Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Δεν σε ξέρω.

Ξύπνησες. Τα μάτια σου άνοιξαν από θόρυβο, χωρίς την θέλησή σου... Φωνές. Φίλοι, κάποιου άλλου. Τεντώθηκες χωρίς καμία όρεξη, μα και χωρίς την δυνατότητα να ξανακοιμηθείς. Κοίταξες γύρω σου. Αριστερά. Μπαλόνια... Απομεινάρια της χτεσινής βραδιάς. Προσπάθησες, ήθελες να χαμογελάσεις, μα δεν το έκανες. Δεξιά. Ο τοίχος. Και η ζωγραφιά σου. Άγγιξες την κοντινότερη ακτίνα, μέχρι εκεί που έφτανε το χέρι σου. Τότε ένιωσες ένα μούδιασμα στα μάγουλά σου. "Χρόνια πολλά..." Κι αυτό απομεινάρι από την προηγούμενη. Θυμήθηκες. Ξανά δεξιά. Σακούλες. Ο Καβάφης... Τον ζήτησες, τον πήρες. Διάβασες. Άραγε άλλοι έχτισαν τα τείχη; "Αύριο. Έχεις πολύν καιρό." "Τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν." "Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι" "Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι," "τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής." "-Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.- / Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ / να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω." (-Αν δεν το κάνεις τώρα... δεν θα το κάνεις ποτέ.
-...έχει σημασία πια;
-Δεν το ξέρεις.
-Προτιμώ να μην το μάθω καλύτερα.) "Και περισσότερη τιμή τους πρέπει / όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)"

Κάθε στίχος, εσύ. Εσύ εσύ εσύ

Έφευγαν εκείνη την ώρα. Έφυγαν. Μόνη. Ξαναήρθε... Ξαναέφυγε. Πάλι μόνη. Άρπαξες το κουτί. Έφαγες. Σε έπιασε αηδία... Θυμήθηκες. Έκλαψες. "Γιατί; Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί το χάλασες;" Πέταξες το κουτί στο πάτωμα. Ξανά, έκλαψες. Εξ' άλλου, δεν υπήρξε κανένας να σε δει. Λυγμοί, φωνές... Ποιος θα έδινε σημασία; Τώρα θα ρωτούσα αν πράγματι ήθελες να υπάρχει κάποιος, μα... Δεν το κάνω. Δεν ξέρεις να απαντήσεις... Κάθισες. Πήγες σε εκείνο το μέρος που βρίσκονται όλοι, μες στην ανυπαρξία τους. Κι εσύ μαζί -λογικό. Κοίταζες την οθόνη σαν χαμένη. Το βρήκες. Το τραγούδι. Δεν ήξερες καν τους στίχους, τους βρήκες... Σιγοτραγούδησες στην αρχή, μετά δυνατά. Πάλι η μόνωση έκανε την δουλειά της... Σηκώθηκες.Μετάνιωσες για το κουτί, φαίνεται... Το σήκωσες με ευλάβεια. Όχι το περιεχόμενό του. Εκείνο βρισκόταν ούτως ή άλλως μέσα σου. Το άγγιξες με τα χείλη σου. Αστείο. Γιατί το έκανες; Σκέφτηκες. Ω, ναι... Από εκεί ήρθε. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Σημαίνει κάτι; Όχι. Αλλιώς δεν θα γινόταν το χτεσινό. Δεν θα διαταρασσόταν η απόσταση. Κάθισες, για άλλη μια φορά. Πήγες στο άλλο μέρος, εκεί που υπάρχει -μάλλον- περισσότερη ιδιωτικότητα μα όχι λιγότερη ανουσιότητα. "Διαθέσιμη προς συζήτηση"... Τι ειρωνεία! Όπως και τώρα, προσπάθησες να ταιριάξεις λέξεις και εικόνες για να σκιαγραφήσεις την διάθεσή σου. Λες και έχει σημασία... Πραγματικά. νομίζεις ότι υπάρχει κανένα νόημα στο να σε νιώσει κάποιος που δεν μπορεί -ή δεν θέλει- να κάνει τίποτα γι' αυτό; Και τωρα είσαι εδώ, στην ίδια θέση. Προσπαθείς να καταλάβεις με την επανάληψη τι ακριβώς έγινε σήμερα. Τι θέλεις; Δεν ξέρεις. Ή μάλλον ξέρεις. Μα δεν ξέρεις από ποια γωνία θέλεις να το δεις. Δεν ξέρεις αν το θέλεις ή οχι. Δεν θέλεις να αλλάξεις τίποτα και θες να αλλάξουν όλα. Όλα είναι ιδανικά και δεν έχεις τίποτα. Είσαι "σαν έτοιμη από καιρό" και είσαι τόσο μικρή. Κλαις. Ηλίθια. Φάσεις, αντιφάσεις. Ετσι είναι, γιατί έτσι πάει. Και ξαναθυμάσαι. "Γιατί; Γιατί το έκανες γι' αυτό; Γιατί μίκρυνες την απόσταση; Γιατί με έβαλες να ακυρώσω τα πάντα; Σε μισώ. Σε μισώ. Με σιχαίνομαι." Γιατί δεν σε ξέρω. Γιατί η απόσταση δεν μίκρυνε καθόλου. Γιατί ένα άγγιγμα, τόσο κοινό άγγιγμα, δεν σημαίνει τίποτα. Γι' αυτό σε μισώ. Γιατί δεν μου φτάνει. Θέλω. Θέλω κι άλλο. Θέλω. Το όνειρο, αγαπητή αξιαγάπητη, κάθεται μπροστά μου. Απλώς τα χέρια μου είναι πολύ κοντά για να το αδράξουν.












