Μια ευτυχής συγκυρία

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα είχα περάσει καλά στο δημοτικό.
Αν είχα περάσει καλά στο δημοτικό, θα πήγαινα εκεί που πήγαν όλοι.
Αν πήγαινα εκεί που πήγαν όλοι, δεν θα πήγαινα εκεί που πήγα.
Αν δεν πήγαινα εκεί που πήγα, δεν θα τον γνώριζα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα τον γνώριζα.
Αν δεν τον γνώριζα, δεν θα τον είχα ερωτευτεί.
Αν δεν τον είχα ερωτευτεί, θα το χειριζόμουν καλύτερα.
Αν το χειριζόμουν καλύτερα, θα είχε τελειώσει από νωρίς.
Αν είχε τελειώσει από νωρίς, θα είχα διαφορετικές ευκαιρίες.
Αν είχα διαφορετικές ευκαιρίες, δεν θα αποξενωνόμουν.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα αποξενωνόμουν.
Αν δεν αποξενωνόμουν, δεν θα με πείραζε.
Αν δεν με πείραζε, δεν θα το έκανα.
Αν δεν το έκανα, δεν θα αηδίαζα.
Αν δεν αηδίαζα, δεν θα έφευγα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα έφευγα.
Αν δεν έφευγα, δεν θα άλλαζα.
Αν δεν άλλαζα, δεν θα είχα επαφή.
Αν δεν είχα επαφή, δεν θα ήξερε.
Αν δεν ήξερε, δεν θα με διάλεγε.
Αν δεν με διάλεγε, δεν θα είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα.

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, δεν θα είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα.
Αν δεν είχε ανοίξει εκείνη η πόρτα, δεν θα γινόμουν καλύτερη.
Αν δεν γινόμουν καλύτερη, δεν θα πρόσεχα ότι με πρόσεχε.
Αν δεν πρόσεχα ότι με πρόσεχε, δεν θα δημιουργούσα επαφή.
Αν δεν δημιουργούσα επαφή, δεν θα είχα ζήσει εκείνη την νύχτα.
Αν δεν είχα ζήσει εκείνη την νύχτα, δεν θα είχα πλέον ελπίδες.
Αν δεν είχα πλέον ελπίδες, θα τελείωνε;
Αν δεν είχα ζήσει εκείνη την νύχτα, θα τελείωνε;

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα είχε τελειώσει.
Αν είχε τελειώσει, δεν θα πήγαινα.
Αν δεν πήγαινα, δεν θα του μιλούσα.
Αν δεν του μιλούσα, δεν θα το ανέφερε.
Αν δεν το ανέφερε, δεν θα το άνοιγα.
Αν δεν το άνοιγα, δεν θα έβλεπα την πρόσκληση.
Αν δεν έβλεπα την πρόσκληση, δεν θα το σκεφτόμουν.
Αν δεν το σκεφτόμουν, δεν θα το ζητούσα.
Αν δεν το ζητούσα, δεν θα δεχόταν.
Αν δεν δεχόταν, δεν θα πήγαινα.
Αν δεν πήγαινα, δεν θα υπήρχε εκείνη η μέρα.
Αν δεν υπήρχε εκείνη η μέρα, θα τελείωνε;

Αν ήμουν άλλος άνθρωπος, θα τελείωνε.
Αν τελείωνε, δεν θα ήμουν εδώ που είμαι.
Αν δεν ήμουν εδώ που είμαι, δεν θα ήθελα να γίνω καλύτερη.
Αν δεν ήθελα να γίνω καλύτερη, θα έμενα στάσιμη.
Αν έμενα στάσιμη, ποιο το νόημα; :)




Ουφ, άντε πάλι. Story of my life (nuff said). Κι εγώ βαριέμαι να το διαβάσω.

Χμμ, πού το έχω ξαναδεί εγώ αυτό;;;

Χαμογελάω σαν ηλίθιο με κάθετι που θυμάμαι.
Τσεκάρω κινητό/υπολογιστή ανά μισάωρο.
Δεν χορταίνω με φωτογραφίες/βίντεο/παλιά μηνύματα.
Ακούω ό,τι ακούει.
Ό,τι κάνει μού φαίνεται αξιαγάπητο. Αν δεν είναι το συγχωρώ.
"Αγαπάω τις ομοιότητες και ερωτεύομαι τις διαφορές."
Νομίζω ότι βλέπω το πρόσωπό του στον δρόμο.
Πλάθω σενάρια και το χαίρομαι.
Κάνω όνειρα και το χαίρομαι.
Θέλω όλος ο κόσμος να δει πόσο υπέροχος είναι.


Ετυμηγορίες;;;




Καλησπέρα (ή  μάλλον καληνύχτα) στην μπλογκόσφαιρα! Θέλω να εξομολογηθώ ότι πάω να διαβάσω Αρχαία. Είθε να ιδωθούμε υπό καλύτερες (από άποψιν δημιουργικότητας) συνθήκες!

Γκλιν γκλον.

Απεύθυνση:

Στο χτες.

 Σ' ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι. Αλλά σε έχω ξεχάσει.
Τα πρόσωπα; Τις φωνές; Τις στιγμές; Μόνο να τα αναπαραγάγω μπορώ. Ό,τι υπάρχει μέσα μου θα μείνει εκεί. Ό,τι επρόκειτο να εξελιχθεί, δεν το έκανε. Ό,τι δημιουργούσε προβλήματα δεν είναι παρά μια αμυχή στην σχεδόν ανέγγιχτη ψυχή μου. Δεν είσαι πια εδώ. Και εγώ δεν είμαι εκεί. Δεν ενοχλείται κανείς πλέον απ' το τίποτα...





I told myself that you were right for me.


I don't wanna live that way,
reading into every word you say...


You can get addicted to a certain kind of sadness.


-----------------------------------------------------------------------------

Στο σήμερα.

 Τί λες όταν οι λέξεις σου φαίνοντα περιττές;Όταν το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι ότι ξέρεις τί θέλεις εκείνη τη στιγμή;
Οι λέξεις βγαίνουν αυτόματα. Δεν υπάρχει σχέδιο. Όλα βγαίνουν αυθόρμητα, πηγάζουν από μέσα σου. Δεν χρειάζεται σχέδιο.
Να έχεις βρει κάτι να αγαπήσεις, κάτι που να μην σε αναγκάζει να προσποιηθείς. Και να έχεις την τύχη να νιώσεις ότι στην πορεία κι αυτό θα σε αγαπήσει. Να ξέρεις ότι οι κόσμοι σας είναι παράλληλοι, τεμνόμενοι και περιπλεκόμενοι μαζί. Να μην σε ενοχλεί τίποτα πλέον και να έχεις και πάλι αυτό το σφίξιμο που καιρό τώρα είχε εξαφανιστεί. Να χαμογελάς με το ίδιο πράγμα τέσσερις, πέντε, έξι, φτου και βγαίνω φορές και να συγκινείσαι. Να θυμάσαι κάτι που μοιάζει κοντινό αλλά να ξέρεις ότι έπεται συνέχεια
Ναι, αυτό ήθελες τόσον καιρό. Αυτό σου έλειπε. Και ό,τι και να γίνει στο τέλος δεν θα είναι το ίδιο. Ce moment n'est pas le même. Και το ξέρεις.











