Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Ώστε φεύγεις...

Καλό ταξίδι. Έτσι σου είπα (δεύτερη φορά).

Να ακούω λόγια για σένα, να μιλάω για σένα, αλλά να μην είσαι εδώ. Να φεύγεις, να ξαναέρχεσαι, να ξαναφεύγεις. Να μου φιλάς το μέτωπο και να μου ζητάς αυτό που ξέρω ότι θέλεις να κάνω. Να διεστρεβλώνονται οι λέξεις στο κεφάλι μου...
Καλό ταξίδι
Τί ειρωνεία... Που ένα ταξίδι τέτοιο ακούγεται ονειρεμένο. Μού φαίνεται θα με σημαδέψει αυτή η πόλη. Παρίσι... Εκεί πήγε το πρότυπό μου. Εκεί δεν πήγαν οι φίλοι μου. Εκεί θα είσαι σε κάποιες ώρες. Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Ναι. Αν δεν είσαι μόνος.
Καλό ταξίδι
Το ξέρω ότι θα γυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν σε χάνω. Κι όμως, γιατί νιώθω ότι η πλάτη σου όλο και μικραίνει. Γιατί να κυλάει ένα δάκρυ κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. Γιατί τόση πικρία όταν βλέπω το αυτοκίνητο να απομακρύνεται, να στρίβει σε μια γωνία και να χάνεται. Και μετά, τί;

Θα με κρατήσεις αγκαλιά...
Τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις...


Παίζει στο μυαλό μου ένα παιδικό τραγούδι. Ένα τραγούδι που και εσύ και εγώ απαξιώνουμε. Εμείς μια ζωή προοριζόμασταν για τα μεγάλα και τα εκλεκτά. Έτσι ήθελες να με δεις να γίνομαι. Έτσι ήθελα να με δεις να γίνομαι.
Την αξία της μουτζούρας δεν την έχει το backspace.

Και τώρα, τί; Θα περιμένω; Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί θέλω να σας χαστουκίσω και τους δύο; Ή μήπως θα συνεχίσω έτσι, θα είμαι ήρεμη μέχρι


να δω κάποιο σχετικό όνειρο ή να απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι να δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του


να ξαναμείνω μόνη; Τί πρέπει να κάνω; Να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει ή να ξεσπάω με κάτι που δεν κατανοώ; Να προσποιούμαι ή πάλι να προσποιούμαι; Δεν μπορώ να συνεχίσω να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο; Θα σταματήσεις ποτέ να περιμένεις να φερθώ συγκεκριμένα; Όχι. Όχι. Όχι άλλο παράπονο. Εγώ τα σκέφτομαι, δεν ισχύουν για σένα. Εσύ είσαι σε χειρότερο παραλογισμό απ' ότι εγώ. Εσύ χαλιναγωγείς το είναι σου με χειρότερο τρόπο. Γιατί τέτοια ομοιότητα.


Θα με κρατήσεις αγκαλιά
τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις
Κι ό,τι σού πω, θα το πιστέψεις


Καλό ταξίδι. Για δεύτερη φορά.
Συγγνώμη που δεν είμαι αρκετά δυνατή.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Ακόμα;

Ακόμα εικοσιτρεις;
Ακόμα δεν του μίλησες;
Ακόμα.
Ακόμα δεν μπορείς να αντέξεις ένα ποτηράκι και ζαλίζεσαι;
Ακόμα.
Ακόμα παράπονα, δάκρυα, προσμονή;
Ακόμα κάτι λείπει;
Ακόμα μισείς την βροχή;
Ακόμα νιώθεις ότι δεν νιώθεις;
Ακόμα.
Ακόμα προσπαθείς να μεταφράσεις το είναι σε λόγο. Γι' αυτό.
Να συνεχίσεις πάντα έτσι. Γι' αυτό.

Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανόν το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο. Παρακαλώ καλέστε αργότερα.


-Άρτσι!

