Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

"Λυπάμαι."

-Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά...
-Αύριο θα λείπω...
-Κάτι έτυχε...
-Έχω δουλειά.


Δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες. Συνεχώς τις προβάλλεις. Άλλοτε είναι αληθείς, άλλοτε ψευδείς (ξεχνιέται το γεγονός που δεν ένιωθες καλά επειδή έλειπαν συγκεκριμένα άτομα από την παρέα και προφασίστηκες πονοκέφαλο για να μην πας τελικά να τους δεις;). Άλλοτε είναι όντως αληθείς, μα θα μπορούσες να τις αποφύγεις, αν είχες προνοήσει. Αν είχες νοιαστεί.
Μα και βέβαια... Η βαρεμάρα είναι πάντα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε επιθυμία. Προτιμάς π.χ. να καθίσεις στον υπολογιστή, το κρεβάτι σου, να μην κάνεις τίποτα, απ' το να δουλέψεις.

Λογικό. (;)

Δεν μπορώ. Μόνο αναπάντητες ερωτήσεις δημιουργούνται τελευταία. Αλήθεια, έχει νόημα να προβληματίζεσαι; Στο τέλος, είναι αμφίβολο ότι θα βρεις την λύση. Αντιθέτως, θα έλεγα, με το να σκέφτεσαι δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο απ' το να δημιουργεις κι άλλες απογοητεύσεις. Να πέσεις σε εκείνον τον καταραμένο φαύλο κύκλο, να κατηγορείς τον εαυτό σου αν δεν έχεις αυτοεκτίμηση, και όποιον βρεις εύκαιρο αν έχεις υπέρμετρο εγωισμό. Κάποιος πρέπει να φταίει, άλλωστε...

Η ουσία είναι ότι συνήθως όταν υπεραναλύεις τα πάντα βλέπεις κυρίως τα αρνητικά. Ή απλώς η σκέψη δεν σου επιτρέπει να χαρείς ορισμένες στιγμές. Τις αφήνεις να περάσουν από μπροστά σου ενώ εσύ ήσουν βυθισμένη σε συλλογισμούς...
Εντάξει να σκέφτεσαι. Ας πούμε.
Μην μιλάς όμως.
Το να προσπαθείς να αποφύγεις το γεγονός ότι αποδεικνύεσαι λάθος λέγοντας πράγματα που δεν στέκουν είναι άνανδρο. Ένδειξη ανωριμότητας, δειλίας καιξ ευθυνοφοβίας. Είναι κάτι που δεν το έκανες εσύ.

-Το έκανα. Και πολλές φορές μάλιστα. Μήπως είσαι εσύ αυτή που ξεχνάει...;
-...

Ισχύει... Το ότι θυμάμαι δεν σημαίνει πως δεν ξεχνάω. Επιλεκτικά τα κάνω όλα. Επιλεκτικά χαίρομαι, επιλεκτικά πονάω, επιλεκτικά αντιδράω, επιλεκτικά σωπαίνω.

Επιλεκτικά θυμάμαι...
Ισχύει.

Γιατί ξέχασα πως τον Πι τον ξεπέρασα (τόοοοτε) επειδή εμφανίστηκε ο θεατρίνος. Και μόνο γι' αυτό.
Γιατί ξέχασα πως την ώρα που ο διαμεσολαβητής μιλούσε με τον Δέλτα για μένα στην Θεσσαλονίκη, εγώ ανέλυα μαζί με την αξιαγάπητη πόσο όμορφα χέρια έχει ο Βήτα.
Γιατί ξέχασα πως μια μέρα μετά τον πολλά υποσχόμενο περίπατο με τον Βήτα έλεγα "Είναι ο μόνος άνθρωπος που με ενθάρρυνε πραγματικά να μιλήσω..." στο αεράκι, δυνατά, να το ακούσει και ο Δέλτα
Γιατί ξέχασα πως όταν "ο Παράξενος χάθηκε", μια από τις οχτώ μέρες γεμάτες ήλιο, είχα τον Μι να κάνω τα γλυκά μάτια.