I don't know you. But I want you.
All the more for that.


Games that never amount to more than they're meant will play themselves out.


We've still got time.






-----------------------------------------------------------------------------






Στο αύριο.


Περίμενε γιατί έρχομαι.

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα.






Και το σώμα θυμάται. Και αδυνατεί να ξεχάσει. Γιατί όταν η πραγματικότητα βρισκόταν μες στο όνειρο, το ξύπνημα ήταν η πικρή επιστροφή. Τώρα που στην πραγματικότητα εισχώρησε ένα τόσο δα όνειρο, μπορεί και να τρέμεις να κοιμηθείς, μήπως και ξυπνησεις.
Και αν αποδειχθεί ότι το όνειρο ήταν πραγματι όνειρο, ποια η διαφορά του αν συνέβη ή όχι; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πράγματι έγινε κάτι τέτοιο; Ότι ήταν αυτό που θέλεις τόσο να ήταν και ελπίζεις ότι ήταν; 
Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που αποφάσισες να ανοίξεις τα μάτια σου ενώ ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου. Γιατί έλεγες στον εαυτό σου να πάψει επιτέλους να ελπίζει.
Και το σώμα θυμάται. Από την αϋπνία και την επιθυμία. Από το ξενύχτι και την λαχτάρα. Από το ποτό και τον πόθο. Έγινε τόσο σύντομα, τόσο γρήγορα, χωρίς προειδοποίηση. Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: Έγινε πράγματι;
Και φοβάσαι να το πιστέψεις. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν όνειρο. Και εύχεσαι να ήταν όνειρο, κάτι που το μυαλό έφτιαξε. Κι ας μην έχει διαφορά. Γιατί το σώμα θυμάται, το άγγιγμα, την ανάσα. Τον ήχο της βαθιάς φωνής, την εικόνα του γλυκού προσώπου, την οσμή των τσιγάρων. "Και τα άστρα να κλαίνε στην απουσία σου απόψε..." Όχι. Δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Γιατί αν το παρελθόν απομακρυνθεί περισσότερο θα είναι πάλι αργά για πισογυρίσματα...


Και το σώμα θυμάται. Ήταν πρωί. Αλλά ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανατείλει. Κρίμα. Θα ήταν ίσως πιο όμορφα... Εικονικά...
Ναι, ήταν ήδη όμορφα. Πολύ όμορφα.

19h 15m

Περπατάς προς την είσοδο. Περιμένεις. Παίρνεις μια ανάσα. Βρίσκεις την κατάλληλη στιγμή και βγαίνεις με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο. Υποκλίνεσαι, κοιτάς το κοινό αλλά δεν το βλέπεις. Ισιώνεις το φόρεμα και κάθεσαι. Δέσιμο, λουριά, γάντι, ρετζίστρα. Τσεκ. Περιμένεις. Βαθιά ανάσα.
Ή τουλάχιστον κάπως έτσι το φαντάζομαι. Καλό ακούγεται. Όχι τρομακτικό πάντως.

Χμμ, όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι,όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις..; Μπαρούφες. Το μόνο που καταφέρνει το σύμπαν, αν πράγματι συνωμοτεί, είναι να σε κάνει να θέλεις κάτι.
Και όταν αρχίσεις να το θέλεις είναι, με τον α ή βου τρόπο, τελειωμένη η υπόθεση. (:

υ.γ. 1 Μου έλειψαν τα υστερόγραφα.-
υ.γ. 2 Τρεις μέρες τώρα το έχω στο μυαλό μου... Ειλικρινά, αν ήταν βιολί, αυτό θα έπαιζα.



υ.γ. 3 Εύχομαι να έχει ήλιο αύριο...

Ώστε φεύγεις...

Καλό ταξίδι. Έτσι σου είπα (δεύτερη φορά).

Να ακούω λόγια για σένα, να μιλάω για σένα, αλλά να μην είσαι εδώ. Να φεύγεις, να ξαναέρχεσαι, να ξαναφεύγεις. Να μου φιλάς το μέτωπο και να μου ζητάς αυτό που ξέρω ότι θέλεις να κάνω. Να διεστρεβλώνονται οι λέξεις στο κεφάλι μου...
Καλό ταξίδι
Τί ειρωνεία... Που ένα ταξίδι τέτοιο ακούγεται ονειρεμένο. Μού φαίνεται θα με σημαδέψει αυτή η πόλη. Παρίσι... Εκεί πήγε το πρότυπό μου. Εκεί δεν πήγαν οι φίλοι μου. Εκεί θα είσαι σε κάποιες ώρες. Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Ναι. Αν δεν είσαι μόνος.
Καλό ταξίδι
Το ξέρω ότι θα γυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν σε χάνω. Κι όμως, γιατί νιώθω ότι η πλάτη σου όλο και μικραίνει. Γιατί να κυλάει ένα δάκρυ κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. Γιατί τόση πικρία όταν βλέπω το αυτοκίνητο να απομακρύνεται, να στρίβει σε μια γωνία και να χάνεται. Και μετά, τί;

Θα με κρατήσεις αγκαλιά...
Τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις...


Παίζει στο μυαλό μου ένα παιδικό τραγούδι. Ένα τραγούδι που και εσύ και εγώ απαξιώνουμε. Εμείς μια ζωή προοριζόμασταν για τα μεγάλα και τα εκλεκτά. Έτσι ήθελες να με δεις να γίνομαι. Έτσι ήθελα να με δεις να γίνομαι.
Την αξία της μουτζούρας δεν την έχει το backspace.

Και τώρα, τί; Θα περιμένω; Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί θέλω να σας χαστουκίσω και τους δύο; Ή μήπως θα συνεχίσω έτσι, θα είμαι ήρεμη μέχρι


να δω κάποιο σχετικό όνειρο ή να απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι να δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του


να ξαναμείνω μόνη; Τί πρέπει να κάνω; Να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει ή να ξεσπάω με κάτι που δεν κατανοώ; Να προσποιούμαι ή πάλι να προσποιούμαι; Δεν μπορώ να συνεχίσω να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο; Θα σταματήσεις ποτέ να περιμένεις να φερθώ συγκεκριμένα; Όχι. Όχι. Όχι άλλο παράπονο. Εγώ τα σκέφτομαι, δεν ισχύουν για σένα. Εσύ είσαι σε χειρότερο παραλογισμό απ' ότι εγώ. Εσύ χαλιναγωγείς το είναι σου με χειρότερο τρόπο. Γιατί τέτοια ομοιότητα.


Θα με κρατήσεις αγκαλιά
τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις
Κι ό,τι σού πω, θα το πιστέψεις


Καλό ταξίδι. Για δεύτερη φορά.
Συγγνώμη που δεν είμαι αρκετά δυνατή.

Ακόμα;

Ακόμα εικοσιτρεις;
Ακόμα δεν του μίλησες;
Ακόμα.
Ακόμα δεν μπορείς να αντέξεις ένα ποτηράκι και ζαλίζεσαι;
Ακόμα.
Ακόμα παράπονα, δάκρυα, προσμονή;
Ακόμα κάτι λείπει;
Ακόμα μισείς την βροχή;
Ακόμα νιώθεις ότι δεν νιώθεις;
Ακόμα.
Ακόμα προσπαθείς να μεταφράσεις το είναι σε λόγο. Γι' αυτό.
Να συνεχίσεις πάντα έτσι. Γι' αυτό.

Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανόν το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο. Παρακαλώ καλέστε αργότερα.


-Άρτσι!

-μπιπ-

The Refresh Button

Refresh. Refresh. Refresh. Τα εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας αναβοσβήνουν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και ξανά. Και ξανά. Νομίζω ότι θα ήθελα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί... Να με άφηνε να γυρίσω ένα δευτερόλεπτο πίσω, να μπορέσω να συνεχίσω την δουλειά που ήθελα να κάνω χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Ναι, μια χαρά θα ήταν. Μόνο που ως άνθρωπος δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ιό που λέγεται παρελθόν.
Στο σχολείο φέτος κάνουμε φιλοσοφία. Τα μισά από αυτά που λέμε τα ξέρω. Διάβασα ένα βιβλίο. Και τα άλλα μισά τα έχω σκεφτεί. Άπειρες φορές. Υπερβολικές φορές. Και μού λένε να τα ξανασκεφτώ, να ξαναμφισβητήσω, να ξαναμφιβάλλω για την αλήθεια. Μου λένε τί είπε ο ένας και ο άλλος, εγώ τα ξέρω. Και δεν έχουν απολύτως καμία πρακτική χρήση. Ουσιαστικά σού λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, λέγοντάς σου ότι κάθε ενδεχόμενο δεδομένο που υπέθεσε ή πίστεψε ο τάδε ότι υπάρχει, αντικρούεται από κάποιο άλλο και ούτω καθ' εξής. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή που, ειδικά με τους ανθρώπους, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και κανέναν, είτε θα πεις ότι είχαν δίκιο όλοι αυτοί, είτε θα πεις, τί μπαρούφες που λένε όλοι αυτοί. Διότι εξακολουθεί να είναι θεωρία.
Εγώ κάθομαι και βρίζω την θεωρία... Εγώ έχω βασίσει την ζωή μου στην θεωρία. Απορρίπτω και αποδέχομαι ανθρώπους ανάλογα με το πώς καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Ή με το πώς έχουν την δυνατότητα να με κάνουν να τους παραδεχτώ με τον τρόπο ομιλίας τους.
Η φούσκα δεν έχει σκάσει.
-Θα μεγαλώσεις με αυτό. Μην το σκέφτεσαι.
-Ναι. Το ξέρω. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν με απασχολεί.
Και έσκασε η φούσκα.

Είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο πολύ που, την στιγμή που πονάει πιο πολύ από όλους, να ανησυχεί για μένα; Είναι δυνατόν να ανησυχεί ότι έκανε κάποιο λάθος; Είναι δυνατόν να απολογείται;
Η ζωή μου, μάλλον η καθημερινότητα, θα αλλάξει από δω και στο εξής. Δεν με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει είναι η μικρότητα. Η μικρότητα που έδειξε. Απογοητεύτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, ενώ είχε επαναληφθεί και ενώ ο καθένας θα πίστευε ότι είναι λογικό να έχει συμβεί με το εν λόγω άτομο, είχα ξεπέσει σε μια ακόμη εξιδανίκευση.
Ποιος είναι αυτός; Αυτός που μού έλεγε να μην λέω ψέματα. Αυτός που μού έλεγε να κρατάω ισορροπίες. Που μού έλεγε να τον δικαιολογώ. Που μού έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Που μού έλεγε ότι τού αρκούν αυτά που έχει. Που μού έλεγε πόσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε αξίες και ιδανικά.
Αυτός που τα ισοπέδωσε όλα, δηλαδή την εικόνα αυτών των όλων που είχα φτιάξει, και όχι μόνο εγώ, στο μυαλό μου.
Είναι δυνατόν να πήγαν όλα τόσο στραβά και αυτός ο βλαμμένος ο συγχρονισμός να γελάει στο καμαρίνι; Είναι δυνατόν εγώ να ασχολούμαι με μικροπράγματα; Είναι δυνατόν να ήμουν τόσο απορροφημένη ώστε να μην προσέξω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, ή όχι και τόσο μικρές, οι οποίες έδειχναν ότι όχι, δεν ήταν ευτυχισμένος; Είναι δυνατόν; Τόσον καιρό να μην περάσει καν απ' το μυαλό μου;
Η δικαιολογία μου: δεν το περίμενα. Δεν το είδα να έρχεται. Και τώρα είναι πλέον αργά. Και δεν εξαρτάται καν από μένα. Θα ξεπεραστεί, με τον καιρό, μάλλον. Μια αλλαγή, έτσι; Προσπαθώ να μην σε συγχωρήσω. Μα δεν μπορώ. Γιατί σε αγαπάω. Αλλά ούτε εσύ μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Δεν είσαι το μόνο θύμα. Ή μάλλον ως τώρα δεν ήσουν. Τώρα μην μου ζητάς να μην σε τιμωρήσω. Μού είπες κάποτε ότι φάνηκα σκληρή. Καμιά φορά έτσι πρέπει.Δεν μπορώ να έχω για πάντα τον ρόλο της μεγάλης.






Θέλω να είμαι μαζί σου. Και αν με μουσική μπορώ να το κάνω, με μουσική θα το κάνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.






υ.γ. Άραγε μόνο με τραγωδίες θα τρέφεται η δημιουργικότητά μου; Τί κρίμα.

Περιττό.

Δεν μπορώ απλά να δεχτώ ότι δεν έχω μεγαλώσει ακόμα;
Καλησπέρα.





υ.γ. Θα είναι αγένεια να μην το κάνω... Σε ευχαριστώ, άγνωστε συγγραφέα. Με έκανες να κοκκινήσω, αν και λόγω περηφάνειας δεν θα στο πω ποτέ.

Τίτλος;

Φύγε.

Δεν έχεις κανέναν λόγο να είσαι εδώ. Δεν είναι ότι νιώθω κάτι ιδιαίτερο για σένα... Αν είχαν έτσι τα πράγματα, την "μοναδική στιγμή που μού προξενήθηκε πραγματική οδύνη"

(εε; μήπως το έχω κάπου ξαναδεί αυτό;)

δεν θα ξεχνούσα. Δεν θα αδιαφορούσα, δεν θα έφευγα, δεν θα το έβλεπα σαν ευκαιρία.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τα ίδια πρόσωπα, υπό παρόμοιες συνθήκες, μα με άλλους κομπάρσους. Και σκηνικό. Και παρελθόν. Και συνηθειες. Και συχνότητα επαφής.
Η ουσία, εγώ, πάντα εγώ, είναι η ίδια. Το πώς νιώθω εγώ. Το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ω, ναι.

Φύγε. Αν πράγματι ήθελα να είσαι εδώ, θα έμενα μαζί σου. Τίποτα άλλο δεν θα είχε σημασία. Θα μπορούσα να το είχα κάνει. Εξ' άλλου, μια χαρά δεν τα είχα καταφέρει έναν ολόκληρο χρόνο; Μια χαρά δεν συνήθησα τις αντικειμενικές συνθήκες; Γαμώ τα πρώτα συνθετικά. Να 'ταν μόνο αυτές, να 'ταν όλα τόσο απλά όσο ίσως θα προτιμούσα να τα είχα αφήσει... Εε, όχι.

