Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Seven.

Κατόπιν διπλής (!!!) πρόσκλησης από τις αξιαγάπητες "γνώριμες" και δεινές μπλόγκερ Amelie Melon και Estella, δεν θα μπορούσα να μην παίξω κι εγώ το παιχνιδάκι! Παραθέτω λοιπόν εφτά πράγματα, προσωπικά (ή όχι και τόσο).

1.α Είμαι μουσικός, και στην ιδιότητα και στον χαρακτήρα (κατά κοινή ομολογία). Αυτό σημαίνει:

1.β = 2. Πάμε παίζουμε φεύγουμε. Η ποιοτική προχειροδουλειά είναι το φόρτε μου, καθώς και ο χαμαιλεοντισμός.

1.γ = 3. Παθιάζομαι και γοητεύομαι από συγκεκριμένα πράγματα, αλλά εύκολα. Α, και είμαι διαρκώς ερωτευμένη -με κάποιον, με κάτι,... δεν έχει και τόση σημασία. Παρ' όλα αυτά έχω την σταθερή μου αγάπη, αλλά κοιτάω και τριγύρω.

Το ξέρω ότι κλέβω.

4. Μετανιώνω το κάθε μου "λάθος", παράλειψη, απερισκεψία. Επίσης μετανιώνω για τα πράγματα για τα οποία δεν έχω μετανιώσει, αναρωτούμενη αν θα έπρεπε να είχα μετανιώσει. Ναι, άντε βγάλε άκρη.

5. Μου ΤΗΝ ΔΙΝΟΥΝ τα κομπλιμέντα για οτιδήποτε εκτός απ' την μουσική, τα οποία μπορώ άνετα να τα πετάξω μπαλάκι. Ειδικά όταν μου τα κάνουν καθηγητές. Νιώθω σαν να είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους...

6. Έχω μια πολύ ισχυρή πεποίθηση ότι είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους, και κατά καιρούς γίνομαι ρατσίστρια με όλους όσους δεν μπορώ να επικοινωνήσω ή έχουν βάλει προτεραιότητες αδιανόητες για μένα.

7. Λατρεύω τον αδερφό μου. Είναι το πιο νευρόσπαστο, ενοχλητικό, σταρχιδιστικό πλάσμα που ξέρω, με λέει μικρή και κοντή κι ας τον περνάω δύο χρόνια, αλλά έχει χιούμορ, όταν θέλει είναι πολύ πιο υπεύθυνος από μένα και έχει γίνει πολύ ωραίος γκόμενος. Πάλι κατά κοινή ομολογία.



Προσκαλώ... όποιον το δει και δεν το έχει κάνει!

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ώρα Ελλάδος 11:20 μ.μ.

Και είμαι ακόμα εδώ.

11:21. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πια... Ακόμα κι όταν όλα φαίνεται ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι δεν κολλάει. Κάτι λείπει. Και είναι αστείο... Που δεν έχω κόψει το σκοινί, το οποίο εξακολουθεί να ξετυλίγεται. Βέβαια... Ο χαρταετός πετάει, μα εξακολουθεί να τον δεσμεύει το μήκος του σκοινιού. Κοινή λογική.
Κι όμως, έρχονται όλοι, μας ζητάνε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξή μας. Ξανά. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω να ξαναπεράσω αυτό το βιολί. Εκεί που είπα ότι θα γίνω ξεκάθαρη απέναντι στους άλλους, δεν θα ξαναρχίσω να αμφισβητώ το πώς πρέπει να φέρομαι. Είναι άσκοπο να βασανίζεσαι για κάτι που αύριο θα ξεχαστεί.
Όλα είναι καλά. Αλήθεια. Και, ακόμα και το γεγονός ότι θραύσματα αυτών που έχουν περάσει μέ επισκέπτονται ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα στον ορίζοντα που τόσο ανυπομονώ να δω, μα δεν έχω καταφέρει να διακρίνω ακόμα. Ξέρω, κάποια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σε τυφλώσουν, θα θολώσουν λίγο την όρασή σου, είτε το θέλεις είτε όχι.
11:22. Γιατί περιμένω ακόμα το τηλέφωνο να χτυπήσει; Γιατί κοιτάζω διαρκώς τον κόσμο να περνάει απ' το παράθυρο; Γιατί αρνούμαι να ακούσω ένα-δύο τραγούδια που κάποτε έπαιζαν ρόλο;
11:23. 11:24. Ο χρόνος τρέχει βιαστικά ή περνάει αργά; Γιατί πριν λίγο το ένα λεπτό φάνταζε αιωνιότητα και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω την σειρά; Γιατί μειώθηκαν τόσο τα περιθώρια; Γιατί διαρκώς ένα γιατί;
11:25. Και είμαι ακόμα εδώ. Έχω πέντε λεπτά, τυπικότατα, για να σηκωθώ και να θεωρήσω ότι σκότωσα σύνολο δέκα σε κάτι εποικοδομητικό.
11:26. Νομίζω πως δεν θα σκεφτώ τίποτα άλλο μέχρι το επόμενο λεπτό.
11:27. Είχα δίκιο. Τώρα απλώς θα περιμένω. Μέχρι
11:28. αυτό το σημείο. Λες και υπάρχει κάποια διαφορά. Λες και κάτι συνέβη. Αρνούμαι να δώσω το "παρών" για να μην πιέσω κόσμο; Τί πάει να πει αυτό;
11:29. But now it's done. It's over. We've had our chance. There was even, hope for resurrection, or almost...
11:30. We must collect our thoughts. For the unexpected is always upon us. In our room, at the door, in the street, on a stage...

11:31