-μπιπ-

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

The Refresh Button

Refresh. Refresh. Refresh. Τα εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας αναβοσβήνουν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και ξανά. Και ξανά. Νομίζω ότι θα ήθελα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί... Να με άφηνε να γυρίσω ένα δευτερόλεπτο πίσω, να μπορέσω να συνεχίσω την δουλειά που ήθελα να κάνω χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Ναι, μια χαρά θα ήταν. Μόνο που ως άνθρωπος δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ιό που λέγεται παρελθόν.
Στο σχολείο φέτος κάνουμε φιλοσοφία. Τα μισά από αυτά που λέμε τα ξέρω. Διάβασα ένα βιβλίο. Και τα άλλα μισά τα έχω σκεφτεί. Άπειρες φορές. Υπερβολικές φορές. Και μού λένε να τα ξανασκεφτώ, να ξαναμφισβητήσω, να ξαναμφιβάλλω για την αλήθεια. Μου λένε τί είπε ο ένας και ο άλλος, εγώ τα ξέρω. Και δεν έχουν απολύτως καμία πρακτική χρήση. Ουσιαστικά σού λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, λέγοντάς σου ότι κάθε ενδεχόμενο δεδομένο που υπέθεσε ή πίστεψε ο τάδε ότι υπάρχει, αντικρούεται από κάποιο άλλο και ούτω καθ' εξής. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή που, ειδικά με τους ανθρώπους, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και κανέναν, είτε θα πεις ότι είχαν δίκιο όλοι αυτοί, είτε θα πεις, τί μπαρούφες που λένε όλοι αυτοί. Διότι εξακολουθεί να είναι θεωρία.
Εγώ κάθομαι και βρίζω την θεωρία... Εγώ έχω βασίσει την ζωή μου στην θεωρία. Απορρίπτω και αποδέχομαι ανθρώπους ανάλογα με το πώς καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Ή με το πώς έχουν την δυνατότητα να με κάνουν να τους παραδεχτώ με τον τρόπο ομιλίας τους.
Η φούσκα δεν έχει σκάσει.
-Θα μεγαλώσεις με αυτό. Μην το σκέφτεσαι.
-Ναι. Το ξέρω. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν με απασχολεί.
Και έσκασε η φούσκα.

Είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο πολύ που, την στιγμή που πονάει πιο πολύ από όλους, να ανησυχεί για μένα; Είναι δυνατόν να ανησυχεί ότι έκανε κάποιο λάθος; Είναι δυνατόν να απολογείται;
Η ζωή μου, μάλλον η καθημερινότητα, θα αλλάξει από δω και στο εξής. Δεν με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει είναι η μικρότητα. Η μικρότητα που έδειξε. Απογοητεύτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, ενώ είχε επαναληφθεί και ενώ ο καθένας θα πίστευε ότι είναι λογικό να έχει συμβεί με το εν λόγω άτομο, είχα ξεπέσει σε μια ακόμη εξιδανίκευση.
Ποιος είναι αυτός; Αυτός που μού έλεγε να μην λέω ψέματα. Αυτός που μού έλεγε να κρατάω ισορροπίες. Που μού έλεγε να τον δικαιολογώ. Που μού έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Που μού έλεγε ότι τού αρκούν αυτά που έχει. Που μού έλεγε πόσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε αξίες και ιδανικά.
Αυτός που τα ισοπέδωσε όλα, δηλαδή την εικόνα αυτών των όλων που είχα φτιάξει, και όχι μόνο εγώ, στο μυαλό μου.
Είναι δυνατόν να πήγαν όλα τόσο στραβά και αυτός ο βλαμμένος ο συγχρονισμός να γελάει στο καμαρίνι; Είναι δυνατόν εγώ να ασχολούμαι με μικροπράγματα; Είναι δυνατόν να ήμουν τόσο απορροφημένη ώστε να μην προσέξω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, ή όχι και τόσο μικρές, οι οποίες έδειχναν ότι όχι, δεν ήταν ευτυχισμένος; Είναι δυνατόν; Τόσον καιρό να μην περάσει καν απ' το μυαλό μου;
Η δικαιολογία μου: δεν το περίμενα. Δεν το είδα να έρχεται. Και τώρα είναι πλέον αργά. Και δεν εξαρτάται καν από μένα. Θα ξεπεραστεί, με τον καιρό, μάλλον. Μια αλλαγή, έτσι; Προσπαθώ να μην σε συγχωρήσω. Μα δεν μπορώ. Γιατί σε αγαπάω. Αλλά ούτε εσύ μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Δεν είσαι το μόνο θύμα. Ή μάλλον ως τώρα δεν ήσουν. Τώρα μην μου ζητάς να μην σε τιμωρήσω. Μού είπες κάποτε ότι φάνηκα σκληρή. Καμιά φορά έτσι πρέπει.Δεν μπορώ να έχω για πάντα τον ρόλο της μεγάλης.






Θέλω να είμαι μαζί σου. Και αν με μουσική μπορώ να το κάνω, με μουσική θα το κάνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.






υ.γ. Άραγε μόνο με τραγωδίες θα τρέφεται η δημιουργικότητά μου; Τί κρίμα.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Περιττό.

Δεν μπορώ απλά να δεχτώ ότι δεν έχω μεγαλώσει ακόμα;
Καλησπέρα.





υ.γ. Θα είναι αγένεια να μην το κάνω... Σε ευχαριστώ, άγνωστε συγγραφέα. Με έκανες να κοκκινήσω, αν και λόγω περηφάνειας δεν θα στο πω ποτέ.