Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Το λακωνίζειν...

...οφείλεται -στην προκειμένη περίπτωση- στην έλλειψη χρόνου και όρεξης!


Σήμερα γύρισαν δύο άνθρωποι στη ζωή μου. Και ήμουν χαρούμενη.

Τέλος.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Anar...ωτιέμαι. [και Διάλογοι (Μέρος 2ο)]

Κι ενώ με πονάει το κεφάλι μου για ανεξήγητους λόγους, αναρωτιέμαι. Γιατί να με κυνηγάει ακόμα;

Αυτόν τον μήνα ήρθα σε επαφή με το παρελθόν μου περισσότερες απ' το προσδόκιμο φορές. Ένα παράδειγμα... Χτες ήμουν έξω με δύο φίλες μου απ' το δημοτικό και άλλες δυο κοπέλες. Είχαμε πιάσει συζήτηση για τα ερωτικά (ένας θεός να τα κάνει) που είχαμε μικρές... "Εγώ τα είχα φτιάξει με τον έναν, άρεσα στον άλλον, τσακωνόμουν με τον τρίτο..."
Εκείνη τη στιγμή προσπαθούσα να θυμηθώ τι "επιτεύγματα" είχα στο ιστορικό μου...
Χμμ, κενό. Εάν εξαιρέσεις το πρώτο μου μακροχρόνιο κόλλημα, τον τότε και τώρα καλύτερό μου φίλο που δεν το έχει μάθει και ίσως να μην χρειάζεται να το μάθει ποτέ.
Μα τίποτα χειροπιαστό.

-Ρε κορίτσια,... Εγώ στο δημοτικό ήμουν άσχημη;
-Όχι!, ομόφωνα με διέψευσαν.
Κι όμως. Η φωνή εκείνου μού έλεγε πιο πολλά... "Είσαι κακάσχημη." Έτσι είχε βγει απ' το στόμα του. Χωρίς αιτία και εξήγηση. Χωρίς προηγούμενο. Έτσι απλά, το είπε...
Παρ' όλα αυτά, έκανα πως αποδέχτηκα αυτό που είπαν και συνέχισα την συζήτηση...
-Τότε γιατί δεν συνέβη τίποτα με εμένα;
-Ίσως να ήσουν αρκετά σοβαρή...
-Χμμ... Και τώρα; Μου λέτε ότι μοιάζω απρόσιτη;
-Όχι, απρόσιτη δεν είσαι... Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει και κανένας σοβαρός άντρας στην τάξη μας.
-Ωραία... Δηλαδή θα πρέπει να περιμένω να μού έρθει αυτός που και θα ταιριάξουμε, και θα υπάρξει χημεία, και θα βρισκόμαστε σε παρόμοια φάση, έχοντας παρόμοιες επιδιώξεις, και θα συγχρονιστούμε καλά; Δηλαδή θα πρέπει να το παλέψω τόσο πολύ; Δεν μπορώ να κάνω κι εγώ την βλακεία της μίας εβδομάδας που έχουν κάνει λίγο πολύ όλες;

Όταν δεν έχεις κάτι το αποζητάς, δεδομένο. Απλώς δεν νιώθω τόσο ξεχωριστή για να μην έχω αυτό το λίγο που είχαν κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι. Κάθε φορά που θέλω να νιώθω ξεχωριστή, οι συνθήκες θα μού αποδείξουν το αντίθετο. Όχι, δεν θέλω να γίνω ένα με την μάζα. Δεν θέλω να γίνω αυτό που δεν πρόκειται να γίνω ποτέ, "η γατούλα", δεν θέλω να αλλάξω κάτι πάνω μου. Απλά, δεν είναι χαζομάρα να πρέπει να είσαι κάτι τέτοιο για να ελκύεις τους άντρες; Ή τουλάχιστον για να το εκδηλώνουν; Τόση αμηχανία προκαλεί η σοβαρότητα και η φιλική συμπεριφορά; Μήπως δεν πρόκειται να με δουν ως γυναίκα, πολύ απλά γιατί θέλω να τους έχω φίλους μου πριν γίνει κάτι άλλο; Είναι κακό να θέλω να γνωρίσω έναν άνθρωπο πριν του την πέσω (όχι ότι θα το έκανα στην παρούσα φάση, αλλά τέλος πάντων); Δεν γίνονται γνωριμίες σε άλλα μέρη εκτός απ' τα κλαμπάκια, στα οποία ποτέ δεν κατάφερα να διασκεδάσω όσο κι αν προσπάθησα;




