Απορίες

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Γιατί κάποτε είχα την ανάγκη να γράψω. Οι λέξεις φαίνονταν να με υπηρετούν όταν το ήθελα. Πλέον τα πράγματα αλλάζουν. Έχω την εντύπωση ότι έχω λύσει όλα μου τα θέματα, με το σκεπτικό ότι δεν έχω πλέον ανάγκη να τα βγάζω σε χαρτί. Όταν κάνω μία ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με τον πιο δυνάμει απλό τρόπο.
Μόνο που δεν είναι έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι έτρεφα την ματαιοδοξία μου θεωρώντας ότι η σκέψη μου και τα αισθήματά μου ήταν κάτι περίπλοκο, κάτι μοναδικό, και ότι τώρα τείνω να αυτοσαρκάζομαι, να ευχαριστιέμαι απλά πράγματα -το ποτό, το σεξ, το φαγητό- και να τσαλακώνω το προσωπείο μου όσο μπορώ. Να μην προσπαθώ να είμαι μια ευθεία γραμμή, να καμπυλώνω και να λυγίζω κάθε σπιθαμή. Αυτό πιστεύω ότι μου συμβαίνει, και νιώθω όμορφα. Αλλά φυσικά όχι πάντα. Στην ουσία σταμάτησα να υπηρετώ τις λέξεις, και την μουσική, και πενθώ που σταμάτησαν να με υπηρετούν αυτές. Και το μόνο που μου έχει μείνει είναι πρακτικές σκέψεις, λογική, συμβιβασμοί, άγχος και επιτρεπόμενες παρεκκλίσεις από "το πρόγραμμα".
Δεν θέλω να είμαι έτσι. Δεν θέλω να πουλήσω το κορμί και την ψυχή μου για να μπορώ μόνο και μόνο να επιβιώσω. Δεν θέλω να μένω σε σχέσεις που δεν με γεμίζουν επειδή δεν (;) υπάρχει κάτι καλύτερο στον ορίζοντα. Δεν θέλω να κατηγορώ την άδική μου μοίρα για κάτι που μπορώ να αλλάξω.
Και φυσικά στον επόμενο τόνο ανοίγω μια καινούρια καρτέλα και απασχολώ τον νεκρωμένο μου εγκέφαλο λίγες ώρες παραπάνω. Και φτάνει η ώρα να φας. Και φτάνει η ώρα να πας στην δουλειά σου. Και φτάνει βράδυ. Και φτάνει η ώρα να κοιμηθείς.
Ο χρόνος είναι αλύπητος. Και η ρημάδα η ενηλικίωση είναι η πιο δύσκολη ψευδαίσθηση.

De Profundis

 Επιστρέφω στην πόλη που με γέννησε κατά τις 6:02, με το τραίνο των 23:55 από την Αθήνα. Η διαφορά βορρά και νότου γίνεται αισθητή, ακόμη κι αν οι αποστάσεις είναι μηδαμινές. Είναι πρωί, κι όμως το σκοτάδι επικρατεί. Αλήθεια, δεν είναι ιδέα μου.
Το γλυκό μούδιασμα ο ύπνος -με διαλείμματα, αλλά ύπνος παρ' όλα αυτά- το προκάλεσε. Το παράξενο σφίξιμο ο ξύπνιος το διαμόρφωσε. Αιτιότητες θα υπάρξουν πάντοτε, μα όσο και να προσπαθώ να βρω λογική, όλο και κάπου θα μπάζει το δοχείο. Αν πάλι επικαλεστώ το παράλογο, οι αιτίες θα πέσουν σαν βροχή. Και ήταν φυσικό, και προβλέψιμο, και αναγκαίο. Έτσι ήρθαν τα πράγματα και θα συνεχίσουν από εκεί που τα άφησα. Το πού θα καταλήξουν, άγνωστο. Και αδιάφορο.
Κατεβαίνω από το τραίνο, ακολουθώ με θολά μάτια την διαδρομή που πλέον γνωρίζω καλά. Στην πλάτη μου έχω βάρος, όπως και στα σωθικά μου. Ο διάδρομος που οδηγεί στην έξοδο του σταθμού είναι λίγο πολύ επίπεδος. Και μετά παίρνω την ανηφόρα ως την στάση του λεωφορείου. Εκ βαθέων, σε πολλά επίπεδα, αν το καλοσκεφτείς. Είναι αυτή η απαισίως αισιόδοξη θεώρηση που κάποιος πίστευε ακράδαντα, όσο κι αν αμφέβαλλες. Μια διαρκής ανηφόρα η ανθρωπότητα, διαρκής επιθυμία για βελτίωση, για εξέλιξη, για πιο πολλά, πιο μεγάλα, πιο εκλεκτά. Τώρα όμως σώπα. Κινδυνεύω να μπερδέψω ένα κουβάρι με το οποίο είχα την ανάγκη να καταπιαστώ αυτές τις στιγμές, που είχα την ανάγκη να το τυλίξω εκ νέου, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να πλέξω κάτι. Και να, εκεί που ο ουρανός από μπλε γίνεται κίτρινος, θυμάμαι. "Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου." Σώπα. Και αφέσου.


***
Θυμάμαι το πρωινό στον σταθμό των λεωφορείων. Ήταν νωρίς, με είχε πείσει ότι η καλύτερη περίπτωση ήταν αυτή, και εγώ δεν αμφέβαλλα. Είχα φτάσει νωρίτερα, και για κάποιον λόγο περίμενα το λεωφορείο μου σε λάθος μέρος. Ένα ζευγάρι μεσήλικες και μια συζήτηση που είχαν με οδήγησαν στο σωστό σημείο, όπου η αναταραχή είχε ήδη ξεκινήσει προ πολλού -εν αγνοία μου. Μια σχεδόν ατελείωτη κατάβαση προς τον νότο, η οποία φυσικά και τελείωσε αλλά κατόπιν προσπάθειας ύπνου, προσπάθειας ανάγνωσης, προσπάθειας να καταλάβω, μετά από ένα σημείο, πού στο καλό έπρεπε να κατεβώ, επειδή λίγο ντρεπόμουν να ρωτήσω μήπως και φανεί η αγωνία μου, πολύτιμη αγωνία, σε μάτια αγνώστων. Και θυμάμαι ένα χαρούμενο πρόσωπο.

Ένα πέτρινο σπιτάκι, δύο σκυλιά, μια απίστευτα οικεία και ζεστή κατάσταση που είχα βιώσει ξανά. Όχι έτσι ακριβώς, το ύψος ήταν διαφορετικό, το μέρος ήταν άλλο, τα χρώματα διαφοροποιούνταν. Η θάλασσα ήταν πιο μακριά, το βουνό πιο κοντά. Το άλλο πέτρινο σπιτάκι φιλοξενούσε δύο και όχι έναν. Τα σκυλιά ήταν άσπρα και όχι μαύρα. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Έβλεπα τον ορίζοντα και η όρασή μου άνοιγε. Το μυαλό μου καθάριζε, η ψυχή μου εξαγνιζόταν. Μια εγγενής ηρεμία με κατάκλυζε τις πρώτες στιγμές, μια υπέροχη αίσθηση θέρμης και ενθουσιασμού.

Θυμάμαι το καθημερινό πρόγραμμα. Μελέτη, πρωινό, πρόβα, θάλασσα, φαγητό, ξεκούραση, μελέτη, πρόβα. Και μετά ό,τι προκύψει. Δείπνο, φιλική άτυπη συναυλία, ταινία, έξοδος, περίπατος στο σκοτάδι. Πολλά λόγια. Πολύ γέλιο. Πολλή αγάπη γενικά, ανταλλαγή, πάρε δώσε, και πολύ καλή δουλειά στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Και μετά θυμάμαι τα απρόοπτα, το σώμα μου να μην ανταποκρίνεται, τον άστατο ύπνο. Μα θυμάμαι και την ανατολή.

Αυτή η ανατολή ήταν ιδιαίτερη. Ήταν μια σοβαρή απόφαση που πήρα, να την ξαναδω μετά από αρκετό καιρό, μια που βρέθηκα σε τέτοιο μέρος. Και μια που βρέθηκα ξύπνια μια ώρα που δεν ήταν βολικό. Μα περίμενα. Και το φως δεν με απογοήτευσε. Θυμάμαι τον ουρανό από μαύρος να γίνεται μπλε και μετά κίτρινος. Θυμάμαι τον ήλιο να αρνείται να προβάλλει πίσω απ' τα βουνά, μα να δηλώνει την παρουσία του. Οι καμάρες των λοφίσκων άφηναν σκιές στον ουρανό, παράλληλες σχεδόν μεταξύ τους. Και μετά η μία ακτίνα. Από το σημείο όπου ήλπιζα να εμφανιστεί ο ήλιος ήρθε η έκπληξη, μια μοναδική μα έντονη ακτίνα φωτός που συμπλήρωνε την εικόνα απαράμιλλης ομορφιάς. Και την στιγμή που ο ήλιος εμφανίστηκε να μην μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από πάνω του, να τυφλώνομαι σχεδόν, μα σαν μαγνητισμένη να μην κουνιέμαι από την θέση μου.

Και μετά η πτώση.


Θυμάμαι τον Μπαχ. Που στο σημείο που γνωρίζω καλύτερα απ' ότι άλλο στον κόσμο, απλώς κατέρρευσε. Δεν εκδηλώθηκε ο θρήνος μου κατευθείαν. Μου είπε πόσο στενοχωρήθηκε, και εγώ είχα ένα ύφος συγκατάβασης για το προσωπικό μου δράμα. Μετά από 24 ώρες θα είχα πενθήσει και θα εκτελούσα το σημείο εκ νέου. Όχι τέλεια μα πειστικά. Και η ντροπή του παρόντος μου με τέτοιο παρελθόν με κάνει και αρρωσταίνω. Και για να μην αρρωστήσω οδηγούμαι στην συγκατάβαση. "Δεν πειράζει, είσαι μικρή ακόμη, υπάρχει μέλλον." Και η σκέψη αυτή με έχει πείσει ως τώρα ότι μπορώ να γίνω κάτι και ότι δεν χρειάζεται να είμαι αυτήν την στιγμή, μα να πράττω. Και πιστεύω από την μία ότι θα φτάσω σε σημείο να μην έχω τέτοια προβλήματα αλλά από την άλλη ότι για να συμβεί αυτό δεν πρέπει να επαναπαυτώ ποτέ, δεν πρέπει να σταματήσω ποτέ. Και η συντήρηση δυνάμεων, η οργάνωση, η ιεράρχηση, αντιτίθεται στην δουλειά, την τριβή, την εμπειρία. Και δεν βρίσκω ισορροπία μεταξύ των δύο -ή παραπάνω από δυο- πλευρών.

Θυμάμαι το λιμάνι. Αποσύρθηκα με την πρόφαση και αιτία τηλεφωνήματος και ίσως από ανάγκη. Ξέρω τι θέλουν οι περιστάσεις να γίνει, και ξέρω τον τρόπο που θέλω εγώ να γίνει. Αλλά εκείνη την ημέρα δεν ήμουν σε θέση να προσφέρω στον εαυτό μου, τον φίλο μου και τους άλλους την ενέργειά μου. Δεν ήμουν παρούσα, δεν χαιρόμουν, δεν ένιωθα. Προσπαθούσα να πιαστώ από στιγμές, από σπαράγματα εκλάμψεων, από σταθερές τεχνικής και μνήμης. Από σκόρπιες αισθήσεις. Σκόρπια βλέμματα, σκόρπιες ανάσες. Δεν ήμουν εκεί, δεν είχα σύμπνοια με τον άνθρωπο που πίστευα ότι συνυπάρχουμε -σε έναν βαθμό. Η ταπεινότητα έγινε ηττοπάθεια, ο έλεγχος έγινε αναλγησία. Και έτσι ο έλεγχος χάθηκε.

Θυμάμαι τις λίγες ώρες μετά. Ο στόχος είχε επιτευχθεί, με επιτυχία, παρ' ότι εγώ δεν το ένιωθα καθόλου, ο κύκλος είχε κλείσει. Ήθελε να φτιάξει ατμόσφαιρα, οπότε μετακινήσαμε ένα τραπέζι κάτω ακριβώς από τα αστέρια. Δύο ποτήρια ουίσκι, μουσική και γλυκιά υπνηλία. Ιδανικές συνθήκες. Πρόποση "στην μουσική μας". Βαρύγδουπος και ποιητικός, όπως μια πλευρά δική μου, η οποία με γοητεύει ενίοτε. Κι άλλη αγάπη, κι άλλη ανταλλαγή, μα και ένας εαυτός που είχε την ανάγκη να σωθεί. Ένα από τα προβλήματα σε αυτήν την κατάσταση, και σε πολλές ακόμη, είναι η αυτολύπησή μου. Δεν τον ένιωθα ποτέ ως ίσο, εν τέλει. Ένιωθα κατώτερη, ένιωθα λιγότερο ικανή. Λιγότερο ταγμένη, λιγότερο συγκεντρωμένη, λιγότερη γενικώς. Και πιστεύω, βλακωδώς φυσικά, ότι "δεν γίνεται να με ερωτευτεί, εάν δεν σταθώ όπως πρέπει". Γι' αυτό και υποσχέθηκα στον εαυτό μου δύο πράγματα. Πρώτον, ότι θα δείξω τον καλύτερό μου εαυτό στην συναυλία, και δεύτερον, ότι μόλις τελειώσει θα του πω πώς νιώθω. Στην άκρη του μυαλού μου ήξερα από πριν την απάντηση, μα αρνιόμουν να την παραδεχτώ. Επικαλούμενη τις πιθανότητες και τα ενδεχόμενα, είχα ακόμη μια ελπίδα ότι η ανάγκη μου να νιώσω λιγότερο μόνη μπορούσε να αποκατασταθεί. Και ήξερα ότι, όποιος και να μοιράζεται μαζί μου ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια νύχτα, πολλές ημέρες, η μοναξιά αυτή δεν μπορούσε να σβήσει. Τουλάχιστον μπορούσα να την ξεχνάω, τις στιγμές που είμασταν μαζί με αυτόν τον άνθρωπο. Τις στιγμές που ένιωθα ότι υπήρχε επικοινωνία, που τον άκουγα και με άκουγε και προσπαθούσαμε από κοινού να τις δημιουργήσουμε. Και τις στιγμές που δεν υπήρχε η ανάγκη από αλλαγές λόγω αμηχανίας, τις στιγμές που μπορούσαμε απλώς να υπάρχουμε στον ίδιο χώρο, μαζί και χωριστά, κατά διαστήματα να μοιραζόμαστε τους κόσμους μας, όσο ο καθένας επιτρέπει στον άλλον. Και αυτό μου αρκούσε. Αλλά μου αρκούσε;

Δεν τα κατάφερα να τηρήσω καμία από τις δύο υποσχέσεις μου.

