Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Ένα ακόμη βράδυ

Και να που την πρώτη φορά που αποφάσισες να πάρεις πακέτο, κάποιος σου τέλειωσε τον αναπτήρα.

Δε βαριέσαι. Η ανάγκη ήταν υποφερτή. Και οι σκάλες τριανταοχτώ.

Έχεις χρόνο. Γιατί αυτά που ονειρεύεσαι δεν είναι όσο μεγάλα φοβάσαι ότι είναι. Και συ όχι όσο μακριά πιστεύεις.

Σε μιαν ακόμη ημέρα αμετανόητης ανεμελιάς.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Απορίες

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Γιατί κάποτε είχα την ανάγκη να γράψω. Οι λέξεις φαίνονταν να με υπηρετούν όταν το ήθελα. Πλέον τα πράγματα αλλάζουν. Έχω την εντύπωση ότι έχω λύσει όλα μου τα θέματα, με το σκεπτικό ότι δεν έχω πλέον ανάγκη να τα βγάζω σε χαρτί. Όταν κάνω μία ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με τον πιο δυνάμει απλό τρόπο.
Μόνο που δεν είναι έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι έτρεφα την ματαιοδοξία μου θεωρώντας ότι η σκέψη μου και τα αισθήματά μου ήταν κάτι περίπλοκο, κάτι μοναδικό, και ότι τώρα τείνω να αυτοσαρκάζομαι, να ευχαριστιέμαι απλά πράγματα -το ποτό, το σεξ, το φαγητό- και να τσαλακώνω το προσωπείο μου όσο μπορώ. Να μην προσπαθώ να είμαι μια ευθεία γραμμή, να καμπυλώνω και να λυγίζω κάθε σπιθαμή. Αυτό πιστεύω ότι μου συμβαίνει, και νιώθω όμορφα. Αλλά φυσικά όχι πάντα. Στην ουσία σταμάτησα να υπηρετώ τις λέξεις, και την μουσική, και πενθώ που σταμάτησαν να με υπηρετούν αυτές. Και το μόνο που μου έχει μείνει είναι πρακτικές σκέψεις, λογική, συμβιβασμοί, άγχος και επιτρεπόμενες παρεκκλίσεις από "το πρόγραμμα".
Δεν θέλω να είμαι έτσι. Δεν θέλω να πουλήσω το κορμί και την ψυχή μου για να μπορώ μόνο και μόνο να επιβιώσω. Δεν θέλω να μένω σε σχέσεις που δεν με γεμίζουν επειδή δεν (;) υπάρχει κάτι καλύτερο στον ορίζοντα. Δεν θέλω να κατηγορώ την άδική μου μοίρα για κάτι που μπορώ να αλλάξω.
Και φυσικά στον επόμενο τόνο ανοίγω μια καινούρια καρτέλα και απασχολώ τον νεκρωμένο μου εγκέφαλο λίγες ώρες παραπάνω. Και φτάνει η ώρα να φας. Και φτάνει η ώρα να πας στην δουλειά σου. Και φτάνει βράδυ. Και φτάνει η ώρα να κοιμηθείς.
Ο χρόνος είναι αλύπητος. Και η ρημάδα η ενηλικίωση είναι η πιο δύσκολη ψευδαίσθηση.



Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Χρόνια καλά...

Δεν συνηθίζω να κάνω εορταστικές αναρτήσεις, αλλά σιχάθηκα τον εαυτό μου στο φμπ για να το βάλω στο φμπ και νιώθω την ανάγκη να το μοιραστώ με μια, έστω μικρή, μερίδα ανθρώπων.





Ευχές!

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

De Profundis

 Επιστρέφω στην πόλη που με γέννησε κατά τις 6:02, με το τραίνο των 23:55 από την Αθήνα. Η διαφορά βορρά και νότου γίνεται αισθητή, ακόμη κι αν οι αποστάσεις είναι μηδαμινές. Είναι πρωί, κι όμως το σκοτάδι επικρατεί. Αλήθεια, δεν είναι ιδέα μου.
Το γλυκό μούδιασμα ο ύπνος -με διαλείμματα, αλλά ύπνος παρ' όλα αυτά- το προκάλεσε. Το παράξενο σφίξιμο ο ξύπνιος το διαμόρφωσε. Αιτιότητες θα υπάρξουν πάντοτε, μα όσο και να προσπαθώ να βρω λογική, όλο και κάπου θα μπάζει το δοχείο. Αν πάλι επικαλεστώ το παράλογο, οι αιτίες θα πέσουν σαν βροχή. Και ήταν φυσικό, και προβλέψιμο, και αναγκαίο. Έτσι ήρθαν τα πράγματα και θα συνεχίσουν από εκεί που τα άφησα. Το πού θα καταλήξουν, άγνωστο. Και αδιάφορο.
Κατεβαίνω από το τραίνο, ακολουθώ με θολά μάτια την διαδρομή που πλέον γνωρίζω καλά. Στην πλάτη μου έχω βάρος, όπως και στα σωθικά μου. Ο διάδρομος που οδηγεί στην έξοδο του σταθμού είναι λίγο πολύ επίπεδος. Και μετά παίρνω την ανηφόρα ως την στάση του λεωφορείου. Εκ βαθέων, σε πολλά επίπεδα, αν το καλοσκεφτείς. Είναι αυτή η απαισίως αισιόδοξη θεώρηση που κάποιος πίστευε ακράδαντα, όσο κι αν αμφέβαλλες. Μια διαρκής ανηφόρα η ανθρωπότητα, διαρκής επιθυμία για βελτίωση, για εξέλιξη, για πιο πολλά, πιο μεγάλα, πιο εκλεκτά. Τώρα όμως σώπα. Κινδυνεύω να μπερδέψω ένα κουβάρι με το οποίο είχα την ανάγκη να καταπιαστώ αυτές τις στιγμές, που είχα την ανάγκη να το τυλίξω εκ νέου, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να πλέξω κάτι. Και να, εκεί που ο ουρανός από μπλε γίνεται κίτρινος, θυμάμαι. "Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου." Σώπα. Και αφέσου.