Ζητάω πολλά, ίσως... Όταν ρώτησα τον πιο κοντινό μου άνθρωπο γιατί δεν ένιωθα ότι ταίριαζα με κανέναν στο δημοτικό, αυτή ήταν η απάντησή του:

-Γιατί ήσουν ίσως ένα βήμα πιο μπροστά απ' τους άλλους... Σκεφτόσουν πάντα πιο πολύ, ήθελες πράγματα τα οποία παραπέμπουν σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες. Δεν κατάφερες να δεθείς με κανέναν, πολύ απλά γιατί δεν κατάφεραν να σε καταλάβουν. Με τον καιρό όμως βρήκες την θέση σου... Μπήκες στην ηλικία και στο περιβάλλον που σού ταίριαζε... Δεν θυμάμαι να καλούσες ποτέ φίλους τότε. Και κάτι το οποίο θαύμασα πραγματικά σε σένα, ήταν που αρνήθηκες να πας στο γυμνάσιο που πήγαν όλοι. Όταν μού το ανακοίνωσες, είδα στα μάτια σου έναν άνθρωπο ο οποίος ήξερε τι ήθελε. Ήθελε μια αλλαγή. Και δεν έκανες λάθος... Ξαφνικά στην πρώτη γυμνασίου, γέμισε το σπίτι φίλους σου. Και εσύ το ζήτησες. Νομίζεις ότι είναι τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...

Πφφ... Δεν ήθελα να φτάσω εκεί. Μα όταν Anarωτιέμαι θα κάνω ερωτήσεις και οι ερωτήσεις θα φέρουν παραλληλισμούς (και παραλογισμούς). Καιρό είχα να αφήσω το πληκτρολόγιο να με οδηγήσει, αντί να συμβεί το αντίθετο...

Οπότε, keep going.

Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω. Δεν έχω ιδέα. Ξέρω όμως αυτό που είμαι τώρα, ανεξαρτήτως αν αρκεί ή όχι. "Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Όχι, δεν είναι αλήθεια. Επιθυμώ και κάτι άλλο... Και τελευταία περισσότερο απ' ότι κάποτε. Κάθε μέρα και ειδικά αν το μάθημα δεν μού προκαλεί κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να αποφύγω να κοιτάξω μπροστά. Έστω κι αν είναι το πίσω μέρος του κεφαλιού του... ο λαιμός του... η πλάτη του... (Δεν πάω πιο κάτω.)
-Θέλω να τον αγκαλιάσω. Να τον αγγίζω διαρκώς. Και κάθε φορά που μού δίνεται η ευκαιρία να το κάνω μερικά, αντί να το εκμεταλλευτώ, κωλώνω.
-Γιατί;
-Γιατί δεν υπάρχει οικειότητα.
-Γιατί δεν την φτιάχνεις;
-Γιατί δεν εξαρτάται μόνο από μένα.
-Μπα;
-Ναι, τι;
-Δηλαδή μού λες ότι όταν το κάνουν όλες οι άλλες τούς έχει δώσει άδεια.
-Ε και; Νιώθει καλά με αυτό;
-Σε νοιάζει;
-Φυσικά!
-Γιατί;
-Λογικό δεν είναι; Είμαι ο τύπος που εξαναγκάζει;
-Αφού αδυνατείς να εμπνεύσεις και να πεισεις, τι μένει;
-...Να τα παρατήσω.
-Δεν σε βλέπω να το κάνεις. Λοιπόν, γιατί δεν πατάς λίγο πόδι; Γιατί δεν επιβάλλεσαι λίγο;
-Αρνούμαι να γίνω κάτι που παρεκλίνει από το δικό μου είναι.
-Εσύ είπες ότι για να αποκτήσεις αυτό που δεν έχεις πρέπει να γίνεις κάποια άλλη.
-"Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Και αναρωτήθηκα. Δεν το δήλωσα. Δεν υπάρχουν δεδομένα σε τέτοια πράγματα...
-Το δεύτερο σκέλος το δέχομαι. Μα το πρώτο όχι. Ψέμα.
-Αν συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις ένα ψέμα, θα το πιστέψεις κιόλας.
-...Δηλαδή θα βολευτείς... Χα!
-Μού λες ότι δεν θέλεις να φύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο.
-Εγώ ήμουν αυτή που έστειλε το μήνυμα ξέρεις... Εγώ ήμουν αυτή που έβγαλε το μαχαίρι. Εγώ ήμουν αυτή που έπεισε τον εαυτό της ότι δεν θα χαλάσει κάτι τόσο όμορφο για ένα εγωιστικό καπρίτσιο.
-Είσαι εγώ. Είμαι εσύ.
-Κλέβεις ατάκες. Δεν ξέρεις και κάτι άλλο να κάνεις.
-Παρομοίως.
-Ομοίως, θα διόρθωνα...
-Έχεις δίκιο, τελικά μοιάζουμε...
-Πολύ αστείο.
-Για να σού απαντήσω... Ναι, θα βολευτώ. Γιατί αυτό ήξερα να κάνω πάντα...
-Και θέλουμε να λέμε ότι αλλάξαμε... Τι ειρωνεία, θεέ μου.
-Δεν υπάρχουν δεδομένα. Και ο άνθρωπος δεν αλλάζει, εμπλουτίζεται.
-Παρ' όλα αυτά ως αλλαγή μπορεί να ληφθεί υπ' όψιν μια γενική μεταβολή οπτικής γωνίας, όχι;
-... Η οποία λειτουργεί μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν; Αμφιβάλλω.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος. Δέξου το ή αρνήσου την ύπαρξή σου.
-Μόνο με αθέμιτα μέσα λειτουργείς, εκβιάστρια;
-Έχεις πολλή πλάκα όταν αυτοβρίζεσαι...
-Σε μισώ. Με μισώ.
-Εγώ όχι.
-Σχιζοφρένεια...
-Όταν σε βολεύει.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος.
-Όταν τον βολεύει. Αλλιώς, παλεύει για να προσαρμόσει το περιβάλλον του στον βαθμό που προσαρμόζεται.
-Και ποιος καθορίζει αυτόν τον βαθμό.
-Εγώ και εσύ. Αν ξέρουμε η μία την άλλη -που αυτό θέλω να πιστεύω, ξέρουμε και τις δυνατότητες η μία της άλλης. Και από κει βγαίνει. Μέσω υποθέσεων, δοκιμών και εμπειριών.
-Δεν έχω χρόνο.
-Δεν σε βολεύει να έχεις χρόνο.
-Όταν έχω χρόνο σκέφτομαι... Δεν κάνει καλό να σκέφτομαι...
-Γιατί ρε γαμώτο δεν σε έχεις δεχτεί ακόμα;
-Γιατί εσύ επιμένεις να γίνω κάτι άλλο;
-Γιατί είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα;
-Γιατί μού προκαλείς πονοκέφαλο;
-Γιατί είναι τόσο υπέροχος στα μάτια μας;
-Πού κολλάει αυτό;
-Έτσι, ήθελα να το πω. Να αλλάξω λίγο το θέμα. Γιατί απ' ό,τι φαίνεται δεν είναι η σχέση μαζί του ο μόνος φαύλος κύκλος που μας βασανίζει...
-Τράβα το κι άλλο... Ποιος ξέρει πότε θα ξηλωθεί εντελώς.
-Όταν πεθάνεις.
-Τότε θα πεθάνεις κι εσύ. Δεδομένο.
-Νόμιζα πως δεν υπήρχαν δεδομένα...
-...
-Βλέπεις; Το μόνο πραγματικό δεδομένο που θα μπορέσεις ποτέ να έχεις, είναι ότι βράζουμε κι οι δύο, κι οι τρεις, ξέρω κι εγώ πόσες πλευρές μας υπάρχουν, στο ίδιο καζάνι. Είμαστε το ίδιο πράγμα. Ένα πράγμα, μέσα στην πολυπλοκότητά του.
-Κάτι σαν διάφανο πρίσμα, ένα πρίσμα που δέχεται να το διαπερνάει και να αντανακλάται το φως του ήλιου;
-"Πολύ ποιητικό... Δεν είναι όμως και πολύ σοβαρό."
-Σκάσε, επιτέλους...
-Εσύ επιλέγεις να απαντάς.
-Γιατί τα δημοσιεύουμε όλα αυτά;
-Πες μου ειλικρινά τώρα: θα έκανες αυτήν την ερώτηση αν δεν είχατε κάνει εκείνη την συζήτηση;
-...Μπορεί! Μια ζωή αυτό έκανα! Αμφισβητούσα κάθετι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρη! Και στο τέλος το παρατούσα.
-Γι' αυτό και δεν ολοκλήρωσες τίποτα;
-Ό,τι έχω παρατήσει στην ζωή μου δεν επιδέχεται ολοκλήρωση.
-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, τίποτα δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένο.
-Γιατί βρίζεις τους άλλους που κάνουν γενικεύσεις ενώ εσύ είσαι αυτή που κάνει τις περισσότερες;
-Γιατί τουλάχιστον οι δικές μου βγάζουν κάποιο νόημα για την ελάχιστη νοημοσύνη μας.
-Ναι, αλλά αποσκοπούν σε κάτι;
-Στην αυτοπροβολή μου.
-Επειδή απλά δεν το έκανες ποτέ το κάνεις τώρα;
-Ναι, γιατί όχι; Κι εσύ ζητούσες διαρκώς επιστροφή. Ήθελες να ανταποδωθούν όλες οι συμπεριφορές, όλα τα αισθήματα, όλη η αγάπη. Και δεν είχες ποτέ την φωνή να το ζητήσεις.
-Μού λες ότι εσύ είσαι αυτή η φωνή;
-Αν θέλεις, πες με κι έτσι. Αν και χωρίς αμοιβαία επιθυμία δεν μπορώ να κάνω κάτι...
-Στην επιθυμία μένω πάντα.
-Ισχύει ότι κάτι σέ φρενάρει.
-Και πώς το προσπερνάμε;
-Σιγά σιγά, υποθέτω... Αν θέλουμε να έχουμε την πολυτέλεια για το ενδεχόμενο της αλλαγής, αντί να την δημιουργούμε μόνες μας, το μόνο που μάς χρειάζεται είναι υπομονή.
-Μπορώ να περιμένω. Αλλά δεν θέλω άλλο.

