Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Ο Παράξενος, ο χαρταετός και οκτώ μέρες γεμάτες ήλιο

"Κάτω απ' το ροζ πέπλο κρυβόταν μια φλόγα. Μια φλόγα αναμμένη σε ένα κερί που ήταν στηριγμένο σε ένα μεταλλικό κηροπήγιο, κρεμασμένο σε μια βάση. Το κηροπήγιο έκαιγε. Έκαιγε τόσο πολύ που δεν μπορούσες να το πιάσεις με γυμνά χέρια... Πήρα λοιπόν προστασία. Έβγαλα το κηροπήγιο απ' την βάση του και προσεκτικά και ήσυχα αφαίρεσα το ροζ πέπλο με τις καρδούλες. Μπροστά μου στεκόταν η φλόγα. Η φλόγα των συναισθημάτων μου. Μια μόνο φλόγα σαν όλες τις άλλες, που υπάρχουν και εξαφανίζονται διαρκώς. Ήταν φυσιολογική, όπως ακριβώς την θυμάμαι: κίτρινη από πάνω. Μπλε από κάτω. Στην μέση, μαύρη, κατάμαυρη απ' το καμμένο φυτίλι. Η κορυφή του μόνο, πορτοκαλιά, σαν πύρινο κεφάλι από κάποιο φίδι.Ένα φίδι που κατέτρωγε τον ίδιο του τον εαυτό."Αυτό το κηροπήγιο λοιπόν θέλησα να βάλω πίσω στην βάση του. Δύσκολο... Έπρεπε να το γείρω τόσο πολύ ώστε η φλόγα να κινδυνεύει να σβήσει, απ' το ήδη λιωμένο κερί. Προσπάθησα. Απέτυχα... Σκέφτηκα να μετακινήσω την βάση. Μα τι βάση είναι αν δεν διατηρείται σταθερή; Δημιούργησα την ψευδαίσθηση ότι την κούνησα. Μα αυτή ακίνητη, ακλόνητη, καταντάει την προσπάθειά μου μάταιο κόπο, διχάζοντας την γνώμη μου. Ήταν άραγε καλύτερα με το ροζ πέπλο, κι ας μην μπορούσα να δω την φλόγα; Είχε σίγουρα νόημα να προσπαθήσω να μπω πιο βαθιά, να γνωρίσω εμένα, τα αισθήματά μου, αυτόν; Ή το τίμημα της αστάθειας ήταν υπερβολικά βαρύ;
"Συνέχισα με τον πρώτο τρόπο μα... το κηροπήγιο έπεσε. Το κερί αναποδογύρισε στιγμιαία, η φλόγα όμως δεν έσβησε. Απλά, η ζωή της μίκρυνε. το μισό απ' το κερί που της χάριζε μακροζωία, χύθηκε, λερώνοντας  την προστασία μου και τον γύρω χώρο. Λυπάμαι. Μετανιώνω. Νιώθω απροστάτευτη. Αλλά υπάρχει κάτι που με κρατάει ζωντανή. Το κουτί της Πανδώρας άφησε μια τελευταία ελπίδα. Η φλόγα υπήρχε ακόμα. Γι' αυτό και μένω εκεί. Το κερί στο δάπεδο. Το κηροπήγιο, πεσμένο κι αυτό. Παίρνει θερμότητα απ' την φλόγα. Η βάση; Στην αρχική της θέση. Κοιτάζει μια το κερί, μια εμένα, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω. Χλευάζει, χαίρεται, λυπάται; Το πιο πιθανό είναι να μην κοιτάζει τελικά. Αυτή να 'ναι καλά...
"Έμεινα μόνη. Με την φλόγα. Την κοιτάζω. Υπόσχομαι, ότι θα την παρακολουθήσω μέχρι να σβήσει από μόνη της. Φοβάμαι μήπως την σβήσουν οι αναστεναγμοί μου, μήπως τα δάκρυά μου την πάρουν μακριά... Το μόνο ικανοποιητικό -τάχα;- καταλάθος σβήσιμό της θα είναι , για μένα, όταν σβήσει εξ' αιτίας ενός μόνο ψίθυρου, μιας μόνο λέξης. Να 'ναι το όνομά του; Όχι. είναι υπερβολικά ιδανικό για να σβήσει οτιδήποτε. Δεν του αρμόζει. Να 'ναι "Γύρνα"; Το σβήσιμο της φλόγας δεν θα τον βέρει πίσω. Και δεν θα ήθελες να τελειώσει και με άλλες επιθυμίες που δεν έχουν βάση...
Να' ναι "Σ' αγαπώ";
Μα, είναι δυνατόν το Σ' αγαπώ να σβήσει μια αγάπη;

"Νομίζω ότι βρήκα ποια λέξη ταιριάζει.
"Παράξενε..."