Τουλάχιστον όχι όπως θεωρούσα ταιριαστό.
Γιατί παρ' όλο που γνώριζα από πριν την απάντηση, αφού με καληνύχτισε σπάζοντας όλη την μαγική ατμόσφαιρα που είχαμε δημιουργήσει, εγώ σαν παιδί που του πήραν το γλυκό από τα χέρια, αρνήθηκα να το πιστέψω.
-Έχεις ηχογράφηση αύριο.
-Δεν με νοιάζει.
Το ήξερα ότι το είχε καταλάβει. Είμαι ανοιχτό βιβλίο, δεν προσπάθησα να κρύψω κάτι συγκεκριμένο, οι ενδείξεις μου ήταν σαφείς κατά διαστήματα. Αλλά πίστευα, με σημαία την ελπίδα, ότι γνωρίζοντας όλα αυτά, ήθελε να μοιραστεί έναν από τους κόσμους του μαζί μου, άρα υπήρχε κάποια πιθανότητα να ανταποκριθεί κάποια στιγμή. Η ανάγκη να το λεκτικοποιήσω σε δύο ή περισσότερες λεξούλες που δεν εκδηλώνουν τα πάντα, και είναι πολύ περιοριστικές και κοινές, "μου αρέσεις", "σε αγαπάω", "είμαι ερωτευμένη", υπήρχε από πολύ παλιά. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παιδεύεται με αντίστοιχους κυκεώνες. Η ανάγκη να πείσω τον εαυτό μου ότι νιώθω άρα υπάρχω άρα έιμαι και ζωντανή. Η ανάγκη για δράμα, ίσως, για εξέλιξη, για αποσαφήνιση που δεν έρχεται ποτέ. Μόνο που δεν έχουν σημασία όλα αυτά. Ήξερα ότι τώρα, αυτήν την στιγμή, δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Αν υπήρχε, θα συνέβαινε φυσικά, όχι βεβιασμένα. Και εγώ, σε μια πράξη βίας, άρθρωσα τις δύο λέξεις. Και κατόπιν τις ακύρωσα. Και γνώριζα από πριν την απάντηση.
-Το γνωρίζω, αλλά προτιμώ να το αφήσω πίσω μου.



***
Ανεβαίνεις τα 20 και 18 σκαλιά, και λίγο πριν το κατώφλι της πόρτας τα φώτα σβήνουν (και γύρω σου απλώνεται ένα απαλό σκοτάδι). Αρνούμενη να αντιταχθείς στον ρυθμό που σου επέβαλε το βάρος στην πλάτη και τα σωθικά σου, στα τυφλά σχεδόν, μα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, γυρνάς το κλειδί και ανοίγεις την πόρτα. Στο μυαλό σου οι βαθιές, ογκώδεις, αρμονικές δυσαρμονίες. Και μετά το χορικό. Οι πρίμες νότες που κάποιος που εμπιστεύεσαι -που κάθε του λέξη είναι θησαυρός, κανόνας, δόγμα- σου είπε ότι συμβολίζουν αγγέλους.

-Τι σημαίνει De Profundis;
-Εκ βαθέων. Από τα βάθη η ψυχή αναρριχάται στους ουρανούς.

 Ακούγεται σαν καλός προορισμός για το άμεσο μέλλον.
 







υ.γ. Δεν είναι σημείωμα αυτοκτονίας, για όνομα! Πώς η φόρτιση και η αϋπνία με κάνει να δραματοποιώ τα πράγματα. Το ξαναδιάβασα και δεν εκδηλώνει την πραγματικότητα, αλλά μια περιορισμένη πλευρά της μόνο. Χαίρομαι που μπορούμε ακόμη να παίρνουμε μαζί πρωινό. Τίποτα δεν άλλαξε εν τέλει. Καληνύχτα μου, παρ' ότι ο ουρανός είναι γαλανός.

Μετρονόμος

Ακούς το ηλίθιο μηχάνημα να χτυπάει μία φορά το λεπτό.

Περίπου, όπως θα ήθελες να ισχύει, λίγο πιο γρήγορα από μία φορά το λεπτό, αλλά η διαφορά των 6 βαθμίδων σου φαίνεται τεράστια (και είναι εφόσον μιλάμε για τριακοστά δεύτερα που είναι δέκατα έκτα και απλώς μεγεθύνεις το δράμα).

Σου φαίνεται απαράδεκτο που πονάς; Κάνεις κάτι λάθος! Δεν εξηγείται αλλιώς.
Και ω ναι, δεν ομιλώ για πόνο ψυχής, πόνο καρδιάς, πόνο υπαρξιακό. Πονάει το χέρι σου. Όταν κάνεις μια κίνηση που θες να λες ότι είναι φυσική. Που και άλλοι λένε ότι είναι τόσο φυσική.
Και που φυσικά κρίνουν εξ ιδίων, όπως ακριβώς κάνεις και συ. Φοβάσαι να δεις τον μεγάλο, γιατί ξέρεις εκ προοιμίου ότι θα νιώσεις μικρή, μικροσκοπική, θα σε πιάσει αίσθημα(τα) ματαιότητας και θα βρίσκεσαι πάλι στο σημείο απ' όπου ξεκίνησες φέτος. Ενώ υπήρχε ελπίδα ανάβασης, και ίσως ακόμη υπάρχει, αυτήν την στιγμή έχουν όλα εξανεμιστεί. Μια βδομάδα νομίζεις δεν ήταν αρκετή;

Και που νιώθεις ότι η σταθερότητα είναι καλή, σαν το ηλίθιο μηχάνημα που χτυπάει μια φορά το λεπτό, αλλά δεν είναι αρκετή. Δεν θα παίξεις με μετρονόμο στην σκηνή. Δεν θα σκέφτεσαι στο μυαλό σου τους χτύπους. Οι χτύποι θα έχουν εντυπωθεί στο σώμα σου, ώστε να μπορείς να τους πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμείς. Λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα, μα πάντα θα επαναφέρεσαι στην σταθερή στιχεία από χρονικές φάσεις. Η οποία θα μεταβάλλεται αναλόγως τις διαθέσεις, την θερμοκρασία, την κατάσταση του σώματός σου. Γιατί περί του σώματός σου πρόκειται.
Και που θες να εξευγενίσεις την λειτουργία του σώματος, να το ελέγξεις, να μπορείς ανά πάσα στιγμή να έρθεις σε καλή κατάσταση, και που αυτό θα έπρεπε να είναι θεμιτό. Μα σε πιάνει αυτή η ανάγκη να γίνεις λίγο ζωάκι, να φας, να γαμήσεις, να κοιμηθείς. Και που είσαι τόσο πεπεισμένη ότι το δεύτερο θα φτιάξει τα πάντα, αλλά επειδή έχεις σοβαρές αμφιβολίες (ή απλώς είσαι σεμνότυφη ή αυστηρή ή και τα τρία) δεν κάνεις τίποτα για να το επιτύχεις.

Προσπαθώ να εκλογικεύσω τα πάντα, ξέρω γιατί πονάει το χέρι μου, ξέρω γιατί έβλεπα Χαουζ και έτρωγα βλακείες και δεν μελέτησα δύο μέρες, ξέρω γιατί προτίμησα να ξενυχτήσω αντί να κοιμηθώ καλά και γιατί χτες πήγα στο σπίτι των φίλων μου για dnd. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι αύριο δεν γίνεται να ακυρώσω, εφόσον ήδη ακύρωσα αρκετά. Και επίσης επειδή ξέρω ότι όσα περισσότερα ακυρώσω τόσο περισσότερα θα ακυρώνω. Επομένως φαύλος κύκλος μέχρι την επόμενη εξέταση. Και δεν με βοηθάει καθόλου το σώμα μου, έστω να μπαλώσω τις μεγάλες τρύπες. Σαν εκείνη η χειρόγραφη παρτιτούρα να μου προκαλεί κατευθείαν πονοκέφαλο, σε εκείνο το σημείο μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης σελίδας.

Και γυρνώντας στους χτύπους, που για κάποιον λόγο αφήνεις να ακούγονται ακόμη, μια φορά το λεπτό, σταθερά και ακούραστα
(επειδηβαριεσαινασηκωθειςναπατησειςτοκουμπιεπειδηκρυωνειςκαιθεςναμεινειςστηνθεσησουεπειδηθεςναφτιαξειςσυμβολισμοεκειπουδενυπαρχειεπειδη)
ίσως η σταθερότητα που είχες αποκτήσει ως τώρα γινόταν πράγματι μηχανικά. Ίσως να πέτυχες κάποια πράγματα, να έφτασες σε σημείο που να μπορείς να είσαι ελεύθερη μέσω της μελέτης και της μελέτης που θα σου φτιάξει τον ήχο μαζί χεράκι με το καλό σου μυαλουδάκι. Αλλά ίσως πάλι να μην βρίσκεται σε σημείο που να μπορείς να παίζεις την ίδια φράση όλο το βράδυ, όπως, τόσο κοκορεύεται κάποιος ότι, έκανε ο Ρίχτερ.


Και πίνω νερό και σκέφτομαι σοβαρά να μαγειρέψω για να φάω μεσημεριανό αλλά δεν προλαβαίνω, ή ίσως να πάρω κάτι απ' έξω αλλά δεν έχω χρήματα για ξόδεμα. Και όλα αυτά είναι εντάξει, απλώς θα πεινάσω μέχρι το βράδυ, το έχω ξανακάνει, αλλά αυτήν την στιγμή φαίνεται τόσο τρομακτικό.

Μπλαμπλα, κυκλική δομή, μπλαμπλα αναφορά στο ηλίθιο μηχάνημα (που χτυπάει μία φορά το λεπτό, το μάθατε;) μπλαμπλα βαρύγδουπο τελείωμα.

Πάω στην χορωδία να δω χαρούμενες φάτσες και να γκρινιάξω σε αυτές. Αυτιά.

στην Μ. Κ.

για πες μου λοιπον, ποιες ηταν οι πιο ομορφες στιγμες του 2013?

2d4y 5:11pm

Ωωω τί μου ζητάς τώρα αγαπητή... Είναι πολλές οι στιγμές και πολύ έντονες. Σίγουρα συμπεριλαμβάνω τα σάββατα που περνούσα με τον αδελφό σου, όλα γίνονταν στα βιαστικά γιατί εγώ έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς και να φύγω την επόμενη, αλλά ήταν μια όμορφη αλλαγή από την ρουτίνα των διαβασμάτων. Τα διαλείμματα με την Ιάνα και την Μελίνα στο σχολείο που μιλούσαμε για ό,τι βλακεία μας κατέβαινε, τα μαθήματα των Αρχαίων που ήταν πάντα ευχάριστα, τις ώρες της ενισχυτικής που μάθαινα τετραπλάσια πράγματα, τα μαθήματα με τον Ντρέλα, τις χαζοϋπέροχες γιορτές, τα μαθήματα γενικής που έχανα από κοπάνες ή πρόβες, τα ξεκλέματα με τον αδελφό σου όταν ερχόταν στο κέντρο και πηγαίναμε βόλτες στον λόφο του Φιλοπάππου, τις Πανελλήνιες (ήταν κουραστική αλλά πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, αν και τις πέρασα σχετικά νηφάλια συγκριτικά με άλλους), την περίοδο μετά τις γενικές εξετάσεις πριν τα ειδικά μαθήματα που ήταν πολύ χαλαρή αλλά επικεντρωμένη σε ένα πράγμα, τα υπέροχα τριήμερα στην Αίγινα που πέρασα με την Ιάνα και την Ελένη, το πτυχίο του Κώστα, κατά το οποίο αγχώθηκα πολύ περισσότερο από το δικό μου ή απ' τις πανελλήνιες, την συναυλία στην Επίδαυρο, η οποία δεν ήταν ευχάριστη αλλά πολύ διδακτική, το φεστιβάλ και τα σεμινάρια στην Σύρο, τις δεκαέξι καταπληκτικές μέρες που πέρασα μαζί σας στην Ικαρία, το λιώσιμο πριν τα αποτελέσματα, την χαρά μετά τα αποτελέσματα, την αναμονή που έμενα σε συγγενείς στην Θεσσαλονίκη, την μετακόμιση, την προσαρμογή στην σχολή, τα μαθήματα στο μπαγιάν... Γενικά ήταν φοβερή χρονιά. Από πέρυσι το έλεγα ότι θα ήταν η καλύτερη μέχρι τώρα και δεν διαψεύστηκα. Ένιωσα επιτέλους ότι βρίσκω σιγά σιγά τον τρόπο που θέλω να ζω το παρόν μου ώστε να κερδίζω όσα περισσότερα γίνεται και να μην θρηνώ καταστροφικά τις απώλειες. Φυσικά έχω δρόμο μπροστά μου αλλά φέτος ένιωσα πραγματικά ότι έκανα κάποια βήματα. Βέβαια σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σου εκφράσω την απέχθειά μου για την πρωτοχρονιά... Νιώθω ότι δεν υπάρχει νόημα στο να κάνεις απολογισμούς και να δίνεις υποσχέσεις για το έτος, εφόσον το 2014 είναι ένα νούμερο που έχει δοθεί για πρακτικούς λογους και δεν έχει πολλή σχέση με το πώς πρέπει να νιώθουμε γι' αυτό. Κάθε χρονο εδώ και πέντε ή έξι χρόνια με πιάνει μελαγχολία στην αλλαγή του χρόνου, πρόπερσι φαντάσου με έπιασαν κλάματα χωρίς λόγο... Ίσως αντίδραση στην χαρά που νιώθουν όλοι η οποία υποβάλλεται και επιβάλλεται με έναν περίεργο τρόπο. καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχει και αυτή η ανάγκη, η ψευδαίσθηση ότι αρχίζεις κάτι καινούριο, ότι αφήνεις κάτι πίσω σου. Παρόλο που αυτό εν αγνοία μας ή όχι, συμβαίνει κάθε στιγμή, κάθε μέρα, όλον τον χρόνο, σε όλη μας την ζωή. Πάλι φιλοσοφίες αγαπημένη, αλλά δεν μπορώ να το αποφύγω! Σε ευχαριστώ που με έβαλες να αναπολήσω τις στιγμές που πέρασα όμορφα και να ξέρεις ότι ήσουν και συ μέρος τους. Καλή χρονιά λοιπόν, αφού υποχρεώνομαι (χεχε) να το πω τέτοια μέρα, και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο, ψυχραιμία πάνω απ' ολα και πίστη στις δυνάμεις σου (είναι οι μόνες που έχεις και κινείσαι με αυτές). Με τιμάς απίστευτα με αυτό που λες...! Οι παλιοφιλόλογοι λένε ότι αν θες να πεις κάτι και δεν έχεις τα λόγια να το πεις σημαίνει ότι δεν έχεις να πεις κάτι, αλλά δεν συμφωνώ. Πολλές φορές οι λέξεις δεν περιγράφουν τα πάντα. Και εκεί έρχονται οι άλλοι τρόποι έκφρασης να καλύψουν το κενό που έχουν οι λεκτικοί τρόποι σκέψης. Εσύ λοιπόν να ξέρεις ότι μου έχεις πει πάρα πολλά με τα μάτια σου, την αγκαλιά σου και το πιάνο σου! Είναι υπέροχο που οι άνθρωποι είμαστε τόσο περίπλοκοι και τόσο απλοί και τόσο όμορφοι όταν το θέλουμε. Σε αγαπώ πολύ και στέλνω αγκαλιές σε όλη την οικογένεια. Μίου!