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Αγάπη

Τον συμπαθώ. Μού περνάει αδιάφορος. Με ελκύει. Με απωθεί. Μού αρέσει. Δεν μού αρέσει. Τον θεωρώ φίλο μου. Δεν τον ξέρω, δεν με ενδιαφέρει να τον μάθω. Είμαι ερωτευμένη μαζί του. Ουσιαστικά δεν υπάρχει για μένα. Με γοητεύει. Δεν έχει κάτι ξεχωριστό. Τον αγαπώ. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο.


Θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου ώστε να μην διαβάσετε κάτι μελιστάλαχτο.


Τόσο απλή λεξούλα... Πέντε γραμματάκια όλα κι όλα. Εύκολη να την βάλεις για κρεμάλα, λίγους πόντους παίρνει στο Scrabble...
Επειδή  το νόημά κυρίως της ερωτικής της έννοιας είναι αμφιλεγόμενο, θα επεκταθώ εκεί.
Τι σημαίνει αγαπώ έναν άνθρωπο, ένα αγόρι ή κορίτσι; Ίσως θα μπορούσαμε να τεμαχίσουμε την έννοια...
Υπάρχουν προϋποθέσεις. Να είναι ένας και μοναδικός για την στιγμή στην οποία αναφερόμαστε, να δημιουργεί κάποια ξεχωριστή κατάσταση μέσα μας, να νιώθουμε ότι έχει συμβάλλει στην εξέλιξή μας. Τότε ποια η διαφορά της απ' τον έρωτα; Ακούω διαρκώς από συνομιλήκους μου ότι και τα δύο είναι βαριές λέξεις και δεν μπορείς να τις πεις έτσι απλά. Εν αντιθέσει, πάρα πολλοί (και κυρίως πολλές) ισχυρίζονται ότι έχουν νιώσει κάποιο απ' τα δύο, ανεξάρτητα αν το "μετανιώνουν" όταν θα βρεθεί κάποιος επόμενος. Ίσως ο έρωτας να αντιπροσωπεύει κάτι πιο εφήμερο, κάτι το οποίο περιέχει -εκτός άλλων- ενθουσιασμό και δυσκολία κρίσης όσον αφορά τον χαρακτήρα του άλλου και οδηγεί σε προσωπικές απογοητεύσεις τύπου "Αποδείχτηκε μαλάκας τελικά". Έχω ήδη θέσει την άποψή μου ότι δεν έφταιγε ο μαλάκας που ήταν μαλάκας, αλλά η χαζοχαρούμενη που τον εξιδανίκευσε.
Δεν είναι κάτι κακό ο έρωτας. Βάζει τον οργανισμό να εκκρίνει ενδορφίνες ("ορμόνες της ευτυχίας" οι οποίες βρίσκονται -ω ναι- και στην σοκολάτα) και γενικά μάς βάζει σε μια υπερβολικά καλή, και άλλοτε κακή, κατάσταση. Μάς δείχνει πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε και πόσο χαμηλά μπορούμε να πέσουμε για έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς να νιώθουμε υποχρέωση. Μάς βάζει να νιώθουμε τύψεις αργότερα, να ξεχνάμε πόσο όμορφα μάς έκανε αυτή η κατάσταση να νιώθουμε. "Πώς είναι δυνατόν να σού αρέσει κάτι τέτοιο;", ρωτάω τον εαυτό μου... Δεν ξέρω. Πείτε με μαζόχα, πείτε με περίεργη, χαίρομαι στο έπακρο την κατάσταση αυτή, σε όλες της τις φάσεις (ιδιαίτερα όταν τις κοιτάω από μακριά).
Εντάξει ο έρωτας... Ποια είναι η διαφορά του όμως απ' την αγάπη; Η αγάπη περιέχει απαραίτητα την αυταπάρνηση, είναι το πιο βαθύ, το πιο "ώριμο" (άρα και διαρκές) συναίσθημα; Είναι  όντως συναίσθημα;

