ότι κάθε φορά θα υπήρχε το ψάρι που θα έλεγε "όχι ρε πούστη, δεν αντέχω άλλο...".
Και να σου το πρώτο διάλειμμα. Το οποίο δεν μετράει κανονικά, γιατί κάποιος μαλάκας σκέφτηκε να το κάνει πεντάλεπτο. Τα πέντε λεπτά δεν θεωρούνται διάλειμμα, ειδικά αν το κυλικείο είναι πέντε χιλιόμετρα μακριά από την τάξη. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν, λένε, όλοι, εκτός από την έξυπνη πρωταγωνίστριά μας (η οποία σκατά έξυπνη είναι, έχει καλή μαμά).
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σχολείο είναι σαν μια μπάλα που γκελάρει. Τουλάχιστον αν μπορούσε να επαναληφθεί αντίστροφα ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητάς της αμέσως μετά το τέλος της κίνησης. Είναι μια αλληλουχία από μάθημα-διάλειμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται. Ένας κύκλος που κλείνει κάθε μέρα και ξανανοίγει την επόμενη. Και όλο αυτό διαρκεί οχτώ μήνες τον χρόνο, επί δώδεκα χρόνια. Φακ γέα. Μα δεν είναι δική μου ιδέα αυτή, ούτε και της πρωταγωνίστριας. Είναι παράξενο να θεωρείς αξιοσημείωτο κάτι που ενστερνίζεσαι σε μηδενικό βαθμό.
Και είναι επίσης παράξενο να ψάχνεις την δομή μιας ιστορίας στο χρονικό της πλαίσιο, ενώ δεν σου αρέσει αυτή η μέθοδος και το θεωρείς "εύκολη λύση", αλλά παράλληλα να μην θέλεις να βγεις εκτός.
Το καλό με το σχολείο είναι ότι αποτελείται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι είναι απαίσια, αλλά άκρως ενδιαφέροντα όντα. Τί εννοώ; Θα βρίσεις τον καθηγητή που δεν σου έβαλε βαθμό/σε έβρισε/σε πρόσβαλλε/είναι απλά περίεργος, αλλά θα τον θυμηθείς, τουλάχιστον σαν φιγούρα, στο άμεσο/κοντινό/μακρινό μέλλον (ή αυτόν, ή τα καλαμπούρια που λέγονταν γι' αυτόν). Οι "κανονικοί", αδιάφοροι άνθρωποι, κλασικά, δεν θα σου μείνουν, δεν θα θυμάσαι ούτε το όνομά τους. Και όσο γι' αυτούς που θα νιώσεις ότι σε άγγιξαν ή ότι τουλάχιστον σου έμαθαν κάτι, δεν θα τολμήσεις να το παραδεχτείς (εκτός αν είσαι, σαν την πρωταγωνίστρια, της άποψης ότι είναι άνθρωποι και είναι θεμιτό να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση μαζί τους καλύτερα και ευκολότερα απ' ότι με τους συμμαθητές σου).
Και να ήταν μόνο οι καθηγητές... Υπάρχουν φυσιογνωμίες μέσα σε μία τάξη, τις οποίες γνωρίζουν, με τον συγκεκριμένο τρόπο, μόνο τα μέλη της. Μπορεί κάποιος να είναι ο πιο δημοφιλής του σχολείου, να τον γνωρίζουν όλοι από όλες τις τάξεις και τα τμήματα, αλλά η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα αυτών που βρίσκονται μαζί του εκείνη τη στιγμή. Το να ξέρεις ποιος θα πει τί ποια στιγμή, να καταλαβαίνεις ποιος έγραψε το τάδε χαρτάκι ενώ όλη η τάξη σιωπεί, να ξέρεις από πού ξεκίνησε ο μαραθώνιος σαλιωμένων μπαλακίων από χαρτί ή ποιος οργάνωσε την Φρουτοσαλάτα. Ή πάλι να ξέρεις εξ' αρχής ποιος (δεν) θα αντιδράσει για την ημερομηνία ή την ύλη του διαγωνίσματος, ποιος (δεν) θα μιλήσει στην συνέλευση του τμήματος και ποιος θα διαφωνήσει μαζί του. Και φυσικά θα είσαι ο μοναδικός που θα ξέρεις με το όνομά του αυτόν που ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, ούτε συμμετέχει, που έχει από κανέναν μέχρι δύο φίλους από το ίδιο τμήμα για το διάλειμμα, που όλοι ρωτάνε "μα καλά, αυτός πάει στο σχολείο μας;", μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στον κατάλογο και υπάρχουν ακόμα οι καθηγητές με αλτσχάιμερ που επαναλαμβάνουν την ανακοίνωσή του κατά κόρον. Ή απλά επειδή μέσα στην τάξη υπάρχει, πιανει μια θέση, η οποία είναι φυσικά αμελητέα στον χώρο του προαυλίου.