Έξοδος

Άλλη μια νύχτα. Καθόμασταν και πατούσαμε πλήκτρα ενώ τα χρώματα και τα σχήματα εναλλάσσονταν στην οθόνη μπροστά μας. Περνούσαν τα λεπτά. Μετά σταματήσαμε. Έπρεπε να γίνει, είπαμε. Πράγματι. Έπρεπε. Σηκωθήκαμε, πήρε ο καθένας την σειρά του. Μετά κοιμηθήκαμε. Όχι αμέσως. Μετά ξυπνήσαμε, θόρυβος απ' έξω. Οι συνθήκες, βλέπεις, επέσπευσαν κάτι που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε. Καφές, τσιγάρο, για τον έναν απ' τους δύο τουλάχιστον, λέξεις που φαίνονται ελαφρές μα μετράνε. Μετά φύγαμε. Ήθελε να με συνοδέψει, είπε. Οι λέξεις που πλέον αβίαστα βγαίνουν απ' το στόμα μου, δεν μας άφησαν μόνους. Οι γνωστοί δρόμοι που κι όμως είναι παντελώς καινούριοι. Χειμώνιασε, βλέπεις. Κάποια πράγματα θα είναι κάθε φορά ιδιαίτερα, όσο κι αν φαίνονται γνωστά ή ίδια ή κοινά. Ή ανόητα. Κατεβαίναμε τον ίδιο δρόμο, στρίβαμε στα συνηθισμένα στενά. Ο σταθμός. Τους μισώ τους σταθμούς. Και τους αγαπώ. Και τους μισώ. Δεν είναι ότι απλά ενώνουν και χωρίζουν ανθρώπους, είναι ότι τους χωρίζουν, για να τους ενώσουν πάλι. Και αυτή η ακολουθία δεν αντιστρέφεται. Νομίζω. Ελπίζω. Μια στάση. Αρκετά μακράς διάρκειας. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άνθρωποι στέκονται για να ξαναφύγουν. Άνθρωποι κοιτούν παραξενεμένοι ή πικραμένοι ή χαμογελαστοί. Εμείς, εκεί, σε ένα πεδίο που ίσως κατάφερε να χωρέσει παραπάνω από έναν. Νομίζω. Ελπίζω. Το μυαλό παύει να λειτουργεί. Οι λέξεις πηγάζουν από αλλού. Από κάπου, αλλού. Οι κινήσεις δένουν μεταξύ τους, τα σώματα δίνουν το ένα στο άλλο και παίρνουν το ένα απ' το άλλο. Ο χρόνος αλλάζει ροή, και δεν αλλάζει. Μια μηχανική σκάλα εξακολουθεί την ατέρμονη (τάχα) κίνησή της, ανεξάρτητα απ' το τί συμβαίνει πέντε ή έξι μέτρα πιο πέρα. Οι άνθρωποι συνεχίζουν την πορεία τους, είτε σταματήσουν είτε όχι. Και η δική μου σειρά δεν άργησε. Εντάξει άργησε, λίγο. Λίγο. Κάλυψα αυτήν την απόσταση των πέντε ή έξι μέτρων. Μόλις συνειδητοποίησα ότι ίσως και να ήταν χαμένος σε κάποια σκέψη ή σε κάποιο βλέμμα και πήγε να σκοντάψει. Συναντήθηκαν και πάλι, και αυτό ήταν που είχε σημασία. Συνέχισα την πορεία μου, χωρίς να κουνιέμαι απ' την θέση μου. Όσο κατέβαινα χαμογελούσα. Δικαιολογίες. Κοίταξα πίσω μου. Έβλεπα τον ουρανό, έναν φωτεινό γκρίζο ουρανό. Η κατεύθυνση του φωτός την σκίαζε ελαφρά, μα η αναγραφή στην ταμπέλα ήταν ξεκάθαρη. "Έξοδος"
Οξύμωρο. Να βγεις από πού; Προϋποτίθεται ότι θα ήσουν μέσα; Και τί ήταν αυτό που ήθελε να σε κάνει να βγεις έξω, να περάσεις την Έξοδο; Το μόνο που ξέρεις είναι ότι, προς στιγμήν, ήθελες να βγεις έξω. Ήθελες να περπατήσεις αντίθετα απ' το μηχανικό ρεύμα που σε ωθούσε προς τα κάτω. Μέσα. Ήθελες να βγεις έξω, να ξεφύγεις απ' το Μέσα που προέκυψε αναγκαία. Που αναγραφόταν σε ένα παραλληλόγραμμο χαρτάκι με αριθμούς και γράμματα, που έλεγε ότι στις δώδεκα και δεκαοχτώ.
Τί ειρωνεία. Εγώ ήμουν που υπέγραψα αυτήν την συνθήκη. Και πολλές ακόμα. Τί παράξενο οι άνθρωποι να θέλουμε περισσότερα από ένα πράγματα.





"Ήρθε ο χειμώνας, και ήρθες κι εσύ! You bring the rain"

Δεν ξέρω ακόμα.

Και να που φτάσαμε ως εδώ, να έχουμε εντελώς παραγνωριστεί.
Ναι το ξέρω, με ξέρεις, ναι το ξέρω, οφείλω να σέβομαι το γεγονός ότι νοιάζεσαι.
Ναι το ξέρω, μού έχεις δώσει πολύ περισσότερα απ' όσα έχω την ψευδαίσθηση ότι δίνω.
Αλλά γιατί μου ζητάς να χαμογελάω, ενώ αυτή τη στιγμή δίνω περισσότερα απ' όσα θέλω; Επειδή μπορώ να τα δώσω, αυτά και περισσότερα; Επειδή ξέρω ότι έχω κάνει πολύ δύσκολα πράγματα; Επειδή ξέρω ότι ναι, είμαι τυχερή και θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων με αυτά που έχω;

Αυτή τη στιγμή, όχι, δεν θέλω. Απλώς δεν θέλω. Αρνούμαι. Θέλω να φύγω κάπου αλλού, να είμαι με κάποιον άλλον και όχι μαζί σου. Ούτε με τους Άλλους, τα πρόσωπα που ποτέ πια δεν θα θυμάμαι επειδή ήταν τόσο αμυδρή η θύμηση που έμεινε απ' την σύντομη αυτή μας γνωριμία. Δεν θέλω να χαμογελάσω, επειδή δεν έχω τέτοια διάθεση. Αυτό. Ναι, το ξέρω ότι είμαι αχάριστη. Αλλά δεν έχω καμία όρεξη να ακούω για ακόμη μια φορά ότι άλλοι περνούν χειρότερα. Ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι πιο κοντά σε μένα απ' ότι σε σένα. Ακόμη κι αν αυτούς τους άλλους θα τους πλήγωνε αν με άκουγαν να μιλάω έτσι.

Θέλω να χαθώ. Θέλω να μην ξέρω τί κάνω, για λίγο. Και θέλω να ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Να μην με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Και να μην νιώθω κι άλλες ενοχές, επειδή δεν θα με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω.


Δε βαριέσαι, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Δεν ξέρω ακόμα τί είμαι. Αλλά ένα ξέρω, ότι δεν είμαι κάποια που θα ζήσει μαζί σου. Θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη. Και αυτό είναι παρήγορο. Καλό μου ταξίδι.

Ορμώμενη από μια συζήτηση

Πόσες αλλαγές επιδέχεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα. Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω. Γι' αυτό φοβάσαι, όπως κατάλαβα απ' τα λεγόμενά σου τουλάχιστον. Γι' αυτό φοβάμαι και γω. Κάτι θα πάει στραβά, σίγουρα... Και το χειρότερο; Δεν θα είναι στραβά. Θα είναι κάτι το απολύτως φυσικό, κάτι που δεν θα είναι ούτε μεμπτό ούτε παράλογο. Απλώς θα συμβεί. Θα αλλάξω. Και θα αλλάξεις και συ. Και μπορεί να χαθούν οι αντοχές, η διάθεση, ίσως και ο έρωτας. Όλα αυτά εξανεμίζονται, όταν οι συνθήκες επιβαρύνουν τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν, ορθώς, ότι οι ανάγκες τους δεν πρόκειται να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο.
Κι όμως, έχω μια σιγουριά μέσα μου. Θα αλλάξω. Και συ θα αλλάξεις. Εγώ ειδικά, αλλάζω διαρκώς, γίνομαι όλο και καλύτερη. Και εσύ γίνεσαι όλο και ομορφότερος. Και προσπαθώ, προσπαθείς, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί μέσα στην ψυχή και των δυο μας. Έχεις καμία ιδέα πόσο άλλαξα τους τελευταίους μήνες; Τί πέτυχα, μέσα μου και έξω μου; Τί έμαθα ως τώρα; Ναι, ας είναι. Θα ανοίξει καινούρια ζωή, καινούριος κόσμος. Τί μου λέει όμως ότι θα θέλω να αφήσω πίσω μου τον παλιό; Άφησα ήδη έναν κόσμο, έναν άλλο κόσμο. Αυτός που ανοίχτηκε τώρα μπροστά μου είχε τόση ομορφιά, τόση αλήθεια. Και τόσες μικρότητες, συνάμα, αφού για ανθρώπους μιλάμε ρε αδερφέ. Εσύ ανήκεις όχι στον παλιό, αλλά στον νέο, υπέροχό μου κόσμο. Και όλα τα υπόλοιπα μού φαίνονται μακρινά. Έχουν περάσει χιλιετίες από τότε. Τώρα υπάρχεις εσύ. Και θα υπάρχεις εσύ. Το ξέρω. Απλώς το ξέρω, μην με ρωτάς γιατί και πώς, μην τα σχετικοποιείς όλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Ο δρόμος που επιλέγεις είναι βασανιστικός, ίσως να είναι ο ορθότερος, αλλά δεν θα πάψει να ταλανίζει το ανήσυχο πνεύμα σου... Αλλά βέβαια. Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις χαρούμενος. Το κομμάτι που μπορώ να καλύψω εγώ, σου υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να το κάνω. Για σένα, για μένα, για μένα. Θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτό είναι που μου δίνει χαρά. Και όλα τα άλλα είναι πολύ εγωιστικά για να τα μετρήσω... Αυτά τα σκεφτόμουν και πριν εμφανιστείς εσύ και δεν θα σταματήσω να τα σκέφτομαι. Φυσικά, τέτοια φιλοδοξία δεν μου το επιτρέπει. Κοίτα να δεις, εγώ να μιλάω αξιωματικά... Και για πρώτη φορά, δεν αμφισβητώ τίποτα. "Αυτά που λέω τα πιστεύω." Δεν υπάρχει ούτε μια σπίθα αμφιβολίας στον νου. Ούτε μία.


------------------------------------------------------------------------------


Πόσα θα ήθελα να σου πω. Πόση ταύτιση. Κάτι παίζει σίγουρα με τα παιδιά των καλλιτεχνών... Οι ανησυχίες τους είναι πάνω απ' τον μέσο όρο. Γενικεύοντας τουλάχιστον. Πόσα θα ήθελα να μπορούσες να καταλάβεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς. Σε βασανίζουν τα ενδεχόμενα. Ξέρω. Έτσι ένιωθα. Όταν μια ανάγκη την νιώθεις τόσο έντονη, τόσο δυνατή, να σου τρώει τα σωθικά, εσένα που μέχρι πρότινος ήσουν ανέμελος, ελεύθερος και ωραίος... Τί ειρωνεία. Όταν θέλεις να δείξεις κάτι, αλλά τελικά σού βγαίνει το άκρως αντίθετο. Όταν νιώθεις ειλικρινής, αλλά στους άλλους βγαίνει σαν παραξενιά. Όταν είναι εξόφθαλμη η στιγμή που τους δουλεύεις, αλλά επειδή γίνεται συχνά, να σε θεωρούν ανάξιο εμπιστοσύνης. (απιστώ τινί. Ουάου, κατάλοιπα!) Πόσα πράγματα σε έχουν ρίξει σε αυτήν την αέναη λούπα. Η εξήγηση δόθηκε, παρ' όλα αυτά... Δεν έχεις ερωτευτεί αν δεν έχει υπάρξει η στοιχειώδης επαφή. Το ότι έχεις την ανάγκη να ερωτευτείς δεν σε κάνει ερωτευμένο, κι αν ακόμη αυτή η ανάγκη σε έχει οδηγήσει να σκέφτεσαι ένα μόνο άτομο, τόσο έντονα και τόσο αληθινά. Δεν είναι ψεύτικα όμως τα αισθήματα. Δεν είναι ψεύτικα τα δάκρυα. Δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες. Για άλλη μια φορά η γυναίκα νίκησε τον τεχνοκράτη. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ματζούνια και λοιπά κολοκύθια. Αλλά δεν βοηθάει ούτε να σου πω ότι "θα περάσει". Ο αέρας είναι κάτι που δεν ελέγχεται έτσι απλά. Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου είναι να έχεις κρατήσει ακόμα αντοχές, ώστε, ότε και αν έρθει, να έχεις την δύναμη και την όρεξη να αφεθείς. Ήμουν τυχερή, γαμώτο! Τί να κάνω; Πάλι για μένα, όπως πάντα... Το ξέρω ότι διασκεδάζεις, αλλά το ξέρω και ότι σε πληγώνει. Και αρχίδια καλύτερη έχω γίνει γαμώ το κέρατό μου (που δεν έχω, ελπίζω). Τίποτα, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πάλι φούσκα υπάρχει. Και δεεεν σκάει έτσι απλά. Δεν. Ίσως. Ναι. Όχι. Καλά...