Τα συναισθήματα είναι απ' την φύση τους ευμετάβλητα. Έχουν σχέση αλληλεπίδρασης με την διάθεσή μας, την μνήμη και τον βαθμό στον οποίον αντιδρούμε σε συγκεκριμένα ερεθίσματα (και ειδικότερα, συμπεριφορές και πράξεις ανθρώπων). Η αγάπη, με την ωραιοποιημένη και εξιδανικευμένη της έννοια, απλά δεν μπορεί να αποκαλεσθεί συναίσθημα. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι αμφισβητείται τόσο πολύ. Γιατί είτε απαξιώνεται ως κάτι απρόσιτο, είτε χρησιμοποιείται υπερβολικά εύκολα ως έννοια για κάτι πολύ, όχι απαραίτητα "κατώτερο", μα διαφορετικής φύσης. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν δύναται να οριστεί, άρα και να κατανοηθεί.

Αν η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι δεσμός; Είναι ιδιότητα; Είναι χαρακτηριστικό βασικού τρόπου σκέψης;


Τέλος.
Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οριοθετήσεις, να γίνεις χασάπης με, κάτι τόσο ανεξήγητα βαθύ και υπέροχο όπως η αγάπη;

Μόνο ένα πράγμα θεωρώ δεδομένο, με αυτήν την λεξούλα με τα πέντε γράμματα.
Ότι δεν έρχεται, όσο και να την περιμένεις.
Βρίσκεται μέσα σου.
Και γίνεται η κινητήρια δύναμή σου για οτιδήποτε, όσο δύσκολο ή άσκοπο κι αν φαίνεται.
Αυτό.


Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Κάτι απ' τα παλιά...

17 Αυγούστου 2009

"Θέμα" (Σε εισαγωγικά): Τι είναι για εσάς μαγεία;



Από μικρή ονειρευόμουν να ανακαλύψω κάτι… Να κάνω κάτι σπουδαίο. Είχα όνειρα… όπως κι ο καθένας μας. Μα ήμουν αφελής. Νόμιζα ότι όλα ήταν εύκολα και γίνονταν αμέσως, με αποτέλεσμα να απογοητεύσω τον εαυτό μου από νωρίς και να εγκαταλείψω τα όνειρά μου. Πριν καν τα οραματιστώ στην τελική τους μορφή…

Από μικρή γνώρισα την μουσική. Άρχισα την μελέτη. Στην αρχή δεν την θεωρούσα τόσο μεγάλη υπόθεση… την είχα κάνει τρόπο ζωής, «ρουτίνα» όπως την έλεγα παλιά… Απλά το έκανα. Χωρίς να ήξερα πώς θα μπορούσε να εξελιχτεί. Μα, για κάποιον λόγο, δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν…

Από μικρή ήθελα να κάνω μαγικά. Έπαιζα ατελείωτες ώρες «Χάρι Πότερ» με μια φίλη μου, περιπλέκαμε καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα… Και πάντα ευχόμασταν «Να υπήρχε μαγεία! Η ζωή θα ήταν πολύ πιο συναρπαστική!». Μας είχε συνεπάρει αυτή η ιδέα. Και όσο το σκεφτόμασταν, τόσο λυπόμασταν που δεν θα πραγματοποιούνταν ποτέ. Και κάποια στιγμή, όπως ήταν φυσικό, «συμβιβαστήκαμε».


