Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Δεν ξέρω ακόμα.

Και να που φτάσαμε ως εδώ, να έχουμε εντελώς παραγνωριστεί.
Ναι το ξέρω, με ξέρεις, ναι το ξέρω, οφείλω να σέβομαι το γεγονός ότι νοιάζεσαι.
Ναι το ξέρω, μού έχεις δώσει πολύ περισσότερα απ' όσα έχω την ψευδαίσθηση ότι δίνω.
Αλλά γιατί μου ζητάς να χαμογελάω, ενώ αυτή τη στιγμή δίνω περισσότερα απ' όσα θέλω; Επειδή μπορώ να τα δώσω, αυτά και περισσότερα; Επειδή ξέρω ότι έχω κάνει πολύ δύσκολα πράγματα; Επειδή ξέρω ότι ναι, είμαι τυχερή και θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων με αυτά που έχω;

Αυτή τη στιγμή, όχι, δεν θέλω. Απλώς δεν θέλω. Αρνούμαι. Θέλω να φύγω κάπου αλλού, να είμαι με κάποιον άλλον και όχι μαζί σου. Ούτε με τους Άλλους, τα πρόσωπα που ποτέ πια δεν θα θυμάμαι επειδή ήταν τόσο αμυδρή η θύμηση που έμεινε απ' την σύντομη αυτή μας γνωριμία. Δεν θέλω να χαμογελάσω, επειδή δεν έχω τέτοια διάθεση. Αυτό. Ναι, το ξέρω ότι είμαι αχάριστη. Αλλά δεν έχω καμία όρεξη να ακούω για ακόμη μια φορά ότι άλλοι περνούν χειρότερα. Ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι πιο κοντά σε μένα απ' ότι σε σένα. Ακόμη κι αν αυτούς τους άλλους θα τους πλήγωνε αν με άκουγαν να μιλάω έτσι.

Θέλω να χαθώ. Θέλω να μην ξέρω τί κάνω, για λίγο. Και θέλω να ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Να μην με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω. Και να μην νιώθω κι άλλες ενοχές, επειδή δεν θα με νοιάζει, επειδή θα ξέρω ότι δεν ξέρω τί κάνω.


Δε βαριέσαι, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Δεν ξέρω ακόμα τί είμαι. Αλλά ένα ξέρω, ότι δεν είμαι κάποια που θα ζήσει μαζί σου. Θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη. Και αυτό είναι παρήγορο. Καλό μου ταξίδι.