Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Απεύθυνση:

Στο χτες.

 Σ' ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι. Αλλά σε έχω ξεχάσει.
Τα πρόσωπα; Τις φωνές; Τις στιγμές; Μόνο να τα αναπαραγάγω μπορώ. Ό,τι υπάρχει μέσα μου θα μείνει εκεί. Ό,τι επρόκειτο να εξελιχθεί, δεν το έκανε. Ό,τι δημιουργούσε προβλήματα δεν είναι παρά μια αμυχή στην σχεδόν ανέγγιχτη ψυχή μου. Δεν είσαι πια εδώ. Και εγώ δεν είμαι εκεί. Δεν ενοχλείται κανείς πλέον απ' το τίποτα...





I told myself that you were right for me.


I don't wanna live that way,
reading into every word you say...


You can get addicted to a certain kind of sadness.


-----------------------------------------------------------------------------

Στο σήμερα.

 Τί λες όταν οι λέξεις σου φαίνοντα περιττές;Όταν το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι ότι ξέρεις τί θέλεις εκείνη τη στιγμή;
Οι λέξεις βγαίνουν αυτόματα. Δεν υπάρχει σχέδιο. Όλα βγαίνουν αυθόρμητα, πηγάζουν από μέσα σου. Δεν χρειάζεται σχέδιο.
Να έχεις βρει κάτι να αγαπήσεις, κάτι που να μην σε αναγκάζει να προσποιηθείς. Και να έχεις την τύχη να νιώσεις ότι στην πορεία κι αυτό θα σε αγαπήσει. Να ξέρεις ότι οι κόσμοι σας είναι παράλληλοι, τεμνόμενοι και περιπλεκόμενοι μαζί. Να μην σε ενοχλεί τίποτα πλέον και να έχεις και πάλι αυτό το σφίξιμο που καιρό τώρα είχε εξαφανιστεί. Να χαμογελάς με το ίδιο πράγμα τέσσερις, πέντε, έξι, φτου και βγαίνω φορές και να συγκινείσαι. Να θυμάσαι κάτι που μοιάζει κοντινό αλλά να ξέρεις ότι έπεται συνέχεια
Ναι, αυτό ήθελες τόσον καιρό. Αυτό σου έλειπε. Και ό,τι και να γίνει στο τέλος δεν θα είναι το ίδιο. Ce moment n'est pas le même. Και το ξέρεις.











I don't know you. But I want you.
All the more for that.


Games that never amount to more than they're meant will play themselves out.


We've still got time.






-----------------------------------------------------------------------------






Στο αύριο.


Περίμενε γιατί έρχομαι.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα.






Και το σώμα θυμάται. Και αδυνατεί να ξεχάσει. Γιατί όταν η πραγματικότητα βρισκόταν μες στο όνειρο, το ξύπνημα ήταν η πικρή επιστροφή. Τώρα που στην πραγματικότητα εισχώρησε ένα τόσο δα όνειρο, μπορεί και να τρέμεις να κοιμηθείς, μήπως και ξυπνησεις.
Και αν αποδειχθεί ότι το όνειρο ήταν πραγματι όνειρο, ποια η διαφορά του αν συνέβη ή όχι; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πράγματι έγινε κάτι τέτοιο; Ότι ήταν αυτό που θέλεις τόσο να ήταν και ελπίζεις ότι ήταν; 
Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που αποφάσισες να ανοίξεις τα μάτια σου ενώ ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου. Γιατί έλεγες στον εαυτό σου να πάψει επιτέλους να ελπίζει.
Και το σώμα θυμάται. Από την αϋπνία και την επιθυμία. Από το ξενύχτι και την λαχτάρα. Από το ποτό και τον πόθο. Έγινε τόσο σύντομα, τόσο γρήγορα, χωρίς προειδοποίηση. Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: Έγινε πράγματι;
Και φοβάσαι να το πιστέψεις. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν όνειρο. Και εύχεσαι να ήταν όνειρο, κάτι που το μυαλό έφτιαξε. Κι ας μην έχει διαφορά. Γιατί το σώμα θυμάται, το άγγιγμα, την ανάσα. Τον ήχο της βαθιάς φωνής, την εικόνα του γλυκού προσώπου, την οσμή των τσιγάρων. "Και τα άστρα να κλαίνε στην απουσία σου απόψε..." Όχι. Δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Γιατί αν το παρελθόν απομακρυνθεί περισσότερο θα είναι πάλι αργά για πισογυρίσματα...


Και το σώμα θυμάται. Ήταν πρωί. Αλλά ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανατείλει. Κρίμα. Θα ήταν ίσως πιο όμορφα... Εικονικά...
Ναι, ήταν ήδη όμορφα. Πολύ όμορφα.