Συμπέρασμα: είτε είμαι συνειδητά σχιζοφρενής, είτε είμαι κρυψίνος και έχω τόση ανασφάλεια που κρύβω όλο τον πραγματικό μου εαυτό από τον κόσμο. Γιατί αν είναι όντως αυτός ο πραγματικός μου εαυτός, είμαι παλιοχαρακτήρας.

Ξέρω να μιλάω. Δεδομένο. Μπορώ να δείξω ότι ένα γεγονός ή συναίσθημα είναι όσο σοβαρό θέλω. Ή όσο με συμφέρει. Μπορώ να το στηρίξω και μπορώ να πείσω τα άτομα που δεν έχουν τον απαραίτητο κυνισμό ή λέγειν. Μα πάντα θα γίνει κάτι που θα με βγάλει υποκρίτρια. Και κανείς δεν θα το θεωρήσει κακό... Μόνο εγώ. Γιατί εκτός απ' το ότι μπορώ να στηρίξω κάτι, αν το κάνω θα σημαίνει ότι το πιστεύω. Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή... Και για άλλη μια φορά θα σκεφτώ το ενδεχόμενο να είμαι κάποια άλλη. Κάποια νευρική που ξεσπάει μόνο σε όσους θεωρεί δεδομένους, εγωκεντρική που απλά κρατάει τα πάντα μέσα της, μεγαλομανής μα αναβλητική.

-Μοιάζετε εσείς οι δύο...

Όχι, όχι. Όχι! Δεν θέλω να μοιάζουμε... Δεν θέλω. Είναι πολύ καλύτερος από μένα... Αν ένιωθε κάτι θα το έλεγε. Αν τον ενοχλούσε κάτι, θα το εξηγούσε, με τρόπο βέβαια. Αν υπήρχε πρόβλημα θα έψαχνε την λύση. Έτσι είναι.

Μήπως έτσι ήταν; Και, μάλιστα, μέσα στο μυαλό σου;


-Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω.
-Θα το έλεγα και μπροστά της... Απλά δεν έτυχε...
-Είμαι γενικά πολύ κυνικός. Ειδικά με αυτά τα θέματα.
-One night stands. Και πολύ μου είναι!
-Ποιος είμαι!

Ποιος είσαι; Αυτός που καυχιέται, που περιαυτολογεί, που θέλει να βγει από πανω; Ή αυτός που ακούει, που μιλάει όμορφα για τους άλλους, που φέρεται σαν κύριος (gentleman. Με την όλη σημασία της λέξης.), που δέχεται να τον διορθώνεις, και που λέει ότι και να τον έβριζες δεν θα τον ένοιαζε;

Αυτός που δυσανασχετεί ή αυτός που... χαμογελάει;

Τα εννοούσες αυτά που είχες πει;
Εννοούσες εκείνη την συμπεριφορά, εκείνο το βλέμμα;
Εννοείς αυτό το χαμόγελο;
Τί να κρατήσω; Πες ΄μου, τί;

Όσο γι' αυτά που είχες πει, δεν ξέρω αν ήταν όντως αλήθεια ή τρόπος άμυνας (ω θεέ μου, τι σκέφτηκα πάλι...). Δεν μπορώ να ξέρω. Αφού δεν ήμουν καν μπροστά... Άλλος μου τα μετέφερε. Είπαμε, ήμουν απασχολημένη, μιλούσα για τα χέρια του Βήτα...

Ποιος είσαι;
Εγώ ποια είμαι;

So, going back to the start. (Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί)
Αναπάντητα ερωτήματα. (Αδέξιες Φιλοσοφίες)
Έλλειψη θέματος. (Πολύπτυχο)
Αναφορές στον Δέλτα. (D.)

Μήπως να ξαναπώ ότι δεν μου αρέσει το κείμενό μου, μπας και κερδίσω κανένα παραπάνω σχόλιο..; Καλή ιδέα! Σας προκαλώ λοιπόν, όπως είχα κάνει και στην άλλη ανάρτηση... Γιατί μόνο έτσι μπορώ να προκαλέσω συζητήσεις με κείμενά μου...







-ΛΥΠΑΜΑΙ. :/
-ΛΥΠΑΜΑΙ.

Λυπάμαι.


Δημοσίευση Ανάρτησης.-

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Έμπνευση...σχεδόν.




Ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα τέλος. :Ρ
Αλήθεια, από πού πηγάζει;
Ας υποθέσουμε ότι κάθε ιδέα ή σκέψη δεν μπορεί να προέλθει εξ' ολοκλήρου απ' το μυαλό ενός ανθρώπου, μα αποτελεί συνδυασμούς άλλων λέξεων και σκέψεων που προέρχονται από τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες μας. Αυτα που διαβάζουμε και ακούμε μας ανοίγουν όντως τους ορίζοντες, μας δίνουν όντως κίνητρο να δημιουργήσουμε, ή μας περιορίζουν σε ένα ορισμένο πλαίσιο λεξιλογίου, θεματολογίας ή ακόμα και ιδεολογίας; Αυτά που έχει συνθέσει ένας ανθρώπινος νους που έτυχε να του βγουν σε χαρτί ή πληκτρολόγιο και έτυχε να αναγνωριστούν ή να ένουν την τύχη ή ακόμα και να προορίζονταν εξ' αρχής ώστε να δημοσιευτούν και να γίνουν προσβάσιμα και σε άλλους ανθρώπους, μας κάνουν καλύτερους "συγγραφείς"; Μας ανοίγουν τα φτερά;

Τι θέλω και μιλάω... Σαφώς και συμβαίνει αυτό.
Μόνο που για να συνθέσεις κάτι πραγματικά δικό σου πρέπει να έχεις διαβάσει πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και το μυαλό σου να είναι καθαρό από άμεσες αναμνήσεις αυτών.
Προσωπικά, αν μόλις έχω διαβάσει κάποιο κείμενο ή ποίημα και πάω να γράψω, μου έρχεται αυτό ή το θέμα του ή ο τρόπος που είναι γραμμένο και...κολλάω.
Αντιγράφω στην ουσία...
Και μετά...backspace...
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να γράψω μουσική. Μου έρχονται διαρκώς άλλες μελωδίες, άλλα θέματα, άλλοι αυτοσχεδιασμοί και σταματάω την προσπάθεια. Κλασικά, απογοητεύομαι που δεν μπορώ να φτιάξω κάτι δικό μου, να "γεννήσω" κάτι εξ' ολοκλήρου, να πρωτοτυπήσω. Και μετά μιλάω...


Αφήστε το. Είμαι χαμένη υπόθεση.
Κάτα τα άλλα, μέσα μου μπορώ να εξηγήσω τα πάντα εκτός απ' τις ανθρώπινες επιθυμίες. Ανικανοποίητοι, όλοι μας... Πάντα. Κανείς δεν θα είναι ποτέ πλήρης κατά βάθος. Μόνο αυτοί που δεν εκφράζουν συχνά τις επιθυμίες τους προς τα έξω μου δημιουργούν αυτήν την ψευδαίσθηση.
Και επειδή έχω μάθει από τον εαυτό μου κάποια πράγματα, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εγώ ή κάποιος να επιθυμεί κάτι.

-Μα, είναι φυσιολογικό!

Τώρα, το γιατί κάποιος να επιθυμεί κάτι σε κάποιον συγκεκριμένο βαθμό (=πολύυυυυυ μεγάλο) είναι πράγματι ανεξήγητη υπόθεση.

Θα ήθελα να διατυπώσω μια μου απορία. Όποιος βρει κάτι καλό ας μου απαντήσει: Δεν είναι πραγματικά άδικο να επιθυμείς κάτι τόσο, μα τόσο πολύ και να σου φαίνεται φυσική και (μάλλον) αμετάκλητη η επιθυμία αυτή και η τύχη/φύση/ύπαρξη να μην έχει προνοήσει ότι μπορεί να υπάρξει η πιθανότητα να το αποκτήσεις;



Και ναι, είμαι ολοκληρωτικά εκτός θέματος. Να πάρει. Πότε θα βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου; Θα γίνω άραγε αυτή που ήμουν; Πόσο πιο υπέροχος μπορεί να γίνεις, μου λες;

Όχι, δεν έχω άλλες ερωτήσεις. Καληνύχτα (και σε σένα, μαλάκα).






υ.γ. Βρέχει... Παντού...

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Κάτι λείπει.

Έχεις μια αίθουσα... Μια τάξη. Έτσι;






Κανείς δεν είναι μέσα. Πάνω στα θρανία υπάρχουν μόνο τα αντικείμενα των ανθρώπων που την χρησιμοποιούν.
Η παρουσία τους δεν υπάρχει. Μόνο η ψευδαίσθηση ότι κάποτε ήταν εκεί
Κάτι λείπει.
Χαρούμενες φωνές, χαρακτηριστικά γέλια, χαζομάρες, αθώα κουτσομπολιά... Αυτά σου έρχονται στον νου. Βλέπεις αυτήν την στιγμή που γράφεις τις προβολές τους εκεί που δεν κάθονται, δεν στέκονται, δεν περπατούν. Ακούς τις φωνές τους, ακούς αυτά που είχαν πει ή που δεν λένε. Βλέπεις την λάμψη στα μάτια τους, εκεί που δεν υπάρχει.  Γελάς με τα ανόητα (ή όχι και τόσο) αστεία που κάποτε είχαν πει.Θυμάσαι το γεγονός ότι κάθε φορά αντικατοπτριζόταν ο εαυτός σου στα πρόσωπά τους, ακριβέστερα και από τον πιο γυαλιστερό καθρέφτη. Αλήθεια, πόσον καιρό έχεις να τους κοιτάξεις στα μάτια;

Είτε έχεις τα μάτια σου κλειστά είτε ανοιχτά, διαφορά δεν υπάρχει. Εξ' άλλου "την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια". Βλέπεις παντού τα ίδια παγωμένα χαμόγελα. Ζεις τις ίδιες ανούσιες (ή όχι και τόσο) στιγμές κάθε μέρα. Κάτι λείπει. Το έχεις πάντα στην άκρη του μυαλού σου... Παρ' όλο που κάθε φορά θα βρεις κάτι να σε απασχολήσει. Μια μετακόμιση, ένα δίπλωμα, πόνο.. Στα ενδιάμεσα, όταν δεν συμβαίνει τίποτα αξιοσημείωτο, προβληματίζεσαι για το ποια είσαι: αυτή που ζει και χαίρεται την καθημερινότητα ή αυτή που την κοιτάζει από μακριά, βγάζει συμπεράσματα για συμπεριφορές σαν να ήταν ψυχολόγος, μα ταυτόχρονα νιώθει ότι δεν της αξίζει;

Πάντα θα υπάρξει η αφορμή για να βγει η δεύτερη, αυτή που γράφει αυτήν την στιγμή δηλαδή, στην επιφάνεια. Συνήθως -όπως και τώρα- θα είναι η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Ότι ωραία είναι όλα αυτά, αλλά κάτι συγκεκριμένο δεν με αφήνει να τα χαρώ. Ότι μπορεί να έχω τα πάντα στην ζωή μου, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα τελικά. Ότι εφόσον αυτός είναι τα πάντα και δεν τον έχω, δεν έχω τίποτα! Για να μην νομίζει κανείς (όχι απαραίτητα από εδώ μέσα) ότι είμαι υπεράνω κάποιων πραγμάτων. Έχω την ίδια αίσθηση του ανικανοποίητου που έχει ο κάθε άνθρωπος. Μετά όμως έρχεται κάτι που μου είπαν...