Take this sinking boat
and point it home.
We've still got time...
Raise your hopeful voice. 
You have a choice... You'll make it now...




υ.γ. Απόφαση κατόπιν ολίγης μα ωρίμου σκέψεως: Δεν θα φύγω. Δεν θέλω. Δεν θα φύγω.




Δημοσίευση Ανάρτησης.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

-Υπάρχει περίπτωση να φύγεις;

-Όχι.
-Ευτυχώς!
-Ακόμα και μακριά να πάμε, θα παίρνω τρία λεωφορεία και θα έρχομαι! Δεν θέλω να σάς χάσω. Και εξ' άλλου, είναι νωρίς για τέτοιες αλλαγές...

Ερώτηση: Εγώ ήμουν αυτή;
Απάντηση: Ω ναι...

Τι εύκολα που το λέω τώρα... Τι εύκολα το ξεστομίζω, τι εύκολα το σκέφτομαι, τι εύκολα το ανακοινώνω σε όποιον  λάχει.Τι έγινε, Άρτεμις; Δεν μας βολεύει η κατάσταση και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια; Επαναπαυόμαστε από την ιδέα ότι ούτως ή άλλως διαλυμένοι είμασταν, τι θα γίνει να διαλυθούμε και χειροπιαστά; Θέλουμε να αλλάξουμε περιβάλλον, Άρτεμις; Ε; Θέλουμε να ξεφύγουμε από το παρόν που μας πληγώνει; Θέλουμε να τελειώσει πραγματικά ο υποθετικός χρόνος που θα μπορούσατε να έχετε; Θέλουμε; Θέλουμε να δοκιμάσουμε να συσφίξουμε σχέσεις με τους παλιούς καλούς χαμένους φίλους, αφού οι πάλαι ποτέ καλοί καινούριοι μας βαρέθηκαν; Θέλουμε να χαλαρώσουμε;

Ορίστε. Όλοι έλεγαν ΠΑΝΤΑ, ότι ήμουν μπροστά για την ηλικία μου. Ότι ήμουν ώριμη. Παπαριές. Στην πραγματικότητα άργησα να μεγαλώσω. Τώρα είναι που περνάω πρώιμη εφηβεία εγώ... Τώρα αντιδράω με τον χειρότερο δυνατό τρόπο... Σαν να ακυρώνω τα τρία τελευταία χρόνια. Σαν να προσποιόμουν. Σαν να θέλω να γκρεμίσω αυτά που έχτισα, μόνο και μόνο γιατί δεν μου έστρωσαν ακόμη το κόκκινο χαλί.

Εγώ είμαι αυτή;
Ω ναι.