Φύγε. Έχω ξεχάσει το πρόσωπό σου. Έχω ξεχάσει πώς είναι να κάθεσαι μπροστά μου, να βρίσκεσαι μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα.Οι φωτογραφίες, βλέπεις, δεν είναι αρκετές. Ούτε και τα όνειρα. Μόνο οι αναμνήσεις μού απομένουν πλέον, αμυδρές θύμησες. Στιγμές που δεν θα ξανάρθουν.

Φύγε. Γιατί είναι άδικο. Είναι άδικο να σε ψάχνω εκεί που δεν πρόκειται να σε βρω. Είναι άδικο να έχεις γίνει πρότυπο. Είναι άδικο να στέκομαι σε ένα μέρος που λογικά θα έχει πολλά να προσφέρει και το μόνο που με νοιάζει είναι να προσανατολιστώ. Προς ποια μεριά βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή; Τί κάνεις; Με σκέφτεσαι καθόλου; Είναι άδικο να κοιτάω το σύμβολο που είχα βάλει παντού, πίσω από ένα σύννεφο με μύγες. Πάνω από το παρτέρι με τα στάχυα που πάντα έλεγα στάχυα αλλά δεν είναι. Είναι άδικο να σού ζητάω να με τραβήξεις από το χέρι μήπως και ζήσω, ενώ δεν διάλεξα να ζήσω λίγο παραπάνω μαζί σου.

Φύγε. Τα έχω όλα. Εσύ λείπεις. Φύγε.

Seven.

Κατόπιν διπλής (!!!) πρόσκλησης από τις αξιαγάπητες "γνώριμες" και δεινές μπλόγκερ Amelie Melon και Estella, δεν θα μπορούσα να μην παίξω κι εγώ το παιχνιδάκι! Παραθέτω λοιπόν εφτά πράγματα, προσωπικά (ή όχι και τόσο).

1.α Είμαι μουσικός, και στην ιδιότητα και στον χαρακτήρα (κατά κοινή ομολογία). Αυτό σημαίνει:

1.β = 2. Πάμε παίζουμε φεύγουμε. Η ποιοτική προχειροδουλειά είναι το φόρτε μου, καθώς και ο χαμαιλεοντισμός.

1.γ = 3. Παθιάζομαι και γοητεύομαι από συγκεκριμένα πράγματα, αλλά εύκολα. Α, και είμαι διαρκώς ερωτευμένη -με κάποιον, με κάτι,... δεν έχει και τόση σημασία. Παρ' όλα αυτά έχω την σταθερή μου αγάπη, αλλά κοιτάω και τριγύρω.

Το ξέρω ότι κλέβω.

4. Μετανιώνω το κάθε μου "λάθος", παράλειψη, απερισκεψία. Επίσης μετανιώνω για τα πράγματα για τα οποία δεν έχω μετανιώσει, αναρωτούμενη αν θα έπρεπε να είχα μετανιώσει. Ναι, άντε βγάλε άκρη.

5. Μου ΤΗΝ ΔΙΝΟΥΝ τα κομπλιμέντα για οτιδήποτε εκτός απ' την μουσική, τα οποία μπορώ άνετα να τα πετάξω μπαλάκι. Ειδικά όταν μου τα κάνουν καθηγητές. Νιώθω σαν να είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους...

6. Έχω μια πολύ ισχυρή πεποίθηση ότι είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους, και κατά καιρούς γίνομαι ρατσίστρια με όλους όσους δεν μπορώ να επικοινωνήσω ή έχουν βάλει προτεραιότητες αδιανόητες για μένα.

7. Λατρεύω τον αδερφό μου. Είναι το πιο νευρόσπαστο, ενοχλητικό, σταρχιδιστικό πλάσμα που ξέρω, με λέει μικρή και κοντή κι ας τον περνάω δύο χρόνια, αλλά έχει χιούμορ, όταν θέλει είναι πολύ πιο υπεύθυνος από μένα και έχει γίνει πολύ ωραίος γκόμενος. Πάλι κατά κοινή ομολογία.



Προσκαλώ... όποιον το δει και δεν το έχει κάνει!

Ώρα Ελλάδος 11:20 μ.μ.

Και είμαι ακόμα εδώ.

11:21. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πια... Ακόμα κι όταν όλα φαίνεται ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι δεν κολλάει. Κάτι λείπει. Και είναι αστείο... Που δεν έχω κόψει το σκοινί, το οποίο εξακολουθεί να ξετυλίγεται. Βέβαια... Ο χαρταετός πετάει, μα εξακολουθεί να τον δεσμεύει το μήκος του σκοινιού. Κοινή λογική.
Κι όμως, έρχονται όλοι, μας ζητάνε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξή μας. Ξανά. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω να ξαναπεράσω αυτό το βιολί. Εκεί που είπα ότι θα γίνω ξεκάθαρη απέναντι στους άλλους, δεν θα ξαναρχίσω να αμφισβητώ το πώς πρέπει να φέρομαι. Είναι άσκοπο να βασανίζεσαι για κάτι που αύριο θα ξεχαστεί.
Όλα είναι καλά. Αλήθεια. Και, ακόμα και το γεγονός ότι θραύσματα αυτών που έχουν περάσει μέ επισκέπτονται ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα στον ορίζοντα που τόσο ανυπομονώ να δω, μα δεν έχω καταφέρει να διακρίνω ακόμα. Ξέρω, κάποια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σε τυφλώσουν, θα θολώσουν λίγο την όρασή σου, είτε το θέλεις είτε όχι.
11:22. Γιατί περιμένω ακόμα το τηλέφωνο να χτυπήσει; Γιατί κοιτάζω διαρκώς τον κόσμο να περνάει απ' το παράθυρο; Γιατί αρνούμαι να ακούσω ένα-δύο τραγούδια που κάποτε έπαιζαν ρόλο;
11:23. 11:24. Ο χρόνος τρέχει βιαστικά ή περνάει αργά; Γιατί πριν λίγο το ένα λεπτό φάνταζε αιωνιότητα και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω την σειρά; Γιατί μειώθηκαν τόσο τα περιθώρια; Γιατί διαρκώς ένα γιατί;
11:25. Και είμαι ακόμα εδώ. Έχω πέντε λεπτά, τυπικότατα, για να σηκωθώ και να θεωρήσω ότι σκότωσα σύνολο δέκα σε κάτι εποικοδομητικό.
11:26. Νομίζω πως δεν θα σκεφτώ τίποτα άλλο μέχρι το επόμενο λεπτό.
11:27. Είχα δίκιο. Τώρα απλώς θα περιμένω. Μέχρι
11:28. αυτό το σημείο. Λες και υπάρχει κάποια διαφορά. Λες και κάτι συνέβη. Αρνούμαι να δώσω το "παρών" για να μην πιέσω κόσμο; Τί πάει να πει αυτό;
11:29. But now it's done. It's over. We've had our chance. There was even, hope for resurrection, or almost...
11:30. We must collect our thoughts. For the unexpected is always upon us. In our room, at the door, in the street, on a stage...