Και φυσικά υπάρχουν τα ωραία στο σχολείο. Ένα χαρτάκι πήρε φωτιά την ώρα που η καθηγήτρια των Γαλλικών εξέφραζε ενθέρμως το εγκώμιόν της στους αρχαίους ημών προγόνους (αμελώντας ότι δεν έβγαζε μόνη της την ύλη και τα θέματα των εξετάσεων) και κατά συνέπεια άρχισε να ουρλιάζει σαν υστερική. Μια λάμπα, από αυτές τις ωραίες, τις μεγάλες φθορισμού, έπεσε κοντά στα πόδια δύο μαθητών που έπαιζαν ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι μέσα στην τάξη, το "νεκρό διάστημα" μετά το διάλειμμα και πριν την γυμναστική. Κάποιος τόλμησε να αντιμιλήσει στον σπαστικοβαρετό καθηγητή και η υπόλοιπη ώρα κύλησε ευχάριστα, με αμοιβαία μπινελικώματα και ποινολόγιο αφού χτυπήσει το κουδούνι. Ατελείωτες ώρες τεχνολογίας και θρησκευτικών με Όνομα Ζώο Πράγμα και Ποιος Πού Με ποιον Πότε Συμπέρασμα.
Και φτάνουμε στα τελειώματα. Η τελευταία ώρα. Η μισή τάξη κοιμάται, η άλλη μισή χασμουριέται.Οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Χαλαρότητα, και από τις δύο πλευρές. Ποιος νοιάζεται; Τέτοιες στιγμές κανείς δεν σκέφτεται το τώρα, σκέφτεται το μετά (την έξοδο, τις διακοπές, το ταξίδι, την εκδρομή, το φροντιστήριο).
Οι εξετάσεις; Δεν μετράνε. Γρήγορα περνούν. Όλοι ασχολούνται με αυτές, είτε αγχώνονται είτε όχι. Και φυσικά δεν υπάρχει πολύς χρόνος τριβής. Πηγαίνεις, μιλάς με τους υπόλοιπους λίγο για αυτό που θα γράψεις, γράφεις και φεύγεις. Δεν είσαι πλέον εκεί. Είτε είσαι με ορισμένους φίλους μετά είτε όχι, δεν νιώθεις ότι είσαι στο σχολείο.
Άρα στο σχολείο δεν δίνεις σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα σημεία που, είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, σου μένουν. Λογικό, αν αναλογιστείς τις ώρες που περνάς μέσα στον χώρο.
Φυσικά, το σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι! Και καταντά (;) την συναναστροφή πράγμα βολικό. Άλλο να υπάρχει καθορισμένος ρόλος ή τουλάχιστον όρια για τον καθένα, και άλλο να κληθείς εσύ να καθορίσεις τον/τα δικό/ά σου. Είσαι αναγκασμένος να είσαι εκεί, με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχεις περιθώριο επιλογής. Είναι εύκολο το σχολείο. Δίνει μια κάποια ασφάλεια, νομίζω, και εγώ, και η πρωταγωνίστριά μου, στην οποία για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να δώσω επαρκή ρόλο και προσωπικότητα. Γιατί η πρωταγωνίστριά μου είμαι εγώ. Ή τουλάχιστον ήμουν κάποτε. Αυτή αγαπούσε το σχολείο, το θεωρούσε ότι πιο σημαντικό έχει στην ζωή της. Και όλα αυτά; Γι' αυτούς που την έκαναν έστω και προσωρινά να γελάσει, γι' αυτούς που της έδωσαν, γι' αυτούς στους οποίους νόμιζε ότι είχε δώσει κάτι, γι' αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον που έτυχε να βρει εκεί. Κι εγώ το αγαπάω, τουλάχιστον ορισμένα σημεία του. Απλά, και λυπάμαι αν θα απογοητεύσω την κοπέλα στην οποία και θα αφιερώσω την ανάρτηση μιλώντας πάλι για μένα, ας πούμε ότι δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα στην ζωή μου, που δεν ήταν ούτε τότε, αλλά υπήρχε ζωή κάθε στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει, όχι κάθε στιγμή. Έχω γίνει σκληρή και επιλεκτική.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Κατάλαβα πού θέλω/δεν θέλω να πω ναι, και πού το είπα. Και πού τελικά μού βγήκε σε καλό.
Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.
Eχεμ. :)
(Γκρρ, απαίσιο. Δεν βγήκε. Λυπάμαι που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει μια ξεχωριστή μέρα, καλά, ας μην γίνομαι μοιρολατρική, που δεν υπήρξε πρόσφατα κάτι πολλά υποσχόμενο σε σχέση με το σχολείο. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σου αφιερώσω αυτήν την αδέξια ανάρτηση, Άγγελε. Δεν ξέρω αν είχες κάποια προσδοκία ως προς την αίσθηση, αλλά μάλλον αδυνατώ να αναπαραγάγω κάτι που πλέον μού φαίνεται μακρινό σε τέτοια φάση. Ευχαριστώ για όλα και να είσαι καλά!)
Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες, αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ' ετρέμανε μες στη φωνή -και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε. Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν, μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν, θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν· πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα.