Νομίζω ότι έχω δώσει τόσα πολλά έτσι ώστε να είμαι σε θέση να θέλω άλλου είδους μεταχείριση.
Βλέπετε, πάντα φαινόμουν σοβαρή. Στην αρχή, όταν πρωτογνώρισα στην ουσία τους ανθρώπους που τώρα θεωρώ "φίλους" και "παρέα μου", έβγαζα προς τα έξω την εικόνα της κοπέλας που θεωρεί ότι τα αγόρια είναι χαζά, που γούσταρε μεγαλύτερους, στην μία εβδομάδα έλεγε ότι είναι ερωτευμένη και στις δύο ότι τους αγαπάει, που τους κοίταζε από μακριά και μιλούσε γι' αυτούς στις κολλητές της, που σνόμπαρε τα συνομίληκά της αγόρια. Δεν κράτησε πολύ. Ούτε ένα τρίμηνο. Δεν ήταν κάτι που με αντιπροσώπευε... Εκείνη την χρονιά, παρ' όλο που δεν ήξερα σχεδόν κανέναν στο τμήμα μου από παλιά, μπήκα στο πενταμελές. Εκεί ουσιαστικά δημιουργήθηκε και ο πρώτος μου σύνδεσμος με τα άτομα που ακόμα, μεμονομένα, εκτιμάω μα δεν μπορώ να κάνω πλέον παρέα μαζί τους γιατί... έγιναν ομάδα. Γιατί βγαίνουν πια μαζί και μιλάνε για ποδόσφαιρο και για γκόμενες. Όταν τους πετυχαίνω έναν-έναν βέβαια, μια χαρά επικοινωνία υπάρχει... Τώρα που το σκέφτομαι, εχω πρόβλημα όταν βρίσκομαι σε κύκλο με πάνω από τρία άτομα και το θέμα συζήτησης δεν με βοηθάει... Μα ξέφυγα. Αφού άνοιξα την βρύση, ας την αφήσω να τρέχει...
Μπήκα στο πενταμελές. Άρχισα να κάνω παρέα μαζί τους, τους συμπάθησα πραγματικά. Το γεγονός ότι δεν τους σνόμπαρα, ότι γελούσα μαζί τους, τούς φάνηκε παράξενο. Και όλοι, ανεξαιρέτως, μου έκφρασαν την έκπληξή τους όταν με γνώρισαν λίγο καλύτερα: μου είπαν ότι είμαι διαφορετική. Ξεχωριστή.
Παρ' όλα αυτά, το παράπονο το είχα. Αφού ήμουν τόσο ξεχωριστή, γιατί με τα άλλα κορίτσια ασχολούνταν πιο πολύ; Γιατί σταματούσαν να με πειράζουν όταν αντιδρούσα νηφάλια; Γιατί από εκείνη τη στιγμή δεν είχε κανένα νόημα να με πειράξουν. Κορίτσι ήμουν εγώ, που δεν πηγαίνω σε κανέναν κόντρα; Πρόκληση ήμουν; Με την καμία.-

Ας πούμε ότι ξεπέρασα αυτήν την φάση.
Όλα πήγαιναν όμορφα. Τουλάχιστον, είχα κάποιο στήριγμα, λίγη σταθερότητα. Είχα άτομα τα οποία με έκαναν χαρούμενη.
Μα τα λέω όλα αυτά ξεχνώντας ότι είχα κάποιον δίπλα μου που, όμως με επισκίαζε. Δεν έφταιγε η ίδια, πραγματικά το πιστεύω... Εγώ εξ' άλλου την ακολουθούσα όπου κι αν πηγαίναμε. Εγώ έκανα τις υποχωρήσεις. Και δεν με πείραζε. Ήμουν πράγματι κάποια άλλη. Θεωρούσα δεδομένο ότι ακολουθώ κάποιον, περιμένω κάποιον, έχω κάποιον. Και όταν αυτός ο κάποιος δεν ήταν καλά, είχα την δυνατότητα να είμαι κοντά του, αφού και αυτός με είχε διαλέξει. Τι ήμουν τότε; Λιγότερο ενοχλητική μήπως;

Πρώτα ήταν ο αυθόρμητος... Γιατί άραγε είμαι απ' τους λίγους ανθρώπους στους οποίους να φέρεται σοβαρά; Επειδή κι εγώ τον πήρα στα σοβαρά, ακόμα και την στιγμή που μου τα ζήτησε για πλάκα; Γιατί κανείς άλλος δεν προσπάθησε ποτέ να τον δικαιολογήσει, ή τουλάχιστον να τον καταλάβει; (1) (Σχέση ένα. Το είπα ότι θα ασχοληθώ με την Γεωμετρία αυτές τις μέρες...)

