Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Κρίνοντας χαρακτήρες...

Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Εγώ λέω όχι. Τουλάχιστον όχι ριζικά. Μα εξελίσσονται... Κάποιες ιδέες και αντιλήψεις τους μπορεί να διαφοροποιηθούν, κάποια συνταρακτικά και μη γεγονότα να τους εμπνεύσουν, μα ο τρόπος που αντιλαμβάνονται και αντιδρούν στα ερεθίσματα παραμένει ο ίδιος.
Παρ' όλα αυτά, με αυτόν τον τρόπο, και γιατί κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει συνεχόμενα κάθε μικρή αλλαγή στους γύρω του, ακόμα και στους πολύ κοντινούς του, μάς δημιουργείται η ψευδαίσθηση της αλλαγής.
Και το αστείο είναι όταν θεωρούμε πως γνωρίζουμε έναν άνθρωπο...
Μπορεί δικαιολογημένα. Να τον ξέρουμε, ας πούμε, από παιδιά, να κάνουμε συνεχή παρέα, να μιλάμε, να ζούμε εμπειρίες μαζί.
Κατά κανόνα, δημιουργούμε μια εικόνα του στο μυαλό μας η οποία δύσκολα μεταβάλλεται. Αυτό συνεπάγεται με το να έχουμε συγκεκριμένες προσδοκίες από το άτομο αυτό, να προβλέπουμε συγκεκριμένες αντιδράσεις και να απαιτούμε συγκεκριμένη μεταχείριση. Κοινώς, τον θεωρούμε δεδομένο, είτε με την θετική είτε με την αρνητική έννοια.

Ξαφνικά, λοιπόν, αυτός αλλάζει.
Κι αν δεν αλλάζει, έχει εμπλουτιστεί το είναι του χωρίς εμείς να το πάρουμε είδηση και ως αλλαγή (συνήθως για μας ξαφνική) λαμβάνεται μια πράξη ή συμπεριφορά η οποία αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαμε εξ' αρχής δημιουργήσει στο μυαλό μας... Κάτι που εμείς θεωρούμε λάθος ή που απλά δεν θα περιμέναμε να δούμε από το συγκεκριμένο άτομο. Για να είμασταν τόσον καιρό μαζί του θα τον θεωρούσαμε ξεχωριστό, διαφορετικό από όλους τους υπόλοιπους της "κατηγορίας του" (όσον αφορά το φύλο, την ηλικία, την φάση κτλ.) και μας απογοήτευσε κυριολεκτικά το γεγονός ότι κατέληξε να γίνει κάτι το οποίο δεν θα περιμέναμε από αυτόν να γίνει.

Βλέπουμε λοιπόν να έρχονται άλλοι άνθρωποι στην ζωή του. Όχι απαραίτητα να μας αντικαθιστούν ως προς τον ρόλο μας, απλά να τον γνωρίζουν και να είναι σε θέση να τον κρίνουν. Λένε ότι είναι μια χαρά άνθρωπος, ότι είναι όντως ξεχωριστός, ότι η συμπεριφορά του είναι από φυσική έως εξαιρετική.

Και ερωτώ: πιο κοντά στην αλήθεια θα είναι η κρίση αυτού που γνώριζε εξ' αρχής το άτομο, πριν την υποτιθέμενη "αλλαγή" του ή αυτός που τον γνώρισε σχετικά πρόσφατα, χωρίς να λάβει υπ' όψιν κάποια αξιοσημείωτη αλλαγή;
"Τον ξέρω. Έτσι ήταν πάντα." Πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι μια τέτοια φράση;
Εφόσον βλέπουμε εμάς να δρούμε ανεξήγητα και να γινόμαστε εκτός εαυτού δεν νομίζω να αποκλείεται αυτό να συμβαίνει και με τους υπόλοιπους. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τις αλλαγές απόψεων, τους επαναπροσδιορισμούς των "θέλω" μας και τις επαναξιολογήσεις ανθρώπων και καταστάσεων.

Αλλάζουν οι άνθρωποι; Ή απλώς δεν τους παρατηρούμε; Μπορεί να αδυνατούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Πράγματι, γίνεται να μην σου ξεφύγει τίποτα από έναν άνθρωπο; Θεωρητικά, όχι... Κι εδώ, ανοίγοντας το θέμα ακόμα πιο πολύ, θα μπορούσα να πω πως όντως ισχύει η άποψη ότι κάθε άνθρωπος μοναχός του πορεύεται... Αφού δεν θα μάθει ποτέ -ποτέ- τι πραγματικά σκέφτεται οποιοσδήποτε άλλος. Αφού δεν μπορεί να διαβάσει την σκέψη (πόσες φορές έχουμε δει την επιθυμία αυτή του ανθρώπου να πραγματοποιείται σε ιστορίες φαντασίας;), αφού δεν θα μπορέσει να νιώσει αυτό που ένιωσε κάποιος άλλος παρά μόνο μερικά. Κι εδώ ήρθε η ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί, είτε με τον λόγο, είτε με την αναπαράσταση ή παραγωγή εικόνων, είτε με την σύνθεση μουσικής, είτε με τον συνδυασμό αυτών. Γιατί στην ουσία, αυτό που επιθυμεί είναι να περάσει αυτό που νιώθει και σε άλλα άτομα, στον βαθμό που μπορεί να το κάνει.

Δεν λέω ότι οι μακροχρόνιες και βαθιές σχέσεις είναι ανούσιες. Αντιθέτως, θεωρώ αξιοθαύμαστη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την διαδικασία να προσπαθείς να διαβάσεις τις αντιδράσεις ενός ανθρώπου, να δένεσαι μαζί του, να νομίζετε πως με τον καιρό αλληλοεπηρεάζεστε και τείνετε να επικοινωνείτε, να "μιλάτε την ίδια γλώσσα". Απλώς, όπως φάνηκε και στο παραπάνω παράδειγμά μου, είναι ρίσκο να δοθείς. Και ο κίνδυνος της προδοσίας είναι μηδαμινός σε σχέση με αυτόν της προσωπικής απογοήτευσης. Γιατί αν σε πληγώνει ένας άνθρωπος τον οποίον δεν ξέρεις και δεν θα μάθεις ποτέ, δεν σε ξέρει και δεν οφείλει να σε ξέρει, τότε να αποδεικνύεται λάθος κάτι που ο ίδιος σου ο εαυτός είχε δημιουργήσει και θεωρούσε δεδομένο και ισχύον, οδηγεί σε συναισθηματικό αδιέξοδο.
Με το που θα ζήσεις λοιπόν μια τέτοια εμπειρία "αρνητικής αλλαγής" ενός ανθρώπου, ειδικά αν σού είναι ιδιαίτερα αγαπητός, δεν θα πάψεις να έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους; Θα τολμήσεις να ανοιχτείς σε κάποιον άνθρωπο;
Αυτές είναι κατά την γνώμη μου οι συνήθεις λανθασμένες αντιδράσεις. Γιατί αν πρέπει να μάθεις κάτι από μια τέτοια εμπειρία, αυτό είναι να πάψεις να βγάζεις εύκολα συμπεράσματα και να θεωρείς τους ανθρώπους δεδομένους, όχι να σταματήσεις να τούς αγαπάς.

Πες μου τώρα, έχει κανένα νόημα να παραπονιέσαι που άλλαξε; Φυσικό είναι. Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει μεταξύ σας τόσα χρόνια, πόσο μιλάτε, κυρίως πόσο αυτός σού μιλάει, μα αν τον έχω καταλάβει έστω και στο ελάχιστο, δεν ήταν εκδηλωτικός. Λάθος; Ακόμα κι αν σε άκουγε, σού έδινε την άποψή του όπου την ζητούσες, δεν νομίζω να είχε κάτι ενδόμυχο να σού αποκαλύψει. Υποθέτοντας ότι είχε, δεν θα τού έδινε σημασία... Θα το άφηνε να περάσει αμελητέο ή θα το σνόμπαρε. Και απ' ευθείας θα το ξεχνούσε. Γιατί έχει καταλάβει ότι η ζωή είναι απλή. Έδωσε την δική του ερμηνεία σε αυτήν την ιδέα, μα τι πειράζει; Δική του είναι η ζωή. Δεν σε έβλαψε άμεσα, νομίζω... Προσωπική η απογοήτευσή σου.

Όσον αφορά το ερώτημα που έθεσα... Ποιος είναι σε θέση να κρίνει πιο αντικειμενικά έναν άνθρωπο; Αυτός που τον γνωρίζει καιρό ή αυτός που έχει κάνει απλά λίγη παρέα μαζί του; Αδυνατώ να απαντήσω, γι' αυτό θα ήθελα την άποψή σας!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

23 Δεκεμβρίου 2009 (και λίγο μετά...)

Και περνάει ο καιρός...

Εκείνη η μέρα με τίποτα δεν θα ήταν σαν τις άλλες. Σαφώς και η τελευταία μέρα του σχολείου θεωρείται ξεχωριστή... Δεν γίνεται μάθημα, πηγαίνουν εκκλησία, τους δίνουν κεράσματα, παρουσιάζουν υποτυπώδεις εκδηλώσεις. Κλασικά πράγματα. Πάντα έτσι γίνεται.
Για εκείνη την μέρα, λοιπόν, είχε ετοιμάσει κάτι μικρό, αλλά ξεχωριστό. Είχε ξοδέψει την προηγούμενη το κενό της στο ωδείο για να διαλέξει δωράκια για τους ανθρώπους που της είχαν χαρίσει ωραίες στιγμές τα τελευταία τρία χρόνια.
Μικρά πράγματα. Δυο στολίδια, χειροποίητα, μια γυάλινη καμπανούλα, έναν ξύλινο σελιδοδείκτη, μια από αυτές τις χιονόμπαλες που έχουν νερό μέσα και τις κουνάς και, ένα κερί.

Απ' τη στιγμή που έκανε να φύγει, όλο σκεφτόταν. Σκεφτόταν, σκεφτόταν, μήπως ξέχασε τίποτα, μήπως έλειπε τίποτα... Και αφού επέστρεψε στο σπίτι της δύο φορές -γιατί πράγματι είχε ξεχάσει κάποια απ' τα δώρα- πήρε τον δρόμο για την εκκλησία... Ταχυπαλμία. Για κάποιον λόγο την είχε πιάσει τρελό άγχος, παρ' όλο που αυτή έβαζε τις απουσίες και δεν είχε καμία διαφορά το αν θα αργούσε.
Επιτάχυνε το βήμα της. Έφτασε. Η γνωστή ατμόσφαιρα... Ασυναίσθητα, τον έψαξε με το βλέμμα της. Όπως πάντα, άλλωστε... Δεν κατάφερε να τον εντοπίσει, κι αυτό την παραξένεψε. Συνήθως ερχόταν πιο νωρίς από εκείνη, γιατί το σπίτι του βρισκόταν πιο κοντά.
Προχώρησε στην συνηθισμένη της θέση. Την βρήκε και το αεράκι μετά από λίγο, κάθισε δίπλα της.

-Γεια!
-Γεια σου! Τι γίνεσαι;
-Τίποτα μωρέ...
-Είδες κανέναν;
-Ναι. Τον ανικανοποίητο, τον άκυρο, τον τυχαίο, τον διαμεσολαβητή...
-Οκ.

Πού ήταν;


Δεν έβρισκε και τίποτα ιδιαίτερο να κάνει (αν έπιαναν συζήτηση με το αεράκι θα τους έκανε παρατήρηση η καθηγήτρια από δίπλα), γι' αυτό και ξανάρχισε να σκέφτεται.
Τίποτα πρωτότυπο.
Το μόνο που υπήρχε στο μυαλό της ήταν πώς θα του έδινε το δώρο του. Και πότε, και πού...
Ήταν αστείο. Δεδομένου ότι δεν βρισκόταν εκεί...
Μετά από ώρα, λογικό να μην υπάρχει συναίσθηση του χρόνου σε τέτοιο μέρος, βγήκαν έξω. Μεγάλη η αντίθεση της καθαρής ατμόσφαιρας και του φωτός με την σχετική αποπνικτικότητα και το ατμοσφαιρικό ημίφως της εκκλησίας. Ο ήλιος, που ήταν στα κέφια του εκείνη την μέρα, την τύφλωσε με το που βγήκε από την είσοδο. Ευχάριστο, μπορούσε να πει...
Ήταν με το αεράκι, τον διαμεσολαβητή και μια παρέα... Τούς είχε ήδη δώσει τα δώρα τους. Έγιναν, έστω και προσωρινά, χαρούμενοι. Και αυτό της αρκούσε.
Μα αυτός, πού ήταν; Γιατί δεν τον είχε προσέξει;

Να. Εκείνη τη στιγμή, τα ξέχασε όλα. Ήταν εκεί. Με το άνετο περπάτημά του, το έξυπνο βλέμμα του, το γλυκό του γέλιο.

-Καλημέρα., τού είπε χαμογελώντας.
-Ωωω, καλημέρα σας! τής ανταπόδωσε χαριτολογώντας, διαφορετικά απ' ότι συνήθως. Τόσο οικεία.
Κάτι είχε αλλάξει. Τουλάχιστον αυτή έτσι ένιωθε...

Όλα, λοιπόν, άρχισαν με μια καλημέρα.

Προχώρησαν (με το πάσο τους) προς το σχολείο... Για κάποιον λόγο, ένιωθε καλά. Όχι -ακόμα- περισσότερο απ' ότι συνήθως, μα καλά.
Όλοι μιλούσαν... Αυτή περιοριζόταν στο να γελάει μαζί τους. Ταυτόχρονα, το βλέμμα της διαρκώς τον αναζητούσε... Με το που επιβεβαίωνε την θέση του, κοίταζε αλλού. Και χαμογελούσε. (Κλασικά πράγματα.)
Έφτασαν στο σχολείο, στέκονταν στο προαύλιο χωρισμένοι στα γνωστά τους πηγαδάκια, συζητούσαν... Υπήρχε μια γενικά ευχάριστη ατμόσφαιρα.
Χτύπησε το κουδούνι, μπήκαν σε σειρά, τούς μοίρασαν μελομακάρονα, η χορωδία πήγε στο αμφιθέατρο, όπου ο καθηγητής της μουσικής συνέδεσε το αρμόνιο, στήθηκαν, μπήκε το κοινό, ξεκίνησαν.

Jingle bells, jingle bells...

Τραγουδούσε μηχανικά. Δεν σκεφτόταν. Δεν ήταν αναγκαίο, ούτως ή άλλως αποκλειόταν το ενδεχόμενο να φύγει απ' τον τόνο.

Oh, what fun it is to ride in a one-horse open sleight!