***
Θυμάμαι το πρωινό στον σταθμό των λεωφορείων. Ήταν νωρίς, με είχε πείσει ότι η καλύτερη περίπτωση ήταν αυτή, και εγώ δεν αμφέβαλλα. Είχα φτάσει νωρίτερα, και για κάποιον λόγο περίμενα το λεωφορείο μου σε λάθος μέρος. Ένα ζευγάρι μεσήλικες και μια συζήτηση που είχαν με οδήγησαν στο σωστό σημείο, όπου η αναταραχή είχε ήδη ξεκινήσει προ πολλού -εν αγνοία μου. Μια σχεδόν ατελείωτη κατάβαση προς τον νότο, η οποία φυσικά και τελείωσε αλλά κατόπιν προσπάθειας ύπνου, προσπάθειας ανάγνωσης, προσπάθειας να καταλάβω, μετά από ένα σημείο, πού στο καλό έπρεπε να κατεβώ, επειδή λίγο ντρεπόμουν να ρωτήσω μήπως και φανεί η αγωνία μου, πολύτιμη αγωνία, σε μάτια αγνώστων. Και θυμάμαι ένα χαρούμενο πρόσωπο.

Ένα πέτρινο σπιτάκι, δύο σκυλιά, μια απίστευτα οικεία και ζεστή κατάσταση που είχα βιώσει ξανά. Όχι έτσι ακριβώς, το ύψος ήταν διαφορετικό, το μέρος ήταν άλλο, τα χρώματα διαφοροποιούνταν. Η θάλασσα ήταν πιο μακριά, το βουνό πιο κοντά. Το άλλο πέτρινο σπιτάκι φιλοξενούσε δύο και όχι έναν. Τα σκυλιά ήταν άσπρα και όχι μαύρα. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Έβλεπα τον ορίζοντα και η όρασή μου άνοιγε. Το μυαλό μου καθάριζε, η ψυχή μου εξαγνιζόταν. Μια εγγενής ηρεμία με κατάκλυζε τις πρώτες στιγμές, μια υπέροχη αίσθηση θέρμης και ενθουσιασμού.

Θυμάμαι το καθημερινό πρόγραμμα. Μελέτη, πρωινό, πρόβα, θάλασσα, φαγητό, ξεκούραση, μελέτη, πρόβα. Και μετά ό,τι προκύψει. Δείπνο, φιλική άτυπη συναυλία, ταινία, έξοδος, περίπατος στο σκοτάδι. Πολλά λόγια. Πολύ γέλιο. Πολλή αγάπη γενικά, ανταλλαγή, πάρε δώσε, και πολύ καλή δουλειά στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Και μετά θυμάμαι τα απρόοπτα, το σώμα μου να μην ανταποκρίνεται, τον άστατο ύπνο. Μα θυμάμαι και την ανατολή.

Αυτή η ανατολή ήταν ιδιαίτερη. Ήταν μια σοβαρή απόφαση που πήρα, να την ξαναδω μετά από αρκετό καιρό, μια που βρέθηκα σε τέτοιο μέρος. Και μια που βρέθηκα ξύπνια μια ώρα που δεν ήταν βολικό. Μα περίμενα. Και το φως δεν με απογοήτευσε. Θυμάμαι τον ουρανό από μαύρος να γίνεται μπλε και μετά κίτρινος. Θυμάμαι τον ήλιο να αρνείται να προβάλλει πίσω απ' τα βουνά, μα να δηλώνει την παρουσία του. Οι καμάρες των λοφίσκων άφηναν σκιές στον ουρανό, παράλληλες σχεδόν μεταξύ τους. Και μετά η μία ακτίνα. Από το σημείο όπου ήλπιζα να εμφανιστεί ο ήλιος ήρθε η έκπληξη, μια μοναδική μα έντονη ακτίνα φωτός που συμπλήρωνε την εικόνα απαράμιλλης ομορφιάς. Και την στιγμή που ο ήλιος εμφανίστηκε να μην μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από πάνω του, να τυφλώνομαι σχεδόν, μα σαν μαγνητισμένη να μην κουνιέμαι από την θέση μου.

Και μετά η πτώση.


Θυμάμαι τον Μπαχ. Που στο σημείο που γνωρίζω καλύτερα απ' ότι άλλο στον κόσμο, απλώς κατέρρευσε. Δεν εκδηλώθηκε ο θρήνος μου κατευθείαν. Μου είπε πόσο στενοχωρήθηκε, και εγώ είχα ένα ύφος συγκατάβασης για το προσωπικό μου δράμα. Μετά από 24 ώρες θα είχα πενθήσει και θα εκτελούσα το σημείο εκ νέου. Όχι τέλεια μα πειστικά. Και η ντροπή του παρόντος μου με τέτοιο παρελθόν με κάνει και αρρωσταίνω. Και για να μην αρρωστήσω οδηγούμαι στην συγκατάβαση. "Δεν πειράζει, είσαι μικρή ακόμη, υπάρχει μέλλον." Και η σκέψη αυτή με έχει πείσει ως τώρα ότι μπορώ να γίνω κάτι και ότι δεν χρειάζεται να είμαι αυτήν την στιγμή, μα να πράττω. Και πιστεύω από την μία ότι θα φτάσω σε σημείο να μην έχω τέτοια προβλήματα αλλά από την άλλη ότι για να συμβεί αυτό δεν πρέπει να επαναπαυτώ ποτέ, δεν πρέπει να σταματήσω ποτέ. Και η συντήρηση δυνάμεων, η οργάνωση, η ιεράρχηση, αντιτίθεται στην δουλειά, την τριβή, την εμπειρία. Και δεν βρίσκω ισορροπία μεταξύ των δύο -ή παραπάνω από δυο- πλευρών.

Θυμάμαι το λιμάνι. Αποσύρθηκα με την πρόφαση και αιτία τηλεφωνήματος και ίσως από ανάγκη. Ξέρω τι θέλουν οι περιστάσεις να γίνει, και ξέρω τον τρόπο που θέλω εγώ να γίνει. Αλλά εκείνη την ημέρα δεν ήμουν σε θέση να προσφέρω στον εαυτό μου, τον φίλο μου και τους άλλους την ενέργειά μου. Δεν ήμουν παρούσα, δεν χαιρόμουν, δεν ένιωθα. Προσπαθούσα να πιαστώ από στιγμές, από σπαράγματα εκλάμψεων, από σταθερές τεχνικής και μνήμης. Από σκόρπιες αισθήσεις. Σκόρπια βλέμματα, σκόρπιες ανάσες. Δεν ήμουν εκεί, δεν είχα σύμπνοια με τον άνθρωπο που πίστευα ότι συνυπάρχουμε -σε έναν βαθμό. Η ταπεινότητα έγινε ηττοπάθεια, ο έλεγχος έγινε αναλγησία. Και έτσι ο έλεγχος χάθηκε.