-Πάντα κάτι θα λείπει, γλυκιά μου. Πάντα το παζλ θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο. Το θέμα είναι να υπαρχουν αρκετά κομμάτια ώστε να μας αφήνουν να δούμε μια όμορφη εικόνα.

Απάντησα στον εαυτό μου με την απλή και λογική ιδέα ότι από μένα εξαρτώνται όλα... Προσπάθησα να δω την εικόνα σφαιρικά, να βγάλω το συμπέρασμα ότι επειδή απλά υπάρχουν τα μελανά σημεία σε αρμονία με τα πολύχρωμα, επειδή είναι τόσο υπέροχα πολύπλοκη, είναι και όμορφη. Θεωρητικά (ξανά...) το πέτυχα. Αλλά όλο και κολλάω σε κάποια λεπτομέρεια, όχι απαραίτητα μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...

Τώρα; Η τάξη είναι γεμάτη. Φωνές, πραγματικές αυτήν την φορά, γέλια, μια καθηγήτρια που δεν προσπαθεί και πολύ να ελέγξει την κατάσταση και κάποιοι, μαζί κι εγώ, καθισμένοι σε θέσεις που δεν είναι δικές τους. Έχω δίπλα μου το πιο όμορφο πλάσμα που έχω γνωρίσει και κάθομαι και γράφω.

Τώρα; τώρα; Ένας κύκλος... Γνωστά αγαπημένα πρόσωπα. Αστεία. Αναμνήσεις. Αυτός στο επίκεντρο. Εγώ γελάω...

Τώρα; Κόσμος. Πολύς πολύς κόσμος. Όλοι στην ηλικία μας, το πολύ τρία χρόνια μεγαλύτεροι. Μουσική. Χορός... χορεύει. Εσύ πίσω του. Κι εσύ χορεύεις... Ή τουλάχιστον προσπαθείς. Τον κοιτάς. Κάτι λείπει... Εγώ λείπω. Αστείο;
Όποιος θέλει, είναι ελεύθερος να γελάσει... Δεν θα τον κρίνω άλλωστε. Εγώ, δεν γέλασα.

Ορισμένες φορές νιώθω πως είμαι μεγάλη υποκρίτρια.
Αφού τους εμπιστεύομαι, γιατί κρύβομαι; Αφού περνάω καλά μαζί τους, γιατί νιώθω ότι πλήττω; Αφού τους αγαπάω. Γιατί γιατί γιατί ζηλεύω;

Διάλειμμα... Χορεύουν, ετοιμάζουν παιχνίδια, άλλοι φιλιούνται σε κάποιο θρανίο...
Τυχεροί...
Αυτό λέω.
Γιατί αν πράγματι έχω μια σκοτεινή πλευρά, αυτή δεν θα είναι μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...






Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου.
Και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.
Αν είχα θάρρος για να πω το "Έλα..."
τώρα δεν θα 'χα την φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα.
Αν είχε σώμα θα'ταν πάλι ψέμα.
Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο...
Σαν να χορεύουνε με την σιωπή μου.
Κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει την βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη.
Και την χαρίζω σ' όποιον εξηγήσει,
να 'χει το μέλλον του, να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.


Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ.

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι...
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου.
Κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε τρόπο να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα 'τανε φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα'ταν άσπρο ο φόβος.
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.
Αν σ' αγαπούν, να μάθουν να το λένε.
Κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τα αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις.
Δεν σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει.
Εσύ λυπάσαι, που το ξέρεις πρώτος.

Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα.
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω,
μ' αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση, σαν να υπεκφεύγω.


Με μια ελπίδα. Να 'ναι σαν κι εμένα...




Άσχετο 1: θα πω ένα ψέμα αύριο.
Άσχετο 2: Ευχαριστώ την Ν.

Καληνύχτα.


Δημοσίευση Ανάρτησης.

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Η ζωή έχει πλάκα...