Το μάτι της, στην παύση ανάμεσα στα τραγούδια, έπεσε στον ανικανοποίητο. Ως συνήθως, ήταν μαζί του και, πάλι ως συνήθως, κάτι σκάρωναν...

You better watch out, you better not cry...

Ανέβηκαν τις σκάλες της σκηνής, πήγαν πίσω απ' την κουρτίνα και χώθηκαν στο σύνολο. Άρχισαν να τραγουδάνε

Better not pout, I'm telling you why:

Χαμογελούσε. Γελούσε. Γελούσαν! Η, ως τότε αποκλειστικά αποτελούμενη από κορίτσια, χορωδία είχε πλέον αποκτήσει τενόρο και βαρύτονο!

Santa Claus is coming...to town!

Χειροκροτούσαν, όλοι μαζί. Η κοπέλα γελούσε, γελούσε... Κι απ' έξω, κι από μέσα. Αμέσως ήρθε να την βρει ο ικανοποίητος, μαζί με αυτόν.

-Ρωτήσαμε τον κύριο και είπε πως τού αρέσαμε! Μας έβαλε στην χορωδία!!!

...και επισήμως, λοιπόν!

Τελείωσαν τα τραγούδια και οι ευχές της διευθύντριας...Βγήκαν απ' την αίθουσα, απ' το σχολείο. Δεν τού είχε δώσει ακόμα το δώρο του. Το κράτησε για το τέλος, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το γεγονός ή να δώσει έναν λόγο γι' αυτό. Είχε διαλέξει κάτι που φαινόταν συμβολικό, μα δεν ήταν. Ίσως να ήταν και ευτελές... Απλά το είδε και τον σκέφτηκε.
Βρίσκονταν στην είσοδο. Έβγαιναν διαρκώς παιδιά, άλλα χαιρετιούνταν, άλλα στέκονταν και συζητούσαν. Το αεράκι ήταν δίπλα της. Δεν φοβόταν, δεν είχε κάτι να φοβηθεί άλλωστε... Πήρε μια ανάσα κι έβγαλε απ' την τσάντα της μια μικρή κόκκινη χάρτινη σακούλα.

-Ορίστε! τού είπε καλοσυνάτα.
-Για μένα;; παραξενεύτηκε αυτός.
-Μα και βέβαια! Δεν βλέπω κανέναν άλλον εδώ γύρω!, γέλασε.
-Μα γιατί; επέμεινε εκείνος, έχοντας ένα ευχάριστα έκπληκτο και συνάμα αμήχανο βλέμμα.
-Για τα Χριστούγεννα!

Κι εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι που αυτή δεν το περίμενε. Πήρε την σακουλίτσα και την έβαλε στο πλάι του κεφαλιού του γέρνοντάς το, με ένα παιδιάστικο ύφος. Ένα γλυκούλι ύφος. Ένα αξιαγάπητο ύφος. Ένα υπέροχο, γοητευτικό ύφος.

-Χριστούγεννααα... Σ' ευχαριστώ! Θα το βάλω κάτω απ' το δέντρο! Θα το ανοίξω την Πρωτοχρονιά! Και θα σε πάρω τηλέφωνο!

"Το υπόσχομαι."

Αδυνατούσε να αντιδράσει... Είχε εκστασιαστεί... Απλώς γέλασε. Μα με την καρδιά της.

-Καλό μεσημέρι, Ήλιε!

Γύρισε την πλάτη, και έφυγε. Με το αεράκι.
Απομακρύνθηκαν λίγο...

-Είμαι ερωτευμένη.
-Ουφφ, έλαα δεν μ' αρέσει να το ακούω έτσι. -.-


Γύρισε σπίτι της... Και όλα κύλησαν ομαλά.

Κατά τις οκτώ η ώρα το απόγευμα, εκεί που μελετούσε, χτύπησε το κινητό της. Ήταν αυτός.

-Παρακαλώ;
-Έλα, ο Ήλιος είμαι!
-Γεια σου! Πες μου...
-Τίποτα μωρέ, απλά κανονίσαμε να πάμε για πατινάζ... Το αεράκι δεν θα έρθει. Πώς το βλέπεις;
-Μμμ, δύσκολα. Έχω δουλειά.
-Α δύσκολα, ε; Καλά, δεν πειράζει! Γεια!
-Γεια..

Μμμ, δεν ήθελε να το χάσει αυτό. Ήθελε πολύ να πάει. Πολύ πολύ. Με τα χίλια παρακάλια ("Δεν σού έχω ξαναζητήσει κάτι τέτοιο...Είναι η τελευταία μέρα...Έρχονται Χριστούγεννα, μπορώ να δουλέψω...") κατάφερε να πείσει τον πατέρα της να την πάει. Με την προϋπόθεση ότι θα έπαιρνε και τον αδερφό της μαζί. Δεν υπήρχε θέμα. Αυτός ήθελε λιγότερο να έρθει απ' ότι ήθελε αυτή να τόν πάρει.

-Έλα! Θα έρθω τελικά!
-Οκ! Θα σε περιμένουμε!

Ετοιμάστηκε γρήγορα και περίμενε το αυτοκίνητο.
Ω ναι, ήταν χαρούμενη...
Έφτασαν κάτω απ' τον πολυκινηματογράφο στον οποίο είχε στηθεί το παγοδρόμιο, στην ταράτσα.

-Στις 11:30 θα περάσω να σάς πάρω.

Έφυγε, μπήκαν μέσα, πήραν το ασανσέρ.
"These are the longest forty seconds in my whole life."
Ντίνγκ! Άνοιξε η πόρτα του ανελκυστήρα. Ακουγόταν μουσική... Δεξιά τους ήταν κιόσκια με δώρα και φαγητά, μπροστά τους το υπόστεγο με το παγοδρόμιο, μισογεμάτο, αριστερά η είσοδος και το ταμείο. Προχώρησαν, είδε από μακριά τον αυθόρμητο, αυτόν και μια γνωστή κοριτσοπαρέα που είχε καιρό να δει... Πήγαν στο ταμείο, όπου τούς χαιρέτησε ο γνωστός τους που εργαζόταν εκεί και τούς έδωσε τα εισιτήρια για να πάρουν τα παγοπέδιλα. Στεκόταν στο γκισέ και περίμενε τα ρέστα.

-Άρτσι!


Γύρισε απότομα κι ευθύς τού ανταπέδωσε το χαμόγελο.
Ήταν η πρώτη φορά που την έλεγε έτσι.


Φόρεσε τα πέδιλά της και, διστακτικά και αμήχανα, βγήκε στην παγοπίστα. Ήταν γνωστό ότι κανένα άθλημα ή γενικά ό,τι αφορούσε την κίνηση δεν της ταίριαζε απόλυτα, ότι δυσκολευόταν να συντονίσει κινήσεις και ισορροπία. Γι' αυτό και το πήγαινε αργά αργά. Προχωρούσε, ήταν και μικρή η πίστα, χαιρετούσε όποιον γνωστό έβλεπε, έκανε κανα δυο γύρους. Πιθανότατα να την είδε που δυσκολευόταν... Πλησίασε λίγο και της μίλησε.

-Έλα... Μην το σκέφτεσαι. Ζησ' το!

Δεν έγινε η φράση-κομβικό που θα ενεργοποιούσε άμεσα τον αυθορμητισμό της. Αλλά, οφείλω να ομολογήσω, χαράκτηκε στον νου της εκείνη τη στιγμή. Πέρασε ένα λεπτό περίπου και άρχισε να παίζει εκείνο το τραγούδι. Κλισέ, συνηθισμένο, εμπορικάτζα... Τι σημασία είχε; 
Της έφτιαξε το κέφι... Ένιωσε τον ρυθμό... Μπήκε στον ρυθμό. Και άρχισε να τρέχει πάνω στον πάγο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο σίγουρη, πρώτη φορά δεν φοβήθηκε να ρισκάρει, έστω και για κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο. Πρώτη φορά, ίσως, που τον άκουσε... Το έζησε, αν μη τι άλλο.
Ήρθε από δίπλα της ο αυθόρμητος ( ο οποίος, μαζί με τον άλλον, "έτρεχε" και χόρευε με άνεση...) και τής είπε μπράβο, ότι βελτιώνεται και τα λοιπά... Αμυδρά θυμάμαι αν χαμογέλασε και ο Ήλιος από δίπλα.

Μετά από λίγα αστεία, λίγους γύρους ακόμα, λίγες τράκες από μέρους των άλλων, πόνεσαν τα πόδια της και είπε να βγει απ' έξω... Καθόταν και μιλούσε με τον αδερφό της. Πήγε και στάθηκε στην κουπαστή που περιέβαλε την πίστα. Μετά από λίγο βγήκε και αυτός. Έβγαλε τα πέδιλά του, ρώτησε κάτι τον αδερφό της, σώπασε... Μετά ήρθε και στάθηκε δίπλα της. Πήρε ένα ανεξήγητα βαθύ, όλο νόημα, χαμόγελο. Γιατί; Εκείνη την ώρα δεν αναρρωτιόταν. Πετούσε σε πελάγη ευτυχίας. Ένα "Τι κάνεις;" το οποίο διαδέχτηκαν "Καλά είμαι, πολύ καλά...!", σχόλια για την εξωπραγματική ικανότητα του αυθόρμητου να τραβάει την προσοχή και την διαπίστωση ότι είχαν αργήσει και οι δύο να στολίσουν δέντρο και μάλιστα στόλιζαν την ίδια εκείνη μέρα, ήταν από μόνα τους ικανά να την βάλουν σε σκέψεις, να της πουν "Ναι, νιώθει το ίδιο! Ναι, σε θέλει! Ναι, σε αγαπάει! Ναι, θα πραγματοποιηθεί επιτέλους η μεγαλύτερή σου επιθυμία, δύο χρόνια τώρα!", πολύ απλά γιατί δεν είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Δεν είχε πάρει ποτέ της, ή τουλάχιστον δεν το είχε συνειδητοποιήσει, επιστροφή της ευγένειας που έδειχνε πάντα, της ανεκτικότητας και της διακριτικότητας που την χαρακτήριζαν.
Γι' αυτό ένιωθε τόσο όμορφα. Γι' αυτό έβαλε ταμπέλα σε εκείνη την μέρα. "Η πιο ωραία μέρα της πρόσφατης ζωής μου..."

Πήγε 11:20. Έτυχε να φύγουν και οι υπόλοιποι ακριβώς την ώρα που έπρεπε...Βγήκαν απ' τον κινηματογράφο, στάθηκαν στην είσοδο. Αυτός, ο αυθόρμητος και τα κορίτσια έκαναν να φύγουν και η κοπέλα τούς χαιρέτησε.

-Δεν θα γυρίσετε μαζί μας; απόρησε αυτός.
-Όχι... Έχουμε σωφέρ!
-Καλά τότε! Καληνύχτα!
-Καληνύχτα...!

Γύρισε σπίτι... Καθόταν δίπλα στο δέντρο που μόλις είχε στολίσει. Γαλήνη.



Η συνέχεια:
  • Την επόμενη μέρα πήγα για κάλαντα με το αεράκι και αυτός με τον ανικανοποίητο. Χαμόγελα.
  • Το ίδιο μεσημέρι, η μητέρα μου είπε το ενδεχόμενο να είναι ερωτευμένος μαζί μου... Πφφ, κι άλλος ενθαρρυντικός παράγοντας.
  • 23 ώρες αργότερα, μού ήρθε απάντηση στο μήνυμα με χριστουγεννιάτικες ευχές που είχα στείλει: "Ευχαριστώ, επίσης! Και μην ξεχνάς να ζήσεις την κάθε στιγμή, είναι μοναδική! :-Ρ". Περιττό να πω ότι το έχω κρατήσει από τότε.
  • Εφτά μέρες αργότερα, δεν τήρησε την υπόσχεση που δεν έδωσε.
  • Δύο μήνες ακριβώς αργότερα: -Υπήρχε λόγος που μού φερόσουν έτσι εκείνη την ημέρα; -Ποια μέρα; -Την τελευταία του σχολείου, προπαραμονή Χριστουγέννων... Που πήγαμε παγοδρόμιο... -Τι είχε γίνει εκείνη την ημέρα; -...Τίποτα συγκεκριμένο!  Πράγματι... Έγινε τίποτα συγκεκριμένο; Μπαα... Ήταν όμως η καλύτερη μέρα της ζωής μου μέχρι τώρα. Ως μέρα... Απλά, δεν πήγε τίποτα στραβά.
  • Τρεις μέρες αργότερα. Η επιβεβαίωση ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια αυταπάτη.




Μένει τίποτα άλλο...; Όχι.

Δημοσίευση Ανάρτησης.

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Υποβολή προσωρινής απόσυρσης

Δεν νομίζω να υπάρχει, προς το παρόν, λόγος για να γράφω.
Έχω δει ότι δεν ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες μου. Θέλω να γράψω για κάτι σύνθετο και δεν έχω το υπόβαθρο ή το λεξιλόγιο για να το αναλύσω. Λέω την άποψή μου για κάτι, αλλά αυτή είναι μια απλή μονοδιάστατη άποψη, η οποία προϋποθέτει να έχεις τον τρόπο σκέψης και τις αντιλήψεις μου για να σε πείσει ή να συμφωνήσεις. Αναλύω κάθε τόσο τον ψυχισμό μου. Μα δεν βλέπω ότι οι περιπτώσεις εδώ είναι δύο: είμαι καλά/δεν είμαι καλά. Το γιατί είναι κοινό και στις δύο... Και το έχω υπεραναλύσει πιστεύω.

Γι' αυτό, θα κάνετε λίγο καιρό να με δείτε. Τουλάχιστον μέχρι να θελήσω πραγματικά να γράψω. Είτε θα βγει κάτι τυχαία καλό, επειδή πέτυχε η στιγμή, τα αισθήματα και το περιεχόμενο, είτε τότε είναι που θα ικανοποιηθώ απ' το "επίπεδο" στο οποίο θα έχω φτάσει.Γιατί ο καλός μουσικός παίζει πάντα καλά. Μπορείς να συγκρίνεις δυο φορές και να βγάλεις την καλύτερη ή την χειρότερη, μα εξακολουθούν να είναι κι οι δυο καλές. Μόνο και μόνο επειδή φαίνεται το επίπεδο στο οποίο έχει φτάσει, μόνο και μόνο επειδή ξέρει τι κάνει.

Ελπίζω να πετύχω το ίδιο και με την γλώσσα. Και γενικά με ό,τι αγαπάω. :)


Θα περνάω από σας να τα λέμε πού και πού!
Αρτ.

υ.γ. Εγώ είμαι αυτή που σιχαίνεται τις επισημότητες...;

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

To blog or not to blog?