"Λίγο πριν η φλόγα εξαφανιστεί, μια λέξη την πάγωσε. Δεν την άφησε να ολοκληρώσει την ύπαρξή της. Το μαύρο φίδι αναζοπυρώθηκε, λίγο πριν αρχίσει να ζαρώνει. Να ξεψυχάει.

-Και μετά;
-Σκοτάδι.
Μα όχι απόλυτο... Το μαύρο, το κενό της σιωπής στον νου μου φώτισε ένας στίχος.

-Θα πω ο Παράξενος πως χάθηκε. Κι έφυγε, οριστικά."


Κάτι που γράφτηκε λίγο καιρό πριν, κάτι που προορίστηκε να δημοσιευτεί μόνο σε τέτοια περίσταση...
Και είναι αλήθεια. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν, κατά το ήμισυ μπροστά στα μάτια μου και κατά το ήμισυ μέσα στο μυαλό μου. Κάτι καθαρά συμβολικό, το οποίο ίσως να αδυνατήσετε να καταλάβετε αν δεν με γνωρίζετε έστω και λίγο.

Το αποκορύφωμα αυτών των στιγμών ήταν όταν κοίταξα το ταβάνι να δω το φωτεινό αποτύπωμα του πεσμένου κηροπηγίου. Και σχημάτιζε έναν χαρταετό.
Τυχαίο; Μπορεί!

Άργησα να βγάλω συμπέρασμα για το αν έσβησε η φλόγα ή όχι. Δεν θα μπορούσα να το ξέρω, αν δεν έβλεπα τον Ήλιο μπροστά μου, αν δεν σιγουρευόμουν ότι εξαρτώμαι ακόμα απ' την ζεστασιά του. Ήμουν λοιπόν, έξω απ' την λέσχη. Γύρισα σπίτι, γιατί είχα ξεχάσει κάτι... Κάτι για το οποίο με είχε πάρει τηλέφωνο την προηγούμενη, και το θεωρούσα απολύτως σημαντικό. Γυρνάω λοιπόν εκεί που περίμεναν όλοι. Δεν τον έψαξα. Αυτό το θεώρησα ένα θετικό βήμα. Πήγα λοιπόν στο σακίδιό μου να βάλω τα πράγματα μέσα... Και τότε εμφανίστηκε. Το φως της ανατολής του φώτιζε το πρόσωπο. Ήταν σκυμμένος στην δουλειά του, δεν με κοίταξε, δεν χαμογελούσε, αλλά μπορούσα να δω στα μάτια του όλο του το μεγαλείο. Παρ' όλα αυτά, δεν κάθισα για αρκετή ώρα. Μια στιγμή ήταν αρκετή ώστε να με κάνει να χαμογελάσω. Όλο το πρωί είχα μια υπέροχη διάθεση... Θα περνούσα οκτώ μέρες μαζί του. Περνάνε οι ώρες, φτάνουμε στον προορισμό μας... Κάθε τόσο πετούσε τα αστεία και τα έξυπνα σχόλια που τον διέκριναν και με έκαναν να τον λατρεύω. Σε κάθε του λόγο χαμογελούσα. Και δεν με πείραζε... Κάθε φορά που αποφάσιζα να αλλάξω την γνώμη μου γι' αυτόν τα κατάφερνα, μετά επαναφερόμουν, αλλά περνούσα σε άλλο επίπεδο. Άλλαζα, σταδιακά. Και πάντα προς το καλύτερο.
Ένιωθα πολύ τυχερή που είμαι αυτή που είμαι, γιατί αν έχω καταφέρει κάτι, είναι να τον κάνω να καταλάβει ότι μπορεί να υπολογίζει σε μένα. Και ότι θα τον καταλάβω. Έχω επίσης την εντύπωση ότι θεωρεί πως μιλάμε την ίδια γλώσσα... Αφού κάθε φορά που θεωρεί ανεξήγητη την συμπεριφορά κάποιου, απευθύνεται σε μένα!
Περνάει μια μέρα... Ήταν προορισμένη μια συναυλία το βράδυ. Περνούσα υπέροχα... Είμασταν μαζί, παρ' ότι λίγοι απ' την παρέα. Δάκρυσα. Αυτό που το προκάλεσε ήταν η πιο όμορφη εικόνα που είχα δει τα τελευταία χρόνια. Ήταν αγκαλιά. Ήταν οι τρεις τους αγκαλιά, πιασμένοι από τους ώμους, να κουνιούνται στον ρυθμό ελληνικών ροκ κομματιών. Και τότε το κατάλαβα.
Δεν ήμουν εξαρτημένη πλέον.