11:31

Αυτά που έμαθα φέτος το καλοκαίρι (20 μέρες και σήμερα)

1. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να κάνεις αναπάντητη κλήση με απόκρυψη.
2. Αυτά που βρίσκονται στις ταινίες/σειρές/βιβλία κουλουπου θα μείνουν εκεί και δεν πρόκειται να συμβούν στην ζωή σου.
3. Πάντα να πονηρεύεσαι όταν οι άνθρωποι δεν σου μιλάνε.
4. Είναι οκ να ονειρεύεσαι, αρκεί να μην τρως όλη σου την ενέργεια και τον χρόνο σε αυτό.
5. Όλοι χρειαζόμαστε έναν δεσμοφύλακα ώρες ώρες.
6. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς φατσοβιβλίο.
7. Όταν δεις κάτι που σού αρέσει, αγόρασέ το και μην νιώθεις τύψεις.
8. Μην μείνεις έγκυος νωρίς.
9. Μην πας κόντρα σε έναν ηλικιωμένο. Απλά χαμογέλα.
10. Αν θες να πας διακοπές μόνος σου, πήγαινε μόνος σου.
11. Να φύγεις μακριά δεν γιατρεύει τίποτα.
12. Ποτέ δεν είσαι μόνος. Εντελώς μόνος.Υπάρχουν και κάποιοι που θα απαντήσουν στο μήνυμα που θα στείλεις.
13. Το να έχεις μέσο βολεύει, αλλά σού δημιουργεί τύψεις.
14. Είναι πιο οικονομικό να κοιμάσαι σε σλίπινγκ μπαγκ απ' ότι σε καμπίνα πλοίου.
15. Όταν ένας άντρας δεν ανταποκρίνεται, σημαίνει πως δεν θέλει. Τέλος.
16. Η λίστα με τις επαφές είναι ένα από τα πράγματα που χρειάζεται χαρτί και μολύβι.
17. Το χειρότερο πράγμα στον κόσμο είναι να στενοχωριέσαι για κάποιους που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο και να αρκεστείς μόνο στο να πας στην κηδεία.
18. Αν έχεις μια μακροπρόθεσμη δουλειά, αφιέρωσε τουλάχιστον έναν μήνα, συμπυκνωμένα. Έξι-εφτά ωρίτσες αρκούν.
19. Να διαβάζεις. Σε ηρεμεί.
20. Το 90% της προετοιμασία πρέπει να είναι αργά.
21. Ποτέ δεν φταίει μόνο μία πλευρά.
22. Αν έχεις ευαίσθητο στομάχι, μην πας ποτέ σε ηφαίστειο.
23. Παίξε μουσική με φίλους.
24. Ο καφές είναι απόλαυση. Ψηφίζω Ναυαρίνου.
25. Μην κάνεις μεγάλα ή περίπλοκα σχέδια. Θα ναυαγήσουν, αργά ή γρήγορα.
26. Ο ελαφρύς κινηματογράφος είναι για παρέα. Ο ωραίος κινηματογράφος είναι προσωπική υπόθεση.
27. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να ζηλεύεις ακόμα.
28. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να νιώθεις άσχημα ακόμα.
29. Κανείς δεν θα καταλάβει γιατί σου αρέσει κάτι που σού αρέσει. Ούτε εσύ.
30. Παραλία χωρίς φιλαράκια δεν λέει.
31. Μην κοιτάς τον πρωταγωνιστή. Θα έχεις σοβαρές απαιτήσεις και δεν θα τις πληρεί.
32. Μην πας νωρίτερα στα ραντεβού σου, εκτός αν υπάρχει λόγος.
33. "Και προσοχή. Ναι, αγαπάμε τα λάθη μας γιατί μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή."  (by Amélie Melon <3)


Όχι πως θα τηρήσω όλα τούτα δω, μα μια προσπάθεια (και μια χρήση της καταγραφής τους ως προς την απομνημόνευση) θα βοηθήσουν, με τον τρόπο τους!




Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται. Keep going που λέει και ο ύμνος, χρόνια πολλά στον "άνθρωπο" που θα με συνοδέψει σε 20 μέρες και σήμερα, μόνη στο σπίτι προς το παρόν. Something's going to happen, at last. Θέλω να πάω σχολείο, όσο τίποτε άλλο, και θέλω τα φετινά Χριστούγεννα να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μαζί με τον Ιανουάριο! Το ξέρω ότι είναι λίγο οξύμωρο αυτό που λέω, μα έχω τους λόγους μου. Από την άλλη, δεν θα ήταν κακό να σταματούσε και ο χρόνος σε αυτό το απόγευμα... Έχετε δει την ημέρα της Μαρμότας; Για όποιον δεν την έχει δει, είναι η ιστορία ενός μίζερου κυνικού δημοσιογράφου που ζει κάθε μέρα την ίδια μέρα, ξανά και ξανά. Ναι, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν άσχημο. Θα μού έλυνε πολλές απορίες για τα όρια και τις επιδιώξεις μου (όπως και για την αξιοπρέπειά μου...). Και πάλι, φέρομαι λες και πρόκειται να βρω επί τέλους τί στο μπιπ είμαι. Και τί στο μπιπ θα γίνω. Oh well... Αν περάσει από δω κανένας που ενδιαφέρεται, σκοπεύω να φτιάξω μια ορχήστρα σε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια από τώρα. Και αυτό δεν νομίζω να αλλάξει και τόσο με τα χρόνια. Οπότε, αν το δείτε αυτό, ώ αγαπητοί επίδοξοι μουσικοί του μέλλοντος, θα με βρείτε. Θα φροντίσω να μπορείτε να με βρείτε τουλάχιστον...


Δεν είναι γαλήνη αυτό που νιώθω. Με τίποτα... Κάτι συμβαίνει... Είμαι ανυπόμονη, αυτό είναι όλο. Βιάζομαι. Και δεν το κρύβω. Μα βρήκα και πάλι μια στάση. "Πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,/
κι άκουσε με συγκίνησιν." Τί κι αν δεν ήταν αυτό που έψαχνα; Δεν πειράζει. Κάτι συνέβη πάλι. Και τα βρήκα σωστά.

Προφητικό; Δεν ξέρω.

Θα τα πούμε.

Τί στο...

Τί κάνεις;
Πού βρίσκεσαι;
Πότε θα γυρίσεις;
Πώς και δεν τα είπαμε τόσον καιρό;
Θες να βρεθούμε, όταν γυρίσεις, φυσικά;..