Θυμάμαι τις λίγες ώρες μετά. Ο στόχος είχε επιτευχθεί, με επιτυχία, παρ' ότι εγώ δεν το ένιωθα καθόλου, ο κύκλος είχε κλείσει. Ήθελε να φτιάξει ατμόσφαιρα, οπότε μετακινήσαμε ένα τραπέζι κάτω ακριβώς από τα αστέρια. Δύο ποτήρια ουίσκι, μουσική και γλυκιά υπνηλία. Ιδανικές συνθήκες. Πρόποση "στην μουσική μας". Βαρύγδουπος και ποιητικός, όπως μια πλευρά δική μου, η οποία με γοητεύει ενίοτε. Κι άλλη αγάπη, κι άλλη ανταλλαγή, μα και ένας εαυτός που είχε την ανάγκη να σωθεί. Ένα από τα προβλήματα σε αυτήν την κατάσταση, και σε πολλές ακόμη, είναι η αυτολύπησή μου. Δεν τον ένιωθα ποτέ ως ίσο, εν τέλει. Ένιωθα κατώτερη, ένιωθα λιγότερο ικανή. Λιγότερο ταγμένη, λιγότερο συγκεντρωμένη, λιγότερη γενικώς. Και πιστεύω, βλακωδώς φυσικά, ότι "δεν γίνεται να με ερωτευτεί, εάν δεν σταθώ όπως πρέπει". Γι' αυτό και υποσχέθηκα στον εαυτό μου δύο πράγματα. Πρώτον, ότι θα δείξω τον καλύτερό μου εαυτό στην συναυλία, και δεύτερον, ότι μόλις τελειώσει θα του πω πώς νιώθω. Στην άκρη του μυαλού μου ήξερα από πριν την απάντηση, μα αρνιόμουν να την παραδεχτώ. Επικαλούμενη τις πιθανότητες και τα ενδεχόμενα, είχα ακόμη μια ελπίδα ότι η ανάγκη μου να νιώσω λιγότερο μόνη μπορούσε να αποκατασταθεί. Και ήξερα ότι, όποιος και να μοιράζεται μαζί μου ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια νύχτα, πολλές ημέρες, η μοναξιά αυτή δεν μπορούσε να σβήσει. Τουλάχιστον μπορούσα να την ξεχνάω, τις στιγμές που είμασταν μαζί με αυτόν τον άνθρωπο. Τις στιγμές που ένιωθα ότι υπήρχε επικοινωνία, που τον άκουγα και με άκουγε και προσπαθούσαμε από κοινού να τις δημιουργήσουμε. Και τις στιγμές που δεν υπήρχε η ανάγκη από αλλαγές λόγω αμηχανίας, τις στιγμές που μπορούσαμε απλώς να υπάρχουμε στον ίδιο χώρο, μαζί και χωριστά, κατά διαστήματα να μοιραζόμαστε τους κόσμους μας, όσο ο καθένας επιτρέπει στον άλλον. Και αυτό μου αρκούσε. Αλλά μου αρκούσε;

Δεν τα κατάφερα να τηρήσω καμία από τις δύο υποσχέσεις μου.

Τουλάχιστον όχι όπως θεωρούσα ταιριαστό.
Γιατί παρ' όλο που γνώριζα από πριν την απάντηση, αφού με καληνύχτισε σπάζοντας όλη την μαγική ατμόσφαιρα που είχαμε δημιουργήσει, εγώ σαν παιδί που του πήραν το γλυκό από τα χέρια, αρνήθηκα να το πιστέψω.
-Έχεις ηχογράφηση αύριο.
-Δεν με νοιάζει.
Το ήξερα ότι το είχε καταλάβει. Είμαι ανοιχτό βιβλίο, δεν προσπάθησα να κρύψω κάτι συγκεκριμένο, οι ενδείξεις μου ήταν σαφείς κατά διαστήματα. Αλλά πίστευα, με σημαία την ελπίδα, ότι γνωρίζοντας όλα αυτά, ήθελε να μοιραστεί έναν από τους κόσμους του μαζί μου, άρα υπήρχε κάποια πιθανότητα να ανταποκριθεί κάποια στιγμή. Η ανάγκη να το λεκτικοποιήσω σε δύο ή περισσότερες λεξούλες που δεν εκδηλώνουν τα πάντα, και είναι πολύ περιοριστικές και κοινές, "μου αρέσεις", "σε αγαπάω", "είμαι ερωτευμένη", υπήρχε από πολύ παλιά. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παιδεύεται με αντίστοιχους κυκεώνες. Η ανάγκη να πείσω τον εαυτό μου ότι νιώθω άρα υπάρχω άρα έιμαι και ζωντανή. Η ανάγκη για δράμα, ίσως, για εξέλιξη, για αποσαφήνιση που δεν έρχεται ποτέ. Μόνο που δεν έχουν σημασία όλα αυτά. Ήξερα ότι τώρα, αυτήν την στιγμή, δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Αν υπήρχε, θα συνέβαινε φυσικά, όχι βεβιασμένα. Και εγώ, σε μια πράξη βίας, άρθρωσα τις δύο λέξεις. Και κατόπιν τις ακύρωσα. Και γνώριζα από πριν την απάντηση.
-Το γνωρίζω, αλλά προτιμώ να το αφήσω πίσω μου.



***
Ανεβαίνεις τα 20 και 18 σκαλιά, και λίγο πριν το κατώφλι της πόρτας τα φώτα σβήνουν (και γύρω σου απλώνεται ένα απαλό σκοτάδι). Αρνούμενη να αντιταχθείς στον ρυθμό που σου επέβαλε το βάρος στην πλάτη και τα σωθικά σου, στα τυφλά σχεδόν, μα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, γυρνάς το κλειδί και ανοίγεις την πόρτα. Στο μυαλό σου οι βαθιές, ογκώδεις, αρμονικές δυσαρμονίες. Και μετά το χορικό. Οι πρίμες νότες που κάποιος που εμπιστεύεσαι -που κάθε του λέξη είναι θησαυρός, κανόνας, δόγμα- σου είπε ότι συμβολίζουν αγγέλους.

-Τι σημαίνει De Profundis;
-Εκ βαθέων. Από τα βάθη η ψυχή αναρριχάται στους ουρανούς.

 Ακούγεται σαν καλός προορισμός για το άμεσο μέλλον.
 







υ.γ. Δεν είναι σημείωμα αυτοκτονίας, για όνομα! Πώς η φόρτιση και η αϋπνία με κάνει να δραματοποιώ τα πράγματα. Το ξαναδιάβασα και δεν εκδηλώνει την πραγματικότητα, αλλά μια περιορισμένη πλευρά της μόνο. Χαίρομαι που μπορούμε ακόμη να παίρνουμε μαζί πρωινό. Τίποτα δεν άλλαξε εν τέλει. Καληνύχτα μου, παρ' ότι ο ουρανός είναι γαλανός.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Το τελικό αίτιο

Γιατί σου αρέσουν τα περίεργα ονόματα.
Γιατί σου αρέσει να παίζεις με τις λέξεις.
Γιατί με ακούς όταν μιλάω.
Γιατί δεν κρύβεις την αδεξιότητά σου.
Γιατί δακρύζεις με μικρά πράγματα.
Όπως π.χ. την ύπαρξη κέτσαπ τις Κυριακές στην λέσχη.
Γιατί αμφισβητείς τον τρόπο που όλοι λειτουργούμε.
Γιατί ενθουσιάζεσαι όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο.
Γιατί επιμένεις.
Γιατί η παρουσία σου είναι φυσική.
Γιατί η παρουσία μου είναι φυσική.
Για την απίστευτη απλότητα που έχει η ζωή σου.
Γιατί χτες, όταν κοιταχτήκαμε στα μάτια, κατάλαβα.

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Από ανάγκη;

Μόλις πριν 4:04 λεπτά εξιλεώθηκα από την τεράστια ντροπή που ένιωσα όταν μπέρδεψα τους Ζεπ με τους Σάμπαθ. Τουλάχιστον δεδομένων των συνθηκών.
Ουαν νταουν, κουαητ ε φηου του γκο.

Σαπίστε, κάνει καλό.


Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Τράβα σπίτι σου

Καλά έλεγα, ευτυχώς που δεν με θεωρείς αξιαγάπητη.

Όταν σταματήσω να ετεροπροσδιορίζομαι, τότε θα είμαι άξια να αγαπηθώ.
Έτυχε και το κίνητρό μου και η δύναμή μου να γίνεις εσύ, για αυτούς τους μήνες. Και εγώ το ονόμασα έρωτα.

Τράβηξα σπίτι μου. Αν διαλύσω την μέση μου δεν θα σου ρίξω την ευθύνη.


Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Κάτι μικρό

Τώρα που το έχω φρέσκο σαν συλλογισμό.

Χαίρομαι τόσο πολύ που με φροντίζεις. Νιώθω ότι όταν είμαστε στον ίδιο χώρο τίποτα από αυτά που κάνω δεν πάει χαμένο. Ότι θα ακούσεις αυτό που έχω να πω και θα το κρίνεις αυθόρμητα, θετικά ή αρνητικά, όχι επειδή προέρχεται από εμένα, αλλά καθεαυτό. Ότι στ' αλήθεια θα το ακούσεις και θα του δώσεις χρόνο και προσοχή και φροντίδα.

Με αυτήν την έννοια, χαίρομαι που δεν με θεωρείς αξιαγάπητη.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Με αφορμή τον Μπετόβεν

Και ποιος να το 'λεγε ότι θα επέστρεφα τόσο σύντομα.

Χαίρετε. Ω μα δεν θα κάτσω πολύ. Δεν υπάρχει αρκετό υλικό άλλωστε.

Ήθελα κάτι να πω τώρα, ότι ο Λούντβιχ βαν δημιουργεί πολλούς συνειρμούς, ότι μετρούσε πολύ, ότι κάτι θα συμβαίνει κάθε φορά που θα υπάρχει στο προσκήνιο.
Από την άλλη υπάρχει τόσο συχνά σε αυτό το περιβάλλον που θα πάψει να έχει σημασία στον επόμενο τόνο. Οι αισθήσεις θα νεκρώσουν, το μυαλό θα πάρει στροφές, το παρελθόν θα σωπάσει, ή μάλλον θα καλυφθεί από τις υπόλοιπες φωνές ώστε να αναδυθεί, αργότερα, σε ένα ακόμη υπόκωφο κρεσέντο.

Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω, να μιλάω σε μια ξένη για πολλούς γλώσσα είναι άσκοπο και κοινότυπο.

Και έπειτα αναρωτιέμαι αν η ειλικρίνεια που με τόσο πυγμή πρεσβεύω και κάποιος εκτίμησε πάνω μου είναι όντως θετική. Αν είσαι ειλικρινής όταν δείχνεις την νοσηρότητά σου, δεν γίνεσαι νοσηρός και επικίνδυνος για τον άλλο, ή έστω κουραστικός;

Και έπειτα θα σταματήσω να χτυπάω στον εαυτό μου καμπανάκια ότι χρειάζομαι βοήθεια, μόνο και μόνο επειδή συμβαίνει μόνο όταν το σώμα μου δεν είναι καλά.
Και μετά θα είναι καλά, και θα είναι όλα καλά, και θα είμαι και εγώ καλά.

Θεωρώ άχρηστο το ότι έχω ανάγκη από αγκαλιά, από φροντίδα, από στοργή, μόνο και μόνο επειδή δεν πήγα ακόμη στον γιατρό.

Από την άλλη γιατί να μην δώσω χώρο για εκμετάλλευση καταστάσεων, εφόσον θα γίνει συνειδητά;




Πφ καληνύχτα σε όποιον τυχόν το δει, ό,τι ώρα της ημέρας και να είναι. Οι ευχάριστες νύχτες άλλωστε είναι το ζητούμενο. Τις ημέρες μας ξεγελά το φως.












Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Μετρονόμος

Ακούς το ηλίθιο μηχάνημα να χτυπάει μία φορά το λεπτό.

Περίπου, όπως θα ήθελες να ισχύει, λίγο πιο γρήγορα από μία φορά το λεπτό, αλλά η διαφορά των 6 βαθμίδων σου φαίνεται τεράστια (και είναι εφόσον μιλάμε για τριακοστά δεύτερα που είναι δέκατα έκτα και απλώς μεγεθύνεις το δράμα).

Σου φαίνεται απαράδεκτο που πονάς; Κάνεις κάτι λάθος! Δεν εξηγείται αλλιώς.
Και ω ναι, δεν ομιλώ για πόνο ψυχής, πόνο καρδιάς, πόνο υπαρξιακό. Πονάει το χέρι σου. Όταν κάνεις μια κίνηση που θες να λες ότι είναι φυσική. Που και άλλοι λένε ότι είναι τόσο φυσική.
Και που φυσικά κρίνουν εξ ιδίων, όπως ακριβώς κάνεις και συ. Φοβάσαι να δεις τον μεγάλο, γιατί ξέρεις εκ προοιμίου ότι θα νιώσεις μικρή, μικροσκοπική, θα σε πιάσει αίσθημα(τα) ματαιότητας και θα βρίσκεσαι πάλι στο σημείο απ' όπου ξεκίνησες φέτος. Ενώ υπήρχε ελπίδα ανάβασης, και ίσως ακόμη υπάρχει, αυτήν την στιγμή έχουν όλα εξανεμιστεί. Μια βδομάδα νομίζεις δεν ήταν αρκετή;