Παιχνιδάκι που είδα στο ιστολόγιο της Αγανακτισμένης Έφηβης και θέλησα να παίξω... Σύμφωνα με τις οδηγίες, παραθέτουμε πέντε πράγματα που μας αρέσουν στο blogging και πέντε που δεν μας αρέσουν.

To blog, λοιπόν, or not to blog?


+:

-Η δυνατότητα που μου δίνεται να εκφράζομαι. Τώρα θα μου πείτε δεν είναι ο μόνος τρόπος, αλλά αλλιώς είναι να ξέρεις ότι απευθύνεσαι -κυριολεκτικά- σε κάποιους.
-Η δυνατότητα παράθεσης επιπλέον οπτικοακουστικού υλικού (το μόνο πράγμα στο οποίο πιστεύω ότι "υπερέχουν" οι ιντερνετικές συναναστροφές γενικά).
-Η γοητεία της ανωνυμίας... Το γεγονός ότι προσπαθείς να "διαβάσεις" τον άλλον μέσω ενός άβαταρ, ενός τρόπου στησίματος της εμφάνισης του ιστολογίου, ενός ψευδωνύμου (πριν καν αρχίσεις να τον διαβάζεις).
-Το γεγονός ότι πληροφορούμαι, μαθαίνω, προβληματίζομαι, γοητεύομαι από τον τρόπο γραφής και σκέψης άλλων ατόμων, όλων των ηλικιών (βασικό).
-Ευκαιρία για μπίζνες, οφ κορς. (A)


-:

-Το γεγονός ότι εδώ εκφράζομαι πιο εύκολα απ' ότι προφορικά. Κι επίσης το γεγονός ότι στο πληκτρολόγιο γράφω πιο γρήγορα απ' ότι στο χέρι.
-Η μουσική (ειδικά δυνατή) που παίζει με το που μπαίνεις σε ένα ιστολόγιο...
-Το γεγονός ότι έχει γίνει πια "μόδα" και πλέον οποιοσδήποτε "άσχετος" έχει ιστολόγιο. Άσχετο αν σταματάει να γράφει μετά από τρεις αναρτήσεις.
-Η προσβλητική προς τον εαυτό μου επιθυμία για νέα σχόλια.
-Τα templates που δεν αφήνουν εμάς τους ολίγον άσχετους να κάνουν τις προσαρμογές που θέλουμε. Όχι, δεν είμαι καλή στην html, τι να κάνω...


Αυτάααα... Προσκαλώ τους Poisonous, Dreamgirl, Creep, Timotei, Merlin, Amelie Melon, Fleur, Anlin the Sunray, Rontiven.

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Περί αλλαγών...

Το έτος 2010 (και ίσως και λίγο πιο πριν) με μία λέξη θα το χαρακτήριζα: αλλαγή.

Ξαφνικά παρατήρησα να αλλάζει η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί μου. Ξαφνικά άρχισαν οι δυνατότητές μου να αυξάνονται με ανεξήγητα μεγάλο βαθμό, ξαφνικά άρχισα να απελευθερώνομαι. Ξαφνικά έγινα αυθόρμητη. Ξαφνικά, άρχισα να χαμογελάω πιο συχνά και πιο έντονα. Ξαφνικά άρχισα να εκφράζομαι πιο εύκολα. Ξαφνικά, δεν με πείραζε που δεν μπορούσα πάντα να ανταπεξέλθω στις συνθήκες.

Ξαφνικά έζησα την πρώτη μου μεγάλη απογοήτευση.

Πάλι ξαφνικά, ένιωσα την πιο μεγάλη ευτυχία.

Ξαφνικά ένιωσα τον εαυτό μου να με αποθεώνει, παρ' όλο που δεν κράτησε όσο θα έπρεπε.

Ξαφνικά, ανακάλυψα ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τους οποίους μπορώ να νιώσω. Μα και να με νιώσουν.

Ξαφνικά είδα ότι δεν υπάρχει κάποιος διαφορετικός απ' όλους τους υπόλοιπους.

Ξαφνικά απέρριψα την πεποίθηση ότι κάποιοι δεν είχαν αδυναμίες. Όχι ελαττώματα, αδυναμίες.

Ξαφνικά είδα ότι όλα όσα κάνεις σου επιστρέφονται.

Ξαφνικά το ένιωσα στο πετσί μου. Μου ήρθε η επιστροφή όλων όσων είχα κάνει, περισσότερο σε εσωτερική ικανοποίηση απ' ότι σε εκτίμηση από τρίτους.

Ξαφνικά είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζεται στο πρόσωπο του αδερφού μου... Άραγε κι εγώ τόσο μπερδεμένη ήμουν στην ηλικία του;

Ξαφνικά εφάρμοσα τις κρυφές μου ηγετικές ικανότητες.

Ξαφνικά κατάφερα να μειώσω την ρήξη ανάμεσα στα άτομα που κάποτε είχα θεοποιήσει: τους γονείς μου.

Ξαφνικά απέρριψα και απορρίφθηκα, αλλά βγήκε σε καλό.

Ξαφνικά έκανα επιλογές.

Ξαφνικά είδα ότι είμαι τυχερή που ο προγραμματισμός που έγινε από άλλους κατέληξε να μετατραπεί σε προσωπική φιλοδοξία.

Ξαφνικά παθιάστηκα. Με την μουσική, με την ζωή, με την αγάπη, με τον έρωτα.

Ξαφνικά άρχισα να ζητάω.

Ξαφνικά είδα ότι δεν είμαι η μόνη. Δεν είμαι η μόνη σωστή, η μόνη ηθική, η μόνη που μαθαίνει απ' τα λάθη της.

Ξαφνικά ένιωσα ότι παρ' όλο που με τα αγόρια τα πάω καλύτερα, αν δεν είχα ΤΗΝ καλύτερή μου φίλη δεν θα επιβίωνα (σ' αγαπάωωω!!!).

Ξαφνικά εκτίμησα τον εγωκεντρισμό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μην σκέφτεται εγωκεντρικά, όσες υποχωρήσεις κι αν κάνει. Έστω υποσυνείδητα, ΘΕΛΕΙ να κερδίσει κάτι για τον εαυτό του. Και καλά κάνει. Ίσως όταν γινόμαστε γονείς να αλλάζουν τα πράγματα... για κάποιους τουλάχιστον.

Ξαφνικά έβαλα πρόγραμμα, άσχετο αν δεν το τηρώ πιστά.

Ξαφνικά πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω.


Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. :)
Σας φιλώ, Αρτ.

υ.γ. 1: Ξαφνικά είπα σε μια κομμώτρια να αυτοσχεδιάσει και μοιάζω σαν να είμαι κάποια άλλη... Χιχι!
υ.γ. 2: Be the change you wish to see in the world.
υ.γ. 3: Θα σκότωνα για να με ξαναπείς Άρτσι.-



Δημοσίευση Ανάρτησης!

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ; Στάσιμη..; Χα!

Βλέπεις, ακούς, νιώθεις στο πετσί σου ότι οι άλλοι άνθρωποι ζουν πράγματα, προχωράνε, πονάνε, ρισκάρουν, πετυχαίνουν ή απογοητεύονται και φτου κι απ' την αρχή. Βλέπεις να βιώνουν εμπειρίες τις οποίες μόνο να φανταστείς μπορείς, προς το παρόν. Κι όμως, αναρωτιέσαι γιατί π.χ. σε συμπαθούν και δεν σε καλούν για καφέ ή κάτι παραπλήσιο, γιατί σου λένε ότι είσαι όμορφη και δεν έχεις ακόμα γκόμενο, γιατί σε επαινούν για την εξυπνάδα σου και κολλάς διαρκώς όταν είναι να μιλήσεις.
Ζηλεύεις τα πάντα και τους πάντες.
Αφού θέλεις να γνωρίζεις ό,τι γίνεται/κυκλοφορεί.
Να είσαι η καλύτερη σε ολα.
Να είσαι κορμάρα.
Να είσαι φίλη με όλους.
Να αρέσεις στο άλλο φύλο.
Να μπορείς να κάνεις μια αξιοπρεπή συζήτηση.

Ταυτόχρονα, θέλεις να παραμείνεις αυτή που είσαι, να μην αλλοτριωθεί ο χαρακτήρας σου. Και, φυσικά, να συνεχίσεις να κάνεις καλά αυτό που αγαπάς.

Απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις.

Το καλό είναι ότι έχεις αρχίσει τελευταία να μην νοιάζεσαι για ορισμένες ελλείψεις (άραγε;) που έχει η καθημερινότητά σου.

Αυτή είσαι. Η Άρτεμις, με τα πρωτερήματα, τις αδυναμίες, τον εξωτερικό και εσωτερικό σου κόσμο. Με την γοητεία σου, τις εμπειρίες σου, το μυαλό και την ψυχή σου.

Αυτή που δακρύζει, που γελάει, που νιώθει καμια φορά κενή, που νιώθει άλλες φορές τόσο πλήρης, που της αρκεί ένα χαμόγελο για να φτιάξει η μέρα της.
Αυτή που καμιά φορά αντιδράει ανεξήγητα, είτε γελώντας νευρικά, είτε πετώντας κάτι ανόητο, είτε σιωπώντας.
Αυτή που θέλει, που νομίζει ότι δεν προσπαθεί, που θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι.
Αυτή μωρέ... Δεν την ξέρεις ακόμα;

Από πού κι ως πού, λοιπόν, αυτό το περίπλοκο πλάσμα να μένει στάσιμο; Γιατί οι εμπειρίες των άλλων είναι πιο σημαντικές; Ακριβώς: δεν είναι! Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάθε στιγμή που ζούμε, είναι η καλύτερη δυνατή. H δική μας στιγμή! Και δεν υπάρχει άλλη. Αφού αυτές που ανήκουν στο παρελθόν έφυγαν, αυτές που πρόκειται να έρθουν, δεν είναι προκαθορισμένες. Τι άλλο να μένει εκτός από το "τώρα";

Μην γίνεσαι χαζή. Εντάξει, είπαμε, οι άλλοι βγαίνουν, κάνουν σχέσεις, αποστομώνουν κατά καιρούς.
Εσύ κάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό: υπάρχεις. Και όχι μόνο υπάρχεις... Έχεις και λόγο ύπαρξης, με τον οποίον έχεις συμβιβαστεί και, μάλιστα, τον απολαμβάνεις! Δεν νιώθεις πίεση από το σχετικό βάρος που σου προκαλεί η ευθύνη.
Απλά έτυχε να γεννηθείς δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε κάτι σημαντικό και περιμένει από σένα να το συνεχίσεις. Και το κάνεις οικειοθελώς.

"Και για όλα τα άλλα...υπάρχει χρόνος!"

Όχι μόνο υπάρχει χρόνος. Σκέψου το. Σε εμποδίζει κανείς να τα ζήσεις; Όχι. Και κοινωνική ζωή έχεις, και ερωτευμένη είσαι, και ικανοποιητικές επιδόσεις σε ό,τι κάνεις. Γιατί έχεις παράπονο ότι τάχα "μένεις στάσιμη"; Εσύ δεν είσαι που εξελίσσεσαι συνεχώς, που μαθαίνεις από όλους τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν; Που σε γοητεύουν και σε συγκινούν τόσο υπέροχα πλάσματα;

Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή. Είχα και έχω τους καλύτερους ανθρώπους που θα μπορούσα να έχω.

Μπορεί να ακουστεί βαριά κουβέντα... Μπορεί και να μην ισχύει...
Αλλά... νιώθω ευτυχισμένη. Πραγματικά.

Και κάτι ακόμα... Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σ' αγαπάω. Με όλη μου την καρδιά. Και η αγάπη υπερνικά όλα τα εμπόδια, βλακείες,  είναι ο δεσμός που ενώνει κάθετι ζωντανό και μη. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι τίποτα περίπλοκο... Είναι ΄τοσο απλός. Αρκεί να μάθεις να τον παρατηρείς. "Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους."



Δημοσίευση ανάρτησης.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπόσχομαι.



Θα το τηρήσω. Όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται. Τουλάχιστον κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησα. 
Έχω έναν στόχο. Μα δεν θα τον κοιτάζω από μακριά. Ούτε θα μετανιώνω για πράγματα που έτυχε να μην γίνουν όπως "θα έπρεπε". Απλά...θα προχωράω. Συγκεντρωμένα. Κι όπου βγει.




 
Α... Και θέλω να φύγεις.
(Παρ' όλο που με κάνεις χαρούμενη...)

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ζήσε την στιγμή;


Μια ζωή το ίδιο συμβαίνει.

Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος φαίνεται...
Όλοι θα έχουν το παραπονο ότι κάτι τους λείπει, κάτι δεν τους έγινε όπως θα ήθελαν, κάτι δεν έκαναν όπως, όσο, όποτε θα ήθελαν.
Κανείς δεν ζει το παρόν του. Και καλά κάνει, αφού αν στην παρούσα φάση είμασταν αυθόρμητοι δεν θα καταφέρναμε να οργανωθούμε, να βάλουμε στόχους για το μέλλον, να φροντίσουμε να εξελιχθούμε. Πολύ απλά γιατί το νόημα της φράσης "Ζήσε την στιγμή" είναι πιο περίπλοκο απ' ότι θα την ερμήνευε ο καθένας.

Μέχρι τώρα έχω ακούσει τέσσερις ελαφρώς διαφορετικές ερμηνείες:

1. Ζήσε την στιγμή. Ζήσε το τώρα, σαν να είναι η τελευταία σου στιγμή. Ζήσε στο έπακρο. Ζήσε εμπειρίες, κάνε πράγματα που σε κάνουν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Αδιαφόρησε για τις συνέπειες. Μην υπεραναλύεις τα πάντα... Ζήσε.

2. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα στην ζωή, πράγματα τα οποία συνήθως περνούν απαρατήρητα: η ανατολή, ο αέρας που σου χτυπάει το πρόσωπο, χρόνος με αγαπημένα πρόσωπα... Πολύ συχνά δεν ευχαριστιόμαστε αυτές τις μικρές χαρές της ζωής... Γι' αυτό, ζήσε την στιγμή. Ζήσε την στιγμή που θα νιώσεις ζεστασιά, ακόμα κι αν προέρχεται από κάτι συνηθισμένο, κάτι που θεωρείται δεδομένο. Ζήσε.

3. Ζήσε την στιγμή σου. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να την έχεις προσχεδιάσει... Πήγαινε όπου σε πάει το ρεύμα... Προχώρα. Πάντα μπροστά. Ποτέ πίσω. Προχώρα. Ζήσε.

4. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, αποδέξου το. Όσο άσχημο κι αν είναι, αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αν έχεις αποβάλλει οριστικά το Εγώ σου (γιατί αυτό είναι που νιώθει κάθε δυσφορία), θα μπορέσεις αν όχι να την απολαύσεις, να καταφέρεις να σε επηρεάσει ελάχιστα έως και μηδαμινά. Με αυτόν τον τρόπο, συνειδητά δηλαδή, μπορείς να ζεις κυριολεκτικά "την κάθε στιγμή", να μην σταματάς να απολαμβάνεις την ζωή, όποια τροπή κι αν παίρνει.


Το πρώτο είναι σαφώς παρορμητισμός και...βλακεία. Εντάξει να θέλεις να προκαλέσεις λίγο την τύχη σου, αλλά αν σκέφτεσαι διαρκώς έτσι, θα καταλήξεις πληγωμένος από όλες τις απόψεις, ανάλογα και την περίσταση...
Το δεύτερο...Οκ. Σαφώς βοηθάει. Αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι πλήρης ερμηνεία του όρου. Και δεν αρκεί, πιστεύω, παρ' όλο που είναι όντως η αρχή για να αρχίσεις να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Το τρίτο είναι πολύ γενικό και αόριστο... Και επίσης δύσκολο στην υλοποίηση και αποτελεί παρορμητική στάση, όπως και στην πρώτη περίπτωση.
Το τέταρτο... Δύσκολο. Πολύ δύσκολο να γίνει.


Τα τρία πρώτα αποτελούν ερμηνείες που δόθηκαν από συνομιλήκους μου κατόπιν συζήτησης. Το τέταρτο είναι λίγο δυσνόητο, προσπάθησα να δώσω μια κεντρική ιδέα μιας σύγχρονης φιλοσοφίας για την οποία διάβασα σε ένα βιβλίο.

Τώρα το τι πιστεύω εγώ... Αλήθεια, τι σημαίνει "ζήσε την στιγμή"; Δεν είμαι σίγουρη. Η άποψή μου αιωρείται κάπου ανάμεσα σε αυτές τις τέσσερις περιπτώσεις, έχουν στοιχεία διάφορα, τα οποία όμως μπορώ να αμφισβητήσω ανά πάσα στιγμή. Με άλλα λόγια: πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι απόλυτο. Δεν μπορείς να ελέγξεις τόσο εύκολα την διάθεσή σου, καλή ή κακή, κι όμως όλα εξαρτώνται από αυτήν...


Εσείς; Τι ερμηνεία θα δίνατε;

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Γραμματική-Νοηματική Ανάλυση

Στον γραπτό λόγο υπάρχουν αρκετοί περιορισμοί σε σχέση με τον προφορικό. Δεν υπάρχει το ύφος, ο τόνος της φωνής, η έκφραση του προσώπου για να προσδιορίσει ή να συμπληρώσει το ακριβές νόημα που θέλουμε να δώσουμε, γι' αυτό και γίνεται η χρήση των σημείων στίξης. Για παράδειγμα:

-Τελικά θα πάμε.
 
-Τελικά θα πάμε;
 
-Τελικά θα πάμε!

Σαφώς και στην πρώτη περίπτωση ο "ομιλητής" κάνει απλά μια δήλωση στον δέκτη του, στην δεύτερη ζητάει μια πληροφορία ρωτώντας για να επιβεβαιώσει αν ισχύει μια κατάσταση και στην τρίτη δείχνει ενθουσιασμό, ανακούφιση ή γενικώς κάποιο συναίσθημα. Από τα παραπάνω παραδείγματα συμπεραίνουμε: α) Όταν θέλουμε να δώσουμε μια πληροφορία ή να κάνουμε μια δήλωση ή γενικότερα να πούμε αυτό που επιθυμούμε με ουδέτερο τρόπο κλείνουμε την πρότασή μας με τελεία. Αυτές οι προτάσεις λέγονται αποφαντικές.
β) Όταν θέλουμε να ζητήσουμε μια πληροφορία ή να ρωτήσουμε κάτι κλείνουμε την πρόταση με ερωτηματικό. Αυτές οι προτάσεις λέγονται ερωτηματικές.
γ) Όταν θέλουμε να προσθέσουμε συναίσθημα σε αυτό που λέμε, κλείνουμε την πρότασή μας με θαυμαστικό. Αυτές οι προτάσεις λέγονται επιφωνηματικές.

Σημείωση: Όταν μιλάμε για καθημερινές συνομιλίες με γραπτό λόγο, στις μέρες μας αναφερόμαστε συχνότατα είτε σε γραπτά μηνύματα κινητού τηλεφώνου (ShortMessageService) είτε σε άμεσα ηλεκτρονικά μηνύματα (InstantMessages). Επειδή το μέσο που χρησιμοποιείται -το πληκτρολόγιο- δεν ευνοεί την πλήρη αποφυγή λαθών, υπάρχουν αρκετές πιθανότητες ένα φαινομενικά ασήμαντο λάθος σε λέξη ή σημείο στίξης να προκαλέσει παρανοήσεις μεταξύ των συνομιλητών.

Ας υποθέσουμε π.χ. ότι ένα άτομο Α ήθελε να ρωτήσει το άτομο Β για μια πληροφορία.

-Τελικά θα πάμε;

(Η χρήση της λέξης "τελικά" προϋποθέτει ότι είχε προηγηθεί άστοχη ημισυνεννόηση.)
Αν έκανε λάθος στο σημείο στίξης, το νόημα της πρότασής του θα άλλαζε. Δηλαδή:

-Τελικά θα πάμε!

Στην προκειμένη περίπτωση ο Α ανακοινώνει στον Β ότι τα σχέδια που πιθανότατα να είχαν θα πραγματοποιηθούν. Ως επόμενο, ο Β θα μπορούσε να απαντήσει:

-Ωραία! Μεσημέρι, απόγευμα;

Λόγω του λάθους που έγινε χωρίς ο Β να το καταλάβει, ο Α απαντάει:

-Βασικά ρωτάω.

Επειδή η πρότασή του έχει πολύ γενικό νόημα και θα μπορούσε να σημαίνει α) "Ρωτάω αν θα πάμε." ή β) "Ρωτάω πότε θα πάμε.", γίνεται παρανόηση απ' τον Β, ο οποίος αρχίζει να ρωτάει πότε βολεύει τον Α. Στην ουσία, είναι σαν ο Β να μην λαμβάνει υπ' όψιν τις προθέσεις του Α, λόγω κοινής παρανόησης και όχι εκούσια.

Ας παρατηρήσουμε πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια τέτοια συζήτηση:

-Τελικά θα πάμε! (κανονικά ";")
-Ωραία! Πρωί, μεσημέρι;
-Βασικά ρωτάω!
-Δεν ξέρω, τι ώρα θες να ξυπνήσεις;
-Ποιοι θα πάμε; (ο Α, προφανώς μπερδεμένος με το κλίμα σιγουριάς που δημιουργήθηκε, προσπαθεί να πάρει πληροφορίες για να δει αν θα βγουν σε καλό τα σχέδια που κανόνισαν.)
-Δεν έχω ιδέα. Υπέθεσα ότι είχες μιλήσει στον Γ (μέρος που προέρχεται από την άσκοπη ημισυνεννόηση που προαναφέραμε) αλλά μου είπε πως δεν συνεννοηθήκατε και δεν θέλει να έρθει.
-Θα πάμε τότε;
-Θα ήθελα να πάω, αλλά δεν θα με πειράζει και να μην γίνει τελικά.
-Καλά, ούτε εγώ έχω θέμα! (Παρατηρούμε ένα έντονο κύμα διπλωματικής στάσης και απ' τις δύο πλευρές, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει απόλυτη άνεση ή γενικώς υπάρχει αμηχανία)
-Πού μπλέξαμε... :Ρ Λες να ενδιαφέρεται κανένας άλλος; (Προφανώς ο Β επιθυμεί να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά τους περισσότερο, γι' αυτό και προσπαθεί να δημιουργήσει κίνητρο για τον Α.)
-Δεν ξέρω! (Συνέχιση της διπλωματικής στάσης.)
-Το 'ξερα! Για να μην ξημερώσουμε, ας πάμε; (Ο Α εκδηλώνει μια πρωτοφανή ως τώρα πρωτοβουλία, παίρνοντας ουσιαστικά "τα ηνία" του αποτελέσματος και ταυτόχρονα το ρίσκο της απόρριψης.)
-Καλά οκ! (Ο Β δεν αρνήθηκε λόγω καθαρής ευγένειας, ανεξάρτητα τις επιθυμίες του.)
-Ώρα;
-11;
-Μια χαρά. Να περάσω απ' το σπίτι σου;
-Πού θα πάμε;
-*εκεί*;
-Καλά οκ εσύ ξέρεις, όπου θες τότε! (Η συνεχής υποχώρηση, μαζί με την επανάληψη της κοινότυπης φράσης "Καλά, οκ." υποδηλώνει σχετική ηττοπάθεια ή απλά έλλειψη επιθυμίας.)
-Υπάρχει περίπτωση να έρθει και ο Δ. (Παρουσίαση πιθανώς αληθούς κινήτρου από τον Β προς τον Α, το οποίο έχει ως σκοπό να αλαφρύνει την θέση του.)
-Καλά οκ ό,τι θέλετε! (Συνέχιση της υποχώρησης.)
-Είσαι σίγουρος; (Ο Β αντιλήφθηκε το κλίμα υποχωρήσεων από μέρος του Α και τον ρωτάει ευθέως.)
-Ναι απολύτως! (Είτε αληθής, είτε ψευδής, αυτή του η δήλωση καθόρισε στην ουσία το αποτέλεσμα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός στον Β.)


Αν το κίνητρο που ήθελε να παρουσιάσει ο ομιλητής Β στον Α δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, ο Β θα ενημέρωνε τον Α, αφήνοντάς τον να επιλέξει ώστε να "επανορθώσει" για την "πιεστική" του στάση που προηγήθηκε.

-Ο Γ δεν μπορεί. Εσύ αποφασίζεις! Απάντα όποτε το λάβεις. Καληνύχτα!
-Καλά οκ, ας πάμε!







Και τί νομίζετε πως έγινε, εν τέλει;


-Πειράζει να το ακυρώσουμε γιατί θέλω να διαβάσω ή θέλεις πολύ να πάμε;

Τώρα σε αυτό τι απαντάς, πείτε μου...





Όχι άλλο παρελθόν. Απ' την επόμενη φορά... Καληνύχτα.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Διάλογοι (Μέρος 1ο)

Εγώ... κι εγώ. Περί ανέμων, υδάτων, ήλιων, κ.ο.κ...


-Τί είσαι; Γιατί όλα τα αγόρια σε χλευάζουν, όλα τα κορίτσια νιώθουν άνετα μαζί σου και σε "χρησιμοποιούν", όλοι οι όμοιοί σου σε στιλ και γούστα σε βάζουν στην ελίτ της παρέας τους;
-Διότι -αντίστοιχα- οι συνήθειές του είναι διαφορετικές, διότι κι αυτός είναι άνετος, διότι έτσι γίνεται με τους ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και μιλάνε την ίδια γλώσσα. Για να μην μιλήσω για εξωστρέφεια και "ηγετική αύρα"... Μήπως θα ήθελες να ρωτήσεις: Γιατί εγώ να μην ανήκω σε καμία από τις παραπάνω ομάδες; Ρητορική ερώτηση.
-Θα σε αγνοήσω... Γιατί από την μία να φέρεσαι σαν να είσαι όντως διαφορετικός, θέλεις να έχεις την μούρη του ξεχωριστού, του εναλλακτικού, παρ' όλα αυτά υποκύπτεις σε κοινότυπες και μάλλον συνηθισμένες απολαύσεις;
-Διότι είναι ανθρωπος. Διότι όσο ξεχωριστός κι αν θέλει(ς) να φαντάζει, έχει το δικαίωμα να πάει και λίγο με την μάζα... Όχι;
-...Γιατί από την μία να είσαι τόσο ώριμος, να μιλάς τόσο όμορφα και σωστά και από την άλλη να κάνεις τόσες χαζομάρες και να βρίζεις τόσο άσχημα;
-Πφφ, δεν απαντάω. Δες απλά τον εαυτό σου...
-Γιατί όλα αυτά να με διχάζουν, να με κάνουν να λυπάμαι ή να ζηλεύω, να με γοητεύουν;
-Ειλικρινά, περιμένεις απάντηση σε αυτήν την ερώτηση;
-Τί είσαι;
-Άνθρωπος. Φυσικά.
-Γιατί μια με ενθαρρύνεις και μια αμύνεσαι απέναντί μου; Γιατί χαμογελάς αμέριμνα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Γιατί ανταποκρίνεσαι στα λεγόμενά μου; Γιατί μου ζητάς να μιλήσω, να πω κάτι, ενώ ούτε εσύ προωθείς την συζήτηση;
-Γιατί δεν τον ρωτάς;
-Γιατί είμαι ηλίθια.
-Βγάζει σε κάτι να το λες;
-Όχι, δεν νομίζω... Είναι όμως κι αυτό μια μορφή εκτόνωσης.
-Και τι καταλαβαίνεις;
-Ότι το γεγονός ότι πάντα βγάζω το ίδιο συμπέρασμα, κάτι σημαίνει.
-Μήπως υπερεκτιμάς την νοημοσύνη σου; Μήπως το παίζεις μετριόφρων αλλά αποζητάς προσοχή και κομπλιμέντα, ίσως περισσότερο από αυτούς που βλέπεις να τους δίδονται;
-Ορίστε, είμαι ηλίθια.
-Συγχαρητήρια...
-Όρεξη έχω να σ' ακούω νομίζεις... Και δεν μου λες. Μόνο παρατηρήσεις όταν είμαστε οι δυο μας μπορείς να κάνεις; Πού βρίσκεσαι όταν πραγματικά σε χρειάζομαι; Πού κρύβεσαι όταν πρόκειται να του μιλήσω, όταν είμαστε μόνοι ή όταν η παρέα είναι μεγάλη και συνήθως βρίσκομαι στο περιθώριο; Πού βρίσκεσαι όταν παραλογίζομαι ασύστολα, όταν κλαίω, όταν πλάθω σενάρια στο μυαλό μου; Πού είσαι όταν είμαι πάνω στην σκηνή; Είναι τυχαίο που σε όλες αυτές τις περιπτώσεις νιώθω ότι το μυαλό μου δεν λειτουργεί, ότι δεν μπορώ να σκεφτώ, ότι δεν βγαίνει τίποτα, τίποτα απολύτως;
-Είμαι εσύ. Είσαι εγώ.
-Ακριβώς. Επομένως, πού βρίσκεται η μία όταν την χρειάζεται η άλλη και τούμπαλιν; Γιατί η λογική να μην έχει συναίσθημα, τα συναισθήματα να μην έχουν λογική, παρ' όλο που και τα δύο συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο άτομο;
-Ρωτάς γιατί δεν συγχρονιζόμαστε... Μα αυτό δεν είναι απλό. Ειδικά όταν υπάρχουν εξωτερικά ερεθίσματα... Η καθεμιά είναι απασχολημένη με τα δικά της.
-...Εκτός από όταν γράφω. Βλακεία. Μεγάλη βλακεία.
-Ισχύει... Λές ότι έχεις βρει εκείνη την ξεχασμένη, ιδανική ισορροπία, η οποία μάλλον κι άλλη ψευδαίσθηση θα είναι. Κι άλλη αυταπάτη. Το βρίσκω τόσο εύκολο να σου δώσω τα λόγια να μιλήσεις για όλα όσα σε τρώνε σε άλλους.
-Κι όμως. Δεν κάνω κάτι να τα εφαρμόσω, να τα πραγματοποιήσω. Να αλλάξω τα δεδομένα λιγουλάκι...
-Και σε πόσα άτομα έχεις μιλήσει;
-Τρία.
-Χαχα, προοδεύεις! Και τί σου είπαν; Μάλλον, τί έκανες;
-Μίλησα.
-Αυτονόητο...
-Δεν σταμάτησα να σκέφτομαι.
-Φαίνεται.
-Δεν θέλω να κόψω επαφή...
-Σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούμε... Παρ' όλα αυτά, αν τύχει και αλλάξω γνώμη, γιατί πιθανότατα εγώ να το κάνω πρώτη, έχω τις οδηγίες. Εσύ τις κράτησες...
-Σαφώς... Δεν θα είναι εύκολο όμως.
-Πράγματι. Οι συνθήκες δεν ευνοούν με τίποτα. Εκτός κι αν...
-Τί..;
-Υπάρχει ίσως μία λύση.
-Όχι. Όχι! Όχι!!!
-Μια σκέψη έκανα... Μόνο αν τα πράγματα γίνουν υπερβολικά σκούρα... Χαλάρωσε! Ούτε εγώ το θέλω αυτό!
-Ούτε να το διανοηθείς! Μα πώς μπόρεσε να σου περάσει καν απ' το μυαλό;!
-...
-...
-Το χάσαμε... Και μας παρακολουθούν αυτήν την φορά.
-Δίκιο έχεις. Ας μην τους κουράσουμε περαιτέρω...
-Να πούμε καληνύχτα...;
-Όχι, όχι καληνύχτα. Όχι τώρα... Δυστυχώς πολλά απλά πράγματα μου φέρνουν άλλα στον νου.
-Εις το επανιδείν, λοιπόν... Μέχρι να αλλάξει κάτι.
-Ναι, μέχρι τότε.
-Πρόσεχε...
-Όντως, δεν έχω το δικαίωμα να απαιτώ από σένα κάτι τέτοιο... Θα κάνω ό,τι μπορώ. Τα λέμε.