Ψίθυροι άλλης μιας νύχτας που πέρασε άσκοπα. Χωρίς ύπνο, χωρίς όνειρα. Μιλούσα. Μιλούσα μόνη μου. Συνέχεια. Έκανα παύσεις για να προσθέσω το απαραίτητο σάουντρακ. Σκηνοθεσία ολόκληρη, σού λέω! Μιλούσα. Θυμόμουν. Διόρθωνα. Cut! Ξαναθυμόμουν. Ξαναμιλούσα. Μοντάζ. Παράδοση. Δεν ξύπνησα. Σηκώθηκα. Πήγα εκεί που ήθελα. Δεν ξεκουράστηκα, δεν μέ έπιασε ο καφές... Είδα την Ανατολή. Όχι πίσω από εκεί που ήθελα, μάλλον χάλασε η σκηνοθεσία σ' εκείνο το σημείο. Αλλά πρόλαβα. Κάτι είναι κι αυτό...  "Τί νόημα έχει να στείλεις ένα γράμμα χωρίς αποστολέα;" Εξαρτάται αν θα περιμένεις απάντηση. Πόσα πράγματα άλλαξα. Πόσα πράγματα είπα σωστά αυτό το βράδυ. Όλες οι ατάκες αποδείχθηκαν λάθος. Μα τις διόρθωσα. Μού αρκούσε; Άραγε; Τί με εμπόδιζε απ' το να σκηνοθετήσω κάτι που δεν θα παιζόταν ποτέ ή κάτι που παίχτηκε με άλλο τρόπο, και τώρα, με ίδιο πρωταγωνιστή αλλά αλλοτριωμένο; Tού έλειπε η φυσικότητα, μόνο και μόνο για να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες και τις επιθυμίες της. Βέβαια, αυτή ήταν η ξεχωριστή. Και αυτός ήταν μόνο "γιαξεχωριστές". Αλλά το έργο παίχτηκε, το είδαμε μία φορά. Έτσι όπως προοριζόταν να γίνει. Δεν μπορεί να υπάρξει επανάληψη. But now it’s done, it’s over, we’ve had our chance. There was even, for a second, hope of resurrection, or almost. Χάνεις. Χάνεις το παιχνίδι, ακόμα και με δεσμοφύλακα. Δεν ακολουθείς τους κανόνες. Γιατί "Είσαι μουσικός!" και ξέρεις ότι ακόμα και κάτι τόσο τιμητικό πέφτει στο βάθος της δικαιολογίας. Βάρβαρος. Άλλος ένας. Χρόνια τώρα υπήρχει, μα δεν είχε όνομα... Να 'ναι καλά ο γλυκός κιθαρίστας. Αυτός σού άρεσε. Τον ικανοποίησε το λίγο που έδωσες. Αρκούσε. Μα ήταν ένα, δεν ήταν πολλά. Μα και αυτό ένα είναι. Όχι κομμάτι, ντοσιέ. Δεν έχεις υπομονή αρκετή για να τα βάλεις με ένα ντοσιέ; Παρακμάζεις, πραγματικά. "Θα κλαις πάλι, μην κλαις πάλι". Δίκιο. Έχει δίκιο. Μα ποιος ακούει την φωνή που έρχεται από ψηλά όταν ο δρόμος προς τα έγκατα είναι ανοιχτός; Όταν τον τραβάει τόσο ισχυρά; Όταν τον αφήνεις να σέ τραβήξει αβίαστα, χωρίς κανέναν δισταγμό; Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Είναι άραγε το μυστικό; Φυσικά είναι! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Επανάληψη, όχι ακριβής. Επανάληψη, με βελτίωση. Επανάληψη, με εμπλουτισμό. Επανάληψη, αργά για σταθερότητα. Επανάληψη, γρήγορα για δοκιμή και ευελιξία. Επανάληψη με εναλλαγές στην ρυθμολογία, όπου γίνεται. Επανάληψη από μέσα. Επανάληψη, απ' έξω. Επανάληψη, ξεχωριστά. Επανάληψη μαζί. Τί συνήθης δικαιολογία να μην έχει κάποιος κάρτα... Δεν μπορείς να ξέρεις αν ίσχυε ή όχι. Αν ντρεπόταν να πει ότι ξέχασε ή όχι. Αλλά υποθέτω δεν σε ενοχλεί τόσο. Γιατί είναι αυτός που είναι και ξέρεις ότι δεν λέει ψέματα. Γιατί έχετε πάρει χαμπάρι ο ένας τον άλλον και τού λες την αλήθεια όσο κι αν τον ενοχλεί. Γιατί σού λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν σέ προσβάλλει. Και έχεις μάθει να μην το κάνει. Τον δικαιολογείς. Όπως και..






Φτάνει για σήμερα. Αρκετή αυτοψυχανάληση έπεσε το βράδυ και κουράστηκα. Κάτι, έτσι, για να δηλώσω το "Παρούσα!". Όχι ότι ήμουν αναγκασμένη... Επανάληψη. Επανάληψη.

υ.γ. Ευχαριστώ θερμότατα τον πιο καλό θηλυκό Άγγελο για το υπέροχο τραγούδι.



My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love,
but my mind holds the key.


I'm standing on a stage
of fear and self-doubt. It's a hollow play,
but they'll clap anyway...


I'm living in an age
that calls darkness light. Though my language is dead,
still the shapes fill my head.


I'm living in an age
whose name I don't know. Though my fear keeps me moving
still my heart beats so slow.


My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


My mind holds the key.


My body is a... 
is a... 
is a... 
is a... 
is a...




My body is a cage.
We take what we are given...

Just because you've forgotten, doesn't mean you're forgiven.


I'm living in an age
that screams my name at night.
But when I get to the doorway, there's no one in sight.


I'm living in an age...
they laugh when I'm dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


You're standing next to me...


My mind holds the key...
   Set my spirit free.
      Set my spirit free.
   Set my body free.
Set my body free.


Set my body free.

Σ'έχω βρει... και σε χάνω.

...Δανεική παρουσία.

Έχω τόσα να κάνω...

Και δεν έχουν ουσία.

Όπου είσαι πηγαίνω,

δίχως λόγο να πάω.

Με τους φίλους σου βγαίνω

επαφή να κρατάω...

Κάποιες μέρες ακούω

στη σιωπή την φωνή σου...

Πάνε μέρες που λείπεις.

Κι είμαι ακόμα μαζί σου.

Σε ρωτάω "Τί έχεις;"

και σού λέω Καλημέρα.

Σ' αγαπάω. Μην τρέχεις.

Είσαι ακόμα εδώ πέρα.

Προσπαθώ να ξεχάσω...

Όμως κάτι συμβαίνει.

Ό,τι όμορφο πιάσω,

να το δεις περιμένει.

Σ'εχω βρει και σε χάνω.

Σταθερή μου αξία. (;)

Η ζωή μου σε τάξη

κι η καρδιά σε αταξία.

Έχεις γίνει συνήθεια

και το μόνιμο θέμα...

Σού δανείζω αλήθεια,

να πληρώνεις το ψέμα.

Κάποιες νύχτες στους δρόμους

σε τρακάρω τυχαία.

Είν' αμάξια οι μόνοι

και οι σχέσεις τροχαία.

Στα παλιά μας τα στέκια

-όπως πάντα- συχνάζω.

Είχα πει πως θα αλλάξω.

Κι όσο αλλάζω, σού μοιάζω.

Σ' έχω βρει... και σε χάνω.

Σ' έχω βρει... και σε χάνω.

Μπου.