Περιγραφή παρούσας κατάστασης:

Πρόσωπα: Εγώ (βλ. Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι ενίοτε)
Χρόνος: Έχει σημασία..; Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το δει. :3
Τόπος: Σπίτι της θείας μου...
Συνθήκες: Με ένα νετμπουκ στα πόδια να κλέβω απ' το ίντερνετ του διπλανού, ο αδερφός μου έξω, οι γονείς μου σε δουλειά, η θεία μου με τον ξάδερφο κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο.
Λόγος: Κοινή βαρεμάρα. :3
Λόγος για τον λόγο: Το σπίτι έχει αδειάσει!

Και ναι, είναι γεγονός. Χτες ήταν πολύ παράδοξη η μέρα... Γυρνάω απ' το σχολείο, το οποίο κουβαλάει από μόνο του τρέλα, και η μάνα μου με κοιτάει με ένα άκρως σοβαρό βλέμμα και μου λέει:
-Θέλω να με βοηθήσεις. Στις τρεις έρχονται τα φορτηγά.

Δεν είχα ιδέα... Για μια απεργία ήξερα, μου είχαν πει να μην ασχοληθώ και είχα καταλάβει ότι δεν θα χρειαζόταν να κάνω και τίποτα φοβερό γιατί θα μετακινούσαμε τα έπιπλα με αύξουσα σειρά ανάγκης. (=το κρεβάτι θα παρέμενε ανέπαφο για αρκετές μέρες ακόμα.)

Έλα μου όμως που με πιάσαν αδιάβαστη! Το σπίτι θα άδειαζε. Τελείως!
Ανέβαλα λοιπόν το μάθημα μπαγιάν (=ακκορντεόν, για το ευρύ κοινό) που είχα εκείνο το μεσημέρι για το επόμενο πρωί και άρχισα χαλαρά να τακτοποιώ τα πράγματα που ήταν στο γραφείο μου σε κούτες... Όλα καλά, όλα ωραία.
Μετά από δύο περίπου ώρες ήρθαν οι μεταφορείς. Άρπα κόλα, τα συμμάζεψα... Μου έρχεται κάποια στιγμή ένα μήνυμα: "Στις 5:30 στον Άη Γιάννη. Οκ;"
Ουπς! Είχα αγγλικά. Ένα reading -ευτυχώς!- μόνο. Το έκανα και άρχισα να ψάχνω το κινητό μου (που είχε κρύψει ο αδερφός μου -_-"). Με το που το βρήκα είχε πάει 5:30, με αποτέλεσμα να αρχίσω να τρέχω σαν τρελή. Το "στις 5:30 στον Άη Γιάννη" διαδέχτηκε ένα "Πού είσαι;" και μετά μία κλήση και μετά εξηγήσεις...

Περπατήσαμε λοιπόν με τον καλύτερό μου φίλο (Δημήτρης, χάρηκε.) μέχρι το σπίτι της δασκάλας μας, ενώ λέγαμε τα δικά μας... Και των άλλων. :3

Την ώρα του μαθήματος με πήρε η μάνα μου και μου είπε να πάω να φάω έξω...

Αποτέλεσμα: σε ένα παγκάκι, στο Θησείο, εγώ με την συσκευασία των noodles και τα chopsticks στο χέρι με τον καημένο τον Δημήτρη δίπλα μου να λέει πόσο ωραία μυρίζουν ΑΛΛΑ να αρνείται να του δώσω!

Όταν γύρισα στο σπίτι... είχε αδειάσει. Επιτέλους πήρα χαμπάρι ότι φε-φε-φεύγουμε! Το μόνο που έμεινε είναι το μπάνιο, το πάνω-κάτω κρεβάτι στο δωμάτιο του αδερφού μου και οι μπογιές στον τοίχο του δωματίου μου. Τρία χρόνια φτούρησε το δωματιάκι... Χαλάλι! Ήταν ίσως η πιο γεμάτη τριετία της ζωής μου!

Το ότι δεν πάω καλά το ξέρουμε... Τίποτα δεν έχει τελειώσει!

Pointless post. Again. :3

Θα τα πούμε, ελπίζω!

Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι. Ενίοτε...