Και που νιώθεις ότι η σταθερότητα είναι καλή, σαν το ηλίθιο μηχάνημα που χτυπάει μια φορά το λεπτό, αλλά δεν είναι αρκετή. Δεν θα παίξεις με μετρονόμο στην σκηνή. Δεν θα σκέφτεσαι στο μυαλό σου τους χτύπους. Οι χτύποι θα έχουν εντυπωθεί στο σώμα σου, ώστε να μπορείς να τους πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμείς. Λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα, μα πάντα θα επαναφέρεσαι στην σταθερή στιχεία από χρονικές φάσεις. Η οποία θα μεταβάλλεται αναλόγως τις διαθέσεις, την θερμοκρασία, την κατάσταση του σώματός σου. Γιατί περί του σώματός σου πρόκειται.
Και που θες να εξευγενίσεις την λειτουργία του σώματος, να το ελέγξεις, να μπορείς ανά πάσα στιγμή να έρθεις σε καλή κατάσταση, και που αυτό θα έπρεπε να είναι θεμιτό. Μα σε πιάνει αυτή η ανάγκη να γίνεις λίγο ζωάκι, να φας, να γαμήσεις, να κοιμηθείς. Και που είσαι τόσο πεπεισμένη ότι το δεύτερο θα φτιάξει τα πάντα, αλλά επειδή έχεις σοβαρές αμφιβολίες (ή απλώς είσαι σεμνότυφη ή αυστηρή ή και τα τρία) δεν κάνεις τίποτα για να το επιτύχεις.

Προσπαθώ να εκλογικεύσω τα πάντα, ξέρω γιατί πονάει το χέρι μου, ξέρω γιατί έβλεπα Χαουζ και έτρωγα βλακείες και δεν μελέτησα δύο μέρες, ξέρω γιατί προτίμησα να ξενυχτήσω αντί να κοιμηθώ καλά και γιατί χτες πήγα στο σπίτι των φίλων μου για dnd. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι αύριο δεν γίνεται να ακυρώσω, εφόσον ήδη ακύρωσα αρκετά. Και επίσης επειδή ξέρω ότι όσα περισσότερα ακυρώσω τόσο περισσότερα θα ακυρώνω. Επομένως φαύλος κύκλος μέχρι την επόμενη εξέταση. Και δεν με βοηθάει καθόλου το σώμα μου, έστω να μπαλώσω τις μεγάλες τρύπες. Σαν εκείνη η χειρόγραφη παρτιτούρα να μου προκαλεί κατευθείαν πονοκέφαλο, σε εκείνο το σημείο μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης σελίδας.

Και γυρνώντας στους χτύπους, που για κάποιον λόγο αφήνεις να ακούγονται ακόμη, μια φορά το λεπτό, σταθερά και ακούραστα
(επειδηβαριεσαινασηκωθειςναπατησειςτοκουμπιεπειδηκρυωνειςκαιθεςναμεινειςστηνθεσησουεπειδηθεςναφτιαξειςσυμβολισμοεκειπουδενυπαρχειεπειδη)
ίσως η σταθερότητα που είχες αποκτήσει ως τώρα γινόταν πράγματι μηχανικά. Ίσως να πέτυχες κάποια πράγματα, να έφτασες σε σημείο που να μπορείς να είσαι ελεύθερη μέσω της μελέτης και της μελέτης που θα σου φτιάξει τον ήχο μαζί χεράκι με το καλό σου μυαλουδάκι. Αλλά ίσως πάλι να μην βρίσκεται σε σημείο που να μπορείς να παίζεις την ίδια φράση όλο το βράδυ, όπως, τόσο κοκορεύεται κάποιος ότι, έκανε ο Ρίχτερ.


Και πίνω νερό και σκέφτομαι σοβαρά να μαγειρέψω για να φάω μεσημεριανό αλλά δεν προλαβαίνω, ή ίσως να πάρω κάτι απ' έξω αλλά δεν έχω χρήματα για ξόδεμα. Και όλα αυτά είναι εντάξει, απλώς θα πεινάσω μέχρι το βράδυ, το έχω ξανακάνει, αλλά αυτήν την στιγμή φαίνεται τόσο τρομακτικό.

Μπλαμπλα, κυκλική δομή, μπλαμπλα αναφορά στο ηλίθιο μηχάνημα (που χτυπάει μία φορά το λεπτό, το μάθατε;) μπλαμπλα βαρύγδουπο τελείωμα.

Πάω στην χορωδία να δω χαρούμενες φάτσες και να γκρινιάξω σε αυτές. Αυτιά.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ρε!

Προς τι τόση άγρια χαρά; Προς τι τόσος ενθουσιασμός και τόση σαφήνεια στα πάντα;

Αυτό που χρειάστηκα ήταν ένα όνομα. Και μια ακόμη φωτογραφία.

Για δύο (2) χρόνια περίπου ήμουν με τον καλό μου.
Του άρεζε λέει που ήμουν και γω μουσικός, που επικοινωνούσαμε. Όταν παίξαμε μαζί μια φορά δήλωσε ότι "σαν να με ερωτεύτηκε φτου κι απ' την αρχή".
Τον Ιούλιο δεν μπορούσαμε να παίξουμε μουσική μαζί. Εγώ δεν μπορούσα.
Λίγους (λίγους) μήνες μετά έφυγα να σπουδάσω. Κάθε είκοσι (20) μέρες ήμουν εκεί, αυτός ήρθε δύο φορές, όλα καλά.
Αυτός έγραφε μουσική, έκανε πρόβες με μια κοπέλα που έπαιζε ντραμς, εγώ μηδέν ζήλεια και ρεαλισμός, όλοι μας θέλουμε να μας καλύπτεται αυτή η ανάγκη. Αλήθεια λέω. 

Πριν επτά (7) μήνες δεν ήμουν καλά. Σύγχυση και ρηχότητα, στέρευε η πηγή της ενέργειάς μου. Την αποζήτησα αλλού, όχι εκεί που ήμουν, εκεί, σε αυτόν (σπόιλερ αλέρτ: δεν έπιασε).
Δεν μπορούσα να παίξω μουσική. Και δεν μπορούσα να παίξω μουσική μαζί του.
Πριν έξι (6) μήνες με χώρισε ο καλός μου, λέγοντας ότι δεν είναι πια ερωτευμένος.
Αλλά λέει με αγαπούσε. Λέει δεν υπήρχε άλλη. Λέει ότι θα προτιμούσε να υπήρχε άλλη για να είναι πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, για να θυμώσω λέει, για να μου είναι πιο εύκολο λεέι.