Έπειτα ο διαμεσολαβητής. Βέβαια, δεν ήμουν η μόνη στην οποία έβγαζε τα εσώψυχά του, παρ' όλα αυτά, με σεβόταν για τις συμβουλές που του έδινα, για την ελάχιστη στήριξη που του προσέφερα. Βρήκε τον δρόμο του, απ' ότι κατάλαβα. Και δεν λέω ότι δεν χαίρομαι. Απλώς, νομίζω ότι με ξέχασε. (2)

Η αξιαγάπητη... Αχ η αξιαγάπητη... Απ' τους λίγους ανθρώπους που με προσέγγισε πριν το κάνω εγώ, απ' τους λίγους ανθρώπους που με ρώτησαν για τον Ήλιο ευθέως, όχι από σπόντα, απ' τους λίγους ανθρώπους με τόσες διακυμάνσεις στην διάθεση μα και τόση οξυδέρκεια. Πραγματικά, κι αυτή έχει ξεχάσει κάποια πράγματα για μένα... "Στον κόσμο της". Γιατί, υποχρέωση απέναντί μου έχει; (3)

Για τον ήλιο δεν θα ήθελα να μιλήσω. Εξ' άλλου, είχα δώσει μια υπόσχεση σε μια κοπέλα ότι δεν θα ξαναμιλούσα γι' αυτόν πριν κάνω κάτι... (Όχι, δεν το έκανα.) Ξέρετε, πάντως, μέσαις άκραις. (4)

Αεράκι. Εύστοχο το ψευδώνυμο, πραγματικά. (5)




- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».


Κανείς από αυτούς δεν με έχει εξημερώσει. Κανείς από αυτούς δεν κατάφερε να πάρει αυτό που προσπάθησα να δώσω. "Λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη."

"Ο καθείς με τα όπλα του" είπε

Oh well... Εξ' άλλου, είναι μάλλον πιο εύκολο να προσπαθήσεις να κάνεις καινούριους ανθρώπους να σε γνωρίσουν απ' το να επαναφέρεις το παλιό ενδιαφέρον των παλιών. Μέχρι να σε βαρεθούν κι αυτοί. Και περνάει ο καιρός.

Από (1), (2), (3), (4), (5), συμπεραίνουμε ότι


Εγώ φταίω.









 

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ό,τι έχει μείνει.

Αν υπάρχει κάποιος που με περίμενε την Καθαρά Δευτέρα, ας μου το πει. Πολύ θα χαρώ!