Δημοσίευση Ανάρτησης.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Κι όμως, τι κρίμα...

Δεν θα ήθελα να γράψω άλλο μοιρολατρικό κείμενο, γι' αυτό και λογικά θα διαγραφεί μετά από λίγο...

Κρίμα. Όχι που δεν συνέβη, μα που σκέφτηκα ακριβώς την δικαιολογία σου. Και ας την σκέφτηκα, το αποτέλεσμα ίδιο. Άραγε αυτό ήταν που μου χάλασε την μέρα; Γιατί ξαφνικά άρχισαν να έρχονται πράγματα από παλιά, πράγματα όπως "Είμαι χοντρή, είμαι άσχημη, δεν είμαι ερωτεύσιμη.", πράγματα όπως ανούσια δάκρυα, πράγματα όπως νεύρα στην οικογένεια; Γιατί με πονάει το στομάχι μου την μέρα που φυσιολογικά με πονούσε και η κοιλιά μου και έτυχε να πονάει και το κεφάλι μου; Γιατί ρε γαμώτο το σκέφτομαι;

Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο... Γιατί δεν το τηρώ; Γιατί στενοχωριέμαι; Γιατί μετανιώνω; Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο!
Και είναι και το άλλο: εσύ δεν έχεις αισθήματα; Είσαι όντως όπως σε περιγράφουν οι άλλοι;

Όχι... Έχεις αισθήματα. Νιώθεις αμηχανία, νιώθεις άβολα, γενικά δεν μπορείς να με κουμαντάρεις φαίνεται. Με φοβάσαι; Με φοβάσαι όπως όλοι οι άλλοι; Τόσο δύσκολος άνθρωπος έιμαι; Τόσο απρόσιτη μοιάζω; Τόσο πολύ δυσκολεύεσαι να μου πεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ; Γιατί είσαι ευγενικός μαζί μου; Γιατί είσαι τόσο ευγενικός μαζί μου; Σε ενοχλώ; Θα προτιμούσες να μην υπήρχα, να μην σκεφτόμουν έτσι; Πες το μου, γαμώτο. Πες το μου.


Με συγχωρείτε... Το ξέρω ότι υπερβάλλω.
Παρόρμηση της στιγμής.



Δημοσίευση Ανάρτησης... Για πολλοστή φορά.

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

"Λυπάμαι."

-Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά...
-Αύριο θα λείπω...
-Κάτι έτυχε...
-Έχω δουλειά.


Δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες. Συνεχώς τις προβάλλεις. Άλλοτε είναι αληθείς, άλλοτε ψευδείς (ξεχνιέται το γεγονός που δεν ένιωθες καλά επειδή έλειπαν συγκεκριμένα άτομα από την παρέα και προφασίστηκες πονοκέφαλο για να μην πας τελικά να τους δεις;). Άλλοτε είναι όντως αληθείς, μα θα μπορούσες να τις αποφύγεις, αν είχες προνοήσει. Αν είχες νοιαστεί.
Μα και βέβαια... Η βαρεμάρα είναι πάντα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε επιθυμία. Προτιμάς π.χ. να καθίσεις στον υπολογιστή, το κρεβάτι σου, να μην κάνεις τίποτα, απ' το να δουλέψεις.

Λογικό. (;)

Δεν μπορώ. Μόνο αναπάντητες ερωτήσεις δημιουργούνται τελευταία. Αλήθεια, έχει νόημα να προβληματίζεσαι; Στο τέλος, είναι αμφίβολο ότι θα βρεις την λύση. Αντιθέτως, θα έλεγα, με το να σκέφτεσαι δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο απ' το να δημιουργεις κι άλλες απογοητεύσεις. Να πέσεις σε εκείνον τον καταραμένο φαύλο κύκλο, να κατηγορείς τον εαυτό σου αν δεν έχεις αυτοεκτίμηση, και όποιον βρεις εύκαιρο αν έχεις υπέρμετρο εγωισμό. Κάποιος πρέπει να φταίει, άλλωστε...

Η ουσία είναι ότι συνήθως όταν υπεραναλύεις τα πάντα βλέπεις κυρίως τα αρνητικά. Ή απλώς η σκέψη δεν σου επιτρέπει να χαρείς ορισμένες στιγμές. Τις αφήνεις να περάσουν από μπροστά σου ενώ εσύ ήσουν βυθισμένη σε συλλογισμούς...
Εντάξει να σκέφτεσαι. Ας πούμε.
Μην μιλάς όμως.
Το να προσπαθείς να αποφύγεις το γεγονός ότι αποδεικνύεσαι λάθος λέγοντας πράγματα που δεν στέκουν είναι άνανδρο. Ένδειξη ανωριμότητας, δειλίας καιξ ευθυνοφοβίας. Είναι κάτι που δεν το έκανες εσύ.

-Το έκανα. Και πολλές φορές μάλιστα. Μήπως είσαι εσύ αυτή που ξεχνάει...;
-...

Ισχύει... Το ότι θυμάμαι δεν σημαίνει πως δεν ξεχνάω. Επιλεκτικά τα κάνω όλα. Επιλεκτικά χαίρομαι, επιλεκτικά πονάω, επιλεκτικά αντιδράω, επιλεκτικά σωπαίνω.

Επιλεκτικά θυμάμαι...
Ισχύει.

Γιατί ξέχασα πως τον Πι τον ξεπέρασα (τόοοοτε) επειδή εμφανίστηκε ο θεατρίνος. Και μόνο γι' αυτό.
Γιατί ξέχασα πως την ώρα που ο διαμεσολαβητής μιλούσε με τον Δέλτα για μένα στην Θεσσαλονίκη, εγώ ανέλυα μαζί με την αξιαγάπητη πόσο όμορφα χέρια έχει ο Βήτα.
Γιατί ξέχασα πως μια μέρα μετά τον πολλά υποσχόμενο περίπατο με τον Βήτα έλεγα "Είναι ο μόνος άνθρωπος που με ενθάρρυνε πραγματικά να μιλήσω..." στο αεράκι, δυνατά, να το ακούσει και ο Δέλτα
Γιατί ξέχασα πως όταν "ο Παράξενος χάθηκε", μια από τις οχτώ μέρες γεμάτες ήλιο, είχα τον Μι να κάνω τα γλυκά μάτια.

Συμπέρασμα: είτε είμαι συνειδητά σχιζοφρενής, είτε είμαι κρυψίνος και έχω τόση ανασφάλεια που κρύβω όλο τον πραγματικό μου εαυτό από τον κόσμο. Γιατί αν είναι όντως αυτός ο πραγματικός μου εαυτός, είμαι παλιοχαρακτήρας.

Ξέρω να μιλάω. Δεδομένο. Μπορώ να δείξω ότι ένα γεγονός ή συναίσθημα είναι όσο σοβαρό θέλω. Ή όσο με συμφέρει. Μπορώ να το στηρίξω και μπορώ να πείσω τα άτομα που δεν έχουν τον απαραίτητο κυνισμό ή λέγειν. Μα πάντα θα γίνει κάτι που θα με βγάλει υποκρίτρια. Και κανείς δεν θα το θεωρήσει κακό... Μόνο εγώ. Γιατί εκτός απ' το ότι μπορώ να στηρίξω κάτι, αν το κάνω θα σημαίνει ότι το πιστεύω. Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή... Και για άλλη μια φορά θα σκεφτώ το ενδεχόμενο να είμαι κάποια άλλη. Κάποια νευρική που ξεσπάει μόνο σε όσους θεωρεί δεδομένους, εγωκεντρική που απλά κρατάει τα πάντα μέσα της, μεγαλομανής μα αναβλητική.

-Μοιάζετε εσείς οι δύο...

Όχι, όχι. Όχι! Δεν θέλω να μοιάζουμε... Δεν θέλω. Είναι πολύ καλύτερος από μένα... Αν ένιωθε κάτι θα το έλεγε. Αν τον ενοχλούσε κάτι, θα το εξηγούσε, με τρόπο βέβαια. Αν υπήρχε πρόβλημα θα έψαχνε την λύση. Έτσι είναι.

Μήπως έτσι ήταν; Και, μάλιστα, μέσα στο μυαλό σου;


-Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω.
-Θα το έλεγα και μπροστά της... Απλά δεν έτυχε...
-Είμαι γενικά πολύ κυνικός. Ειδικά με αυτά τα θέματα.
-One night stands. Και πολύ μου είναι!
-Ποιος είμαι!

Ποιος είσαι; Αυτός που καυχιέται, που περιαυτολογεί, που θέλει να βγει από πανω; Ή αυτός που ακούει, που μιλάει όμορφα για τους άλλους, που φέρεται σαν κύριος (gentleman. Με την όλη σημασία της λέξης.), που δέχεται να τον διορθώνεις, και που λέει ότι και να τον έβριζες δεν θα τον ένοιαζε;

Αυτός που δυσανασχετεί ή αυτός που... χαμογελάει;

Τα εννοούσες αυτά που είχες πει;
Εννοούσες εκείνη την συμπεριφορά, εκείνο το βλέμμα;
Εννοείς αυτό το χαμόγελο;
Τί να κρατήσω; Πες ΄μου, τί;

Όσο γι' αυτά που είχες πει, δεν ξέρω αν ήταν όντως αλήθεια ή τρόπος άμυνας (ω θεέ μου, τι σκέφτηκα πάλι...). Δεν μπορώ να ξέρω. Αφού δεν ήμουν καν μπροστά... Άλλος μου τα μετέφερε. Είπαμε, ήμουν απασχολημένη, μιλούσα για τα χέρια του Βήτα...

Ποιος είσαι;
Εγώ ποια είμαι;

So, going back to the start. (Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί)
Αναπάντητα ερωτήματα. (Αδέξιες Φιλοσοφίες)
Έλλειψη θέματος. (Πολύπτυχο)
Αναφορές στον Δέλτα. (D.)

Μήπως να ξαναπώ ότι δεν μου αρέσει το κείμενό μου, μπας και κερδίσω κανένα παραπάνω σχόλιο..; Καλή ιδέα! Σας προκαλώ λοιπόν, όπως είχα κάνει και στην άλλη ανάρτηση... Γιατί μόνο έτσι μπορώ να προκαλέσω συζητήσεις με κείμενά μου...







-ΛΥΠΑΜΑΙ. :/
-ΛΥΠΑΜΑΙ.

Λυπάμαι.


Δημοσίευση Ανάρτησης.-

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Έμπνευση...σχεδόν.




Ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα τέλος. :Ρ
Αλήθεια, από πού πηγάζει;
Ας υποθέσουμε ότι κάθε ιδέα ή σκέψη δεν μπορεί να προέλθει εξ' ολοκλήρου απ' το μυαλό ενός ανθρώπου, μα αποτελεί συνδυασμούς άλλων λέξεων και σκέψεων που προέρχονται από τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες μας. Αυτα που διαβάζουμε και ακούμε μας ανοίγουν όντως τους ορίζοντες, μας δίνουν όντως κίνητρο να δημιουργήσουμε, ή μας περιορίζουν σε ένα ορισμένο πλαίσιο λεξιλογίου, θεματολογίας ή ακόμα και ιδεολογίας; Αυτά που έχει συνθέσει ένας ανθρώπινος νους που έτυχε να του βγουν σε χαρτί ή πληκτρολόγιο και έτυχε να αναγνωριστούν ή να ένουν την τύχη ή ακόμα και να προορίζονταν εξ' αρχής ώστε να δημοσιευτούν και να γίνουν προσβάσιμα και σε άλλους ανθρώπους, μας κάνουν καλύτερους "συγγραφείς"; Μας ανοίγουν τα φτερά;

Τι θέλω και μιλάω... Σαφώς και συμβαίνει αυτό.
Μόνο που για να συνθέσεις κάτι πραγματικά δικό σου πρέπει να έχεις διαβάσει πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και το μυαλό σου να είναι καθαρό από άμεσες αναμνήσεις αυτών.
Προσωπικά, αν μόλις έχω διαβάσει κάποιο κείμενο ή ποίημα και πάω να γράψω, μου έρχεται αυτό ή το θέμα του ή ο τρόπος που είναι γραμμένο και...κολλάω.
Αντιγράφω στην ουσία...
Και μετά...backspace...
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να γράψω μουσική. Μου έρχονται διαρκώς άλλες μελωδίες, άλλα θέματα, άλλοι αυτοσχεδιασμοί και σταματάω την προσπάθεια. Κλασικά, απογοητεύομαι που δεν μπορώ να φτιάξω κάτι δικό μου, να "γεννήσω" κάτι εξ' ολοκλήρου, να πρωτοτυπήσω. Και μετά μιλάω...