Δυο (2) μήνες μετά δηλώνει ότι βρήκε γκόμενα.
Ναι, και πότε πρόλαβε.
Τον ρώτησα αν είναι καλή. Μου λέει ότι όλες καλές είμαστε. Ότι του αρέσει το γυναικείο φύλο και το αντιμετωπίζει με μια θρησκευτικότητα. Πίπες.

Έναν (1) μήνα πριν είδα δύο (2) φωτογραφίες. Μια κοπέλα που τον κοιτούσε καθισμένη δίπλα του σε ένα αυτοκίνητο. Και την ίδια κοπέλα να του πιάνει το γόνατο. Έστω, και μένα με πήγε στο πατρικό του στο δίμηνο, δεν ήμουν τίποτα σπουδαίο, έτσι κάνει με όλες, κλάματα, δράματα, όλα οκ.

Και σήμερα, ώρα 12:17 περίπου το βράδυ, είδα τις ίδιες φωτογραφίες, μόνο που αποκαλύφθηκε το όνομα της κοπέλας που ψοφούσα να μάθω ποιο ήταν.

Και αυτό βασικά, χρειάστηκα ένα όνομα. Και μια ακόμη φωτογραφία.
Την λένε Αναστασία λοιπόν, και παίζει ντραμς.
Και ούτε που πήγε το μυαλό μου.

Τώρα νιώθω πολύ καλύτερα. Όλα είναι τόσο απλά: είχε κάποια ανάγκη, εγώ έλειπα, και εκτός αυτού δεν μπορούσα να καλύψω αυτήν την ανάγκη. Βρήκε κάποια με την οποία χτίστηκε η σχέση, άσχετα αν πήρε ερωτική τροπή όσο είμασταν μαζί ή όχι, και τα υπόλοιπα δεν άργησαν να εκδηλωθούν. Βρήκε κάποια που να νιώθει ίση του και παράληλα να τον πηδάει κιόλας. Καθαρή δράση-αντίδραση.
Και γω επιτέλους είμαι ελεύθερη. Χωρίς ασάφεια, χωρίς ελπίδα, χωρίς αβεβαιότητα. Δεν υπάρχει πια το "γιατί", δεν υπάρχει πια το "μα κρίμα ήταν".


Μωρέ ήμουν τόσο χαρούμενη με το που γύρισα στην Θεσσαλονίκη, και τώρα πραγματικά μου έφτιαξε το κέφι. Μπορώ να γιορτάζω Πρωτοχρονιά τον Σεπτέμβρη;

Θα ακούσετε νεώτερά μου όταν νιώσω ότι σταθεροποιήθηκε κάτι μέσα μου. Σήμερα γιορτάζω.



Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Elegie

Μού είναι πολύ εύκολο να μην σε σκέφτομαι, να μην νοσταλγώ. Ξέρω ακριβώς τα βήματα που πρέπει να κάνω καθημερινά ώστε να είναι γεμάτη και ευχάριστη η καθημερινότητά μου, και αυτό είναι αρκετό. Ευτυχώς. Το δύσκολο είναι να χωνέψω ότι σε κάθε περίπτωση που υπήρξες, δεν υπάρχεις πια. Παρ' όλο που δεν είμασταν συνέχεια στο ίδιο μέρος, είχαμε φτιάξει τον δικό μας κύκλο συνήθειας. Θα έβλεπα κάτι που θα ήξερα ότι θα σου άρεσε, θα σου άρεσε όντως, θα έλεγες τα δικά σου. Ήταν τόση η προσοχή και η αποδοχή που δεχόμουν από εσένα, που τώρα νιώθω ότι όλοι είναι αδιάφοροι προς εμένα, αδιάφοροι γενικά. Βαριέμαι. Μπορώ και θέλω να γκομενίσω μα βαριέμαι. Και θα ήθελα να σου πω πολλά, να μιλάω δίχως σταματημό, μα έτσι θα ρίξω την περηφάνεια μου, ω ναι. Και όπως πάντα, όταν θέλω ειλικρινά να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι σε σχέση με εσένα, μου φαίνεται τόσο γραφικό. Ακούγονται όλα τόσο άσχημα και άμορφα και άνοστα. Σπατάλησα τρία χρόνια απ' την ζωή μου αναλύοντας αυτό που δεν είχα, αξίζει να κάνω το ίδιο με εσένα; Ήσουν ένα υπέροχο πλάσμα, τώρα δεν ξέρω τί είσαι. Δεν ξέρω πού είσαι. Θέλω να μάθω τόσο πολύ, μα πρέπει να σε σεβαστώ. Το αστείο είναι ότι δεν πρόκειται καν περί πειρασμού. Δεν έχω ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σου, έχω ανάγκη να το κάνεις εσύ. Έχω ανάγκη να μου δώσεις την ευκαιρία να σε νιώσω, να σε ακούσω, να σε δω. Εσύ όμως όχι. Και δεν θα σου ρθει η ανάγκη, και θα περάσει ο καιρός, και το λίγο θα γίνει πολύ, που θα γίνει ποτέ. Και θα μείνω με τα μεγάλα σου λόγια, αυτά που δεν εννόησες τελικά. Να γράψεις εκείνο το βιβλίο που έλεγες. Να το αρχίσεις έτσι, όπως κάποτε μου χες πει: η ζωή είναι ένα τεράστιο κλισέ. Σε ευχαριστώ που μου έδωσες κάτι ιδανικό. Έμαθα ότι τα ιδανικά είναι καταστάσεις, ασταθή και εφήμερα. Υπήρξαν στιγμές που άγγιζαν την τελειότητα.

 L0ng d4yz & pl3z3nt n1t35 l0l.


Και επιστρέφω στην καθημερινότητα, με τις χαζομάρες, τις μικρότητες, τα ορθογραφικά λάθη και την ηρεμία, μα το παράπονο παραμένει.
Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: πού χάθηκε η αγάπη μου;



Καλησπέρα.


Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Είσοδος

Γνωστή διαδρομή. Την κάνεις χωρίς να σκεφτείς καν το επόμενο βήμα. Και κλειστά να ήταν τα μάτια σου, πάλι θα έβρισκες τον δρόμο της επιστροφής. Τί σου κάνει η συνήθεια...