Μέχρι πριν κάποιες εβδομάδες σε σκεφτόμουν αδιάκοπα. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων.
Δεν υπήρξε μέρα που να μην σε θυμηθώ, αισθητοποιήσω με κάποιον τρόπο, οραματιστώ, ακόμα...
Να μιλάς, να γελάς, να με κοιτάς.
Πόσα πράγματα μού είχες μάθει, πόσα κατάλαβα μόνη μου... Μα εσύ ήσουν πάντα η αφορμή.
Τα όνειρά μου, πάλι, συχνά τα επισκεπτόσουν. Μού μιλούσες, με άγγιζες, με φιλούσες

Όσες φορές όμως έτυχε να σέ ονειρευτώ ή έστω να προσπαθήσω να σε φανταστώ κάπου με κάποιον να λες κάτι, ποτέ δεν κατάφερα να σχηματίσω ακριβώς το πρόσωπό σου. Ποτέ. Μια ζωή εμφανίζονταν πρόσωπα άλλα, άλλων ανθρώπων, που ίσως να έμοιαζαν σε σένα, ίσως να έμοιαζαν πανομοιότυπα, ίσως να μην είχαν και καμία σχέση.
Δεν ήσουν ποτέ εσύ. (Το ήξερα.)
Χτες βράδυ ήσουν. Εσύ. Ήμουν σίγουρη.

Κάθε σπιθαμή του προσώπου. Κάθε βλέμμα, κάθε λάμψη. Κάθε διακύμανση και τόνος της φωνής.

Το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ ήταν το πνεύμα σου. Μόνο αυτό. Γιατί το είπες καθαρά, αυτό που ήθελα να ακούσω, αυτό που σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγες. Ούτε θα σού συνέβαινε μέσα σου. (Όπως πάντα άλλωστε.)
Μού είπες ότι δεν ήσουν ο ίδιος. Γιατί αυτό; Γιατί τώρα;

Γιατί, μάλλον, σέ σκέφτομαι ακόμα; Αφού η ιδεατή αυτή σου εμφάνιση κράτησε τόσο λίγο...
"Γιατί το όνειρο παραήταν καλό για να τελειώσει με τον πρωινό ήλιο."
Και γιατί ξανά; Γιατί έτσι. Γιατί η ζωή είναι άδικη. Γιατί, απλά, δεν ικανοποιήθηκε αυτή η επιθυμία. Γιατί είσαι μαζοχίστρια. Γιατί δεν τον ξέρεις. Γιατί τον βλέπεις από μακριά. Γιατί ήθελες να φύγει από μόνος του. Γιατί πείστηκες ότι αν έφευγες εσύ όλα θα ήταν καλά. Γιατί ΑΝΤΕΧΕΣ ΑΚΟΜΑ. Γιατί ανέβαλες το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου. Γιατί αναθεμάτισες την πόλη και όχι εσένα την ίδια. Γιατί σέ αηδίασε και άφησες χώρο για τύψεις. Γιατί σκέφτεσαι. Γιατί βασίστηκες στο μόνο ξένο άτομο που αγαπάς πραγματικά, που έχεις μαζί του την πλειοψηφία των σχέσεων που θα ήθελες να έχεις με αυτόν, που έχεις ταυτίσει, στην ουσία, με αυτόν, που συμπεριλαμβάνεις στο μέλλον σου. Μαζί με αυτόν.


Γιατί, θεέ μου, τα πάντα να μέ παρεμποδίζουν απ' το να εγκαταλείψω την σκέψη ότι είσαι ο ιδανικός;

στον Ντί

Go tell the world I'm still around...

 Ποιος χρειάζεται εξηγήσεις; Η σκέψη, από μόνη της, είναι ο χειρότερος εχθρός."Εχθρός." Δεν χρειάζεται να την στηρίζω μεταφράζοντας κάθε έλλειψη σε ανάγκη, κατηγορώντας εμένα ή οποιονδήποτε για την ύπαρξή της. Αν δεν το καταλάβατε ακόμη, βρήκα υποκατάστατο: φεύγω. Και αποφάσισα να αφήσω πίσω μου όσο λιγότερη πικρία γίνεται: λίγο τα δωράκια, λίγο οι χάρες, λίγο οι επανορθώσεις της τελευταίας στιγμής που όμως υπήρξαν αισθητές... Κάτι κατάφερα -νομίζω. Φυσικά και δεν ήταν ολική η επαναφορά. Φυσικά και υπήρξε μια ηλεκτρισμένη κατάσταση στον αέρα ή δεν υπήρξε καθόλου κατάσταση σε άλλους τομείς. Η σκέψη, εξ' άλλου, οδηγεί σχεδόν πάντα σε αναβλητικότητα. "Εχθρός." Δεν αντιστάθηκα.
Πειράζει;
Τίποτα όμως δεν έχει σημασία τώρα. Και, θέλω να πιστεύω, δεν θα έχει για αρκετές εβδομάδες ακόμα. Φεύγω, έχω και εισιτήριο και βαλίτσα και όλα. "Διακοπές", πώς το λέτε οι κοινοί θνητοί... Πάω να βρω καινούριους ανθρώπους, καινούρια πράγματα, καινούριες πλευρές των παλιών. Έχω τα μάτια να τα δω, το ξέρω.

Α, επί τη ευκαιρία... Σού έχω πει ποτέ πόσο ευγνώμων σού είμαι; Όχι. Είσαι πολύ καλύτερος από μένα σε αυτό το θέμα. Ή ίσως να έχουμε τα ίδια χάλια, ποιος ξέρει... Μπορεί ούτε εσύ να μιλάς, μα κατάφερες κάτι πολύ σημαντικότερο με το βλέμμα και το χαμόγελό σου απ' ότι κατάφερα ποτέ με λόγια. Σήμερα κοίταξα τον ήλιο στα μάτια. Μετά από αρκετό καιρό. Και ένιωσα όμορφα. Σ'ευχαριστώ. Σ'ευχαριστώ. Θα μού λείψεις, φιλαράκι...

υ.γ. Αποφάσισα να μην σπάσω την παράδοση. Ο ήλιος (α λα Τόλκιν, πάντα) είναι γένους θηλυκού. Και το όνομά του δεν αρχίζει από Δέλτα.

Είναι... ζωή.

Ano sora mo iranai no ni...

Παραλογισμός

Τελείωσε. Σχεδόν. Δύο εκκρεμότητες μόνο.
Ή τρεις...
Δύο. Πολύ αργά για τέτοια... Είναι πολύ άσχημο να έχεις χάσει παντελώς οποιαδήποτε θέληση, οποιοδήποτε συναίσθημα. Ειδικά αν ξέρεις ότι θα επιστρέψουν, μα όχι σε επιθυμητό βαθμό ώστε να αλλάξουν την ανεπιθύμητη κατάσταση. Αυτήν την φορά, η οποία ναι, ήταν διαφορετική απ' όλες, όχι, δεν είχε διαφορετικό αποτέλεσμα, συνέβη ετεροχρονισμένα. Πολύ απλό. Υπερβολικά απλό.
Προσπαθώ να καταλάβω. Τί νόημα έχει, είχε, θα έχει. Ξέρω, αν κοιτάξω παλιές φωτογραφίες, αν θυμηθώ παλιά στιγμιότυπα συνδυασμένα με αντικείμενα, αν διαβάσω κάτι απ' τα παλιά θα το βρω το νόημα. Μόνο που εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλή ανάγκη αυτό. Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει Μπορείς να το πεις θεό, μπορείς να το πεις τέχνη, μπορείς να το πεις εξιδανίκευση οποιασδήποτε αρχής. Δεν αποκλείεται να το επαναξιολογούμε, πετάμε, αντικαθιστούμε. Χωρίς αυτό νιώθουμε ανασφάλεια. Κάτι θα λείπει. Δεν υπάρχουν "βάρβαροι" να τούς εναποθέσουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Ο καθένας κάνει διαρκώς ιεράρχηση αξιών. Θυσιάζει κάποια πράγματα χάριν κάποιων άλλων, σημαντικότερων, κατά την εκτίμησή του. Έτσι λειτουργεί. Και δεν το θεωρώ ιδεολόγημα. Θεωρώ ότι είναι, πράγματι, μες στην ανθρώπινη φύση. Να αγαπάς κάτι περισσότερο από κάτι άλλο, δηλαδή...
Και ποιο είναι το χειρότερο; Χρησιμοποιούμε αυτήν μας την φύση. Την γνωρίζουμε πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Είναι ότι θέλουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι εύκολο να χρησιμοποιείς κάτι που στα μάτια των άλλων φαντάζει μεγάλο, σοβαρό, υψηλό για να κρύψεις την ίδια σου την αδυναμία.