Αφήστε το. Είμαι χαμένη υπόθεση.
Κάτα τα άλλα, μέσα μου μπορώ να εξηγήσω τα πάντα εκτός απ' τις ανθρώπινες επιθυμίες. Ανικανοποίητοι, όλοι μας... Πάντα. Κανείς δεν θα είναι ποτέ πλήρης κατά βάθος. Μόνο αυτοί που δεν εκφράζουν συχνά τις επιθυμίες τους προς τα έξω μου δημιουργούν αυτήν την ψευδαίσθηση.
Και επειδή έχω μάθει από τον εαυτό μου κάποια πράγματα, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εγώ ή κάποιος να επιθυμεί κάτι.

-Μα, είναι φυσιολογικό!

Τώρα, το γιατί κάποιος να επιθυμεί κάτι σε κάποιον συγκεκριμένο βαθμό (=πολύυυυυυ μεγάλο) είναι πράγματι ανεξήγητη υπόθεση.

Θα ήθελα να διατυπώσω μια μου απορία. Όποιος βρει κάτι καλό ας μου απαντήσει: Δεν είναι πραγματικά άδικο να επιθυμείς κάτι τόσο, μα τόσο πολύ και να σου φαίνεται φυσική και (μάλλον) αμετάκλητη η επιθυμία αυτή και η τύχη/φύση/ύπαρξη να μην έχει προνοήσει ότι μπορεί να υπάρξει η πιθανότητα να το αποκτήσεις;



Και ναι, είμαι ολοκληρωτικά εκτός θέματος. Να πάρει. Πότε θα βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου; Θα γίνω άραγε αυτή που ήμουν; Πόσο πιο υπέροχος μπορεί να γίνεις, μου λες;

Όχι, δεν έχω άλλες ερωτήσεις. Καληνύχτα (και σε σένα, μαλάκα).






υ.γ. Βρέχει... Παντού...

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Κάτι λείπει.

Έχεις μια αίθουσα... Μια τάξη. Έτσι;






Κανείς δεν είναι μέσα. Πάνω στα θρανία υπάρχουν μόνο τα αντικείμενα των ανθρώπων που την χρησιμοποιούν.
Η παρουσία τους δεν υπάρχει. Μόνο η ψευδαίσθηση ότι κάποτε ήταν εκεί
Κάτι λείπει.
Χαρούμενες φωνές, χαρακτηριστικά γέλια, χαζομάρες, αθώα κουτσομπολιά... Αυτά σου έρχονται στον νου. Βλέπεις αυτήν την στιγμή που γράφεις τις προβολές τους εκεί που δεν κάθονται, δεν στέκονται, δεν περπατούν. Ακούς τις φωνές τους, ακούς αυτά που είχαν πει ή που δεν λένε. Βλέπεις την λάμψη στα μάτια τους, εκεί που δεν υπάρχει.  Γελάς με τα ανόητα (ή όχι και τόσο) αστεία που κάποτε είχαν πει.Θυμάσαι το γεγονός ότι κάθε φορά αντικατοπτριζόταν ο εαυτός σου στα πρόσωπά τους, ακριβέστερα και από τον πιο γυαλιστερό καθρέφτη. Αλήθεια, πόσον καιρό έχεις να τους κοιτάξεις στα μάτια;

Είτε έχεις τα μάτια σου κλειστά είτε ανοιχτά, διαφορά δεν υπάρχει. Εξ' άλλου "την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια". Βλέπεις παντού τα ίδια παγωμένα χαμόγελα. Ζεις τις ίδιες ανούσιες (ή όχι και τόσο) στιγμές κάθε μέρα. Κάτι λείπει. Το έχεις πάντα στην άκρη του μυαλού σου... Παρ' όλο που κάθε φορά θα βρεις κάτι να σε απασχολήσει. Μια μετακόμιση, ένα δίπλωμα, πόνο.. Στα ενδιάμεσα, όταν δεν συμβαίνει τίποτα αξιοσημείωτο, προβληματίζεσαι για το ποια είσαι: αυτή που ζει και χαίρεται την καθημερινότητα ή αυτή που την κοιτάζει από μακριά, βγάζει συμπεράσματα για συμπεριφορές σαν να ήταν ψυχολόγος, μα ταυτόχρονα νιώθει ότι δεν της αξίζει;

Πάντα θα υπάρξει η αφορμή για να βγει η δεύτερη, αυτή που γράφει αυτήν την στιγμή δηλαδή, στην επιφάνεια. Συνήθως -όπως και τώρα- θα είναι η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Ότι ωραία είναι όλα αυτά, αλλά κάτι συγκεκριμένο δεν με αφήνει να τα χαρώ. Ότι μπορεί να έχω τα πάντα στην ζωή μου, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα τελικά. Ότι εφόσον αυτός είναι τα πάντα και δεν τον έχω, δεν έχω τίποτα! Για να μην νομίζει κανείς (όχι απαραίτητα από εδώ μέσα) ότι είμαι υπεράνω κάποιων πραγμάτων. Έχω την ίδια αίσθηση του ανικανοποίητου που έχει ο κάθε άνθρωπος. Μετά όμως έρχεται κάτι που μου είπαν...

-Πάντα κάτι θα λείπει, γλυκιά μου. Πάντα το παζλ θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο. Το θέμα είναι να υπαρχουν αρκετά κομμάτια ώστε να μας αφήνουν να δούμε μια όμορφη εικόνα.

Απάντησα στον εαυτό μου με την απλή και λογική ιδέα ότι από μένα εξαρτώνται όλα... Προσπάθησα να δω την εικόνα σφαιρικά, να βγάλω το συμπέρασμα ότι επειδή απλά υπάρχουν τα μελανά σημεία σε αρμονία με τα πολύχρωμα, επειδή είναι τόσο υπέροχα πολύπλοκη, είναι και όμορφη. Θεωρητικά (ξανά...) το πέτυχα. Αλλά όλο και κολλάω σε κάποια λεπτομέρεια, όχι απαραίτητα μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...

Τώρα; Η τάξη είναι γεμάτη. Φωνές, πραγματικές αυτήν την φορά, γέλια, μια καθηγήτρια που δεν προσπαθεί και πολύ να ελέγξει την κατάσταση και κάποιοι, μαζί κι εγώ, καθισμένοι σε θέσεις που δεν είναι δικές τους. Έχω δίπλα μου το πιο όμορφο πλάσμα που έχω γνωρίσει και κάθομαι και γράφω.

Τώρα; τώρα; Ένας κύκλος... Γνωστά αγαπημένα πρόσωπα. Αστεία. Αναμνήσεις. Αυτός στο επίκεντρο. Εγώ γελάω...

Τώρα; Κόσμος. Πολύς πολύς κόσμος. Όλοι στην ηλικία μας, το πολύ τρία χρόνια μεγαλύτεροι. Μουσική. Χορός... χορεύει. Εσύ πίσω του. Κι εσύ χορεύεις... Ή τουλάχιστον προσπαθείς. Τον κοιτάς. Κάτι λείπει... Εγώ λείπω. Αστείο;
Όποιος θέλει, είναι ελεύθερος να γελάσει... Δεν θα τον κρίνω άλλωστε. Εγώ, δεν γέλασα.

Ορισμένες φορές νιώθω πως είμαι μεγάλη υποκρίτρια.
Αφού τους εμπιστεύομαι, γιατί κρύβομαι; Αφού περνάω καλά μαζί τους, γιατί νιώθω ότι πλήττω; Αφού τους αγαπάω. Γιατί γιατί γιατί ζηλεύω;

Διάλειμμα... Χορεύουν, ετοιμάζουν παιχνίδια, άλλοι φιλιούνται σε κάποιο θρανίο...
Τυχεροί...
Αυτό λέω.
Γιατί αν πράγματι έχω μια σκοτεινή πλευρά, αυτή δεν θα είναι μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...






Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου.
Και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.
Αν είχα θάρρος για να πω το "Έλα..."
τώρα δεν θα 'χα την φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα.
Αν είχε σώμα θα'ταν πάλι ψέμα.
Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο...
Σαν να χορεύουνε με την σιωπή μου.
Κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει την βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη.
Και την χαρίζω σ' όποιον εξηγήσει,
να 'χει το μέλλον του, να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.


Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ.

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι...
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου.
Κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε τρόπο να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα 'τανε φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα'ταν άσπρο ο φόβος.
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.
Αν σ' αγαπούν, να μάθουν να το λένε.
Κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τα αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις.
Δεν σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει.
Εσύ λυπάσαι, που το ξέρεις πρώτος.

Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα.
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω,
μ' αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση, σαν να υπεκφεύγω.


Με μια ελπίδα. Να 'ναι σαν κι εμένα...




Άσχετο 1: θα πω ένα ψέμα αύριο.
Άσχετο 2: Ευχαριστώ την Ν.

Καληνύχτα.


Δημοσίευση Ανάρτησης.

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Η ζωή έχει πλάκα...

Περιγραφή παρούσας κατάστασης:

Πρόσωπα: Εγώ (βλ. Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι ενίοτε)
Χρόνος: Έχει σημασία..; Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το δει. :3
Τόπος: Σπίτι της θείας μου...
Συνθήκες: Με ένα νετμπουκ στα πόδια να κλέβω απ' το ίντερνετ του διπλανού, ο αδερφός μου έξω, οι γονείς μου σε δουλειά, η θεία μου με τον ξάδερφο κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο.
Λόγος: Κοινή βαρεμάρα. :3
Λόγος για τον λόγο: Το σπίτι έχει αδειάσει!

Και ναι, είναι γεγονός. Χτες ήταν πολύ παράδοξη η μέρα... Γυρνάω απ' το σχολείο, το οποίο κουβαλάει από μόνο του τρέλα, και η μάνα μου με κοιτάει με ένα άκρως σοβαρό βλέμμα και μου λέει:
-Θέλω να με βοηθήσεις. Στις τρεις έρχονται τα φορτηγά.

Δεν είχα ιδέα... Για μια απεργία ήξερα, μου είχαν πει να μην ασχοληθώ και είχα καταλάβει ότι δεν θα χρειαζόταν να κάνω και τίποτα φοβερό γιατί θα μετακινούσαμε τα έπιπλα με αύξουσα σειρά ανάγκης. (=το κρεβάτι θα παρέμενε ανέπαφο για αρκετές μέρες ακόμα.)

Έλα μου όμως που με πιάσαν αδιάβαστη! Το σπίτι θα άδειαζε. Τελείως!
Ανέβαλα λοιπόν το μάθημα μπαγιάν (=ακκορντεόν, για το ευρύ κοινό) που είχα εκείνο το μεσημέρι για το επόμενο πρωί και άρχισα χαλαρά να τακτοποιώ τα πράγματα που ήταν στο γραφείο μου σε κούτες... Όλα καλά, όλα ωραία.
Μετά από δύο περίπου ώρες ήρθαν οι μεταφορείς. Άρπα κόλα, τα συμμάζεψα... Μου έρχεται κάποια στιγμή ένα μήνυμα: "Στις 5:30 στον Άη Γιάννη. Οκ;"
Ουπς! Είχα αγγλικά. Ένα reading -ευτυχώς!- μόνο. Το έκανα και άρχισα να ψάχνω το κινητό μου (που είχε κρύψει ο αδερφός μου -_-"). Με το που το βρήκα είχε πάει 5:30, με αποτέλεσμα να αρχίσω να τρέχω σαν τρελή. Το "στις 5:30 στον Άη Γιάννη" διαδέχτηκε ένα "Πού είσαι;" και μετά μία κλήση και μετά εξηγήσεις...

Περπατήσαμε λοιπόν με τον καλύτερό μου φίλο (Δημήτρης, χάρηκε.) μέχρι το σπίτι της δασκάλας μας, ενώ λέγαμε τα δικά μας... Και των άλλων. :3

Την ώρα του μαθήματος με πήρε η μάνα μου και μου είπε να πάω να φάω έξω...

Αποτέλεσμα: σε ένα παγκάκι, στο Θησείο, εγώ με την συσκευασία των noodles και τα chopsticks στο χέρι με τον καημένο τον Δημήτρη δίπλα μου να λέει πόσο ωραία μυρίζουν ΑΛΛΑ να αρνείται να του δώσω!

Όταν γύρισα στο σπίτι... είχε αδειάσει. Επιτέλους πήρα χαμπάρι ότι φε-φε-φεύγουμε! Το μόνο που έμεινε είναι το μπάνιο, το πάνω-κάτω κρεβάτι στο δωμάτιο του αδερφού μου και οι μπογιές στον τοίχο του δωματίου μου. Τρία χρόνια φτούρησε το δωματιάκι... Χαλάλι! Ήταν ίσως η πιο γεμάτη τριετία της ζωής μου!

Το ότι δεν πάω καλά το ξέρουμε... Τίποτα δεν έχει τελειώσει!

Pointless post. Again. :3

Θα τα πούμε, ελπίζω!

Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι. Ενίοτε...

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Nothing... Nothing at all.


Δεν έχω τίποτα να πω.
"Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο."
Η ζωή μου είναι υπέροχη αυτές τις μέρες... Όσο ανεύθυνα κι αν φέρομαι, νιώθω σχεδόν πλήρης. Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω που να θέλω... Ακόμα κι αν έχει συννεφιά, ήλιος υπάρχει. Ναι, κι εγώ νομίζω πως το έχω παραχέσει. Αλλά δεν με απασχολεί. Και ναι, δεν θα έχει περαιτέρω ανάλυση σήμερα!