Οι επόμενες εφτά μέρες κύλησαν ομαλά. Ναι μεν τον δικαιολογούσα όποτε φερόταν εγωκεντρικά και αυταρχικά, αλλά κάτι διαφορετικό συνέβαινε μέσα μου.
Συνέχιζε να μου αρέσει. Τον θεωρώ ακόμα όμορφο.
Συνέχιζε να με γοητεύει. Η ζωή του με εμπνέει ακόμα από μία άποψη.
Σαφώς και συνεχίζω να τον αγαπώ. Δεν θα σταματούσα να αγαπάω έναν άνθρωπο.

Απλά. Κατάλαβα ότι πολύ περισσότερο από αυτόν τον ίδιο, αγαπώ κάτι άλλο. Κάτι δυνατότερο από αυτόν. Κάτι σημαντικότερο από αυτόν. Κάτι στο οποίο είναι κι αυτός μέσα.

Τι είναι αυτό; That's a secret! ;)




Μπορεί να το τραγούδησα για σένα. Μόνο για σένα. Εννοούσα κάθε στίχο που άλλαξα. Μα θεωρώ ότι ήταν η τελευταία φορά. Δεν το λέω για κακό. Και είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνούσες μαζί μου, αν είχες καταλάβει τότε. :) Γι' αυτό...





Καλό ταξίδι, Ήλιε
Παράξενε.

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Αφιερώσεις!

Θα ήθελα να αφιερώσω κάποια τραγουδάκια σε αυτούς που με διαβάζουν, τώρα που είναι ακόμα λίγοι και προλαβαίνω!!!

Στην Poisonous:
 

Hope you like it!

Στην Dreamgirl:
 

Από ένα anime που βλέπω... ^_^

Στον Λευτέρη:
 

Όταν λέω ότι λατρεύω αυτό το κομμάτι, το λατρεύω! Είδα Χατζηδάκη κάπου στο φατσοβιβλίο και το συνέδεσα. χεχε. :Ρ

Στην Creep:


Δυστυχώς δεν βρήκα βίντεο με τους στίχους και δεν αξίζει χωρίς αυτούς. Βασικά, παρλάτα είναι... Σημείωση: μπορεί να μην αναφέρεται στον τρόπο ζωής του καθενός, αλλά άκουσέ το ΟΛΟ. Ξέρω τι λέω!

Στον Merlin:
 

Nομίζω ότι σου πηγαίνει!

Στην katerinaki:


:)

Στην Gianna D.:


Το άκουσα πρόσφατα... Ελπίζω να σου αρέσει! 


Στην Anlin the Sunray:


Ας έρθει και η δική σου ανατολή, μικρή ηλιαχτίδα!

Στον (άφαντο) Σίμο:
Πολύ αγαπημένο... Μα πολύ!

Και τέλος, στην Σελήνη (που παρ' επιπτώντος δεν έχω καταλάβει ακόμα ποια είναι!):

  




Καλησπέρα σε όλους! 

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Why dreaming on?

Δεν θα πω τίποτα σήμερα... Απλά θα μοιραστώ ένα τραγούδι που ίσως να έρχεται σε αντίθεση με τα αισθήματά μου... Αλλά μου αρέσει πολύ.
Ίσως μια ερώτηση: πώς γίνεται την περίοδο που αποφάσισα να σταματήσω να τον σκέφτομαι, να τον βλέπω κάθε μέρα στον ύπνο μου;

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μια βόλτα

Κάτι παρόμοιο με όλα τα άλλα...

"Τι στο καλό θέλω τελικά; "Κάτι περισσότερο" απάντησα στον εαυτό μου. Είμαι άνθρωπος (ναι), έχω τις αδυναμίες μου (ναι), θέλω πράγματα που απλά δεν μπορώ να τα έχω (ναι), με συνεπαίρνουν πράγματα -ο ουρανός, τα σύννεφα, ο Ήλιος (ναι)- μόνο όταν τα έχω μπροστά μου, όταν μου σερβίρονται έτοιμα (ναι), δεν προσπαθώ σχεδόν καθόλου να χαρώ, να δώσω χρώμα στη ζωή μου (ναι), και όλα αυτά γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί έτσι είμαι. Γιατί δεν είμαι καθόλου καλύτερη από τους "αργόσχολους" τις "κατίνες" και τους "απελπισμένους"..."