Και το σώμα θυμάται. Και αδυνατεί να ξεχάσει. Γιατί όταν η πραγματικότητα βρισκόταν μες στο όνειρο, το ξύπνημα ήταν η πικρή επιστροφή. Τώρα που στην πραγματικότητα εισχώρησε ένα τόσο δα όνειρο, μπορεί και να τρέμεις να κοιμηθείς, μήπως και ξυπνησεις. Και αν αποδειχθεί ότι το όνειρο ήταν πραγματι όνειρο, ποια η διαφορά του αν συνέβη ή όχι; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πράγματι έγινε κάτι τέτοιο; Ότι ήταν αυτό που θέλεις τόσο να ήταν και ελπίζεις ότι ήταν; Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που αποφάσισες να ανοίξεις τα μάτια σου ενώ ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου. Γιατί έλεγες στον εαυτό σου να πάψει επιτέλους να ελπίζει. Και το σώμα θυμάται. Από την αϋπνία και την επιθυμία. Από το ξενύχτι και την λαχτάρα. Από το ποτό και τον πόθο. Έγινε τόσο σύντομα, τόσο γρήγορα, χωρίς προειδοποίηση. Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: Έγινε πράγματι; Και φοβάσαι να το πιστέψεις. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν όνειρο. Και εύχεσαι να ήταν όνειρο, κάτι που το μυαλό έφτιαξε. Κι ας μην έχει διαφορά. Γιατί το σώμα θυμάται, το άγγιγμα, την ανάσα. Τον ήχο της βαθιάς φωνής, την εικόνα του γλυκού προσώπου, την οσμή των τσιγάρων. "Και τα άστρα να κλαίνε στην απουσία σου απόψε..." Όχι. Δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Γιατί αν το παρελθόν απομακρυνθεί περισσότερο θα είναι πάλι αργά για πισογυρίσματα...
Και το σώμα θυμάται. Ήταν πρωί. Αλλά ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανατείλει. Κρίμα. Θα ήταν ίσως πιο όμορφα... Εικονικά... Ναι, ήταν ήδη όμορφα. Πολύ όμορφα.
Να ακούω λόγια για σένα, να μιλάω για σένα, αλλά να μην είσαι εδώ. Να φεύγεις, να ξαναέρχεσαι, να ξαναφεύγεις. Να μου φιλάς το μέτωπο και να μου ζητάς αυτό που ξέρω ότι θέλεις να κάνω. Να διεστρεβλώνονται οι λέξεις στο κεφάλι μου...
Καλό ταξίδι
Τί ειρωνεία... Που ένα ταξίδι τέτοιο ακούγεται ονειρεμένο. Μού φαίνεται θα με σημαδέψει αυτή η πόλη. Παρίσι... Εκεί πήγε το πρότυπό μου. Εκεί δεν πήγαν οι φίλοι μου. Εκεί θα είσαι σε κάποιες ώρες. Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Ναι. Αν δεν είσαι μόνος.
Καλό ταξίδι
Το ξέρω ότι θα γυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν σε χάνω. Κι όμως, γιατί νιώθω ότι η πλάτη σου όλο και μικραίνει. Γιατί να κυλάει ένα δάκρυ κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. Γιατί τόση πικρία όταν βλέπω το αυτοκίνητο να απομακρύνεται, να στρίβει σε μια γωνία και να χάνεται. Και μετά, τί;
Θα με κρατήσεις αγκαλιά... Τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις...
Παίζει στο μυαλό μου ένα παιδικό τραγούδι. Ένα τραγούδι που και εσύ και εγώ απαξιώνουμε. Εμείς μια ζωή προοριζόμασταν για τα μεγάλα και τα εκλεκτά. Έτσι ήθελες να με δεις να γίνομαι. Έτσι ήθελα να με δεις να γίνομαι.
Την αξία της μουτζούρας δεν την έχει το backspace.
Και τώρα, τί; Θα περιμένω; Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί θέλω να σας χαστουκίσω και τους δύο; Ή μήπως θα συνεχίσω έτσι, θα είμαι ήρεμη μέχρι
να δω κάποιο σχετικό όνειρο ή να απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι να δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του
να ξαναμείνω μόνη; Τί πρέπει να κάνω; Να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει ή να ξεσπάω με κάτι που δεν κατανοώ; Να προσποιούμαι ή πάλι να προσποιούμαι; Δεν μπορώ να συνεχίσω να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο; Θα σταματήσεις ποτέ να περιμένεις να φερθώ συγκεκριμένα; Όχι. Όχι. Όχι άλλο παράπονο. Εγώ τα σκέφτομαι, δεν ισχύουν για σένα. Εσύ είσαι σε χειρότερο παραλογισμό απ' ότι εγώ. Εσύ χαλιναγωγείς το είναι σου με χειρότερο τρόπο. Γιατί τέτοια ομοιότητα.
Θα με κρατήσεις αγκαλιά τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις Κι ό,τι σού πω, θα το πιστέψεις
Καλό ταξίδι. Για δεύτερη φορά. Συγγνώμη που δεν είμαι αρκετά δυνατή.
Refresh. Refresh. Refresh. Τα εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας αναβοσβήνουν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και ξανά. Και ξανά. Νομίζω ότι θα ήθελα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί... Να με άφηνε να γυρίσω ένα δευτερόλεπτο πίσω, να μπορέσω να συνεχίσω την δουλειά που ήθελα να κάνω χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Ναι, μια χαρά θα ήταν. Μόνο που ως άνθρωπος δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ιό που λέγεται παρελθόν.
Στο σχολείο φέτος κάνουμε φιλοσοφία. Τα μισά από αυτά που λέμε τα ξέρω. Διάβασα ένα βιβλίο. Και τα άλλα μισά τα έχω σκεφτεί. Άπειρες φορές. Υπερβολικές φορές. Και μού λένε να τα ξανασκεφτώ, να ξαναμφισβητήσω, να ξαναμφιβάλλω για την αλήθεια. Μου λένε τί είπε ο ένας και ο άλλος, εγώ τα ξέρω. Και δεν έχουν απολύτως καμία πρακτική χρήση. Ουσιαστικά σού λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, λέγοντάς σου ότι κάθε ενδεχόμενο δεδομένο που υπέθεσε ή πίστεψε ο τάδε ότι υπάρχει, αντικρούεται από κάποιο άλλο και ούτω καθ' εξής. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή που, ειδικά με τους ανθρώπους, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και κανέναν, είτε θα πεις ότι είχαν δίκιο όλοι αυτοί, είτε θα πεις, τί μπαρούφες που λένε όλοι αυτοί. Διότι εξακολουθεί να είναι θεωρία.