Έλειψα. Ομολογουμένως. Η πρόφαση ήταν ότι δεν έχω καμία υποχρέωση να ενημερώνω την μπλογκόσφαιρα για κάθε διακύμανση, έντονη ή έντονότερη, της διάθεσής μου, πολύ απλά γιατί δεν την αφορά. Γιατί δεν είναι απαραίτητο ίσως... Γιατί δεν το είχα ανάγκη. Πράγματι, προσπάθησα να βγάλω κάτι σε αυτό το διάστημα. Δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις δεν γεννιούνταν από μόνες τους, όπως άλλοτε. Παρακμή. Κάτι με τραβούσε. Για να έρθω σε θέση να θέλω να γράψω, έπρεπε να είμαι σε θέση να θέλω να κλάψω. Γράψω/κλάψω. Μικρή διαφορά... Ουρανικό με ουρανικό, υγρό με υγρό, και τα υπόλοιπα γράμματα ίδια. Κοίτα να δεις! Συνήθως συνέβαινε το δεύτερο. Για να δώσω και μια αναφορά, λοιπόν, στην μπλογκόσφαιρα, πέρασα μια μικρή σε διάρκεια, μα έντονη κατάθλιψη. Έτυχαν όλα μαζί; Είχα πρόβλημα; Έτυχε; Πράγματι συμβαίνει κάτι; Δεν έχει σημασία. Σε όλες τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο: θα γινόμουν σκατά. Όταν πιστεύεις ακράδαντα ότι ο κόσμος σε έχει βαρεθεί, αποδεικνύεται ότι εσύ τελικά έχεις βαρεθεί τον εαυτό σου. Ω ναι... Βαρετή. Γραφική. Επαναλαμβάνομαι διαρκώς. Αδυνατώ να προωθήσω μια συζήτηση, να κάνω ένα πείραγμα, να πω μια βλακεία. Βλέπουμε αγώνα τώρα... Είναι της παρούσης αυτά; Εσύ άρχισες. Θέλω συνεχώς επιβεβαίωση. Με βαρέθηκα.
Εκείνη η μέρα υπήρξε σταθμός για την καλλιτεχνική επιμέλεια του δωματίου μου. Όλως τυχαίως [(;) είπαμε δεν το ξέρουμε ακόμα...] την ίδια εκείνη μέρα, με ξέχασαν. Απλά, με ξέχασαν. Είναι πολύ λυπηρό να ξεχνάς έναν φίλο... Δεν τυχαίνει σε όλους να έχουν έναν φίλο. Και, υποθετικά μιλώντας, ας πούμε ότι δεν με πείραξε η πράξη αυτή καθ' εαυτήν. Η απάθεια, η αποφυγή της ευθύνης, η έλλειψη ενσυναίσθησης: αυτά ήταν που τράβηξαν την σκανδάλη. Δεν με γνώρισες ποτέ. Ειδικά το γεγονός ότι προήλθαν από έναν άνθρωπο που θεωρούσα ότι με ήξερε. Ή τουλάχιστον ότι ήθελε να με ξέρει. Και γνωρίζω ότι διαβάζει αυτές τις γραμμές, πραγματικά δεν κρατάω κακία πλέον, απλώς με προβληματίζει το γεγονός ότι ίσως πραγματικά να με βαρέθηκε... Και όταν θα με ξημερώσεις, θα είμαι φίλος σου... Θα έχεις όρεξη να γελάσεις μαζί μου... Δεν ξέρω γιατί αναφέρομαι πάλι σε αυτό το γεγονός. Φαντάζει μακρινό. Ή όχι και τόσο... Εξ' άλλου, δεν ήμουν ποτέ καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις. Ομολογουμένως, στάθηκε αφορμή για περι(ττή)σσότερη σκέψη. Για παραπάνω ανάλυση, για επιστροφές. I'm going back to the start. Για επιθυμία για αλλαγή. Για φάσεις, αντιφάσεις, γοητεία, απογοήτευση. Άρχισα, ξανά, να δίνω σημασία. Άρχισα, ξανά, να θυμάμαι. Οι αναμνήσεις είναι βαθιά κρυμμένες στην ψυχή μας. Όμως, το μυαλό μπορεί να τις ανακαλέσει μέσα σε μια μόνο στιγμή... Και ιδίως όταν πρόκειται για μνήμες που έρχονται συχνά στην επιφάνεια! *ποπ!* Πάλι τυχαία (;) άνοιξα το κουτί μου. Βρήκα τα παλιά ημερολόγια, συμβολικά αντικείμενα(-κλειδιά) απ' τα οποία τα μισά θυμάμαι τι σήμαιναν, γράμματα, κάρτες, εκτυπωμένες συζητήσεις στο msn. Ήμουν κάποια άλλη τότε. Γράμμα μιας άγνωστης. Και μια που μιλήσαμε για αναδρομές, πήγαμε στο Πλανητάριο κάτι εβδομάδες πριν... "Ο θάνατος των άστρων." Ενδιαφέρον ήταν... Συνειδητοποίησα, κατόπιν εορτής κάποιους εξ ίσου ενδιαφέροντες παραλληλισμούς: Και ο ήλιος αστέρι είναι. Έτυχε να βρίσκεται κοντά... Κι εγώ είμαι ακόμα στη γη. Κάποτε θα βρεθώ σε άλλους γαλαξίες... Θα δω κι άλλους πλανήτες, θα συναντήσω κι άλλους ήλιους (εννοώ αστέρια... μα το ίδιο πράγμα είναι! Το ίδιο! Σταμάτα!), θα προσαρμοστώ και σε πιο δυσκολα περιβάλλοντα, θα φτάσω κοντά σε πιο δυσπρόσιτους στόχους...


Αερολογίες.


-Τι είναι γνώση;
-Αυτά που θα σου μείνουν όταν θα έχεις ξεχάσει αυτά που έμαθες.



υ.γ. Δεν χρειάζεται να σχολιάσεις. Το ξέρω ότι το σκέφτηκες πριν στο πω.

Καληνύχτα.






Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...