Και να που ξέρεις ότι αυτήν την φορά ήταν στερνή. Στερνή επιστροφή από ένα σημείο στον χάρτη της αχανούς πόλης που σε έθρεψε. Ένα σημείο που σημαίνει πράγματα (ή μήπως σήμαινε;). Ένα σημείο στον χάρτη.
Αυτήν την φορά δεν πήρες την συνηθισμένη κατηφορική οδό. Αυτήν που σε βοηθάει. Ήθελες να δοκιμάσεις τον φόβο σου ακόμη κι αν φαίνεται αστείο ή ανούσιο. Γιατί αγαπάς τα σύμβολα. Προσπάθησες να κοιτάξεις πίσω, μα δεν έβγαζες τα γράμματα από την αντανάκλαση του φωτός. Ήξερες τί έγραφε η ταμπέλα, αναμφίβολα: Έ-ξ-ο-δ-ο-ς Μα τα μάτια σου δεν έστειλαν κάποια τέτοια πληροφορία. Θα μπορούσες φυσικά να θυμάσαι λάθος, να απατάται η μνήμη σου, να μην ισχύει πλέον η αλήθεια που τότε είχες ως σταθερά.

"Προ πάντων να μην γελαστείς. Μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου."

Όχι, η αλήθεια ήταν εκεί μόνο που δεν είναι τώρα. Και δεν θες να κάνεις δηλώσεις μα ένα ξέρεις για τώρα:

"Δεν νιώθω τίποτα."



Καληνύχτα.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

"Δεν το έχω με τους τίτλους."

Κωλύομαι.

Έτσι είναι οι πρωτόγνωρες εμπειρίες, υποθέτω; Το πρόβλημά μου και οι αμφιβολίες μου προέρχονταν μόνο από αυτό το γεγονός. Ήταν η πρώτη φορά. Και αναρωτιόμουν, διαρκώς, αν όλο αυτό ήταν αληθινό επειδή ήταν αληθινό ή επειδή είμαι δεκαεννιά. Διαφορά δεν υπάρχει εν τέλει. Είτε είχαν προηγηθεί άλλα, είτε τελείωνε αργότερα, άραγε θα πονούσε λιγότερο;
Σου ζητώ κάτι που δεν μπορείς να μου δώσεις. Θα το αντέξω λοιπόν.

Γαμώτο. Δεν περιγράφω άλλο. Μπορώ χωρίς εσένα, δεν θέλω χωρίς εσένα.



"Loving someone else? I do not know how."


http://www.youtube.com/watch?v=gX1NXAQk8Hg

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Σταμάτα να γίνεσαι ποιητής τις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Σε αγαπάω. Και μου λες ότι πλέον δεν σου φαίνεται ιδιαίτερο σαν φράση, δεν έχει βαρύτητα. Δεν του δίνω βαρύτητα. Εντάξει. -Ίσως- τα ήθελα και τα έπαθα. Ίσως πιάνομαι από λόγια και φτιάχνω σχήματα στο μυαλό μου που φτιάχνουν με την σειρά τους κι άλλα λόγια. Πολλά λόγια. Χωρίς αιτία.
Εντάξει, όχι πάντα.
Ήταν διαφωτιστικό έχω να πω. Άρχισα να σκέφτομαι και πάλι. Καλό μου έκανες. Και κακό.
Τουλάχιστον ήμουν σαφής και δεν έκρυψα τίποτα, όχι αυτήν την φορά.
"Φοβάμαι..." προσθέστε ό,τι θέλετε. Εσένα φοβήθηκα όμως εκείνη την στιγμή. Πηγαία. (Αυτό το κατάλαβες άραγε;) Το κατάλαβες.
Χτες απομακρύνθηκες για να με τρομάξεις και τα κατάφερες. Και εγώ σε πίστεψα.
Τουλάχιστον υπήρξε οργασμός.



Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

"Μπορώ να είμαι εκεί;"

Όχι. Όχι άλλη εφηβική ανασφάλεια. Δεν χωράω άλλη.


---------------------------------------------------------

Σσσσσς... Είσαι απλά κουρασμένη... Ησύχασε. Σώπα. Άσε το μυαλό σου να σε ταξιδέψει, έστω κι αν η πραγματικότητα αργήσει λίγο. Μόνο λίγο.






"Μπορείς."

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

στην Μ. Κ.


  • για πες μου λοιπον, ποιες ηταν οι πιο ομορφες στιγμες του 2013?