Αυτό ξεκίνησα να γράφω πριν λίγες ώρες... Πραγματικά, αν δεν είχα τις δικές μου πεποιθήσεις κατά καιρούς δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου σε ορισμένες καταστάσεις. Λες και έγινα κάποια άλλη από το μεσημέρι στο βράδυ... Αυτό που μεσολάβησε και με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να αναπνεύσω και να ξεφύγω προσωρινά από την ρουτίνα της πλήξης, ήταν μια απλή βόλτα... Αναγκαστική, ο σκύλος δεν κάνει την ανάγκη του στην τουαλέτα...

Μου αρέσει το περπάτημα. Είναι απ' τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν κίνηση και με χαλαρώνουν. Βέβαια δεν μπορώ καθόλου τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια + το ότι δεν ξυπνάω πρωί τελευταία, μου μένει μόνο το βράδυ. Ξεκίνησα λοιπόν την κλασική μου διαδρομή. Προχωράω, με μέτριας ταχύτητας βήμα. Ποτέ δεν την βαρέθηκα αυτήν την διαδρομή... Με φέρνει έτσι ώστε να περνάω από όλα τα μέρη που έχω καθημερινές αναμνήσεις, κρατώντας βέβαια μια Α απόσταση από το επίμαχο σπίτι. ^_^ Και πάντα όταν περνάω από αυτά τα μέρη, σκέφτομαι. Όμορφα πράγματα... Χαμογελάω. Γελάω κατά περίσταση. Αλλά πάντα, πάντα θυμάμαι.
Έφτασα λοιπόν στην γνωστή οδό... Η Poisonous αυτήν την στιγμή ξέρει ποια εννοώ! Κανονικά δεν θα έστριβα εκεί, παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσα παρά να υποκύψω στην επιθυμία του σκύλου. Κοιτούσα από ψηλά το σπίτι και σιγά σιγά κατέβαινα... Ποτέ δεν κατάφερα να διακρίνω φως από εκείνη την γωνία.

Προχωρώντας συνάντησα δύο άλλους με σκυλιά, σκέφτηκα για αρκετά διαφορετικά μα συγγενή θέματα, γέλασα ίσως μία δυο φορές. Ένιωσα πιο ζωντανή απ' ότι συνήθως, η αλήθεια να λέγεται. Το αστείο είναι ότι ο ένας με τον σκύλο με κοίταξε με ένα βλέμμα άγριο, μα μίζερο συνάμα. Και σκέφτηκα, είναι δυνατόν ενας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος ώστε να φροντίζει ένα πλάσμα που του προσφέρει μόνο συντροφιά να φαίνεται τόσο δυστυχισμένος; Μα γιατί να ομαδοποιώ ακόμα και τους φιλόζωους... Δεν θα ήθελα να τον κρίνω. Απλώς απόρησα με την στάση του, που μπορεί να ήταν και της φαντασίας μου...

Είναι υπέροχο να φυσάει ο αέρας και να σου χαϊδεύει το πρόσωπο...

Σε κάποιο σημείο σκέφτηκα να περάσω από το δημοτικό (τους.) και να παρατείνω την βόλτα μου. Αλλά ο σκύλος μου ήταν υπερβολικά ανυπόμονος σήμερα... Όχι άλλες πηγές αναμνήσεων λοιπόν! Λίγο πριν φτάσω στον δρόμο που βρίσκεται το σπίτι μου, ένας μελαψός κύριος εκανε πέρα για να περάσω. "Ευχαριστώ!" του χαμογέλασα και είπα. "Παρακαλώ..." είπε όλο ευγνωμοσύνη... και συνέχισα τον δρόμο μου. Οι άνθρωποι δεν είναι το χρώμα τους, η καταγωγή τους ή το πορτοφόλι τους...


Εξομολόγηση: πρέπει να βγαίνω πιο συχνά έξω.

Πριν λίγο αποφάσισα να φύγω. Με κάλεσαν εξ' άλλου... Και μόνο χαρούμενους μπορώ να τους κάνω. Κρίμα που ένα κλειστό κινητό καθυστέρησε την υλοποίηση αυτής μου της απόφασης. Και κρίμα που τώρα είναι λίγο αργά για τηλέφωνα!

Αυτά λοιπόν. Καληνύχτα σε όλους. (: