Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Μια ακόμη βόλτα

Κι εκεί που έλεγα ότι θα φτάσω σε επίπεδο να μετανιώνω την κάθε μέρα που αφήνω να περάσει, βγήκα έξω και ήρθαν τα υπόλοιπα στην επιφάνεια.

Δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό φέτος. Να έχω να βγω απ' το σπίτι μέρες ολόκληρες και να σπάω τον κανόνα με μια μεγάλη (σχετικά) βόλτα. Μόνη μου.

Περπατάω, λοιπόν... Βλέπω τον κόσμο. Χα. Σιγά το πράγμα. Λες και κάνω κάτι αξιοσημείωτο... Έχει πλάκα ώρες ώρες να τους παρατηρείς, μα μέχρι εκεί. Η φαντασία δεν αρκεί πάντοτε, εξ' άλλου... Ίσως αυτό το "χόμπι" να με βοηθάει να αντιληφθώ πόσοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω τους οποίους θα μπορούσα να ξέρω. Αυτό.

Γιατί ήρθα από εδώ; Α, ναι... Αφού μέχρι πριν λίγο είχα τον ρόλο του συνοδού. Ήθελα δικαιολογία για να  αλλάξω τα δεδομένα... Oh well. Τώρα και πάλι μόνη. Μέσα μου αποφάσισα ότι θα πάω μέχρι εκεί, λίγες στιγμές μόνο πριν, άρα θα το κάνω. Δεν υπάρχει λογος να μην το κάνω. Ναι.... Δεν είναι τίποτα... Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να έρθουν λίγες αναμνήσεις... Δεν τον συνάντησες ποτέ, άρα δεν θα τον συναντήσεις και ποτέ. Εξ' άλλου, τέτοια ώρα... Μην σκέφτεσαι, γαμώτο!

Έφτασα. Χαχα... Θυμάμαι αυτά που σκεφτόμουν στην προηγούμενη βόλτα. Ακριβώς τα ίδια. Και όλα όσα δεν ανέφερα εδώ μέσα. Τι παιχνίδια μού παίζει το μυαλό μου πάλι... Κοιτάζω προς το φως. Κάποιος στέκεται εκεί πέρα. Ακίνητος. Ποιος είναι; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία. Κοιτάζει κι αυτός προς το μέρος μου; Όχι; Δεν μπορώ να καταλάβω... Ίσως να έχω την ψευδαίσθηση αυτή επειδή είναι ακίνητος. Προφανώς, αυτό θα συμβαίνει... Ανεβαίνουμε λοιπόν... Έπιασα τον εαυτό μου να σιγοσφυρίζει το "Πουλί της Φωτιάς" του Στραβίνσκι...

Ο σκύλος μου μέ τραβάει... Ήθελε να παρατείνουμε την βόλτα. Προς την κατηφόρα εκείνη, όπως και την άλλη φορά. Σήμερα όμως δεν θα του έκανα το χατήρι... "Εντάξει, μικρέ, εντάξει, κι εγώ θα είχα λόγο να πάμε προς τα κάτω, αλλά δεν το κάνω..." Πφφφ, έχω λόγο... Μόνο να μιλάω ξέρω... Μόνο να επαναπαύομαι, μόνο...


=)
ΑΝΤΕΧΩ
ΑΚΟΜΑ


Σε είχα ξεχάσει εσένα...


Λοιπόν... Let's move on, shall we?

Έχει πλάκα που τέτοια ώρα στην γειτονιά μου το μόνο που μπορεί καποιος να δει είναι ζευγαράκια... Δεν κάνω πλάκα. Το να δεις παρέες ή φίλους καταντάει εξαίρεση, αν κάτσεις να τα μετρήσεις.

Και εκείνη την στιγμή που το σκέφτομαι, ένας επίδοξος Δον Ζουάν βγάζει το μπουφάν του επιδεικτικά και το φοράει στους ώμους της κοπέλας του, να μην κρυώνει.

-Πόσο αηδιαστικά συνηθισμένο.
-Δεν μπορώ. Θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ λίγη (οπωσδήποτε) γαμηστερή παροδικότητα. Θέλω κι εγώ!

Μετά απ' αυτό, λίγο κενό. Λίγο κενό μέχρι την πόρτα... Μέχρι το κλειδί, μέχρι την κλειδαρότρυπα, μέχρι την σκάλα. Και μέχρι το πληκτρολόγιο. Έτσι είναι, γιατί έτσι πάει...



Καληνύχτα, υποθέτω;

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Delete.

Νέα ανάρτηση. Enter. Enter.

Με έχεις θυμ(backspace)
Σου γράφ(backspace)
Ξέρεις εγώ(backspace)

Αρκετά. Ναι, έχω θυμώσει. Δεν είμαι σίγουρη γιατί... Σε θεωρούσα δεδομένη. Σε αντιμετώπιζα εκ του ασφαλούς. Ήσουν κάτι σταθερό, ένα ψεύτικο "λιμάνι". Δεν ξέρω γιατί σε διάλεξα έτσι... Δεν ξέρω. Ίσως πάλι έδωσα υπερβολική σημασία... Ίσως πάλι δέθηκα με ένα ψέμα. Ίσως  πάλι δεν έλαβα υπ' όψιν μου την στάση του άλλου. Ίσως πάλι τράφηκα με αυταπάτες.

Είναι άδικο.

Πες μου, υπήρξαν και στιγμές τις οποίες δεν υποκρινόσουν... Σωστά; Κάνω πάλι λάθος;
Δεν θέλω να το δεχτώ αυτό. Δεν γίνεται εξ' αρχής να ήταν όλα ψεύτικα. Γιατί το ισχυρίζεσαι;

Είμαι μικρή. Είμαι υπερβολική ΤΟ ΞΕΡΩ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ. Απλώς, είχα την εντύπωση -ή μάλλον καλύτερα την ελπίδα- ότι εσύ, πάνω απ' όλους, θα ήσουν σε θέση να με δικαιολογήσεις. Φαντάζομαι την απάντησή σου... "Πόσο ακόμα;" Εμ, αν συσσορευόταν κάτι εδώ και καιρό, δεν μπορούσες να το συνειδητοποιήσεις; Δεν μπορούσες να μιλήσεις, για μία φορά;


Εμ βέβαια... Τώρα βρήκες τον δρόμο σου, δεν με χρειάζεσαι. Ήμουν για τα δύσκολα, ή μάλλον τα τότε δύσκολα, υποθέτω. Ξέρεις, νομίζω ότι σε προτιμούσα όταν υπέφερες... Ίσως γιατί ένιωθα ότι με είχες ανάγκη. Ω ναι. Το ήξερες ότι πάντα σε ζήλευα. Είχες ό,τι δεν είχα εγώ. Κι όμως, σε θεωρούσα κατώτερη. Πάντα. Γι' αυτό έκανα παρέα μαζί σου... Και παράλληλα ζήλευα. Γιατί εξ' άλλου μια λιγότερο έξυπνη, λιγότερο ευγενική, λιγότερο δεκτική να είχε αποδοχές, ειδικά αυτές τις οποίες δεν είχα ποτέ εγώ; Ναι. Ήσουν απλά ένα εγωιστικό καπρίτσιο. Γι' αυτό ήμουν μαζί σου, γιατί γέμιζες το δικό μου κενό. Το δικό μου, τεράστιο κενό.

Αφού αν ίσχυε κάτι άλλο, τώρα δεν θα ήμουν έτσι. Θα προσπαθούσα να σε δικαιολογήσω, να δείξω ανωτερότητα, να καταλάβω τι έκανα ΕΓΩ λάθος και να προσπαθήσω να το διορθώσω. Ε, όχι.
Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ. Δεν θέλω να έχω σχέσεις μαζί σου. Δύο ξένες. Δεν θα δακρύσω πια για σένα. Δεν σε χρειάζομαι.



Παπαριές. Αν ίσχυε, δεν θα έγραφα αυτό το κείμενο. Indifferent, remember?



Αεράκι. Εύστοχο ψευδώνυμο. Πέτα, φύγε, εξαφανίσου. Μακριά από μας.
Ή μάλλον, φεύγω εγώ.
Φεύγω. Το ξέρω ότι δεν θα σου λείψω... Εσύ είσαι το γνωστό αναίσθητο, απαθές, αδιάφορο πλάσμα. Μια ζωντανή καταστροφή, έτσι θες να λες. Είσαι ξεχωριστή. Έτσι θες να πιστεύεις. Κι εγώ το ίδιο... Μόνο που εσύ βρήκες κάτι με το οποίο να ταυτιστείς... Τα κατάφερες, βολεύτηκες. Εγώ περιμένω ακόμα τους βαρβάρους. Ε και; Πάλι για μένα κατάντησα να γράφω... Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα. Μην με ρωτάτε, σας λέω...

-Φάε μοναξιά.
-Δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει!

ναι, δεν με νοιάζει.
Τουλάχιστον εγώ παραδέχομαι την κενότητά μου.
-Eίστε σίγουροι ότι θέλετε να διαγράψετε...
Ναι, είμαι.






Η καθημερινότης είναι αποκρουστική.
Delete.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Διάλογοι (Μέρος 3ο)

-Τι γίνεται;
-Δεν ξέρω.
-...
-Α! Ίσως,...
-Όχι, όχι, σταμάτα. Δεν θέλω άλλη ανάλυση. Αρκετά.
-Εσύ ρώτησες.
-...
-Τι έγινε; Από πότε κάνεις πίσω;
-Ξέρεις από πότε.
-Χμμ, όλο δικαιολογίες είσαι.
-Χμμ, όλο ότι παρουσιάζω συνεχώς δικαιολογίες λες.
-Έτσι, έτσι... Αυτή είσαι... Αντίκρουσέ με. Απόρριψέ με. Διώξε με. Πάτα με κάτω.
-Εγώ πλήττομαι από αυτό και το ξέρεις.
-Εσύ το ξέρεις;
-Σε βαρέθηκα. Όλο ερωτήσεις. Αρκετά είπα... αρκετά!
-Χμμ, τι έπαθες πάλι; Καιρό είχα να σε δω έτσι... Κάτι γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες.
-Όλα μαζί...
-Δράμα.
-Ευχαριστώ για την συμπαράσταση... Λίγος έλεγχος δεν θα έβλαπτε.
-Εσύ πράττεις, εγώ σκέφτομαι.
-Δεν μπορώ να σε ορίσω.
-Θα 'πρεπε;
-Θα με διευκόλυνε... Δεν είσαι η φωνή της λογικής μου, δεν είσαι ο ορθολογιστικός εαυτός μου. Δεν είσαι εσύ. Δεν υπάρχεις.
-Υπάρχω όσο υπάρχεις κι εσύ... Τα 'χουμε πει αυτά νομίζω...
-Και γιατί τέτοια απόκλιση; Και πάντα η ίδια;
-Ξέρω γω... Ίσως να γίνεται ασυνείδητα ο διαχωρισμός.
-Μπράβο μπράβο... Και τώρα τι έγινε;
-Ώστε κι εσύ ξέρεις να κάνεις ερωτήσεις... Εσύ άρχισες, εξ' άλλου, όπως πάντα.
-Σκάσε.
-Όχι σήμερα...
-Οκέι... Λοιπόν, διαννοούμενη, τι έχεις να μας πεις για σήμερα;
-Ότι αν έκανες μια σωστή εκτίμηση, αυτή ήταν ότι μοιάζετε.
-Ωωωω, πάλι εκεί, πάλι εκεί... Αντί να προσηλωθείς σε αυτό που θέλουμε, μας εγκλωβίζεις σε αυτό που θέλουμε περισσότερο.
-1ον: Εσύ κινείς τα νήματα. Εσύ μου βάζεις το "πεδίο ορισμού" των σκέψεων. 2ον: Ξαναδιάβασε την πρότασή σου.
-Την ξαναδιάβασα... Ε και;
-Λογική δεν σου φαίνεται;
-Νόμιζα ότι εσύ ήσουν αυτή που σκέφτεται.
-Σταμάτα.
-Τι;
-Να ρίχνεις ευθύνες.
-Άνθρωπος είμαι.
-Δικαιολογίες... Δικαιολογίες. Δικαιολογίες!
-Δεν θυμάσαι την Κ.Π.Κ.;
-Ναι, θυμάμαι. Από πότε μιλάς με παραβολές;
-Δεν αποδείχτηκε ότι τελικά όλοι μου οι "απλοϊκοί και γενικευτικοί" κατ' εσέ συλλογισμοί είναι ανθρωπίνως αποδεχτοί και μάλιστα επικροτέοι;
-Μήπως για το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο μέσος όρος...;
-Πάω πάσο. Α ναι, ξέχασα, εμείς είμαστε ξεχωριστές, μοναδικές, υπέροχες και αξίζουμε τα πάντα!
-Μάθε πρώτα να είσαι ειρωνική στους έξω και μετά πουλμούρ σε μένα.
-Ωπα... ρίξαμε το επίπεδο;
-Τέλος.
-Έτσι. Εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης.
-Πράγματι, φέρεσαι διαρκώς εριστικά.
-Όλο κάτι με προκαλεί.
-Α και πού σαι; Χρόνια πολλά...
-...Πραγματικά το πιστεύεις αυτό που λες;
-Έτσι δεν λέμε συνήθως σε επετείους και τα συναφή;
-Ναι, όταν το "Χρόνια πολλά" αποσκοπεί σε κάτι. Τώρα το αντίθετο δεν υποτίθεται ότι θέλουμε;
-Χμμ, πράγματι. Μα δεν γιορτάζεις την μέρα που πραγματικά άρχισε -διότι δεν την θυμάσαι.
-Ναι... Ισχύει. Γιορτάζω...
-...
-Δυσκολεύομαι να πάρω θέση στο συγκεκριμένο θέμα...
-Κι όμως, εσύ μίλησες έτσι.
-Κι εσύ με οδήγησες.
-Ένοχη.
-Κι εγώ. Ένοχη.
-Συμφωνήσαμε ή είναι ιδέα μου;
-Καλή αρχή...
-Καλή συνέχεια, εύχομαι.
-Έτσι, νομίζω πως ταιριάζει καλύτερα απ' το Χρόνια πολλά!
-Τα βρήκαμε;
-Έτσι φαίνεται!
-Θες όμως χειροπιαστά πράγματα.
-Καλά καλά, φεύγω! Φεύγω!!!
-Στο καλό να πας. Και καλά μυαλά.
-Εσύ;
-Μα γίνεται να με αποχωριστείς ποτέ, γλυκιά μου;
-Και να γινόταν, νομίζω πως δεν θα το 'κανα... Τώρα που το σκέφτομαι,... Καλή είσαι μωρέ...
-Κάνουμε προόδους. Άντε. Δρόμο τώρα.
-Δρόμο... Δρόμου...
-Τα κατάφερες πάλι.-