Εγώ κάθομαι και βρίζω την θεωρία... Εγώ έχω βασίσει την ζωή μου στην θεωρία. Απορρίπτω και αποδέχομαι ανθρώπους ανάλογα με το πώς καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Ή με το πώς έχουν την δυνατότητα να με κάνουν να τους παραδεχτώ με τον τρόπο ομιλίας τους.
Η φούσκα δεν έχει σκάσει.
-Θα μεγαλώσεις με αυτό. Μην το σκέφτεσαι.
-Ναι. Το ξέρω. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν με απασχολεί.
Και έσκασε η φούσκα.
Είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο πολύ που, την στιγμή που πονάει πιο πολύ από όλους, να ανησυχεί για μένα; Είναι δυνατόν να ανησυχεί ότι έκανε κάποιο λάθος; Είναι δυνατόν να απολογείται;
Η ζωή μου, μάλλον η καθημερινότητα, θα αλλάξει από δω και στο εξής. Δεν με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει είναι η μικρότητα. Η μικρότητα που έδειξε. Απογοητεύτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, ενώ είχε επαναληφθεί και ενώ ο καθένας θα πίστευε ότι είναι λογικό να έχει συμβεί με το εν λόγω άτομο, είχα ξεπέσει σε μια ακόμη εξιδανίκευση.
Ποιος είναι αυτός; Αυτός που μού έλεγε να μην λέω ψέματα. Αυτός που μού έλεγε να κρατάω ισορροπίες. Που μού έλεγε να τον δικαιολογώ. Που μού έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Που μού έλεγε ότι τού αρκούν αυτά που έχει. Που μού έλεγε πόσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε αξίες και ιδανικά.
Αυτός που τα ισοπέδωσε όλα, δηλαδή την εικόνα αυτών των όλων που είχα φτιάξει, και όχι μόνο εγώ, στο μυαλό μου.
Είναι δυνατόν να πήγαν όλα τόσο στραβά και αυτός ο βλαμμένος ο συγχρονισμός να γελάει στο καμαρίνι; Είναι δυνατόν εγώ να ασχολούμαι με μικροπράγματα; Είναι δυνατόν να ήμουν τόσο απορροφημένη ώστε να μην προσέξω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, ή όχι και τόσο μικρές, οι οποίες έδειχναν ότι όχι, δεν ήταν ευτυχισμένος; Είναι δυνατόν; Τόσον καιρό να μην περάσει καν απ' το μυαλό μου;
Η δικαιολογία μου: δεν το περίμενα. Δεν το είδα να έρχεται. Και τώρα είναι πλέον αργά. Και δεν εξαρτάται καν από μένα. Θα ξεπεραστεί, με τον καιρό, μάλλον. Μια αλλαγή, έτσι; Προσπαθώ να μην σε συγχωρήσω. Μα δεν μπορώ. Γιατί σε αγαπάω. Αλλά ούτε εσύ μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Δεν είσαι το μόνο θύμα. Ή μάλλον ως τώρα δεν ήσουν. Τώρα μην μου ζητάς να μην σε τιμωρήσω. Μού είπες κάποτε ότι φάνηκα σκληρή. Καμιά φορά έτσι πρέπει.Δεν μπορώ να έχω για πάντα τον ρόλο της μεγάλης.
Θέλω να είμαι μαζί σου. Και αν με μουσική μπορώ να το κάνω, με μουσική θα το κάνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.
υ.γ. Άραγε μόνο με τραγωδίες θα τρέφεται η δημιουργικότητά μου; Τί κρίμα.
11:21. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πια... Ακόμα κι όταν όλα φαίνεται ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι δεν κολλάει. Κάτι λείπει. Και είναι αστείο... Που δεν έχω κόψει το σκοινί, το οποίο εξακολουθεί να ξετυλίγεται. Βέβαια... Ο χαρταετός πετάει, μα εξακολουθεί να τον δεσμεύει το μήκος του σκοινιού. Κοινή λογική.
Κι όμως, έρχονται όλοι, μας ζητάνε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξή μας. Ξανά. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω να ξαναπεράσω αυτό το βιολί. Εκεί που είπα ότι θα γίνω ξεκάθαρη απέναντι στους άλλους, δεν θα ξαναρχίσω να αμφισβητώ το πώς πρέπει να φέρομαι. Είναι άσκοπο να βασανίζεσαι για κάτι που αύριο θα ξεχαστεί.
Όλα είναι καλά. Αλήθεια. Και, ακόμα και το γεγονός ότι θραύσματα αυτών που έχουν περάσει μέ επισκέπτονται ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα στον ορίζοντα που τόσο ανυπομονώ να δω, μα δεν έχω καταφέρει να διακρίνω ακόμα. Ξέρω, κάποια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σε τυφλώσουν, θα θολώσουν λίγο την όρασή σου, είτε το θέλεις είτε όχι.
11:22. Γιατί περιμένω ακόμα το τηλέφωνο να χτυπήσει; Γιατί κοιτάζω διαρκώς τον κόσμο να περνάει απ' το παράθυρο; Γιατί αρνούμαι να ακούσω ένα-δύο τραγούδια που κάποτε έπαιζαν ρόλο;
11:23. 11:24. Ο χρόνος τρέχει βιαστικά ή περνάει αργά; Γιατί πριν λίγο το ένα λεπτό φάνταζε αιωνιότητα και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω την σειρά; Γιατί μειώθηκαν τόσο τα περιθώρια; Γιατί διαρκώς ένα γιατί;
11:25. Και είμαι ακόμα εδώ. Έχω πέντε λεπτά, τυπικότατα, για να σηκωθώ και να θεωρήσω ότι σκότωσα σύνολο δέκα σε κάτι εποικοδομητικό.
11:26. Νομίζω πως δεν θα σκεφτώ τίποτα άλλο μέχρι το επόμενο λεπτό.
11:27. Είχα δίκιο. Τώρα απλώς θα περιμένω. Μέχρι
11:28. αυτό το σημείο. Λες και υπάρχει κάποια διαφορά. Λες και κάτι συνέβη. Αρνούμαι να δώσω το "παρών" για να μην πιέσω κόσμο; Τί πάει να πει αυτό;
11:29. But now it's done. It's over. We've had our chance. There was even, hope for resurrection, or almost...
11:30. We must collect our thoughts. For the unexpected is always upon us. In our room, at the door, in the street, on a stage...
1. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να κάνεις αναπάντητη κλήση με απόκρυψη.
2. Αυτά που βρίσκονται στις ταινίες/σειρές/βιβλία κουλουπου θα μείνουν εκεί και δεν πρόκειται να συμβούν στην ζωή σου.
3. Πάντα να πονηρεύεσαι όταν οι άνθρωποι δεν σου μιλάνε.
4. Είναι οκ να ονειρεύεσαι, αρκεί να μην τρως όλη σου την ενέργεια και τον χρόνο σε αυτό.
5. Όλοι χρειαζόμαστε έναν δεσμοφύλακα ώρες ώρες.
6. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς φατσοβιβλίο.
7. Όταν δεις κάτι που σού αρέσει, αγόρασέ το και μην νιώθεις τύψεις.
8. Μην μείνεις έγκυος νωρίς.
9. Μην πας κόντρα σε έναν ηλικιωμένο. Απλά χαμογέλα.
10. Αν θες να πας διακοπές μόνος σου, πήγαινε μόνος σου.
11. Να φύγεις μακριά δεν γιατρεύει τίποτα.
12. Ποτέ δεν είσαι μόνος. Εντελώς μόνος.Υπάρχουν και κάποιοι που θα απαντήσουν στο μήνυμα που θα στείλεις.
13. Το να έχεις μέσο βολεύει, αλλά σού δημιουργεί τύψεις.
14. Είναι πιο οικονομικό να κοιμάσαι σε σλίπινγκ μπαγκ απ' ότι σε καμπίνα πλοίου.
15. Όταν ένας άντρας δεν ανταποκρίνεται, σημαίνει πως δεν θέλει. Τέλος.
16. Η λίστα με τις επαφές είναι ένα από τα πράγματα που χρειάζεται χαρτί και μολύβι.
17. Το χειρότερο πράγμα στον κόσμο είναι να στενοχωριέσαι για κάποιους που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο και να αρκεστείς μόνο στο να πας στην κηδεία.
18. Αν έχεις μια μακροπρόθεσμη δουλειά, αφιέρωσε τουλάχιστον έναν μήνα, συμπυκνωμένα. Έξι-εφτά ωρίτσες αρκούν.
19. Να διαβάζεις. Σε ηρεμεί.
20. Το 90% της προετοιμασία πρέπει να είναι αργά.
21. Ποτέ δεν φταίει μόνο μία πλευρά.
22. Αν έχεις ευαίσθητο στομάχι, μην πας ποτέ σε ηφαίστειο.
23. Παίξε μουσική με φίλους.
24. Ο καφές είναι απόλαυση. Ψηφίζω Ναυαρίνου.
25. Μην κάνεις μεγάλα ή περίπλοκα σχέδια. Θα ναυαγήσουν, αργά ή γρήγορα.
26. Ο ελαφρύς κινηματογράφος είναι για παρέα. Ο ωραίος κινηματογράφος είναι προσωπική υπόθεση.
27. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να ζηλεύεις ακόμα.
28. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να νιώθεις άσχημα ακόμα.
29. Κανείς δεν θα καταλάβει γιατί σου αρέσει κάτι που σού αρέσει. Ούτε εσύ.
30. Παραλία χωρίς φιλαράκια δεν λέει.
31. Μην κοιτάς τον πρωταγωνιστή. Θα έχεις σοβαρές απαιτήσεις και δεν θα τις πληρεί.
32. Μην πας νωρίτερα στα ραντεβού σου, εκτός αν υπάρχει λόγος.
33. "Και προσοχή. Ναι, αγαπάμε τα λάθη μας γιατί μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή." (by Amélie Melon <3)
Όχι πως θα τηρήσω όλα τούτα δω, μα μια προσπάθεια (και μια χρήση της καταγραφής τους ως προς την απομνημόνευση) θα βοηθήσουν, με τον τρόπο τους!
Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται. Keep going που λέει και ο ύμνος, χρόνια πολλά στον "άνθρωπο" που θα με συνοδέψει σε 20 μέρες και σήμερα, μόνη στο σπίτι προς το παρόν. Something's going to happen, at last. Θέλω να πάω σχολείο, όσο τίποτε άλλο, και θέλω τα φετινά Χριστούγεννα να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μαζί με τον Ιανουάριο! Το ξέρω ότι είναι λίγο οξύμωρο αυτό που λέω, μα έχω τους λόγους μου. Από την άλλη, δεν θα ήταν κακό να σταματούσε και ο χρόνος σε αυτό το απόγευμα... Έχετε δει την ημέρα της Μαρμότας; Για όποιον δεν την έχει δει, είναι η ιστορία ενός μίζερου κυνικού δημοσιογράφου που ζει κάθε μέρα την ίδια μέρα, ξανά και ξανά. Ναι, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν άσχημο. Θα μού έλυνε πολλές απορίες για τα όρια και τις επιδιώξεις μου (όπως και για την αξιοπρέπειά μου...). Και πάλι, φέρομαι λες και πρόκειται να βρω επί τέλους τί στο μπιπ είμαι. Και τί στο μπιπ θα γίνω. Oh well... Αν περάσει από δω κανένας που ενδιαφέρεται, σκοπεύω να φτιάξω μια ορχήστρα σε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια από τώρα. Και αυτό δεν νομίζω να αλλάξει και τόσο με τα χρόνια. Οπότε, αν το δείτε αυτό, ώ αγαπητοί επίδοξοι μουσικοί του μέλλοντος, θα με βρείτε. Θα φροντίσω να μπορείτε να με βρείτε τουλάχιστον...
Δεν είναι γαλήνη αυτό που νιώθω. Με τίποτα... Κάτι συμβαίνει... Είμαι ανυπόμονη, αυτό είναι όλο. Βιάζομαι. Και δεν το κρύβω. Μα βρήκα και πάλι μια στάση. "Πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,/ κι άκουσε με συγκίνησιν." Τί κι αν δεν ήταν αυτό που έψαχνα; Δεν πειράζει. Κάτι συνέβη πάλι. Και τα βρήκα σωστά.
Τί κάνεις;
Πού βρίσκεσαι;
Πότε θα γυρίσεις;
Πώς και δεν τα είπαμε τόσον καιρό;
Θες να βρεθούμε, όταν γυρίσεις, φυσικά;..
Ψίθυροι άλλης μιας νύχτας που πέρασε άσκοπα. Χωρίς ύπνο, χωρίς όνειρα. Μιλούσα. Μιλούσα μόνη μου. Συνέχεια. Έκανα παύσεις για να προσθέσω το απαραίτητο σάουντρακ. Σκηνοθεσία ολόκληρη, σού λέω! Μιλούσα. Θυμόμουν. Διόρθωνα. Cut! Ξαναθυμόμουν. Ξαναμιλούσα. Μοντάζ. Παράδοση. Δεν ξύπνησα. Σηκώθηκα. Πήγα εκεί που ήθελα. Δεν ξεκουράστηκα, δεν μέ έπιασε ο καφές... Είδα την Ανατολή. Όχι πίσω από εκεί που ήθελα, μάλλον χάλασε η σκηνοθεσία σ' εκείνο το σημείο. Αλλά πρόλαβα. Κάτι είναι κι αυτό... "Τί νόημα έχει να στείλεις ένα γράμμα χωρίς αποστολέα;" Εξαρτάται αν θα περιμένεις απάντηση. Πόσα πράγματα άλλαξα. Πόσα πράγματα είπα σωστά αυτό το βράδυ. Όλες οι ατάκες αποδείχθηκαν λάθος. Μα τις διόρθωσα. Μού αρκούσε; Άραγε; Τί με εμπόδιζε απ' το να σκηνοθετήσω κάτι που δεν θα παιζόταν ποτέ ή κάτι που παίχτηκε με άλλο τρόπο, και τώρα, με ίδιο πρωταγωνιστή αλλά αλλοτριωμένο; Tού έλειπε η φυσικότητα, μόνο και μόνο για να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες και τις επιθυμίες της. Βέβαια, αυτή ήταν η ξεχωριστή. Και αυτός ήταν μόνο "γιαξεχωριστές". Αλλά το έργο παίχτηκε, το είδαμε μία φορά. Έτσι όπως προοριζόταν να γίνει. Δεν μπορεί να υπάρξει επανάληψη. But now it’s done, it’s over, we’ve had our chance. There was even, for a second, hope of resurrection, or almost.Χάνεις. Χάνεις το παιχνίδι, ακόμα και με δεσμοφύλακα. Δεν ακολουθείς τους κανόνες. Γιατί "Είσαι μουσικός!" και ξέρεις ότι ακόμα και κάτι τόσο τιμητικό πέφτει στο βάθος της δικαιολογίας. Βάρβαρος. Άλλος ένας. Χρόνια τώρα υπήρχει, μα δεν είχε όνομα... Να 'ναι καλά ο γλυκός κιθαρίστας. Αυτός σού άρεσε. Τον ικανοποίησε το λίγο που έδωσες. Αρκούσε. Μα ήταν ένα, δεν ήταν πολλά. Μα και αυτό ένα είναι. Όχι κομμάτι, ντοσιέ. Δεν έχεις υπομονή αρκετή για να τα βάλεις με ένα ντοσιέ; Παρακμάζεις, πραγματικά. "Θα κλαις πάλι, μην κλαις πάλι". Δίκιο. Έχει δίκιο. Μα ποιος ακούει την φωνή που έρχεται από ψηλά όταν ο δρόμος προς τα έγκατα είναι ανοιχτός; Όταν τον τραβάει τόσο ισχυρά; Όταν τον αφήνεις να σέ τραβήξει αβίαστα, χωρίς κανέναν δισταγμό; Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Είναι άραγε το μυστικό; Φυσικά είναι! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Επανάληψη, όχι ακριβής. Επανάληψη, με βελτίωση. Επανάληψη, με εμπλουτισμό. Επανάληψη, αργά για σταθερότητα. Επανάληψη, γρήγορα για δοκιμή και ευελιξία. Επανάληψη με εναλλαγές στην ρυθμολογία, όπου γίνεται. Επανάληψη από μέσα. Επανάληψη, απ' έξω. Επανάληψη, ξεχωριστά. Επανάληψη μαζί. Τί συνήθης δικαιολογία να μην έχει κάποιος κάρτα... Δεν μπορείς να ξέρεις αν ίσχυε ή όχι. Αν ντρεπόταν να πει ότι ξέχασε ή όχι. Αλλά υποθέτω δεν σε ενοχλεί τόσο. Γιατί είναι αυτός που είναι και ξέρεις ότι δεν λέει ψέματα. Γιατί έχετε πάρει χαμπάρι ο ένας τον άλλον και τού λες την αλήθεια όσο κι αν τον ενοχλεί. Γιατί σού λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν σέ προσβάλλει. Και έχεις μάθει να μην το κάνει. Τον δικαιολογείς. Όπως και..
Φτάνει για σήμερα. Αρκετή αυτοψυχανάληση έπεσε το βράδυ και κουράστηκα. Κάτι, έτσι, για να δηλώσω το "Παρούσα!". Όχι ότι ήμουν αναγκασμένη... Επανάληψη. Επανάληψη.
υ.γ. Ευχαριστώ θερμότατα τον πιο καλό θηλυκό Άγγελο για το υπέροχο τραγούδι.
My body is a cage that keeps me from dancing with the one I love, but my mind holds the key.
I'm standing on a stage of fear and self-doubt. It's a hollow play, but they'll clap anyway...
I'm living in an age that calls darkness light. Though my language is dead, still the shapes fill my head.
I'm living in an age whose name I don't know. Though my fear keeps me moving still my heart beats so slow.
My body is a cage that keeps me from dancing with the one I love. But my mind holds the key.
My mind holds the key.
My body is a... is a... is a... is a... is a...
My body is a cage. We take what we are given... Just because you've forgotten, doesn't mean you're forgiven.
I'm living in an age that screams my name at night. But when I get to the doorway, there's no one in sight.
I'm living in an age... they laugh when I'm dancing with the one I love. But my mind holds the key.
You're standing next to me...
My mind holds the key... Set my spirit free. Set my spirit free. Set my body free. Set my body free.
Μέχρι πριν κάποιες εβδομάδες σε σκεφτόμουν αδιάκοπα. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων.
Δεν υπήρξε μέρα που να μην σε θυμηθώ, αισθητοποιήσω με κάποιον τρόπο, οραματιστώ, ακόμα...
Να μιλάς, να γελάς, να με κοιτάς.
Πόσα πράγματα μού είχες μάθει, πόσα κατάλαβα μόνη μου... Μα εσύ ήσουν πάντα η αφορμή.
Τα όνειρά μου, πάλι, συχνά τα επισκεπτόσουν. Μού μιλούσες, με άγγιζες, με φιλούσες
Όσες φορές όμως έτυχε να σέ ονειρευτώ ή έστω να προσπαθήσω να σε φανταστώ κάπου με κάποιον να λες κάτι, ποτέ δεν κατάφερα να σχηματίσω ακριβώς το πρόσωπό σου. Ποτέ. Μια ζωή εμφανίζονταν πρόσωπα άλλα, άλλων ανθρώπων, που ίσως να έμοιαζαν σε σένα, ίσως να έμοιαζαν πανομοιότυπα, ίσως να μην είχαν και καμία σχέση.
Δεν ήσουν ποτέ εσύ. (Το ήξερα.)
Χτες βράδυ ήσουν. Εσύ. Ήμουν σίγουρη.
Κάθε σπιθαμή του προσώπου. Κάθε βλέμμα, κάθε λάμψη. Κάθε διακύμανση και τόνος της φωνής.
Το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ ήταν το πνεύμα σου. Μόνο αυτό. Γιατί το είπες καθαρά, αυτό που ήθελα να ακούσω, αυτό που σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγες. Ούτε θα σού συνέβαινε μέσα σου. (Όπως πάντα άλλωστε.)
Μού είπες ότι δεν ήσουν ο ίδιος. Γιατί αυτό; Γιατί τώρα;
Γιατί, μάλλον, σέ σκέφτομαι ακόμα; Αφού η ιδεατή αυτή σου εμφάνιση κράτησε τόσο λίγο...
"Γιατί το όνειρο παραήταν καλό για να τελειώσει με τον πρωινό ήλιο."