Αφιερωμένο σε δύο άντρες. Ή μάλλον σε δύο αγόρια που ο ένας δεν ξέρει πώς να γίνει άντρας αλλά θα ήθελε, και ο άλλος είναι παγιδευμένος στην παιδικότητα της ωριμότητας, και οι δύο εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο δαίδαλο περιττής σκέψης και προβληματισμού.

Αρτ.

Τέσσερα τσιγάρα

Σε τέσσερις μέρες λοιπόν; Τόσο λίγο! Τόσο πολύ. Θα μπορούσα να μιλήσω για την αίσθηση του χρόνου, αλλά το μυαλό μου είναι πολύ αδρανές αυτή τη στιγμή. Ή θα μπορούσα να μιλήσω για την αξία της αναμονής στα μεγάλα και σπουδαία για εμάς πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω για πολλά πράγματα, για όσα περιέχονται στον έρωτα ή κινούνται γύρω από αυτόν, σε πλειάδα περιπτώσεων. Και θα μπορούσα για μία φορά ακόμα να ξεφύγω, να ταξιδέψω λίγο με τις λέξεις. Χωρίς να νοιαστώ για ειρμό ή ποιότητα. Ναι, αυτό θα ήθελα να κάνω. Να χαθώ, έστω και λίγο. Μα και γι' αυτό ανήμπορη καταλήγω; Μπορεί. Μπορεί όχι. Δεν ξέρω ακόμα, εξ' άλλου "είμαστε στην αρχή", έτσι δεν λέω συνέχεια μέσα μου; Κι όμως, νιώθω ότι αυτή η πορεία δεν είχε αρχή. Ότι ξεκίνησε από το πουθενά, ότι ήταν η φυσική συνέχεια της ζωής, όχι μόνο της δικής μου. Κάτι που ανήκει στην ροή του κόσμου. Κανείς δεν προσπάθησε, κανείς δεν θυσίασε κάτι για να γίνει, έγινε απολύτως φυσικά. Και θα συνεχίσει, επ' αόριστον. Θα συνεχίσει... Αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος. Το τέλος το δίνουμε εμείς. Και κατέληξα πάλι, στα γενικόλογα, στις φιλοσοφίες... Τίποτα δεν έχει σημασία. Τίποτα. Μόνο αυτά τα μάτια που με κοιτάζουν. Αυτά τα χέρια που με αγγίζουν. Αυτή η ανάσα που με ζεσταίνει. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν μου αξίζεις, δεν έκανα κάτι για να σε κερδίσω, απλά ήρθες κοντά μου, τόσο λέω: είμαι τυχερή. Πραγματικά, είμαι τυχερή. Και το γεγονός ότι δεν πηγαίνω να κοιμηθώ μήπως και συμβεί κάτι καινούριο και εγώ βρίσκομαι αλλού; Όχι, αυτό δεν είναι θυσία. Είναι ανάγκη. Όταν αισθάνεσαι ότι κοιμόσουν για πολλά χρόνια, δεν θα το ρίξεις στο ξενύχτι; Η νύχτα. Αυτή που ποτέ δεν συμπάθησα και πάντα με γοήτευε. Ίσως ποτέ να μην την άντεξα. Οι ενοχές βλέπεις... Άμα δεν κοιμηθείς, την επόμενη μέρα δεν θα αποδόσεις. Άμα πιεις, την επόμενη μέρα θα ζαλίζεσαι. Άμα καπνίσεις, την επόμενη μέρα θα νιώθεις ξερός. Έτσι πάει. Αίτιο-αποτέλεσμα. Παροδικότητα. Φθαρτότητα. Είναι μεγάλο κρίμα να λειτουργείς με αξιώματα. Αλλά όλοι τους πήραν μια βάση. Και όσοι προσπάθησαν να μπουν όλο και πιο βαθιά, βρήκαν την βάση της βάσης, την οποία όμως πάλι θεωρούσαν ως βάση. Αλλά τί τα λέω, τα είπαν άλλοι καλύτερα, πολύ πριν από μένα. Τί να πεις... Σε λίγο θα ακουστεί (ή όχι) ο γνωστός ήχος και θα σταματήσω να πληκτρολογώ. Και μπορεί και να μην συνεχίσω. Σε τέσσερις μέρες, ακούς; Πολύ σου φαίνεται. Έχεις πράγματα να κάνεις, δεν το αρνείσαι. Έχεις να απασχολείς το μυαλό σου. Κι όμως, κάθεσαι και περιδιαβαίνεις τα δρομάκια του μυαλού σου, μήπως και βγάλεις κάποια άκρη. Ποτέ δεν την έβγαλες. Παρ' το χαμπάρι. Και δεν χρειάζεται να την βγάλεις -δεν θα την βγάλεις. Ζεις για τις στιγμές που το μυαλό σου σταματάει, για τις στιγμές που νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Ναι, αυτό είναι. Αυτό. Και αν είναι να ζήσεις άλλες τέσσερις μέρες αναμονής, θα είναι τόσο μεγάλη υπόθεση; Εσύ κοιμόσουν τόσα χρόνια και τώρα σε πειράζει η αναμονή; Περίμενες. Περίμενες. Ήρθε αυτό που περίμενες, όχι όπως το περίμενες, αλλά ακόμα καλύτερα. Και αγαπάς τις εκπλήξεις, ό,τι προβλέψιμο σε κάνει να πλήττεις. Ναι. "Εγώ δεν είμαι προβλέψιμος." Δεν είσαι. Δεν είσαι. Και αυτό πηγάζει από μέσα σου. Από την μουσική σου. Το ένιωσα. Σου το είπα. Με πίστεψες; Έχει σημασία; Είπαμε, μέσα σε αυτήν την μικρή περίοδο αναμονής εκτός των άλλων θα κάνεις και υποθέσεις. Ναι. Ναι. Υποθέσεις. Όλα είναι υποθέσεις. Δεν υπάρχει αλήθεια, μόνο υποκειμενικότητα. Κάτι συνέβη, εντάξει. Το γιατί συνέβη; Το υποθέτεις. Το ερμηνεύεις, με τον τρόπο σου. Το αναλύεις με τα δεδομένα που έχεις στα χέρια σου. Αυτό. Γιατί συνέβη; Για κανέναν λόγο. Αυτό δεν θεωρείται ικανοποιητική απάντηση αλλά, αν ισχύει; Δεν γίνεται να ισχύει; Να μην υπήρχε λόγος; Είπαμε, δεν ικανοποιούμαι από αυτό. Πρέπει όλα να έχουν μια κάποια εξήγηση, έτσι δεν είναι; Πρέπει. Δεν σημαίνει ότι την έχουν όμως. Είσαι πολύ όμορφος. Στο έχω πει. Και το πήρα πίσω. Μα γιατί εκείνη τη στιγμή το θεώρησα ευτελές; Είναι η αλήθεια μου. Είσαι πολύ όμορφος. Είσαι πολύ όμορφος άνθρωπος. Και




Τα χέρια μου μουδιάζουν. Είναι το παρελθόν; Ή αυτό που έπεται; Είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις; Ή αυτό το οποίο προκαλούν; Ποια είναι η αιτία; Όλα αυτά μαζί; Κανένα; Κάτι άλλο; Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Ψάξε. Τέσσερις. Τέσσερις μέρες. Είναι πολύ. Αλλά αξίζει την αναμονή. Και μετά θα τελειώσει. Και θα αρχίσει κάτι άλλο. Και θα ξανατελειώσει. Και θα ξαναρχίσει κάτι άλλο. Παροδικότητα; “All these things happen in one second and last for ever.”


Ναι... Η αναζήτηση να τελειώνει, προσωρινώς, με ένα δάκρυ χαράς. Ευχάριστο. Μάλλον ευχάριστο. Το μυαλό δεν λειτουργεί. Δεν λειτουργεί. Δεν θέλω. Δεν θέλω. Δεν θέλω να χάσω ούτε μία στιγμή. Και χάνω τόσες περισσότερες λυπούμενη που χάνω στιγμές. Ω ναι, είναι τραγικό να σκέφτεσαι το γεγονός ότι σκέφτεσαι. Και τέλος για σήμερα. Τέλος, κι αρχή. Θα περιμένεις τον ήχο; Κι αν δεν έρθει; Όσο αντέξεις λοιπόν. Καληνύχτα, μικρούλα.






Και εύχεσαι να έζησες την ηδονή που έζησε κι εκείνος... Μπορεί να έγινε; Αν ναι, είσαι πολύ τυχερή.

Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα,...

...Και να γιατί δεν είμαι Ελύτης. Κάθε αρχή και δύσκολη! Και επειδή ακόμη ψάχνω αυτό το κάτι που ναι μεν πρέπει να είναι αυθόρμητο, αλλά δυσκολεύομαι να βρω, καταφεύγω σε αναμνήσεις... Και νομίζω είναι μία καλή ευκαιρία να το κάνω, χάριν μιας χάρης (χμμ; πλεονασμός;) σε μία φίλη, την οποία ήθελα να ευχαριστήσω, κάποια στιγμή τουλάχιστον.


Στην Flying.High.Dead.Angel (όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε την. Εγκρίνω.)


Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, λοιπόν, δεν έχω ιδέα τί συνεβη. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο, υποθέτω... Όλα κυλούσαν ομαλά, όπως πρέπει στην καθημερινότητα ενός νέου κοριτσιού που δεν παίζει με την φωτιά και δεν προκαλεί την μοίρα του.
Ήταν βολικό τότε, και πήγαινε σχεδόν πάντα στην ώρα της. Με το που θα περνούσε το κατώφλι του προαυλίου, θα χτυπούσε το κουδούνι. Η ιδανική ώρα. Δεν χρειαζόταν ούτε να περιμένει, ούτε και να υπομείνει σε ένα ενοχλημένο βλέμμα ή πικρόχολο σχόλιο (το οποίο μάλλον ποτέ δεν είχε δεχτεί ακόμα και όταν αργούσε, χάριν συνέπειας) όποιου τύχαινε να αναλάβει το τμήμα της για την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώτη ώρα, δεν ήξερε αν συνέβαινε παντού και με όλους, αλλά τίποτε δεν την εμπόδιζε να φαντάζεται, ήταν περίεργο ανέκδοτο. Ένα είναι το ότι υπήρχαν πάντα εκείνοι που δεν θα ήταν τόσο "τυχεροί" ή θα είχαν παρακοιμηθεί ή ο λυκειάρχης θα αποφάσιζε να τους κλείσει την πόρτα γιατί "δεν παρευρέθηκαν στην προσευχή, οι οποίοι θα δέχονταν το πικρόχολο σχόλιο, χάριν επανειλημμένης σύμπτωσης των προαναφερθέντων. Το αστείο είναι πως αυτοί αποτελούσαν συνήθως μια διασκεδαστική διακοπή της συχνής μονοτονίας της πρώτης ώρας και εκλαμβάνονταν από την ίδια μάλλον ευχάριστα. Από την άλλη, την εκνεύριζαν απίστευτα οι αντιδράσεις τους, αυτό το ύφος "μα καλά, έκανα κάτι και μου μίλησε έτσι;" που σχεδόν κάθε φορά είχαν, ενώ η ίδια ήξερε καλά ποια ήταν η αιτία. Δεν τους κατηγορούσε που αργοπορούσαν, όπως είπαμε της ήταν ευχάριστο, απλά τους θεωρούσε ανόητους που δεν καταλάβαιναν πώς είχε η φυσική τάξη πραγμάτων: αίτιο --> αποτέλεσμα. Και φυσικά ότι ο καθηγητής δεν ανέχεται τις επαναλήψεις, όπως πρέπει να κάνουν οι μαθητές.
Και πάνω που η πρώτη ώρα έφτανε στο ζενίθ της, θα άρχιζε να πεινάει. Ε ρε πείνες που έπεφταν... Πρωινό δεν έτρωγε -μα ποιος τρώει πρωινό πριν το σχολείο;- και λιμπιζόταν το τοστάκι που είχε πάντα μαζί της από το σπίτι. Αν δεν άντεχε, και ήταν τυχερή, θα το ακουμπούσε διακριτικά κάτω απ' το θρανίο της, θα άνοιγε (ει δυνατόν) αθόρυβα το αλουμινόχαρτο και θα έκλεβε καμιά μπουκιά.
Αλλιώς θα καθόταν να μετράει τα δευτερόλεπτα. Γιατί κάθε μέρα το ρολόι θα κολλούσε στις εννιά παρά τέταρτο. Και τα πεντάλεπτα που νόμιζε ότι υπολόγιζε θα ήταν τελικά δίλεπτα. Υπήρχαν φυσικά και αυτοί που είτε θα έκαναν αντίστροφη μέτρηση, την οποία πάντα για κάποιο λόγο θα ακολουθούσε κουδούνι (punctuality freaks), είτε θα εφάρμοζαν την αντίστροφη ψυχολογία και θα έλεγαν "σε 20 χτυπάει", ενώ όλοι -σχεδόν- ήξεραν ότι η ώρα ήταν εννιά παρά δύο και κάτι. Και το σχεδόν πάει στο ότι κάθε φορά θα υπήρχε το ψάρι που θα έλεγε "όχι ρε πούστη, δεν αντέχω άλλο...".
Και να σου το πρώτο διάλειμμα. Το οποίο δεν μετράει κανονικά, γιατί κάποιος μαλάκας σκέφτηκε να το κάνει πεντάλεπτο. Τα πέντε λεπτά δεν θεωρούνται διάλειμμα, ειδικά αν το κυλικείο είναι πέντε χιλιόμετρα μακριά από την τάξη. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν, λένε, όλοι, εκτός από την έξυπνη πρωταγωνίστριά μας (η οποία σκατά έξυπνη είναι, έχει καλή μαμά).
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σχολείο είναι σαν μια μπάλα που γκελάρει. Τουλάχιστον αν μπορούσε να επαναληφθεί αντίστροφα ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητάς της αμέσως μετά το τέλος της κίνησης. Είναι μια αλληλουχία από μάθημα-διάλειμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται. Ένας κύκλος που κλείνει κάθε μέρα και ξανανοίγει την επόμενη. Και όλο αυτό διαρκεί οχτώ μήνες τον χρόνο, επί δώδεκα χρόνια. Φακ γέα. Μα δεν είναι δική μου ιδέα αυτή, ούτε και της πρωταγωνίστριας. Είναι παράξενο να θεωρείς αξιοσημείωτο κάτι που ενστερνίζεσαι σε μηδενικό βαθμό.
Και είναι επίσης παράξενο να ψάχνεις την δομή μιας ιστορίας στο χρονικό της πλαίσιο, ενώ δεν σου αρέσει αυτή η μέθοδος και το θεωρείς "εύκολη λύση", αλλά παράλληλα να μην θέλεις να βγεις εκτός.
Το καλό με το σχολείο είναι ότι αποτελείται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι είναι απαίσια, αλλά άκρως ενδιαφέροντα όντα. Τί εννοώ; Θα βρίσεις τον καθηγητή που δεν σου έβαλε βαθμό/σε έβρισε/σε πρόσβαλλε/είναι απλά περίεργος, αλλά θα τον θυμηθείς, τουλάχιστον σαν φιγούρα, στο άμεσο/κοντινό/μακρινό μέλλον (ή αυτόν, ή τα καλαμπούρια που λέγονταν γι' αυτόν). Οι "κανονικοί", αδιάφοροι άνθρωποι, κλασικά, δεν θα σου μείνουν, δεν θα θυμάσαι ούτε το όνομά τους. Και όσο γι' αυτούς που θα νιώσεις ότι σε άγγιξαν ή ότι τουλάχιστον σου έμαθαν κάτι, δεν θα τολμήσεις να το παραδεχτείς (εκτός αν είσαι, σαν την πρωταγωνίστρια, της άποψης ότι είναι άνθρωποι και είναι θεμιτό να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση μαζί τους καλύτερα και ευκολότερα απ' ότι με τους συμμαθητές σου).
Και να ήταν μόνο οι καθηγητές... Υπάρχουν φυσιογνωμίες μέσα σε μία τάξη, τις οποίες γνωρίζουν, με τον συγκεκριμένο τρόπο, μόνο τα μέλη της. Μπορεί κάποιος να είναι ο πιο δημοφιλής του σχολείου, να τον γνωρίζουν όλοι από όλες τις τάξεις και τα τμήματα, αλλά η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα αυτών που βρίσκονται μαζί του εκείνη τη στιγμή. Το να ξέρεις ποιος θα πει τί ποια στιγμή, να καταλαβαίνεις ποιος έγραψε το τάδε χαρτάκι ενώ όλη η τάξη σιωπεί, να ξέρεις από πού ξεκίνησε ο μαραθώνιος σαλιωμένων μπαλακίων από χαρτί ή ποιος οργάνωσε την Φρουτοσαλάτα. Ή πάλι να ξέρεις εξ' αρχής ποιος (δεν) θα αντιδράσει για την ημερομηνία ή την ύλη του διαγωνίσματος, ποιος (δεν) θα μιλήσει στην συνέλευση του τμήματος και ποιος θα διαφωνήσει μαζί του. Και φυσικά θα είσαι ο μοναδικός που θα ξέρεις με το όνομά του αυτόν που ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, ούτε συμμετέχει, που έχει από κανέναν μέχρι δύο φίλους από το ίδιο τμήμα για το διάλειμμα, που όλοι ρωτάνε "μα καλά, αυτός πάει στο σχολείο μας;", μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στον κατάλογο και υπάρχουν ακόμα οι καθηγητές με αλτσχάιμερ που επαναλαμβάνουν την ανακοίνωσή του κατά κόρον. Ή απλά επειδή μέσα στην τάξη υπάρχει, πιανει μια θέση, η οποία είναι φυσικά αμελητέα στον χώρο του προαυλίου.
Και φυσικά υπάρχουν τα ωραία στο σχολείο. Ένα χαρτάκι πήρε φωτιά την ώρα που η καθηγήτρια των Γαλλικών εξέφραζε ενθέρμως το εγκώμιόν της στους αρχαίους ημών προγόνους (αμελώντας ότι δεν έβγαζε μόνη της την ύλη και τα θέματα των εξετάσεων) και κατά συνέπεια άρχισε να ουρλιάζει σαν υστερική. Μια λάμπα, από αυτές τις ωραίες, τις μεγάλες φθορισμού, έπεσε κοντά στα πόδια δύο μαθητών που έπαιζαν ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι μέσα στην τάξη, το "νεκρό διάστημα" μετά το διάλειμμα και πριν την γυμναστική. Κάποιος τόλμησε να αντιμιλήσει στον σπαστικοβαρετό καθηγητή και η υπόλοιπη ώρα κύλησε ευχάριστα, με αμοιβαία μπινελικώματα και ποινολόγιο αφού χτυπήσει το κουδούνι. Ατελείωτες ώρες τεχνολογίας και θρησκευτικών με Όνομα Ζώο Πράγμα και Ποιος Πού Με ποιον Πότε Συμπέρασμα.
Και φτάνουμε στα τελειώματα. Η τελευταία ώρα. Η μισή τάξη κοιμάται, η άλλη μισή χασμουριέται.Οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Χαλαρότητα, και από τις δύο πλευρές. Ποιος νοιάζεται; Τέτοιες στιγμές κανείς δεν σκέφτεται το τώρα, σκέφτεται το μετά (την έξοδο, τις διακοπές, το ταξίδι, την εκδρομή, το φροντιστήριο).
Οι εξετάσεις; Δεν μετράνε. Γρήγορα περνούν. Όλοι ασχολούνται με αυτές, είτε αγχώνονται είτε όχι. Και φυσικά δεν υπάρχει πολύς χρόνος τριβής. Πηγαίνεις, μιλάς με τους υπόλοιπους λίγο για αυτό που θα γράψεις, γράφεις και φεύγεις. Δεν είσαι πλέον εκεί. Είτε είσαι με ορισμένους φίλους μετά είτε όχι, δεν νιώθεις ότι είσαι στο σχολείο.
Άρα στο σχολείο δεν δίνεις σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα σημεία που, είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, σου μένουν. Λογικό, αν αναλογιστείς τις ώρες που περνάς μέσα στον χώρο.
Φυσικά, το σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι! Και καταντά (;) την συναναστροφή πράγμα βολικό. Άλλο να υπάρχει καθορισμένος ρόλος ή τουλάχιστον όρια για τον καθένα, και άλλο να κληθείς εσύ να καθορίσεις τον/τα δικό/ά σου. Είσαι αναγκασμένος να είσαι εκεί, με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχεις περιθώριο επιλογής. Είναι εύκολο το σχολείο. Δίνει μια κάποια ασφάλεια, νομίζω, και εγώ, και η πρωταγωνίστριά μου, στην οποία για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να δώσω επαρκή ρόλο και προσωπικότητα. Γιατί η πρωταγωνίστριά μου είμαι εγώ. Ή τουλάχιστον ήμουν κάποτε. Αυτή αγαπούσε το σχολείο, το θεωρούσε ότι πιο σημαντικό έχει στην ζωή της. Και όλα αυτά; Γι' αυτούς που την έκαναν έστω και προσωρινά να γελάσει, γι' αυτούς που της έδωσαν, γι' αυτούς στους οποίους νόμιζε ότι είχε δώσει κάτι, γι' αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον που έτυχε να βρει εκεί. Κι εγώ το αγαπάω, τουλάχιστον ορισμένα σημεία του. Απλά, και λυπάμαι αν θα απογοητεύσω την κοπέλα στην οποία και θα αφιερώσω την ανάρτηση μιλώντας πάλι για μένα, ας πούμε ότι δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα στην ζωή μου, που δεν ήταν ούτε τότε, αλλά υπήρχε ζωή κάθε στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει, όχι  κάθε στιγμή. Έχω γίνει σκληρή και επιλεκτική.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Κατάλαβα πού θέλω/δεν θέλω να πω ναι, και πού το είπα. Και πού τελικά μού βγήκε σε καλό.

Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.




Eχεμ. :)







(Γκρρ, απαίσιο. Δεν βγήκε. Λυπάμαι που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει μια ξεχωριστή μέρα, καλά, ας μην γίνομαι μοιρολατρική, που δεν υπήρξε πρόσφατα κάτι πολλά υποσχόμενο σε σχέση με το σχολείο. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σου αφιερώσω αυτήν την αδέξια ανάρτηση, Άγγελε. Δεν ξέρω αν είχες κάποια προσδοκία ως προς την αίσθηση, αλλά μάλλον αδυνατώ να αναπαραγάγω κάτι που πλέον μού φαίνεται μακρινό σε τέτοια φάση. Ευχαριστώ για όλα και να είσαι καλά!)

Go tell the world I'm still around...

 Ποιος χρειάζεται εξηγήσεις; Η σκέψη, από μόνη της, είναι ο χειρότερος εχθρός."Εχθρός." Δεν χρειάζεται να την στηρίζω μεταφράζοντας κάθε έλλειψη σε ανάγκη, κατηγορώντας εμένα ή οποιονδήποτε για την ύπαρξή της. Αν δεν το καταλάβατε ακόμη, βρήκα υποκατάστατο: φεύγω. Και αποφάσισα να αφήσω πίσω μου όσο λιγότερη πικρία γίνεται: λίγο τα δωράκια, λίγο οι χάρες, λίγο οι επανορθώσεις της τελευταίας στιγμής που όμως υπήρξαν αισθητές... Κάτι κατάφερα -νομίζω. Φυσικά και δεν ήταν ολική η επαναφορά. Φυσικά και υπήρξε μια ηλεκτρισμένη κατάσταση στον αέρα ή δεν υπήρξε καθόλου κατάσταση σε άλλους τομείς. Η σκέψη, εξ' άλλου, οδηγεί σχεδόν πάντα σε αναβλητικότητα. "Εχθρός." Δεν αντιστάθηκα.
Πειράζει;
Τίποτα όμως δεν έχει σημασία τώρα. Και, θέλω να πιστεύω, δεν θα έχει για αρκετές εβδομάδες ακόμα. Φεύγω, έχω και εισιτήριο και βαλίτσα και όλα. "Διακοπές", πώς το λέτε οι κοινοί θνητοί... Πάω να βρω καινούριους ανθρώπους, καινούρια πράγματα, καινούριες πλευρές των παλιών. Έχω τα μάτια να τα δω, το ξέρω.

Α, επί τη ευκαιρία... Σού έχω πει ποτέ πόσο ευγνώμων σού είμαι; Όχι. Είσαι πολύ καλύτερος από μένα σε αυτό το θέμα. Ή ίσως να έχουμε τα ίδια χάλια, ποιος ξέρει... Μπορεί ούτε εσύ να μιλάς, μα κατάφερες κάτι πολύ σημαντικότερο με το βλέμμα και το χαμόγελό σου απ' ότι κατάφερα ποτέ με λόγια. Σήμερα κοίταξα τον ήλιο στα μάτια. Μετά από αρκετό καιρό. Και ένιωσα όμορφα. Σ'ευχαριστώ. Σ'ευχαριστώ. Θα μού λείψεις, φιλαράκι...

υ.γ. Αποφάσισα να μην σπάσω την παράδοση. Ο ήλιος (α λα Τόλκιν, πάντα) είναι γένους θηλυκού. Και το όνομά του δεν αρχίζει από Δέλτα.

Είναι... ζωή.

Ano sora mo iranai no ni...

Εγώ; Στάσιμη..; Χα!

Βλέπεις, ακούς, νιώθεις στο πετσί σου ότι οι άλλοι άνθρωποι ζουν πράγματα, προχωράνε, πονάνε, ρισκάρουν, πετυχαίνουν ή απογοητεύονται και φτου κι απ' την αρχή. Βλέπεις να βιώνουν εμπειρίες τις οποίες μόνο να φανταστείς μπορείς, προς το παρόν. Κι όμως, αναρωτιέσαι γιατί π.χ. σε συμπαθούν και δεν σε καλούν για καφέ ή κάτι παραπλήσιο, γιατί σου λένε ότι είσαι όμορφη και δεν έχεις ακόμα γκόμενο, γιατί σε επαινούν για την εξυπνάδα σου και κολλάς διαρκώς όταν είναι να μιλήσεις.
Ζηλεύεις τα πάντα και τους πάντες.
Αφού θέλεις να γνωρίζεις ό,τι γίνεται/κυκλοφορεί.
Να είσαι η καλύτερη σε ολα.
Να είσαι κορμάρα.
Να είσαι φίλη με όλους.
Να αρέσεις στο άλλο φύλο.
Να μπορείς να κάνεις μια αξιοπρεπή συζήτηση.

Ταυτόχρονα, θέλεις να παραμείνεις αυτή που είσαι, να μην αλλοτριωθεί ο χαρακτήρας σου. Και, φυσικά, να συνεχίσεις να κάνεις καλά αυτό που αγαπάς.

Απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις.

Το καλό είναι ότι έχεις αρχίσει τελευταία να μην νοιάζεσαι για ορισμένες ελλείψεις (άραγε;) που έχει η καθημερινότητά σου.

Αυτή είσαι. Η Άρτεμις, με τα πρωτερήματα, τις αδυναμίες, τον εξωτερικό και εσωτερικό σου κόσμο. Με την γοητεία σου, τις εμπειρίες σου, το μυαλό και την ψυχή σου.

Αυτή που δακρύζει, που γελάει, που νιώθει καμια φορά κενή, που νιώθει άλλες φορές τόσο πλήρης, που της αρκεί ένα χαμόγελο για να φτιάξει η μέρα της.
Αυτή που καμιά φορά αντιδράει ανεξήγητα, είτε γελώντας νευρικά, είτε πετώντας κάτι ανόητο, είτε σιωπώντας.
Αυτή που θέλει, που νομίζει ότι δεν προσπαθεί, που θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι.
Αυτή μωρέ... Δεν την ξέρεις ακόμα;

Από πού κι ως πού, λοιπόν, αυτό το περίπλοκο πλάσμα να μένει στάσιμο; Γιατί οι εμπειρίες των άλλων είναι πιο σημαντικές; Ακριβώς: δεν είναι! Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάθε στιγμή που ζούμε, είναι η καλύτερη δυνατή. H δική μας στιγμή! Και δεν υπάρχει άλλη. Αφού αυτές που ανήκουν στο παρελθόν έφυγαν, αυτές που πρόκειται να έρθουν, δεν είναι προκαθορισμένες. Τι άλλο να μένει εκτός από το "τώρα";

Μην γίνεσαι χαζή. Εντάξει, είπαμε, οι άλλοι βγαίνουν, κάνουν σχέσεις, αποστομώνουν κατά καιρούς.
Εσύ κάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό: υπάρχεις. Και όχι μόνο υπάρχεις... Έχεις και λόγο ύπαρξης, με τον οποίον έχεις συμβιβαστεί και, μάλιστα, τον απολαμβάνεις! Δεν νιώθεις πίεση από το σχετικό βάρος που σου προκαλεί η ευθύνη.
Απλά έτυχε να γεννηθείς δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε κάτι σημαντικό και περιμένει από σένα να το συνεχίσεις. Και το κάνεις οικειοθελώς.

"Και για όλα τα άλλα...υπάρχει χρόνος!"

Όχι μόνο υπάρχει χρόνος. Σκέψου το. Σε εμποδίζει κανείς να τα ζήσεις; Όχι. Και κοινωνική ζωή έχεις, και ερωτευμένη είσαι, και ικανοποιητικές επιδόσεις σε ό,τι κάνεις. Γιατί έχεις παράπονο ότι τάχα "μένεις στάσιμη"; Εσύ δεν είσαι που εξελίσσεσαι συνεχώς, που μαθαίνεις από όλους τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν; Που σε γοητεύουν και σε συγκινούν τόσο υπέροχα πλάσματα;

Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή. Είχα και έχω τους καλύτερους ανθρώπους που θα μπορούσα να έχω.

Μπορεί να ακουστεί βαριά κουβέντα... Μπορεί και να μην ισχύει...
Αλλά... νιώθω ευτυχισμένη. Πραγματικά.

Και κάτι ακόμα... Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σ' αγαπάω. Με όλη μου την καρδιά. Και η αγάπη υπερνικά όλα τα εμπόδια, βλακείες,  είναι ο δεσμός που ενώνει κάθετι ζωντανό και μη. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι τίποτα περίπλοκο... Είναι ΄τοσο απλός. Αρκεί να μάθεις να τον παρατηρείς. "Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους."



Δημοσίευση ανάρτησης.

Ζήσε την στιγμή;

Μια ζωή το ίδιο συμβαίνει.

Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος φαίνεται...
Όλοι θα έχουν το παραπονο ότι κάτι τους λείπει, κάτι δεν τους έγινε όπως θα ήθελαν, κάτι δεν έκαναν όπως, όσο, όποτε θα ήθελαν.
Κανείς δεν ζει το παρόν του. Και καλά κάνει, αφού αν στην παρούσα φάση είμασταν αυθόρμητοι δεν θα καταφέρναμε να οργανωθούμε, να βάλουμε στόχους για το μέλλον, να φροντίσουμε να εξελιχθούμε. Πολύ απλά γιατί το νόημα της φράσης "Ζήσε την στιγμή" είναι πιο περίπλοκο απ' ότι θα την ερμήνευε ο καθένας.

Μέχρι τώρα έχω ακούσει τέσσερις ελαφρώς διαφορετικές ερμηνείες:

1. Ζήσε την στιγμή. Ζήσε το τώρα, σαν να είναι η τελευταία σου στιγμή. Ζήσε στο έπακρο. Ζήσε εμπειρίες, κάνε πράγματα που σε κάνουν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Αδιαφόρησε για τις συνέπειες. Μην υπεραναλύεις τα πάντα... Ζήσε.

2. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα στην ζωή, πράγματα τα οποία συνήθως περνούν απαρατήρητα: η ανατολή, ο αέρας που σου χτυπάει το πρόσωπο, χρόνος με αγαπημένα πρόσωπα... Πολύ συχνά δεν ευχαριστιόμαστε αυτές τις μικρές χαρές της ζωής... Γι' αυτό, ζήσε την στιγμή. Ζήσε την στιγμή που θα νιώσεις ζεστασιά, ακόμα κι αν προέρχεται από κάτι συνηθισμένο, κάτι που θεωρείται δεδομένο. Ζήσε.

3. Ζήσε την στιγμή σου. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να την έχεις προσχεδιάσει... Πήγαινε όπου σε πάει το ρεύμα... Προχώρα. Πάντα μπροστά. Ποτέ πίσω. Προχώρα. Ζήσε.

4. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, αποδέξου το. Όσο άσχημο κι αν είναι, αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αν έχεις αποβάλλει οριστικά το Εγώ σου (γιατί αυτό είναι που νιώθει κάθε δυσφορία), θα μπορέσεις αν όχι να την απολαύσεις, να καταφέρεις να σε επηρεάσει ελάχιστα έως και μηδαμινά. Με αυτόν τον τρόπο, συνειδητά δηλαδή, μπορείς να ζεις κυριολεκτικά "την κάθε στιγμή", να μην σταματάς να απολαμβάνεις την ζωή, όποια τροπή κι αν παίρνει.


Το πρώτο είναι σαφώς παρορμητισμός και...βλακεία. Εντάξει να θέλεις να προκαλέσεις λίγο την τύχη σου, αλλά αν σκέφτεσαι διαρκώς έτσι, θα καταλήξεις πληγωμένος από όλες τις απόψεις, ανάλογα και την περίσταση...
Το δεύτερο...Οκ. Σαφώς βοηθάει. Αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι πλήρης ερμηνεία του όρου. Και δεν αρκεί, πιστεύω, παρ' όλο που είναι όντως η αρχή για να αρχίσεις να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Το τρίτο είναι πολύ γενικό και αόριστο... Και επίσης δύσκολο στην υλοποίηση και αποτελεί παρορμητική στάση, όπως και στην πρώτη περίπτωση.
Το τέταρτο... Δύσκολο. Πολύ δύσκολο να γίνει.


Τα τρία πρώτα αποτελούν ερμηνείες που δόθηκαν από συνομιλήκους μου κατόπιν συζήτησης. Το τέταρτο είναι λίγο δυσνόητο, προσπάθησα να δώσω μια κεντρική ιδέα μιας σύγχρονης φιλοσοφίας για την οποία διάβασα σε ένα βιβλίο.

Τώρα το τι πιστεύω εγώ... Αλήθεια, τι σημαίνει "ζήσε την στιγμή"; Δεν είμαι σίγουρη. Η άποψή μου αιωρείται κάπου ανάμεσα σε αυτές τις τέσσερις περιπτώσεις, έχουν στοιχεία διάφορα, τα οποία όμως μπορώ να αμφισβητήσω ανά πάσα στιγμή. Με άλλα λόγια: πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι απόλυτο. Δεν μπορείς να ελέγξεις τόσο εύκολα την διάθεσή σου, καλή ή κακή, κι όμως όλα εξαρτώνται από αυτήν...


Εσείς; Τι ερμηνεία θα δίνατε;

"Λυπάμαι."

-Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά...
-Αύριο θα λείπω...
-Κάτι έτυχε...
-Έχω δουλειά.


Δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες. Συνεχώς τις προβάλλεις. Άλλοτε είναι αληθείς, άλλοτε ψευδείς (ξεχνιέται το γεγονός που δεν ένιωθες καλά επειδή έλειπαν συγκεκριμένα άτομα από την παρέα και προφασίστηκες πονοκέφαλο για να μην πας τελικά να τους δεις;). Άλλοτε είναι όντως αληθείς, μα θα μπορούσες να τις αποφύγεις, αν είχες προνοήσει. Αν είχες νοιαστεί.
Μα και βέβαια... Η βαρεμάρα είναι πάντα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε επιθυμία. Προτιμάς π.χ. να καθίσεις στον υπολογιστή, το κρεβάτι σου, να μην κάνεις τίποτα, απ' το να δουλέψεις.

Λογικό. (;)

Δεν μπορώ. Μόνο αναπάντητες ερωτήσεις δημιουργούνται τελευταία. Αλήθεια, έχει νόημα να προβληματίζεσαι; Στο τέλος, είναι αμφίβολο ότι θα βρεις την λύση. Αντιθέτως, θα έλεγα, με το να σκέφτεσαι δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο απ' το να δημιουργεις κι άλλες απογοητεύσεις. Να πέσεις σε εκείνον τον καταραμένο φαύλο κύκλο, να κατηγορείς τον εαυτό σου αν δεν έχεις αυτοεκτίμηση, και όποιον βρεις εύκαιρο αν έχεις υπέρμετρο εγωισμό. Κάποιος πρέπει να φταίει, άλλωστε...

Η ουσία είναι ότι συνήθως όταν υπεραναλύεις τα πάντα βλέπεις κυρίως τα αρνητικά. Ή απλώς η σκέψη δεν σου επιτρέπει να χαρείς ορισμένες στιγμές. Τις αφήνεις να περάσουν από μπροστά σου ενώ εσύ ήσουν βυθισμένη σε συλλογισμούς...
Εντάξει να σκέφτεσαι. Ας πούμε.
Μην μιλάς όμως.
Το να προσπαθείς να αποφύγεις το γεγονός ότι αποδεικνύεσαι λάθος λέγοντας πράγματα που δεν στέκουν είναι άνανδρο. Ένδειξη ανωριμότητας, δειλίας καιξ ευθυνοφοβίας. Είναι κάτι που δεν το έκανες εσύ.

-Το έκανα. Και πολλές φορές μάλιστα. Μήπως είσαι εσύ αυτή που ξεχνάει...;
-...

Ισχύει... Το ότι θυμάμαι δεν σημαίνει πως δεν ξεχνάω. Επιλεκτικά τα κάνω όλα. Επιλεκτικά χαίρομαι, επιλεκτικά πονάω, επιλεκτικά αντιδράω, επιλεκτικά σωπαίνω.

Επιλεκτικά θυμάμαι...
Ισχύει.

Γιατί ξέχασα πως τον Πι τον ξεπέρασα (τόοοοτε) επειδή εμφανίστηκε ο θεατρίνος. Και μόνο γι' αυτό.
Γιατί ξέχασα πως την ώρα που ο διαμεσολαβητής μιλούσε με τον Δέλτα για μένα στην Θεσσαλονίκη, εγώ ανέλυα μαζί με την αξιαγάπητη πόσο όμορφα χέρια έχει ο Βήτα.
Γιατί ξέχασα πως μια μέρα μετά τον πολλά υποσχόμενο περίπατο με τον Βήτα έλεγα "Είναι ο μόνος άνθρωπος που με ενθάρρυνε πραγματικά να μιλήσω..." στο αεράκι, δυνατά, να το ακούσει και ο Δέλτα
Γιατί ξέχασα πως όταν "ο Παράξενος χάθηκε", μια από τις οχτώ μέρες γεμάτες ήλιο, είχα τον Μι να κάνω τα γλυκά μάτια.

Συμπέρασμα: είτε είμαι συνειδητά σχιζοφρενής, είτε είμαι κρυψίνος και έχω τόση ανασφάλεια που κρύβω όλο τον πραγματικό μου εαυτό από τον κόσμο. Γιατί αν είναι όντως αυτός ο πραγματικός μου εαυτός, είμαι παλιοχαρακτήρας.

Ξέρω να μιλάω. Δεδομένο. Μπορώ να δείξω ότι ένα γεγονός ή συναίσθημα είναι όσο σοβαρό θέλω. Ή όσο με συμφέρει. Μπορώ να το στηρίξω και μπορώ να πείσω τα άτομα που δεν έχουν τον απαραίτητο κυνισμό ή λέγειν. Μα πάντα θα γίνει κάτι που θα με βγάλει υποκρίτρια. Και κανείς δεν θα το θεωρήσει κακό... Μόνο εγώ. Γιατί εκτός απ' το ότι μπορώ να στηρίξω κάτι, αν το κάνω θα σημαίνει ότι το πιστεύω. Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή... Και για άλλη μια φορά θα σκεφτώ το ενδεχόμενο να είμαι κάποια άλλη. Κάποια νευρική που ξεσπάει μόνο σε όσους θεωρεί δεδομένους, εγωκεντρική που απλά κρατάει τα πάντα μέσα της, μεγαλομανής μα αναβλητική.

-Μοιάζετε εσείς οι δύο...

Όχι, όχι. Όχι! Δεν θέλω να μοιάζουμε... Δεν θέλω. Είναι πολύ καλύτερος από μένα... Αν ένιωθε κάτι θα το έλεγε. Αν τον ενοχλούσε κάτι, θα το εξηγούσε, με τρόπο βέβαια. Αν υπήρχε πρόβλημα θα έψαχνε την λύση. Έτσι είναι.

Μήπως έτσι ήταν; Και, μάλιστα, μέσα στο μυαλό σου;


-Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω.
-Θα το έλεγα και μπροστά της... Απλά δεν έτυχε...
-Είμαι γενικά πολύ κυνικός. Ειδικά με αυτά τα θέματα.
-One night stands. Και πολύ μου είναι!
-Ποιος είμαι!

Ποιος είσαι; Αυτός που καυχιέται, που περιαυτολογεί, που θέλει να βγει από πανω; Ή αυτός που ακούει, που μιλάει όμορφα για τους άλλους, που φέρεται σαν κύριος (gentleman. Με την όλη σημασία της λέξης.), που δέχεται να τον διορθώνεις, και που λέει ότι και να τον έβριζες δεν θα τον ένοιαζε;

Αυτός που δυσανασχετεί ή αυτός που... χαμογελάει;

Τα εννοούσες αυτά που είχες πει;
Εννοούσες εκείνη την συμπεριφορά, εκείνο το βλέμμα;
Εννοείς αυτό το χαμόγελο;
Τί να κρατήσω; Πες ΄μου, τί;

Όσο γι' αυτά που είχες πει, δεν ξέρω αν ήταν όντως αλήθεια ή τρόπος άμυνας (ω θεέ μου, τι σκέφτηκα πάλι...). Δεν μπορώ να ξέρω. Αφού δεν ήμουν καν μπροστά... Άλλος μου τα μετέφερε. Είπαμε, ήμουν απασχολημένη, μιλούσα για τα χέρια του Βήτα...

Ποιος είσαι;
Εγώ ποια είμαι;

So, going back to the start. (Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί)
Αναπάντητα ερωτήματα. (Αδέξιες Φιλοσοφίες)
Έλλειψη θέματος. (Πολύπτυχο)
Αναφορές στον Δέλτα. (D.)

Μήπως να ξαναπώ ότι δεν μου αρέσει το κείμενό μου, μπας και κερδίσω κανένα παραπάνω σχόλιο..; Καλή ιδέα! Σας προκαλώ λοιπόν, όπως είχα κάνει και στην άλλη ανάρτηση... Γιατί μόνο έτσι μπορώ να προκαλέσω συζητήσεις με κείμενά μου...







-ΛΥΠΑΜΑΙ. :/
-ΛΥΠΑΜΑΙ.

Λυπάμαι.


Δημοσίευση Ανάρτησης.-

Έμπνευση...σχεδόν.

Ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα τέλος. :Ρ
Αλήθεια, από πού πηγάζει;
Ας υποθέσουμε ότι κάθε ιδέα ή σκέψη δεν μπορεί να προέλθει εξ' ολοκλήρου απ' το μυαλό ενός ανθρώπου, μα αποτελεί συνδυασμούς άλλων λέξεων και σκέψεων που προέρχονται από τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες μας. Αυτα που διαβάζουμε και ακούμε μας ανοίγουν όντως τους ορίζοντες, μας δίνουν όντως κίνητρο να δημιουργήσουμε, ή μας περιορίζουν σε ένα ορισμένο πλαίσιο λεξιλογίου, θεματολογίας ή ακόμα και ιδεολογίας; Αυτά που έχει συνθέσει ένας ανθρώπινος νους που έτυχε να του βγουν σε χαρτί ή πληκτρολόγιο και έτυχε να αναγνωριστούν ή να ένουν την τύχη ή ακόμα και να προορίζονταν εξ' αρχής ώστε να δημοσιευτούν και να γίνουν προσβάσιμα και σε άλλους ανθρώπους, μας κάνουν καλύτερους "συγγραφείς"; Μας ανοίγουν τα φτερά;

Τι θέλω και μιλάω... Σαφώς και συμβαίνει αυτό.
Μόνο που για να συνθέσεις κάτι πραγματικά δικό σου πρέπει να έχεις διαβάσει πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και το μυαλό σου να είναι καθαρό από άμεσες αναμνήσεις αυτών.
Προσωπικά, αν μόλις έχω διαβάσει κάποιο κείμενο ή ποίημα και πάω να γράψω, μου έρχεται αυτό ή το θέμα του ή ο τρόπος που είναι γραμμένο και...κολλάω.
Αντιγράφω στην ουσία...
Και μετά...backspace...
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να γράψω μουσική. Μου έρχονται διαρκώς άλλες μελωδίες, άλλα θέματα, άλλοι αυτοσχεδιασμοί και σταματάω την προσπάθεια. Κλασικά, απογοητεύομαι που δεν μπορώ να φτιάξω κάτι δικό μου, να "γεννήσω" κάτι εξ' ολοκλήρου, να πρωτοτυπήσω. Και μετά μιλάω...


Αφήστε το. Είμαι χαμένη υπόθεση.
Κάτα τα άλλα, μέσα μου μπορώ να εξηγήσω τα πάντα εκτός απ' τις ανθρώπινες επιθυμίες. Ανικανοποίητοι, όλοι μας... Πάντα. Κανείς δεν θα είναι ποτέ πλήρης κατά βάθος. Μόνο αυτοί που δεν εκφράζουν συχνά τις επιθυμίες τους προς τα έξω μου δημιουργούν αυτήν την ψευδαίσθηση.
Και επειδή έχω μάθει από τον εαυτό μου κάποια πράγματα, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εγώ ή κάποιος να επιθυμεί κάτι.

-Μα, είναι φυσιολογικό!

Τώρα, το γιατί κάποιος να επιθυμεί κάτι σε κάποιον συγκεκριμένο βαθμό (=πολύυυυυυ μεγάλο) είναι πράγματι ανεξήγητη υπόθεση.

Θα ήθελα να διατυπώσω μια μου απορία. Όποιος βρει κάτι καλό ας μου απαντήσει: Δεν είναι πραγματικά άδικο να επιθυμείς κάτι τόσο, μα τόσο πολύ και να σου φαίνεται φυσική και (μάλλον) αμετάκλητη η επιθυμία αυτή και η τύχη/φύση/ύπαρξη να μην έχει προνοήσει ότι μπορεί να υπάρξει η πιθανότητα να το αποκτήσεις;



Και ναι, είμαι ολοκληρωτικά εκτός θέματος. Να πάρει. Πότε θα βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου; Θα γίνω άραγε αυτή που ήμουν; Πόσο πιο υπέροχος μπορεί να γίνεις, μου λες;

Όχι, δεν έχω άλλες ερωτήσεις. Καληνύχτα (και σε σένα, μαλάκα).






υ.γ. Βρέχει... Παντού...

Μια βόλτα

Κάτι παρόμοιο με όλα τα άλλα...

"Τι στο καλό θέλω τελικά; "Κάτι περισσότερο" απάντησα στον εαυτό μου. Είμαι άνθρωπος (ναι), έχω τις αδυναμίες μου (ναι), θέλω πράγματα που απλά δεν μπορώ να τα έχω (ναι), με συνεπαίρνουν πράγματα -ο ουρανός, τα σύννεφα, ο Ήλιος (ναι)- μόνο όταν τα έχω μπροστά μου, όταν μου σερβίρονται έτοιμα (ναι), δεν προσπαθώ σχεδόν καθόλου να χαρώ, να δώσω χρώμα στη ζωή μου (ναι), και όλα αυτά γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί έτσι είμαι. Γιατί δεν είμαι καθόλου καλύτερη από τους "αργόσχολους" τις "κατίνες" και τους "απελπισμένους"..."


Αυτό ξεκίνησα να γράφω πριν λίγες ώρες... Πραγματικά, αν δεν είχα τις δικές μου πεποιθήσεις κατά καιρούς δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου σε ορισμένες καταστάσεις. Λες και έγινα κάποια άλλη από το μεσημέρι στο βράδυ... Αυτό που μεσολάβησε και με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να αναπνεύσω και να ξεφύγω προσωρινά από την ρουτίνα της πλήξης, ήταν μια απλή βόλτα... Αναγκαστική, ο σκύλος δεν κάνει την ανάγκη του στην τουαλέτα...

Μου αρέσει το περπάτημα. Είναι απ' τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν κίνηση και με χαλαρώνουν. Βέβαια δεν μπορώ καθόλου τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια + το ότι δεν ξυπνάω πρωί τελευταία, μου μένει μόνο το βράδυ. Ξεκίνησα λοιπόν την κλασική μου διαδρομή. Προχωράω, με μέτριας ταχύτητας βήμα. Ποτέ δεν την βαρέθηκα αυτήν την διαδρομή... Με φέρνει έτσι ώστε να περνάω από όλα τα μέρη που έχω καθημερινές αναμνήσεις, κρατώντας βέβαια μια Α απόσταση από το επίμαχο σπίτι. ^_^ Και πάντα όταν περνάω από αυτά τα μέρη, σκέφτομαι. Όμορφα πράγματα... Χαμογελάω. Γελάω κατά περίσταση. Αλλά πάντα, πάντα θυμάμαι.
Έφτασα λοιπόν στην γνωστή οδό... Η Poisonous αυτήν την στιγμή ξέρει ποια εννοώ! Κανονικά δεν θα έστριβα εκεί, παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσα παρά να υποκύψω στην επιθυμία του σκύλου. Κοιτούσα από ψηλά το σπίτι και σιγά σιγά κατέβαινα... Ποτέ δεν κατάφερα να διακρίνω φως από εκείνη την γωνία.

Προχωρώντας συνάντησα δύο άλλους με σκυλιά, σκέφτηκα για αρκετά διαφορετικά μα συγγενή θέματα, γέλασα ίσως μία δυο φορές. Ένιωσα πιο ζωντανή απ' ότι συνήθως, η αλήθεια να λέγεται. Το αστείο είναι ότι ο ένας με τον σκύλο με κοίταξε με ένα βλέμμα άγριο, μα μίζερο συνάμα. Και σκέφτηκα, είναι δυνατόν ενας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος ώστε να φροντίζει ένα πλάσμα που του προσφέρει μόνο συντροφιά να φαίνεται τόσο δυστυχισμένος; Μα γιατί να ομαδοποιώ ακόμα και τους φιλόζωους... Δεν θα ήθελα να τον κρίνω. Απλώς απόρησα με την στάση του, που μπορεί να ήταν και της φαντασίας μου...

Είναι υπέροχο να φυσάει ο αέρας και να σου χαϊδεύει το πρόσωπο...

Σε κάποιο σημείο σκέφτηκα να περάσω από το δημοτικό (τους.) και να παρατείνω την βόλτα μου. Αλλά ο σκύλος μου ήταν υπερβολικά ανυπόμονος σήμερα... Όχι άλλες πηγές αναμνήσεων λοιπόν! Λίγο πριν φτάσω στον δρόμο που βρίσκεται το σπίτι μου, ένας μελαψός κύριος εκανε πέρα για να περάσω. "Ευχαριστώ!" του χαμογέλασα και είπα. "Παρακαλώ..." είπε όλο ευγνωμοσύνη... και συνέχισα τον δρόμο μου. Οι άνθρωποι δεν είναι το χρώμα τους, η καταγωγή τους ή το πορτοφόλι τους...


Εξομολόγηση: πρέπει να βγαίνω πιο συχνά έξω.

Πριν λίγο αποφάσισα να φύγω. Με κάλεσαν εξ' άλλου... Και μόνο χαρούμενους μπορώ να τους κάνω. Κρίμα που ένα κλειστό κινητό καθυστέρησε την υλοποίηση αυτής μου της απόφασης. Και κρίμα που τώρα είναι λίγο αργά για τηλέφωνα!

Αυτά λοιπόν. Καληνύχτα σε όλους. (:

Παιχνίδι με το φως..!

Περίεργο να με εμπνέει τέτοιος τίτλος...τέτοια ώρα. Το μόνο φως που έχω, είναι του λάπτοπ (το οποίο λειτουργεί...παράνομα) και κάτι ψιλά από το κλειστό πατζούρι. Κατά τα άλλα, γιατρέ μου, δεν βλέπω φως...

Κατ' αρχήν, πάλι δεν κοιμάμαι. Χωρίς λόγο. Μ' αρέσει που από αύριο θα ξεκινούσα σοβαρά το πρόγραμμα που έχω χέσει κυριολεκτικά εδώ και μισό μήνα... Λίγο τα ταξιδάκια, λίγο έλειπε ο μπαμπάς και ήμουν ελεύθερη να καίγομαι όπου και όποτε θέλω, λίγο η ζέστη, δεν μπήκα στην σειρά που ήθελα και θα έπρεπε. Τι θα δώσω για δίπλωμα του χρόνου, δεν ξέρω... Δάχτυλα δεν είναι γραμμένα, παρτιτούρες για το ένα κομμάτι δεν έχω (υποτίθεται ότι θα στέλνονταν ταχυδρομικά. Ο Godfather το κανόνισε.) και δεν κάνω καν συντήρηση τα περσινά, να είμαι τουλάχιστον σε φόρμα. Oh, great! Αντίθετα, κάθομαι και βλέπω anime, γράφω εδώ, παίζω Wii (καινούριο, τι να κάνουμε...) ή κάνω γενικά ό,τι μου καπνίσει εκτός απ' την δουλειά μου. Ούτε καν γυμναστική δεν άρχισα! Θα έρθουν τα μέσα Αυγούστου και θα τρέχω (μακάρι και κυριολεκτικά!). Μα πολύ περισσότερο, θα μετανιώνω για αυτές τις μέρες που παραδόθηκα στην "αμαρτία". (αμαρτάνω=αστοχώ. κολλάει.)

Συνεχίζοντας να ζω λοιπόν στην παράλογη ανεμελιά των ημερών, μέσα στην οποία για κάποιον λόγο με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και οι ανασφάλειές μου, έχω να δηλώσω ότι το σύνολο των αναρτήσεών μου είναι βαρύ και ασήκωτο.
Δεν πάει να γράφω ξεκούραστα και με απλό τρόπο (όπως μου είπαν)... Το θέμα όλων σχεδόν των κειμένων είναι σύνθετο, προσωπικό και "δύσκολο". Εγώ χαίρομαι που τα διαβάζω (ναι, με συγκεκριμένα πράγματα έχω ΤΕΡΑΣΤΙΟ ψώνιο) αλλά έχω πεπειστεί ότι σε ορισμένα πράγματα είμαι εξαίρεση!
Μπορεί να έχω παράπονο που έχω σχόλια μόνο απ' την Creep και την Poisonous... :Ρ Αλλά και να ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα το παραδεχόμουν ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σας. :3
Ω ναι, έχω εγωισμό... Και πολύ μεγάλο μάλιστα. Απλώς για να τον δει κάποιος, πρέπει να έχει δεθεί μαζί μου, να νιώθω απολύτως άνετα μαζί του και να μην νιώθω κάτι για αυτόν (ερωτικά πάντα). ;) Πρέπει να αποφασίσω αν θέλω να τον δείξω!


Παιχνίδι με το φως... Σαν τίτλος για πίνακα ζωγραφικής μου φαίνεται. Τουλάχιστον θα όφειλα κάτι πιο ποιητικό σε έναν τέτοιον τίτλο. Αλλά τι να κάνουμε... Τέτοια ώρα ή θα υπερλειτουργώ, ή θα υπολειτουργώ.

3:33! Ο_ο POISONOUUUUSSSSS!!!! HEEEELLPPPP!!!!

It's time to stop acting retarted like that. (and find my suimsuit trunks, συνεχίζει... :3)


Άλλη μια βραδιά άσκοπου ξενυχτιού. Δεν σκέφτομαι... Απλά γράφω...μπας και οδηγηθώ σε κάτι ενδιαφέρον. Μέχρι τώρα, απ' ότι είδατε, δεν βγήκε και τίποτα σπουδαίο!
Αλλά δεν έχω θέμα προς ανάπτυξη... Απλά αφήνω τις λεξούλες να γεννιούνται...
Έχω την εντύπωση ότι αυτή η ανάρτηση θα είναι ο ορισμός της Ετικέτας "Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί"! Τόσον παραλογισμό, ούτε μέσα στο κεφάλι μου! Τι να πω; Έχω τίποτα; Έχω... Αλλά θα σας αρέσει; Τι με νοιάζει; Keep going.

Έχει πλάκα που κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί τόοοσα θαυμαστικά... Δεν μιλάω για μένα φυσικά. Εγώ κάποτε τα απεχθανόμουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί... Αντικαθιστούν τα ιμότικονς σε πλειάδα περιπτώσεων. Και έχω σιχαθεί τα ιμότικονς, άσχετα αν τα χρησιμοποιώ καμιά φορά γιατί διαφορετικά ο λόγος μου μού φαίνεται ψυχρός και απότομος!

Θαυμαστικά λοιπόν... Σε κάθε μήνυμα υπήρχε θαυμαστικό! Εκτός από μία ερώτηση,και μία εξαίρεση, η οποία τέλειωσε με τελεία. (είχε όμως ιμότικον! τέλος πάντων, το μόνο που μου αρέσει πια πραγματικά, αυτό:

)

Έχει πλάκα... Κάποια πράγματα σου φαίνονται φυσικά από την μία, η λογική σου λέει ότι έτσι είναι, παρ' όλα αυτά δεν θες να τα δεχτείς. Συνήθως η λογική είναι η ισχύουσα εκδοχή... Έλα όμως που αυτήν την φορά νίκησε η καρδιά! Μήπως η φωνή της λογικής ήταν αυτήν την φορά "οι άλλοι"; Μήπως τελικά ξέρεις καλύτερα ορισμένα πράγματα από "τους άλλους"; Γι' αυτό και άρχισες να πιστεύεις ότι "ο φίλος θα ζητήσει την άποψη του φίλου του για κάποιο θέμα, θα την ακούσει, θα την σκεφτεί, αλλά στο τέλος θα πράξει όπως του υπαγορεύει η καρδιά του". Δεν είναι απαραίτητο να παίρνουμε αποφάσεις σύμφωνα με την άποψη και τις πεποιθήσεις του άλλου, όσο και να τον εκτιμάμε/σεβόμαστε/θαυμάζουμε. Ούτε φυσικά και να επιβάλλουμε την δική μας άποψη στον άλλον, ακόμα κι αν αυτός την ζητήσει.
Αυτό το τελευταίο έχω την εντύπωση ότι δεν το τηρώ πάντα. Είμαι λίγο επίμονη στο να αλλάξω κάποια πράγματα στους άλλους, κυρίως σε όσους πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να δουν τον εγωισμό μου (γιατί στους υπόλοιπους... αφήστε το!).


"Χαλάρωσε, δεν χρειάζεται όλα να σημαίνουν κάτι!" Τώρα αυτό ήταν σπόντα ή δεν ήταν; Θέλεις σίγουρα να με πείσεις ότι όλα τα υπόλοιπα δεν ήταν. Οπότε, είναι σπόντα η οποία ακυρώνει το γεγονός ότι είναι σπόντα!
Πωπω, λατρεύω τα συμπεράσματά μου ώρες ώρες... Ειδικά όταν φαίνονται κάπως αστεία, αλλά ισχύουν.

Κάτι όμως που δεν λατρεύω είναι που γράφω συνέχεια για μένα. Μα, I can't help it! Θέλω να γράψω για κάτι μόνο όταν το γνωρίζω σε -έστω και λίγο- βάθος. Γι' αυτό μπορώ να γράψω μόνο για τρία πράγματα: για μένα, για την μουσική μου και για το One Piece, ή για κάποιο anime ή ταινία που έχω κάτσει πραγματικά να δω. Από βιβλία, δεν έχει τίποτα τελευταία... Τον Κόσμο της Σοφίας δεν τέλειωσα ποτέ, Τόλκιν δεν με βλέπω να ξαναπιάνω (τουλάχιστον φέτος), τον Μαύρο Πύργο δεν θυμάμαι καν πού τον άφησα, για κάτι άλλο δεν έχω βρει κάτι που να με προσελκύσει πραγματικά να το αγοράσω και να μην αγοράσω κάτι άλλο... Βασικά αυτά. Το διάβασμα, όσο με έλκυε όταν ήμουν 6-7-8 (ε, μα, γιατί είχα απότομη διανοητική ανάπτυξη;) τόσο με απωθεί τώρα. Βα.ριέ.μαι. Και λυπάμαι, ειλικρινά, γι' αυτό.

Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται. (Keep going.)
Τα μάτια μου θα κλείσουν όπου να ναι. (Keep going.)
Δεν ξέρω αν είχε κανένα νόημα αυτό που έκανα, παρ' όλα αυτά όσοι με λέγατε λογική θα με απομυθοποιήσετε κάπως,... 
Όχι ότι με πειράζει... Αντίθετα το επιδιώκω. (Keep going.)
Παρ' όλα αυτά έχω την εντύπωση ότι κάτι πάει στραβά κάθε φορά που απομυθοποιούμαι... Ή μήπως πάει καλά με τον τρόπο του;
Εσύ, αναρωτιέσαι... Δεν είχες κατασταλλάξει σε αυτές σου τις απόψεις;
Μπορεί και να φταίει η ώρα.
Keep going.
Zzz...

Unfortunately... (for you)

Ήλιος.

Ζωοδότης. Άπιαστος. Υπέροχος ή ανυπόφορος. Όσο κι αν προσπαθήσεις να του κρυφτείς, δεν θα τα καταφέρεις... Παρά μόνο όταν η γη θα έχει πραγματοποιήσει μισή περιστροφή γύρω απ' τον εαυτό της, κρύβοντάς σε προσωρινά.

Μα γιατί αναφέρομαι σε αυτήν του την έννοια; Γιατί όταν γράφω να γίνομαι τόσο ορθολογίστρια, ενώ με λένε ρομαντική;

Αυτήν την στιγμή δεν τον βλέπω. Τον κρύβουν τα σύννεφα... Μα τον νιώθω... Νιώθω την ζέστη. Και γι' αυτό, φυσικά, ξέρω ότι υπάρχει. Μα είναι μακριά. Πολύ μακριά. Ή όχι και τόσο; Αφού ποτέ δεν είχα την ικανότητα να υπολογίζω αποστάσεις.
Το μυαλό μου κολλάει. Φταίει η ζέστη; Ή το άλλο αποτέλεσμα που δημιουργεί στον οργανισμό μου ο Ήλιος; Για ποιον Ήλιο θέλω να μιλήσω; Μάλλον δεν θέλω να μιλήσω. Μια ακόμα νοητή επαφή μπορεί να με κάψει ακόμα περισσότερο. Να πάρει η ευχή, το καλοκαίρι είναι η εποχή που ο ένας ήλιος μου την δίνει, και ο άλλος Ήλιος δεν είναι κάπου τριγύρω...
...Εξκιουζ μι; Τι στο καλό θέλεις να κάνεις; Θέλεις πάλι να ακυρώσεις τον εαυτό σου, να αποδείξεις στην άλλη ότι όχι, δεν είσαι καλά αν δεν είναι κοντά σου; Θέλεις τόσο πολύ να το κάνεις;
Κάνε ό,τι νομίζεις. Συνέχισε, αν σε παίρνει. Εγώ δεν θα σε σταματήσω αυτήν την φορά... Βγαλ' το, αν γίνεται, και μην το ξαναφέρεις στην επιφάνεια. Δεν θέλω να σε βλέπω έτσι... Δεν σου πηγαίνει.

Εσύ, ευσυγκίνητο πλάσμα, εσύ ευθύνεσαι για την κατάστασή σου. Θέλεις τόσο πολύ να τον δεις... Θέλεις να του χαμογελάσεις, να του πιάσεις το χέρι αν γίνεται, να κλέψεις απ' αυτόν μια έξυπνη ατάκα ή κάποιο αστείο, ή ακόμα κι ένα περίεργο βλέμμα. Δεν σε νοιάζει τι θα είναι... Αρκεί να είναι απ' αυτόν.
Θυμάσαι. Θυμάσαι συνεχώς. Το παραμικρό είναι δυνατό να σε κάνει να σκεφτείς κάτι που θα έχει σχέση με αυτόν. Και τότε είναι που χαμογελάς. Όταν η εικόνα του στο μυαλό σου είναι τόσο καθαρή που νιώθεις ότι τον βλέπεις μπροστά σου. Όταν η ανάμνηση της φωνής του είναι τόσο ακριβής που νιώθεις ότι είναι λίγα μέτρα πιο πέρα. Όταν η φαντασία σου και το υποσυνείδητό σου δουλεύουν τόσο έντονα, που ακόμα κι αν ονειρεύεσαι, νιώθεις το άγγιγμά του, την ανάσα του, το φιλί του. Τότε είναι που χαμογελάς. Ολόκληρό σου το είναι χαμογελάει. Νιώθεις τι έχει οριστεί μέσα σου ως ευτυχία, απ' τις λίγες εμπειρίες που έχεις αποκτήσει στην σύντομη θητεία σου σε αυτόν τον κόσμο. Νιώθεις πιο ζωντανή από κάθε άλλη στιγμή.

Θέλεις να ζεις διαρκώς τέτοιες στιγμές. Θέλεις να μην σου προκαλείται καθόλου πόνος, να μην νιώθεις σαν εθισμένη σε κάποιο ναρκωτικό που δεν έχει πάρει την δόση της καιρό. Όχι ότι ξέρεις πώς είναι... Μόνο να το φανταστείς μπορείς.
Τα καταφέρνεις πια. Έχεις βρει μια εμφανώς ιδανική ισορροπία. Χαίρεσαι, δεν λυπάσαι όταν τον σκέφτεσαι.
Το πρόβλημα είναι όταν δεν μπορεί να σου έρθει τίποτα στο μυαλό που να έχει σχέση με αυτόν και να μπορεί να σε κάνει χαρούμενη.
Η διάθεσή σου εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τους εσωτερικούς..και το αντίστροφο. Δεν ξέρεις από πού έχει γίνει η αρχή. Είναι άλλος ένας φαύλος κύκλος.
Όταν είσαι κοντά του, αυτός είναι αρκετός για να σε κάνει να μην σκέφτεσαι τα προβλήματά σου. Όταν όμως έχεις πολύ καιρό να τον δεις, να επικοινωνήσεις μαζί του, να γίνει χειροπιαστός στο μυαλό σου, κάτι παθαίνεις. Τρελαίνεσαι. Γίνεσαι ευερέθιστη και νευρική. Ενοχλείσαι με το παραμικρό.
Αλλά και πάλι, αυτό εξαρτάται από την μέρα... Άλλοτε είναι ξάστερη, άλλοτε σύννεφα καλύπτουν περιστασιακά τον Ήλιο.

Πράγματι, έχω αρκετό καιρό να δω την Ανατολή... Παρ' όλο που βρέθηκα σε ένα μέρος που είναι πραγματικά μαγευτική, δεν άρπαξα την ευκαιρία. Τώρα, θα δω... Ελπίζω να μου έρθει στο νου την κατάλληλη στιγμή, να τύχει να ξυπνήσω νωρίς...
Στο ίδιο μέρος είχε γίνει, έναν χρόνο, περίπου, πριν.
"ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!" θυμάσαι;

Ωραίες μέρες... Μακρινές. Ή όχι και τόσο. Δεν είμαι καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις...
See ya...

Is it a new dawn?

10.7.2010


«Love... What a puzzling word.» Υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί; Που να ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την πλήρη σημασία αυτού του συνόλου αισθημάτων και καταστάσεων και ότι δεν τον έχει προβληματίσει ποτέ, αν έχει έρθει σε επαφή με αυτό; Υπάρχει η πεποίθηση, ας πούμε προκατάληψη, ότι όποτε ένα –συνήθως- κορίτσι, -πάλι συνήθως- γύρω στα 14-15 έχει κάποιο πρόβλημα, αυτό θα είναι ερωτικής φύσεως ή κάτι παρεμφερές…
Μήπως, εν μέρει πάντα, ισχύει;
Θυμηθείτε, ή προσπαθήστε να πιάσετε τον εαυτό σας σε μια τέτοια φάση (εκτός κι αν ανήκετε στην όχι και τόσο μικρή ομάδα των ατόμων που θα το αρνηθούν, είτε ρεαλιστικά είτε όχι. :3 Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Δεν δίνετε/δίνατε υπερβολική, μα υπερβολική σημασία στην κατάστασή σας; Δεν γυρίζει/γύριζε όλος σας ο κόσμος γύρω από αυτό; Δεν ήταν το πιο σημαντικό, το πιο μεγάλο, το κορυφαίο γεγονός της καθημερινότητάς σας, κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό, μόνο και μόνο επειδή απλά έσπαγε την μονοτονία της;
Για να μην πάω πολύ μακριά γενικεύοντας τα πάντα χωρίς να γνωρίζω, θα μιλήσω –και καλό θα ήταν να το συνηθίσετε από δω και στο εξής- για τον εαυτό μου. Ενώ ζω μια μάλλον ασυνήθιστη ζωή, έχω πράγματα που με γεμίζουν, με ζωντανεύουν και με κάνουν δημιουργική, θεωρώ τον έρωτα ως, αν όχι το σημαντικότερο, ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, απ’ τα καλύτερα που μου έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί; Μάλλον το ότι είναι κάτι πανέμορφο και υπέροχο είναι κοινώς αποδεκτό (τουλάχιστον για όσους είναι στο ίδιο «στρατόπεδο απόψεων» με μένα), και για ακόμη μια φορά προβληματίζομαι άσκοπα…

Απλά αναρωτιόμουν… Πέρασα σχεδόν μια εβδομάδα ατελείωτης ανεμελιάς όσον αφορά τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν τυραννιόμουν με περίπλοκους συλλογισμούς. Τα προβλήματά μου ήταν μικρά, ασήμαντα, καθημερινά. Ήταν ακόμη ο έρωτας ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου; Δεν ακύρωσα τον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή; Δικαιολογούμαι με την ιδέα ότι δεν είναι δυνατόν να με απασχολεί κάτι 24/7 και ότι είναι φυσικό να το ξεχνάω καμιά φορά, εκτός βέβαια αν δω κάποιο σχετικό όνειρο ή αν απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι αν δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του;

Γι’ αυτόν τον λόγο σταμάτησα να πολυμιλάω –κυρίως στον εαυτό μου- για την σημασία που έχει για μένα… Δεν έχει κανένα νόημα. Παλιά μιλούσα… Μιλούσα πολύ. Και σκεφτόμουν. Κυρίως αυτό.
Τώρα τα πράγματα έγιναν πιο απλά. Πιο βαθιά. Οι λέξεις, οι σκέψεις, κατέληξαν περιττές. Αποδείχθηκε αυτό και στην πράξη… Είναι άραγε τυχαίο ότι δεν βασανίζομαι πλέον; Μου λέτε να ξεκολλήσω. Μα σας το είπα. Παλιά ήμουν δυστυχισμένη. Τώρα, όχι!



Δεν θα βγάλω κανένα συμπέρασμα για το σε τι πρόκειται να εξελιχθώ εγώ ή η ζωή μου. Μπορεί να γίνω εύστοχη, μπορεί να πέσω εντελώς έξω… Στο μόνο που ωφελεί αυτή η καταγραφή των τωρινών μου συναισθημάτων είναι να τα δω αργότερα και να καταλάβω γιατί έγινα αυτό που έγινα. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι δεν πρόκειται να μετανιώσω για τίποτα. Τουλάχιστον όχι πια. Αφού, τι στο καλό, θα έχουν συμβεί, θα είναι δικά μου, θα είναι μέσα στη ζωή μου, θα είναι αληθινά…

And I’m feeling…gooooood………