To do list:
-Να μαζέψω (επιτέλους) τα πράγματά μου για την μετακόμιση
-Να αναβάλλω το αυριανό μάθημα. Δεν δούλεψα καθόλου. Και δικαιολογία έχω...
-Να βάλω πρόγραμμα
-Να αρχίσω να διαβάζω (και εξωσχολικά)
-Να δω το Higurashi no Naku Koro Ni και το Code Geass
-Να μπω msn. Μου έλειψε. :|
-Να μιλήσω με ορισμένα άτομα που έχω καιρό...
-Να βρω τι θα βάλω στην χοροεσπερίδα
-Να πάρω την πρόσκληση. :Ρ
-Να χαλαρώσω (κι άλλο)
-Να διαλέξω χρώματα για το καινούριο μου δωμάτιο
-Να δω κανένα όνειρο της προκοπής!
-Να ζήσω το όνειρο


Πολύ κλισέ αυτό το τελευταίο. :3

Άντε, ήθελα μια απλή ανανέωση της αρχικής σελίδας του μπλογκ μου και τίποτα παραπάνω!

Good Morning! And, in case I don't see ya... Good afternoon, good evening and good night...

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ήλιος. (2)

Δεν μπορώ να βρω κάτι πιο ταιριαστό... Δεν το χωράει το μυαλό μου. Έτυχε να συνδυάσω κάτι που ακουγόταν όμορφα σε μια γλώσσα που κανείς δεν την μιλάει, και να 'μαστε. Μια μικρή λέξη με τέσσερα και πέντε γράμματα να σε αντιπροσωπεύει...

Εσύ. Εσύ που χωρίς να το καταλάβεις ούτε εσύ, μα ούτε κι εγώ, έχεις γίνει ό,τι πιο ιδανικό στον νου μου. Έχεις ξεπεράσει όλα μου τα πρότυπα, όλες μου τις εξιδανικεύσεις. Έχεις γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για να πάνε καλά οι μέρες μου. Και οι στιγμές μαζί σου είναι πάντα ονειρικές.

Αν μπορούσα να κάνω μία μόνο ευχή, θα ήταν να μπορώ να διαβάσω την σκέψη σου. Ή έστω να καταλάβαινα τι κρύβει αυτό το βαθύ βλέμμα, αυτό το γλυκό χαμόγελο, αυτοί οι ευγενικοί τρόποι... Το ξέρω, όπως σου φέρονται φέρεσαι, αλλά εγώ δεν είμαι τόσο τέλεια για να αξίζω τέτοια συμπεριφορά... Δεν σε έχω ωφελήσει τόσο για να μου προσφέρεις τέτοια ευτυχία. Δεν έχω κάνει τίποτα. Και όλα είναι δικά μου... Έτσι αισθάνομαι. Κάθε φορά που βλέπω μες στα μάτια σου, νιώθω αυτό που έχει οριστεί μέσα μου ως ευτυχία. Επαναλαμβάνομαι, μα το νιώθω. Πραγματικά...

Ο μόνος λόγος που μετάνιωνα ήταν επειδή είχα βάλει ως στόχο να σταματήσω να σε βλέπω έτσι. Γιατί η υπερβολική έκθεση στον ήλιο έχει αρκετές επιπτώσεις... Έτσι λένε οι ειδικοί (;) και έτσι με συμβουλεύουν να κάνω. Η λογική μου πάει μαζί τους. Μα, υπάρχει λογική στον έρωτα; Αντιθέτως, η τρέλα πάντοτε τον συνοδεύει.
Άλλοι μου έλεγαν "Είσαι μικρή ακόμα... Έχεις όλη την ζωή σου μπροστά σου. Γι' αυτό, φρόντισε να ασχοληθείς με τα άλλα."
Και ερωτώ, μπορώ να το ελέγξω; Και να μπορούσα, δεν θέλω. Δεν μπορώ να το διανοηθώ. Είναι δυνατόν να παρατήσω κάτι, εφόσον μου χαρίζει τόσες χαρούμενες στιγμές;

Μέχρι σήμερα δεν ήμουν απόλυτα σίγουρη... Μα το κατάλαβα στην τελική. Μετά από λίγα λεπτά ασυγκράτητου γέλιου και, λίγο μετά, 40 δευτερόλεπτα δυνατής (μα πολύ δυνατής) ταχυπαλμίας, μου έγινε φανερό ότι συνεχίζω. Και είναι η δεύτερη φορά μέχρι τώρα. Σημαίνει κάτι, έτσι;
Και να μην σημαίνει, δεν με απασχολεί. Θα προσπαθήσω να το ζήσω. Και το κεφάλι μου βουίζει...

"Άρτσι!" "Θυμώνω, αλλά δεν το δείχνω. Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω." "Προσπαθώ να έιμαι ευγενικός, στοργικός, καλός..." "Υπάρχουν φορές που ζω για ένα μόνο πράγμα." "Άρτεμη ολέ ολέ!" "Α, σε είδα στον ύπνο μου σήμερα..." "Να έρθεις κι εσύ, αν θέλεις!" "Μην το σκέφτεσαι. Ζησ' το!" "Είσαι καλά;" "Δεν θα γυρίσετε μαζί μας;" "Μην ξεχνάς να ζήσεις την κάθε στιγμή, είναι μοναδική..." "Υπέροχο! Μόνο που οι μόνοι που θα το καταλάβουν θα είναι εσύ, εγώ και η καθηγήτρια." "Όταν μιλάει χρησιμοποιεί μια γλώσσα... εξευγενισμένη!" "Καλά, πάω πάσο...!" "Υπάρχει περίπτωση να φύγεις;" "Ευτυχώς!" "Σου έρχονται κάτι άκυρα όμως κατά καιρούς..." "Χαλάρωσε, δεν είναι απαραίτητο όλα να σημαίνουν κάτι!" "Εδώ υποκλινόμαστε..." "Άρτσι."

Τόσο περίπλοκος... Γι' αυτό και το είπα απ' την αρχή "Αυτό το κομμάτι, είναι δικό του." Εύχομαι να το ερμηνεύσω με τον τρόπο που βλέπω εκείνον. Μόνο τότε θα μείνω ικανοποιημένη. Ακούστε το, αν θέλετε... Και με σένα, θα τα πούμε τον Ιούνιο. Τότε θα είμαι πιο δυνατή, το νιώθω. Anar. ;)




(Η εκτέλεση δεν είναι καλή. :3 Ένα παραπάνω κίνητρο να υπάρξει καλύτερη!)
(^^Ψώνιο.)


Δημοσίευση Ανάρτησης.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

No Music. And Lyrics.

When you try your best. But you don't succeed.

Αμφιβολίες, και πάλι. Παρ' όλο που από πάντα είχα ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου ότι έτσι είμαι, και δεν έκανα τίποτα, άλλαξα. Η επιθυμία για δράση πάντα υπήρχε. Όχι όμως και το θάρρος. Και το είχα δεχτεί.
Μα άλλαξα. Ω ναι...
Τα τελευταία δύο χρόνια έτυχε να γίνουν και η στιγμή που θα ξεπερνούσα τον εαυτό που είχα μάθει ως τώρα. Έτυχε να γίνουν και η στιγμή που θα δοκίμαζα, θα έκανα τις χαζομάρες μου, θα ήμουν υπερευαίσθητη και (κι ας μην το περίμενα ποτέ) παρορμητική.
Έτυχε να γίνουν η στιγμή της ζωής μου που θα μετάνιωνα κάθε μου λέξη.

Τώρα όμως, άλλαξα. Αλλά κάποια πράγματα παραμένουν. Και ενώ αυτά παραμένουν, θυμάμαι αυτά που είχα κάνει. Και τα θεωρώ χαζά. Και κατηγορώ το κοριτσάκι που ήμουν (;) τότε. And the tears come streaming down your face... When you lose something...you can't replace. Αναντικατάστατο. Ακόμα. Fuck... Εγώ το καθορίζω αυτό; Είμαι πεπεισμένη ότι προέρχεται απ' το μυαλό μου. Αλλά από πόσο βαθιά; Μπορώ να φτάσω εκεί μέσα; Μπορώ; Γίνεται να μου απαντήσει κάποιος..;

When you love someone, but it goes to...waste. Σπατάλη. Σπατάλη. Αυτό θέλω να πιστέψω; Αυτό μου έχουν πει πάντως... αρκετοί. Και είμαι πάλι πεπεισμένη ότι θέλουν το καλό μου. Οπότε... δεν θα τους ακούσω; Θα σταματήσω να γίνομαι αυτοκαταστροφική (κατά κάποιον τρόπο) και θα προχωρήσω οριστικά; Θα καταφέρω να κοιτάξω τον ήλιο στα μάτια; Μόνο λόγια άλλων μπορώ να χρησιμοποιήσω σε τέτοιες περιπτώσεις. Δυστυχώς. Μα μπορώ να κάνω και κάτι. Μπορώ να θυμάμαι να θυμάμαι εκείνες τις μέρες, όταν...

Όταν αγνοούσα.
Όταν υπήρξε η υποψία.
Όταν κατάλαβα.
Όταν το έμαθε η Ε. .
Όταν χοροπηδούσε.
Όταν ήμουν απλά ενθουσιασμένη.
Όταν απλά δεν άνοιγα το στόμα μου.
Όταν ήταν αλλιώς. Και το δήλωνε.

Τότε. Τώρα;
I no longer hear the music.



Υ.Γ. Δεν μου αρέσει αυτό που έγραψα. Όποιος έχει όρεξη και το νιώθει, ας με διαψεύσει, γιατί είμαι φανερά ανασφαλής με αυτά.

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Και είπα να πρωτοτυπήσω...

Δυστυχώς για πολλούς σίγουρα (προπάντων για μένα), βαριέμαι και δεν έχω κάτι άλλο να γράψω. Tagged by: Poisonous & Dreamgirl. Ευχαριστώ που με θυμηθήκατε. :Ρ Όχι, δεν ήταν σπόντα για τους υπόλοιπους. ;)

Πράγματα που αγαπάω:

1. Μουσική-μπαγιάν. Μαζί πάνε.
2. Τον ήλιο.
3. Το όνομα Δημήτρης.
4. Το περπάτημα.
5. Το γράψιμο.
6. Το ποιοτικό χιούμορ.
7. Ορισμένα Anime... Ή πολλά; :Ρ
8. Τον πίνακα ανακοινώσεών μου.
9. Την φύση.
10. Το κουτί μου.



Ξενέρααααα!!!!!


Tagging: Σελήνη, Nameless, katerinaki, Merlin



Μπορεί να είναι κι άλλα, αυτά όμως μου βγήκαν αυθόρμητα, καληνύχτα σας. :3


Υ.Γ. Όταν δεν έχω όρεξη, δεν έχω όρεξη...

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Λίγο απ' όλα!

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας αυτοπροσδιοριστικής ανάρτησης, παρ' όλα αυτά θα τον χρησιμοποιήσω με την κυριολεκτική του έννοια. :3 Λίγο απ' όλα  λοιπόν...

1. Χάρηκα πάρα πολύ που μιλήσαμε. Το εννοώ. Δηλαδή... μου είχες λειψει! Και το κλίμα μου έλεγε ότι δεν θες πολλά πολλά μαζί μου. Παρ' όλα αυτά ρώτησες αν θα είμαι μαζί σου φέτος... Τι κρίμα που η απάντησή μου ήταν αρνητική. Θα βρω ευκαιρία και θα βγούμε, μην σε νοιάζει!

2. Ενωμένοι; Ένα σώμα, μια ψυχή; Κύριοι του εαυτού μας;; Ωωωωχ! Όλα αυτά για μένα=πρωτοβουλία. Λυπάμαι γκάις, δεν την έχω! Είναι απ' τα πράγματα που ξέρω ότι πραγματικά δεν έχω. Θα κάνω ό,τι μπορώ... Εγώ θα απογοητευτώ στο τέλος, όχι εσείς, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα.

3. Τι πάει να πει δεν ξέρεις ποιοι είναι οι βασικοί;; ΟΦΕΙΛΕΙΣ να ξέρεις. Δεν χρειάζεται και να σου αποκαλύψουμε τυχόν μυστικά (;) τα οποία αφορούν γνωστούς σου. :3 Και μην τεμπελιάζεις τώραα... Είσαι απ' τους λίγους που έχω καταλάβει ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. ΠΛΙΖ ΚΑΝ' ΤΟ! Οκ, σταματάω. :3

4. Κάτι τρέχει... Οκ, πάντα κάτι τρέχει κύριος... Γιατί όμως να τα κάνεις πάντα τόσο σοβαρά; Μου την δίνει αυτό. Μου θυμίζει εμένα. Α στο καλό...

5. Δεν το πιστεύω καμιά φορά... Να σε δω στο facebook; Ειλικρινά, παραξενεύτηκα. Σοκαρίστηκα ίσως! Από την άλλη... Δικαίωμά σου δεν είναι; Λογικό δεν είναι; Ίσως να με πείραξαν οι δημοσιεύσεις απ' το Farmville... Wtf? Καλά, όχι ότι θα με πειράζει να έχω ένα άτομο παραπάνω που να ασχολείται με τα τραγουδάκια που βάζω ή να μου λέει χρόνια πολλά στα γενέθλιά μου. Να' σαι καλά, ό,τι κι αν γίνεται.

6. Ωραία, μου πήρες το λαπτοπ (σου). Γιατί δεν με άφησες να αποθηκεύσω την μελλοντική ανάρτηση; Το χειρότερο: δεν μπορώ να μάθω αν όντως δεν την αποθήκευσες. Άλλαξες τον κωδικό. -.-

7. Καταραμένα Σάντουιτς!!!!!!!

8. :)

xD
:3
O_O
^_^
...

9. Επαναλαμβάνομαι: οι ψυχολόγοι δεν κάνουν τίποτα. Μόνο ερωτήσεις. :3

10. Μπλε ξύλινη πόρτα, στριφογυριστή σκάλα που τρίζει, ψαρωτική είσοδος, υπέροχος φωταγωγός, άσπροι τοίχοι, άθλια κουζίνα, άπειρες πόρτες. That's my new home. :)

11. Ανυπότακτες καρδιές. :3

12. Θέλω να πάω σχολείο. :| Σοβαρά.

13. Κρύωσα. :|

14. Ο Heifetz είναι θεός. O Paz επίσης. Ο Ziegler επίσης. Βαριέμαι να γράψω άλλα ονόματα.

15. Κάθε μέρα κάποιος θα λείπει...