Και γιατί ξανά; Γιατί έτσι. Γιατί η ζωή είναι άδικη. Γιατί, απλά, δεν ικανοποιήθηκε αυτή η επιθυμία. Γιατί είσαι μαζοχίστρια. Γιατί δεν τον ξέρεις. Γιατί τον βλέπεις από μακριά. Γιατί ήθελες να φύγει από μόνος του. Γιατί πείστηκες ότι αν έφευγες εσύ όλα θα ήταν καλά. Γιατί ΑΝΤΕΧΕΣ ΑΚΟΜΑ. Γιατί ανέβαλες το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου. Γιατί αναθεμάτισες την πόλη και όχι εσένα την ίδια. Γιατί σέ αηδίασε και άφησες χώρο για τύψεις. Γιατί σκέφτεσαι. Γιατί βασίστηκες στο μόνο ξένο άτομο που αγαπάς πραγματικά, που έχεις μαζί του την πλειοψηφία των σχέσεων που θα ήθελες να έχεις με αυτόν, που έχεις ταυτίσει, στην ουσία, με αυτόν, που συμπεριλαμβάνεις στο μέλλον σου. Μαζί με αυτόν.
Γιατί, θεέ μου, τα πάντα να μέ παρεμποδίζουν απ' το να εγκαταλείψω την σκέψη ότι είσαι ο ιδανικός;
Τελείωσε. Σχεδόν. Δύο εκκρεμότητες μόνο.
Ή τρεις...
Δύο. Πολύ αργά για τέτοια... Είναι πολύ άσχημο να έχεις χάσει παντελώς οποιαδήποτε θέληση, οποιοδήποτε συναίσθημα. Ειδικά αν ξέρεις ότι θα επιστρέψουν, μα όχι σε επιθυμητό βαθμό ώστε να αλλάξουν την ανεπιθύμητη κατάσταση. Αυτήν την φορά, η οποία ναι, ήταν διαφορετική απ' όλες, όχι, δεν είχε διαφορετικό αποτέλεσμα, συνέβη ετεροχρονισμένα. Πολύ απλό. Υπερβολικά απλό.
Προσπαθώ να καταλάβω. Τί νόημα έχει, είχε, θα έχει. Ξέρω, αν κοιτάξω παλιές φωτογραφίες, αν θυμηθώ παλιά στιγμιότυπα συνδυασμένα με αντικείμενα, αν διαβάσω κάτι απ' τα παλιά θα το βρω το νόημα. Μόνο που εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλή ανάγκη αυτό. Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει Μπορείς να το πεις θεό, μπορείς να το πεις τέχνη, μπορείς να το πεις εξιδανίκευση οποιασδήποτε αρχής. Δεν αποκλείεται να το επαναξιολογούμε, πετάμε, αντικαθιστούμε. Χωρίς αυτό νιώθουμε ανασφάλεια. Κάτι θα λείπει. Δεν υπάρχουν "βάρβαροι" να τούς εναποθέσουμε την ευθύνη των πράξεών μας.
Ο καθένας κάνει διαρκώς ιεράρχηση αξιών. Θυσιάζει κάποια πράγματα χάριν κάποιων άλλων, σημαντικότερων, κατά την εκτίμησή του. Έτσι λειτουργεί. Και δεν το θεωρώ ιδεολόγημα. Θεωρώ ότι είναι, πράγματι, μες στην ανθρώπινη φύση. Να αγαπάς κάτι περισσότερο από κάτι άλλο, δηλαδή...
Και ποιο είναι το χειρότερο; Χρησιμοποιούμε αυτήν μας την φύση. Την γνωρίζουμε πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Είναι ότι θέλουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι εύκολο να χρησιμοποιείς κάτι που στα μάτια των άλλων φαντάζει μεγάλο, σοβαρό, υψηλό για να κρύψεις την ίδια σου την αδυναμία.
Μέχρι πρόσφατα πίστευα στην αγάπη. Νόμιζα ότι την είχα βρει. Τί μικρή που είμαι. Δεν έχω σταματήσει να πιστεύω. Έχω σταματήσει να την βρίσκω γύρω μου. Γιατί; Πού να την βρω;
Στους ανθρώπους τους οποίους αγάπησα μα δεν το εννόησα;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν μα δεν το πίστευαν;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν και το ξέχασαν;
Στους ανθρώπους που άλλοι είπαν ότι με αγάπησαν;
Στους ανθρώπους;
Τί κρίμα που οι άλλοι ήταν περισσότεροι. Είμαι απαίσια.
Ναι, ήμουν το ιδανικό ον. Κάθε φορά που παρουσιάζονταν πρότυπα, μαθητή, σκεπτόμενου ανθρώπου, ηθικού ανθρώπου, ήμουν μέσα. Ήμουν, πράγματι, το ιδανικό ον. Το ότι οι άλλοι δεν το καταλάβαιναν δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Κι εγώ το ίδιο βιολί: νόμιζα ότι μπορώ να τους βοηθήσω όλους. Πάντα. Ήθελα να εμπλακώ, πολύ απλά γιατί κανείς δεν με ενέπλεκε. Και αφού εμπλεκόμουν, με αναγνώριζαν. Και ηδονιζόμουν με αυτό. Και συνέχιζα, συνέχιζα, μέχρι το μεγάλο μπαμ. Με την σημαία της αγάπης, ενεργούσα χωρίς ενσυναίσθηση.
Μα δεν βαρεθήκατε να ακούτε για μένα;
Άκυρη ερώτηση. Δεν έχω κάτι άλλο για το οποίο να μπορώ να μιλήσω.
