Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Ο Κλέφτης.

Και κάπως έτσι αρχίζει.

Χαίρετε! Ω μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να μείνω εδώ για πολύ ακόμα. Βλέπετε, δύσκολα θα επέβαλλα την παρουσία μου, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Είμαι κακός άνθρωπος, το ξέρω. Και αν όχι κακός, είμαι δύσκολος. Εύκολος στην συμβίωση, δύσκολος στην κατανόηση. Γιατί θα σε αφήσω στην ησυχία σου. Ω ναι, είσαι ελεύθερος να σκεφτείς και να πεις ό,τι μαλακία σου κατέβει, όσο ηλίθια ή σπουδαία κι αν θεωρείς ότι είναι. Εγώ θα κουνήσω το κεφάλι μου. Θα αποδεχτώ ότι ναι, μπορεί να είναι κομμάτι του πρίσματος που λέμε Αλήθεια... Μπορεί να σχηματιστεί ένα αινιγματικό, για αυτούς που θα δουν από πίσω του, μειδίαμα. Άλλοι βέβαια θα το εκλάβουν σαν σημάδι αποδοχής. Και θα συνεχίσουν. Αυτό το τροπάριο βέβαια κουράζει, απομακρύνει. Μα ναι, έτσι είναι. Τώρα δεν παραπονιέμαι, αποδέχομαι. Ότε και αν νιώσω ανεπιθύμητη, φεύγω. Το σκάω. Γιατι είμαι κακός άνθρωπος. Είμαι κλέφτης!
-Και τί κλέβεις;
-Στιγμές
Ένα κρύο αστείο. Μια χοντράδα. Ένα γέλιο που το μοιράζονται λίγοι. Μια μικρότητα. Ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα φιλί. Ένα ακόμα φιλί. Έναν ψίθυρο. Μια υπόσχεση. Κλέβω μουσική. Κλέβω, κλέβω όποτε βρίσκω την ευκαιρία. Ρουφάω τις στιγμές. Και μετά τις φτύνω, τις φτύνω στο δάπεδο του λογισμού μου. Και τις πουλάω, πολύ ακριβά... Αυτό που παίρνω ως αντάλλαγμα, ανεκτίμητο. Μια υγράδα στον κερατοειδή. Ένα τρέμουλο. Ένα τρέμουλο. Ζεστασιά, τρυφερότητα, λαγνεία. Δυσανασχέτηση Παράπονο Αγανάκτιση Απαξίωση Και δεν μου φτάνουν. Ποτέ δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν. Ποτέ δεν μου φτάνουν. Θέλω κι άλλο. Κι άλλο θέλω. Γιατί ποτέ δεν μου φτάνουν. Και συνεχίζω να κλέβω. Να κλέβω, όχι να δημιουργώ. Oh well... Αφού ούτως ή άλλως δεν έχω τον χρόνο. Βαριέμαι. Νυστάζω. Συνέχεια νυστάζω. Νάρκη, λήθη, ανεμελιά. Και μετά να κλέβω από τον άλλον. Από εσένα, από εμένα. Από πριν, από τώρα, από μετά. Χρόνος; Τικ τακ τικ τακ. Τί είναι πια μια άνοιξη ακόμα; Θα φύγει κι αυτή, "του χρόνου τέτοια μέρα...". Ναι. Και τί πειράζει; Δεν πειράζει. Όλο και κάτι θα ξεκλέψω και τότε, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη άγγιγμα
Μπορεί να μην ελέγχω τον χρόνο. Αδυναμία μιας ζωής. Πάντα όμως θα μπορώ... να τον κλέψω. Έστω λίγο. Ή πιο πολύ. Ή και λίγο.





Πάντα αναρωτιόμουν γιατί λέμε "κλέφτη" το συγκεκριμένο. Τώρα το βρήκα μέσα μου και αυτό...
Καληνύχτα!




υ.γ. 1 Δεν μπορώ χωρίς υστερόγραφο!
υ.γ. 2 Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Μ.Κ. για το κομμάτι. Ακούστε το. Όλοι. Αλλιώς θα θυμώσω!
υ.γ. 3 Είδες Ίσιλ που έγινε αισθητό το αίτημά σου; Ρε δίνω πανελλήνιες -φτηνή δικαιολογία- αλλά δεν έχω και όρεξη. Κάτι λίγο λοιπόν, στο πνεύμα το παλιό -και καλό(;)- και σίγουρα γνώριμο. Μπορώ να περιμένω κι άλλο μέχρι να με βαρεθείτε. :)