  • 2d4y 5:11pm
  • Ωωω τί μου ζητάς τώρα αγαπητή... Είναι πολλές οι στιγμές και πολύ έντονες. Σίγουρα συμπεριλαμβάνω τα σάββατα που περνούσα με τον αδελφό σου, όλα γίνονταν στα βιαστικά γιατί εγώ έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς και να φύγω την επόμενη, αλλά ήταν μια όμορφη αλλαγή από την ρουτίνα των διαβασμάτων. Τα διαλείμματα με την Ιάνα και την Μελίνα στο σχολείο που μιλούσαμε για ό,τι βλακεία μας κατέβαινε, τα μαθήματα των Αρχαίων που ήταν πάντα ευχάριστα, τις ώρες της ενισχυτικής που μάθαινα τετραπλάσια πράγματα, τα μαθήματα με τον Ντρέλα, τις χαζοϋπέροχες γιορτές, τα μαθήματα γενικής που έχανα από κοπάνες ή πρόβες, τα ξεκλέματα με τον αδελφό σου όταν ερχόταν στο κέντρο και πηγαίναμε βόλτες στον λόφο του Φιλοπάππου, τις Πανελλήνιες (ήταν κουραστική αλλά πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, αν και τις πέρασα σχετικά νηφάλια συγκριτικά με άλλους), την περίοδο μετά τις γενικές εξετάσεις πριν τα ειδικά μαθήματα που ήταν πολύ χαλαρή αλλά επικεντρωμένη σε ένα πράγμα, τα υπέροχα τριήμερα στην Αίγινα που πέρασα με την Ιάνα και την Ελένη, το πτυχίο του Κώστα, κατά το οποίο αγχώθηκα πολύ περισσότερο από το δικό μου ή απ' τις πανελλήνιες, την συναυλία στην Επίδαυρο, η οποία δεν ήταν ευχάριστη αλλά πολύ διδακτική, το φεστιβάλ και τα σεμινάρια στην Σύρο, τις δεκαέξι καταπληκτικές μέρες που πέρασα μαζί σας στην Ικαρία, το λιώσιμο πριν τα αποτελέσματα, την χαρά μετά τα αποτελέσματα, την αναμονή που έμενα σε συγγενείς στην Θεσσαλονίκη, την μετακόμιση, την προσαρμογή στην σχολή, τα μαθήματα στο μπαγιάν... Γενικά ήταν φοβερή χρονιά. Από πέρυσι το έλεγα ότι θα ήταν η καλύτερη μέχρι τώρα και δεν διαψεύστηκα. Ένιωσα επιτέλους ότι βρίσκω σιγά σιγά τον τρόπο που θέλω να ζω το παρόν μου ώστε να κερδίζω όσα περισσότερα γίνεται και να μην θρηνώ καταστροφικά τις απώλειες. Φυσικά έχω δρόμο μπροστά μου αλλά φέτος ένιωσα πραγματικά ότι έκανα κάποια βήματα. Βέβαια σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σου εκφράσω την απέχθειά μου για την πρωτοχρονιά... Νιώθω ότι δεν υπάρχει νόημα στο να κάνεις απολογισμούς και να δίνεις υποσχέσεις για το έτος, εφόσον το 2014 είναι ένα νούμερο που έχει δοθεί για πρακτικούς λογους και δεν έχει πολλή σχέση με το πώς πρέπει να νιώθουμε γι' αυτό. Κάθε χρονο εδώ και πέντε ή έξι χρόνια με πιάνει μελαγχολία στην αλλαγή του χρόνου, πρόπερσι φαντάσου με έπιασαν κλάματα χωρίς λόγο... Ίσως αντίδραση στην χαρά που νιώθουν όλοι η οποία υποβάλλεται και επιβάλλεται με έναν περίεργο τρόπο. καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχει και αυτή η ανάγκη, η ψευδαίσθηση ότι αρχίζεις κάτι καινούριο, ότι αφήνεις κάτι πίσω σου. Παρόλο που αυτό εν αγνοία μας ή όχι, συμβαίνει κάθε στιγμή, κάθε μέρα, όλον τον χρόνο, σε όλη μας την ζωή. Πάλι φιλοσοφίες αγαπημένη, αλλά δεν μπορώ να το αποφύγω! Σε ευχαριστώ που με έβαλες να αναπολήσω τις στιγμές που πέρασα όμορφα και να ξέρεις ότι ήσουν και συ μέρος τους. Καλή χρονιά λοιπόν, αφού υποχρεώνομαι (χεχε) να το πω τέτοια μέρα, και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο, ψυχραιμία πάνω απ' ολα και πίστη στις δυνάμεις σου (είναι οι μόνες που έχεις και κινείσαι με αυτές). Με τιμάς απίστευτα με αυτό που λες...! Οι παλιοφιλόλογοι λένε ότι αν θες να πεις κάτι και δεν έχεις τα λόγια να το πεις σημαίνει ότι δεν έχεις να πεις κάτι, αλλά δεν συμφωνώ. Πολλές φορές οι λέξεις δεν περιγράφουν τα πάντα. Και εκεί έρχονται οι άλλοι τρόποι έκφρασης να καλύψουν το κενό που έχουν οι λεκτικοί τρόποι σκέψης. Εσύ λοιπόν να ξέρεις ότι μου έχεις πει πάρα πολλά με τα μάτια σου, την αγκαλιά σου και το πιάνο σου! Είναι υπέροχο που οι άνθρωποι είμαστε τόσο περίπλοκοι και τόσο απλοί και τόσο όμορφοι όταν το θέλουμε. Σε αγαπώ πολύ και στέλνω αγκαλιές σε όλη την οικογένεια. Μίου!
  • Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

    Χωρίς Τίτλο



    Αγάπησέ με. Πες μου ότι όλα εντάξει. Αγάπησέ με.  Κράτα με και μην με αφήνεις. Μόνη. Αγάπησέ με. Μην με αφήνεις μόνη. Θέλω. Σε θέλω. Αγάπησέ με. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει Αλλά αγάπησέ με. Δεν νιώθω καλά τώρα. Γι αυτό αγάπησέ με. Ό,τι κρύβεις πες το μου. Αγάπησέ με. Αυτό που μες την νύχτα σε τρώει. Αγάπησέ με. Τι απόκρυφες οργιαστικές σκέψεις σε ταλανίζουν, αγάπησέ με. Γιατί αυτό αρκεί, ακούς; Αγάπησέ με. Και τίποτε δεν θα σου λείψει. Αγάπησέ με. Και θα σε αγαπήσω και γω. Αγάπησέ με. Και ακόμα και αν δεν με αγαπούσες θα ήξερα. Θα ήξερα ότι αυτό θα ήταν που έλειπε. Να με αγαπάς εσύ και μόνο εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Πάρε με στην αγκαλιά, την μεγάλη αγκαλιά. Σφίξε με, βγάλε ό,τι έχω μέσα μου. Τάχα. Αγάπησέ με. Δώσε μου ό,τι έχεις βαθιά μες στην ψυχή σου. Αγάπησέ με. Γιατί δεν χορταίνω, όσο και να με αγαπάς. Αγάπησέ με. Δείξε μου, ω δείξε μου, γιατί έξυπνη δεν είμαι, τον τρόπο. Δείξε μου τον τρόπο να σε αγαπώ. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτε. ΓΙ’ αυτό, αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με.  Θα μάθω. Το υπόσχομαι. Κούφια λόγια, αλλά αγάπησέ με. Πες το μου, θέλω να το ακούσω. Ακόμη μια φορά. Αγάπησέ με. Δύο κορμιά. Γιατί ένα κι ένα κάνουν τρία. Αγάπησέ με. Δείξε μου ότι είναι αλήθεια… Θα το καταλάβω. Αλλά πρώτα, αγάπησέ με. Και θα καταλάβω. Αγάπησέ με, και θα καταλάβω. Φτάνει λες, αλλά αγάπησέ με. Ποτέ δεν είναι αρκετό, ακούς; Αγάπησέ με. Η σκέψη είναι εχθρός. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Σταμάτα να σκέφτεσαι. Και θα σταματήσω και γω. Αν με αγαπήσεις, όλα θα τα ξεχάσω. Και θα ήταν τόσο όμορφο. Λυτρωτικό. Ναι, ναι. Αυτή είναι η λέξη. Αγάπησέ με. Αυτό σου ζητώ. Τίποτε άλλο. Κουράζομαι. Με κουράζω. Αγάπησέ με. Θα σταματήσω. Για να σταματήσω. Ίσως. Λες ότι δεν θες να πονώ; Πόνος μου και λατρεία μου εσύ. Γι’ αυτό, αγάπησέ με. Και όλα τα άλλα θα εξανεμιστούν. Αυτό θες. Αυτό θέλω. Γιατί, ρωτάς; Έτσι. Δεν υπάρχουν αιτίες όταν μιλάς για έρωτα. Σσσστ, μην μιλάς. Αφέσου. Κι άλλο. Αφέσου κι άλλο. Και εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα. Θα είμαι το ξίφος σου στην μάχη. Θα είμαι η πένα σου στην γραφή. Θα είμαι η μούσα. Θα είμαι τα πάντα. Θα γίνω τα πάντα. Μόνο να με αγαπήσεις. Αυτό σου ζητώ. "Αν με αγαπάς, αγάπησέ με."