Μα τι είναι μαγεία τελικά…; Τότε νόμιζα ότι ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Μαγικά ραβδιά, ξόρκια, φίλτρα και ιπτάμενα σκουπόξυλα. Μα τώρα… βρήκα ότι η μαγεία μπορεί να κρύβεται και στα πιο «συνηθισμένα» μέρη. Στην ουσία παντού. Ακόμα και μέσα μας… όλοι κρύβουμε μια δόση μαγείας. Άσχετα αν συνήθως την κρύβουμε, την αγνοούμε ή απλά δεν την καταλαβαίνουμε… Και ανακάλυψα ότι μπορώ να κάνω μαγικά τελικά… Αρκεί να μην σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι. Και, αν και τα όνειρά μου μοιάζουν άπιαστα, αν και βρίσκονται στον ουρανό, δεν ανησυχώ. Γιατί βρήκα την δική μου «νεραϊδόσκονη». Κι αυτή είναι η μουσική.


Από μικρή ήθελα να πετάξω. Μου είπαν ότι δεν μπορώ. Μα τι με σταματάει να στοχεύσω στον Ήλιο; Ποιος μπορεί να με σταματήσει, αν αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία μου; Κανείς. Μόνο ο εαυτός μου. Ο φόβος μου, μην πέσω και πληγωθώ… Αλλά έχει σημασία; Αν μπορέσεις και απογειωθείς, ακόμα κι αν πέσεις, τίποτα δεν σε εμποδίζει να συνεχίσεις την προσπάθεια. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο. Μα με μια μικρή δόση μαγείας όλα γίνονται. Γιατί η μαγεία είναι κάτι απλό. Τόσο απλό, που οι άνθρωποι αδυνατούμε να την καταλάβουμε. Είναι δύσκολο να την εξηγήσεις με λόγια… κι αν τελικά το κατορθώσεις θα φαντάζει σαν τρέλα. Την Μαγεία δεν μπορείς να την περιγράψεις… μόνο να την βιώσεις. Και αν καταφέρεις και την βλέπεις σε κάθε τι, σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε στιγμή,
…τότε έχεις κερδίσει






 Χμμ... Ένα πράγμα θα μπορούσα να πω γι' αυτό το κείμενο: αδέξιο. Πολύ αδέξιο.
Παρ' όλα αυτά, ανακαλύπτω διαβάζοντάς το ότι δεν άλλαξα τόσο πολύ όσο θέλω να πιστεύω. Τα ίδια πράγματα πίστευα και τότε. Τους ίδιους συμβολισμούς χρησιμοποιούσα, παρόμοιες γενικές αντιλήψεις με καθοδηγούσαν.
Γι' αυτό και θεώρησα ότι θέλω να εξελιχθώ, να διαβάσω περισσότερο, να καλύψω περισσότερα θέματα, να δοκιμάσω διαφορετικό ύφος, πριν συνεχίσω να γράφω κείμενα προς δημοσίευση.
Δεν λέω, βελτιώθηκα... Αλλά τι έκανα; Τι μεσολάβησε για να αρχίσω να γράφω πιο εμπεριστατωμένα;
Δεν ξέρω να πω.
Ξαφνικά κάτι έγινε και γράφω όπως γράφω τώρα.

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Ένας αριθμός.

Χτες ήταν η πρώτη μου πρωτοχρονιά που δεν ήθελα να χαρώ. Και δεν είχα κανέναν λόγο.
"Το 2010 έφυγε..." Βλακείες. Είναι απλά και μόνο ένας αριθμός. "Ανθρώπινο δημιούργημα που εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες." Τίποτα άλλο. Δεν είναι απαραίτητο να οριοθετείς την ζωή σου με τέτοιον τρόπο... Στο τέλος όλα στο ίδιο μυαλό καταλήγουν. Αναμνήσεις.

Είπα ότι δεν χάρηκα..; Γράψτε λάθος. Ένα μήνυμα αρκούσε για να με κάνει να χαμογελάσω, ως συνήθως!

Δεν θα πω τίποτα αλλο. Μόνο ότι ευχαριστώ θερμότατα τον Μικρό Πρίγκηπα. (:

Καλή συνέχεια σάς εύχομαι.



(Το ξέρω ότι δεν κολλάει καθόλου... Απλά χτες κατάλαβα ότι αγαπάω αυτό το τραγούδι.)

Δημοσ... Όχι, δεν το γράφω!