Μέχρι πρόσφατα πίστευα στην αγάπη. Νόμιζα ότι την είχα βρει. Τί μικρή που είμαι. Δεν έχω σταματήσει να πιστεύω. Έχω σταματήσει να την βρίσκω γύρω μου. Γιατί; Πού να την βρω;
Στους ανθρώπους τους οποίους αγάπησα μα δεν το εννόησα;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν μα δεν το πίστευαν;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν και το ξέχασαν;
Στους ανθρώπους που άλλοι είπαν ότι με αγάπησαν;
Στους ανθρώπους;

Τί κρίμα που οι άλλοι ήταν περισσότεροι. Είμαι απαίσια.

Ναι, ήμουν το ιδανικό ον. Κάθε φορά που παρουσιάζονταν πρότυπα, μαθητή, σκεπτόμενου ανθρώπου, ηθικού ανθρώπου, ήμουν μέσα. Ήμουν, πράγματι, το ιδανικό ον. Το ότι οι άλλοι δεν το καταλάβαιναν δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Κι εγώ το ίδιο βιολί: νόμιζα ότι μπορώ να τους βοηθήσω όλους. Πάντα. Ήθελα να εμπλακώ, πολύ απλά γιατί κανείς δεν με ενέπλεκε. Και αφού εμπλεκόμουν, με αναγνώριζαν. Και ηδονιζόμουν με αυτό. Και συνέχιζα, συνέχιζα, μέχρι το μεγάλο μπαμ. Με την σημαία της αγάπης, ενεργούσα χωρίς ενσυναίσθηση.

Μα δεν βαρεθήκατε να ακούτε για μένα;

Άκυρη ερώτηση. Δεν έχω κάτι άλλο για το οποίο να μπορώ να μιλήσω.

-Ξέρεις πόσο μισώ την βροχή;

-Χωρίς τίτλο-

Ευχαριστώ.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2011

Έχει θαφτεί. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί κάποιος να το ξεθάψει.

Μια ακόμη βόλτα

Κι εκεί που έλεγα ότι θα φτάσω σε επίπεδο να μετανιώνω την κάθε μέρα που αφήνω να περάσει, βγήκα έξω και ήρθαν τα υπόλοιπα στην επιφάνεια.

Δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό φέτος. Να έχω να βγω απ' το σπίτι μέρες ολόκληρες και να σπάω τον κανόνα με μια μεγάλη (σχετικά) βόλτα. Μόνη μου.

Περπατάω, λοιπόν... Βλέπω τον κόσμο. Χα. Σιγά το πράγμα. Λες και κάνω κάτι αξιοσημείωτο... Έχει πλάκα ώρες ώρες να τους παρατηρείς, μα μέχρι εκεί. Η φαντασία δεν αρκεί πάντοτε, εξ' άλλου... Ίσως αυτό το "χόμπι" να με βοηθάει να αντιληφθώ πόσοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω τους οποίους θα μπορούσα να ξέρω. Αυτό.

Γιατί ήρθα από εδώ; Α, ναι... Αφού μέχρι πριν λίγο είχα τον ρόλο του συνοδού. Ήθελα δικαιολογία για να  αλλάξω τα δεδομένα... Oh well. Τώρα και πάλι μόνη. Μέσα μου αποφάσισα ότι θα πάω μέχρι εκεί, λίγες στιγμές μόνο πριν, άρα θα το κάνω. Δεν υπάρχει λογος να μην το κάνω. Ναι.... Δεν είναι τίποτα... Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να έρθουν λίγες αναμνήσεις... Δεν τον συνάντησες ποτέ, άρα δεν θα τον συναντήσεις και ποτέ. Εξ' άλλου, τέτοια ώρα... Μην σκέφτεσαι, γαμώτο!

Έφτασα. Χαχα... Θυμάμαι αυτά που σκεφτόμουν στην προηγούμενη βόλτα. Ακριβώς τα ίδια. Και όλα όσα δεν ανέφερα εδώ μέσα. Τι παιχνίδια μού παίζει το μυαλό μου πάλι... Κοιτάζω προς το φως. Κάποιος στέκεται εκεί πέρα. Ακίνητος. Ποιος είναι; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία. Κοιτάζει κι αυτός προς το μέρος μου; Όχι; Δεν μπορώ να καταλάβω... Ίσως να έχω την ψευδαίσθηση αυτή επειδή είναι ακίνητος. Προφανώς, αυτό θα συμβαίνει... Ανεβαίνουμε λοιπόν... Έπιασα τον εαυτό μου να σιγοσφυρίζει το "Πουλί της Φωτιάς" του Στραβίνσκι...

Ο σκύλος μου μέ τραβάει... Ήθελε να παρατείνουμε την βόλτα. Προς την κατηφόρα εκείνη, όπως και την άλλη φορά. Σήμερα όμως δεν θα του έκανα το χατήρι... "Εντάξει, μικρέ, εντάξει, κι εγώ θα είχα λόγο να πάμε προς τα κάτω, αλλά δεν το κάνω..." Πφφφ, έχω λόγο... Μόνο να μιλάω ξέρω... Μόνο να επαναπαύομαι, μόνο...

=)

ΑΝΤΕΧΩ

ΑΚΟΜΑ

Σε είχα ξεχάσει εσένα...

Λοιπόν... Let's move on, shall we?

Έχει πλάκα που τέτοια ώρα στην γειτονιά μου το μόνο που μπορεί καποιος να δει είναι ζευγαράκια... Δεν κάνω πλάκα. Το να δεις παρέες ή φίλους καταντάει εξαίρεση, αν κάτσεις να τα μετρήσεις.

Και εκείνη την στιγμή που το σκέφτομαι, ένας επίδοξος Δον Ζουάν βγάζει το μπουφάν του επιδεικτικά και το φοράει στους ώμους της κοπέλας του, να μην κρυώνει.

-Πόσο αηδιαστικά συνηθισμένο.

-Δεν μπορώ. Θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ λίγη (οπωσδήποτε) γαμηστερή παροδικότητα. Θέλω κι εγώ!

Μετά απ' αυτό, λίγο κενό. Λίγο κενό μέχρι την πόρτα... Μέχρι το κλειδί, μέχρι την κλειδαρότρυπα, μέχρι την σκάλα. Και μέχρι το πληκτρολόγιο. Έτσι είναι, γιατί έτσι πάει...

Καληνύχτα, υποθέτω;