16.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Ο Παράξενος, ο χαρταετός και οκτώ μέρες γεμάτες ήλιο

"Κάτω απ' το ροζ πέπλο κρυβόταν μια φλόγα. Μια φλόγα αναμμένη σε ένα κερί που ήταν στηριγμένο σε ένα μεταλλικό κηροπήγιο, κρεμασμένο σε μια βάση. Το κηροπήγιο έκαιγε. Έκαιγε τόσο πολύ που δεν μπορούσες να το πιάσεις με γυμνά χέρια... Πήρα λοιπόν προστασία. Έβγαλα το κηροπήγιο απ' την βάση του και προσεκτικά και ήσυχα αφαίρεσα το ροζ πέπλο με τις καρδούλες. Μπροστά μου στεκόταν η φλόγα. Η φλόγα των συναισθημάτων μου. Μια μόνο φλόγα σαν όλες τις άλλες, που υπάρχουν και εξαφανίζονται διαρκώς. Ήταν φυσιολογική, όπως ακριβώς την θυμάμαι: κίτρινη από πάνω. Μπλε από κάτω. Στην μέση, μαύρη, κατάμαυρη απ' το καμμένο φυτίλι. Η κορυφή του μόνο, πορτοκαλιά, σαν πύρινο κεφάλι από κάποιο φίδι.Ένα φίδι που κατέτρωγε τον ίδιο του τον εαυτό."Αυτό το κηροπήγιο λοιπόν θέλησα να βάλω πίσω στην βάση του. Δύσκολο... Έπρεπε να το γείρω τόσο πολύ ώστε η φλόγα να κινδυνεύει να σβήσει, απ' το ήδη λιωμένο κερί. Προσπάθησα. Απέτυχα... Σκέφτηκα να μετακινήσω την βάση. Μα τι βάση είναι αν δεν διατηρείται σταθερή; Δημιούργησα την ψευδαίσθηση ότι την κούνησα. Μα αυτή ακίνητη, ακλόνητη, καταντάει την προσπάθειά μου μάταιο κόπο, διχάζοντας την γνώμη μου. Ήταν άραγε καλύτερα με το ροζ πέπλο, κι ας μην μπορούσα να δω την φλόγα; Είχε σίγουρα νόημα να προσπαθήσω να μπω πιο βαθιά, να γνωρίσω εμένα, τα αισθήματά μου, αυτόν; Ή το τίμημα της αστάθειας ήταν υπερβολικά βαρύ;
"Συνέχισα με τον πρώτο τρόπο μα... το κηροπήγιο έπεσε. Το κερί αναποδογύρισε στιγμιαία, η φλόγα όμως δεν έσβησε. Απλά, η ζωή της μίκρυνε. το μισό απ' το κερί που της χάριζε μακροζωία, χύθηκε, λερώνοντας  την προστασία μου και τον γύρω χώρο. Λυπάμαι. Μετανιώνω. Νιώθω απροστάτευτη. Αλλά υπάρχει κάτι που με κρατάει ζωντανή. Το κουτί της Πανδώρας άφησε μια τελευταία ελπίδα. Η φλόγα υπήρχε ακόμα. Γι' αυτό και μένω εκεί. Το κερί στο δάπεδο. Το κηροπήγιο, πεσμένο κι αυτό. Παίρνει θερμότητα απ' την φλόγα. Η βάση; Στην αρχική της θέση. Κοιτάζει μια το κερί, μια εμένα, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω. Χλευάζει, χαίρεται, λυπάται; Το πιο πιθανό είναι να μην κοιτάζει τελικά. Αυτή να 'ναι καλά...
"Έμεινα μόνη. Με την φλόγα. Την κοιτάζω. Υπόσχομαι, ότι θα την παρακολουθήσω μέχρι να σβήσει από μόνη της. Φοβάμαι μήπως την σβήσουν οι αναστεναγμοί μου, μήπως τα δάκρυά μου την πάρουν μακριά... Το μόνο ικανοποιητικό -τάχα;- καταλάθος σβήσιμό της θα είναι , για μένα, όταν σβήσει εξ' αιτίας ενός μόνο ψίθυρου, μιας μόνο λέξης. Να 'ναι το όνομά του; Όχι. είναι υπερβολικά ιδανικό για να σβήσει οτιδήποτε. Δεν του αρμόζει. Να 'ναι "Γύρνα"; Το σβήσιμο της φλόγας δεν θα τον βέρει πίσω. Και δεν θα ήθελες να τελειώσει και με άλλες επιθυμίες που δεν έχουν βάση...
Να' ναι "Σ' αγαπώ";
Μα, είναι δυνατόν το Σ' αγαπώ να σβήσει μια αγάπη;

"Νομίζω ότι βρήκα ποια λέξη ταιριάζει.
"Παράξενε..."

"Λίγο πριν η φλόγα εξαφανιστεί, μια λέξη την πάγωσε. Δεν την άφησε να ολοκληρώσει την ύπαρξή της. Το μαύρο φίδι αναζοπυρώθηκε, λίγο πριν αρχίσει να ζαρώνει. Να ξεψυχάει.

-Και μετά;
-Σκοτάδι.
Μα όχι απόλυτο... Το μαύρο, το κενό της σιωπής στον νου μου φώτισε ένας στίχος.

-Θα πω ο Παράξενος πως χάθηκε. Κι έφυγε, οριστικά."


Κάτι που γράφτηκε λίγο καιρό πριν, κάτι που προορίστηκε να δημοσιευτεί μόνο σε τέτοια περίσταση...
Και είναι αλήθεια. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν, κατά το ήμισυ μπροστά στα μάτια μου και κατά το ήμισυ μέσα στο μυαλό μου. Κάτι καθαρά συμβολικό, το οποίο ίσως να αδυνατήσετε να καταλάβετε αν δεν με γνωρίζετε έστω και λίγο.

Το αποκορύφωμα αυτών των στιγμών ήταν όταν κοίταξα το ταβάνι να δω το φωτεινό αποτύπωμα του πεσμένου κηροπηγίου. Και σχημάτιζε έναν χαρταετό.
Τυχαίο; Μπορεί!

Άργησα να βγάλω συμπέρασμα για το αν έσβησε η φλόγα ή όχι. Δεν θα μπορούσα να το ξέρω, αν δεν έβλεπα τον Ήλιο μπροστά μου, αν δεν σιγουρευόμουν ότι εξαρτώμαι ακόμα απ' την ζεστασιά του. Ήμουν λοιπόν, έξω απ' την λέσχη. Γύρισα σπίτι, γιατί είχα ξεχάσει κάτι... Κάτι για το οποίο με είχε πάρει τηλέφωνο την προηγούμενη, και το θεωρούσα απολύτως σημαντικό. Γυρνάω λοιπόν εκεί που περίμεναν όλοι. Δεν τον έψαξα. Αυτό το θεώρησα ένα θετικό βήμα. Πήγα λοιπόν στο σακίδιό μου να βάλω τα πράγματα μέσα... Και τότε εμφανίστηκε. Το φως της ανατολής του φώτιζε το πρόσωπο. Ήταν σκυμμένος στην δουλειά του, δεν με κοίταξε, δεν χαμογελούσε, αλλά μπορούσα να δω στα μάτια του όλο του το μεγαλείο. Παρ' όλα αυτά, δεν κάθισα για αρκετή ώρα. Μια στιγμή ήταν αρκετή ώστε να με κάνει να χαμογελάσω. Όλο το πρωί είχα μια υπέροχη διάθεση... Θα περνούσα οκτώ μέρες μαζί του. Περνάνε οι ώρες, φτάνουμε στον προορισμό μας... Κάθε τόσο πετούσε τα αστεία και τα έξυπνα σχόλια που τον διέκριναν και με έκαναν να τον λατρεύω. Σε κάθε του λόγο χαμογελούσα. Και δεν με πείραζε... Κάθε φορά που αποφάσιζα να αλλάξω την γνώμη μου γι' αυτόν τα κατάφερνα, μετά επαναφερόμουν, αλλά περνούσα σε άλλο επίπεδο. Άλλαζα, σταδιακά. Και πάντα προς το καλύτερο.
Ένιωθα πολύ τυχερή που είμαι αυτή που είμαι, γιατί αν έχω καταφέρει κάτι, είναι να τον κάνω να καταλάβει ότι μπορεί να υπολογίζει σε μένα. Και ότι θα τον καταλάβω. Έχω επίσης την εντύπωση ότι θεωρεί πως μιλάμε την ίδια γλώσσα... Αφού κάθε φορά που θεωρεί ανεξήγητη την συμπεριφορά κάποιου, απευθύνεται σε μένα!
Περνάει μια μέρα... Ήταν προορισμένη μια συναυλία το βράδυ. Περνούσα υπέροχα... Είμασταν μαζί, παρ' ότι λίγοι απ' την παρέα. Δάκρυσα. Αυτό που το προκάλεσε ήταν η πιο όμορφη εικόνα που είχα δει τα τελευταία χρόνια. Ήταν αγκαλιά. Ήταν οι τρεις τους αγκαλιά, πιασμένοι από τους ώμους, να κουνιούνται στον ρυθμό ελληνικών ροκ κομματιών. Και τότε το κατάλαβα.
Δεν ήμουν εξαρτημένη πλέον.

Οι επόμενες εφτά μέρες κύλησαν ομαλά. Ναι μεν τον δικαιολογούσα όποτε φερόταν εγωκεντρικά και αυταρχικά, αλλά κάτι διαφορετικό συνέβαινε μέσα μου.
Συνέχιζε να μου αρέσει. Τον θεωρώ ακόμα όμορφο.
Συνέχιζε να με γοητεύει. Η ζωή του με εμπνέει ακόμα από μία άποψη.
Σαφώς και συνεχίζω να τον αγαπώ. Δεν θα σταματούσα να αγαπάω έναν άνθρωπο.

Απλά. Κατάλαβα ότι πολύ περισσότερο από αυτόν τον ίδιο, αγαπώ κάτι άλλο. Κάτι δυνατότερο από αυτόν. Κάτι σημαντικότερο από αυτόν. Κάτι στο οποίο είναι κι αυτός μέσα.

Τι είναι αυτό; That's a secret! ;)




Μπορεί να το τραγούδησα για σένα. Μόνο για σένα. Εννοούσα κάθε στίχο που άλλαξα. Μα θεωρώ ότι ήταν η τελευταία φορά. Δεν το λέω για κακό. Και είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνούσες μαζί μου, αν είχες καταλάβει τότε. :) Γι' αυτό...





Καλό ταξίδι, Ήλιε
Παράξενε.

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Αφιερώσεις!

Θα ήθελα να αφιερώσω κάποια τραγουδάκια σε αυτούς που με διαβάζουν, τώρα που είναι ακόμα λίγοι και προλαβαίνω!!!

Στην Poisonous:
 

Hope you like it!

Στην Dreamgirl:
 

Από ένα anime που βλέπω... ^_^

Στον Λευτέρη:
 

Όταν λέω ότι λατρεύω αυτό το κομμάτι, το λατρεύω! Είδα Χατζηδάκη κάπου στο φατσοβιβλίο και το συνέδεσα. χεχε. :Ρ

Στην Creep:


Δυστυχώς δεν βρήκα βίντεο με τους στίχους και δεν αξίζει χωρίς αυτούς. Βασικά, παρλάτα είναι... Σημείωση: μπορεί να μην αναφέρεται στον τρόπο ζωής του καθενός, αλλά άκουσέ το ΟΛΟ. Ξέρω τι λέω!

Στον Merlin:
 

Nομίζω ότι σου πηγαίνει!

Στην katerinaki:


:)

Στην Gianna D.:


Το άκουσα πρόσφατα... Ελπίζω να σου αρέσει! 


Στην Anlin the Sunray:


Ας έρθει και η δική σου ανατολή, μικρή ηλιαχτίδα!

Στον (άφαντο) Σίμο:
Πολύ αγαπημένο... Μα πολύ!

Και τέλος, στην Σελήνη (που παρ' επιπτώντος δεν έχω καταλάβει ακόμα ποια είναι!):

  




Καλησπέρα σε όλους! 

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Why dreaming on?

Δεν θα πω τίποτα σήμερα... Απλά θα μοιραστώ ένα τραγούδι που ίσως να έρχεται σε αντίθεση με τα αισθήματά μου... Αλλά μου αρέσει πολύ.
Ίσως μια ερώτηση: πώς γίνεται την περίοδο που αποφάσισα να σταματήσω να τον σκέφτομαι, να τον βλέπω κάθε μέρα στον ύπνο μου;

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μια βόλτα

Κάτι παρόμοιο με όλα τα άλλα...

"Τι στο καλό θέλω τελικά; "Κάτι περισσότερο" απάντησα στον εαυτό μου. Είμαι άνθρωπος (ναι), έχω τις αδυναμίες μου (ναι), θέλω πράγματα που απλά δεν μπορώ να τα έχω (ναι), με συνεπαίρνουν πράγματα -ο ουρανός, τα σύννεφα, ο Ήλιος (ναι)- μόνο όταν τα έχω μπροστά μου, όταν μου σερβίρονται έτοιμα (ναι), δεν προσπαθώ σχεδόν καθόλου να χαρώ, να δώσω χρώμα στη ζωή μου (ναι), και όλα αυτά γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί έτσι είμαι. Γιατί δεν είμαι καθόλου καλύτερη από τους "αργόσχολους" τις "κατίνες" και τους "απελπισμένους"..."


Αυτό ξεκίνησα να γράφω πριν λίγες ώρες... Πραγματικά, αν δεν είχα τις δικές μου πεποιθήσεις κατά καιρούς δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου σε ορισμένες καταστάσεις. Λες και έγινα κάποια άλλη από το μεσημέρι στο βράδυ... Αυτό που μεσολάβησε και με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να αναπνεύσω και να ξεφύγω προσωρινά από την ρουτίνα της πλήξης, ήταν μια απλή βόλτα... Αναγκαστική, ο σκύλος δεν κάνει την ανάγκη του στην τουαλέτα...

Μου αρέσει το περπάτημα. Είναι απ' τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν κίνηση και με χαλαρώνουν. Βέβαια δεν μπορώ καθόλου τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια + το ότι δεν ξυπνάω πρωί τελευταία, μου μένει μόνο το βράδυ. Ξεκίνησα λοιπόν την κλασική μου διαδρομή. Προχωράω, με μέτριας ταχύτητας βήμα. Ποτέ δεν την βαρέθηκα αυτήν την διαδρομή... Με φέρνει έτσι ώστε να περνάω από όλα τα μέρη που έχω καθημερινές αναμνήσεις, κρατώντας βέβαια μια Α απόσταση από το επίμαχο σπίτι. ^_^ Και πάντα όταν περνάω από αυτά τα μέρη, σκέφτομαι. Όμορφα πράγματα... Χαμογελάω. Γελάω κατά περίσταση. Αλλά πάντα, πάντα θυμάμαι.
Έφτασα λοιπόν στην γνωστή οδό... Η Poisonous αυτήν την στιγμή ξέρει ποια εννοώ! Κανονικά δεν θα έστριβα εκεί, παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσα παρά να υποκύψω στην επιθυμία του σκύλου. Κοιτούσα από ψηλά το σπίτι και σιγά σιγά κατέβαινα... Ποτέ δεν κατάφερα να διακρίνω φως από εκείνη την γωνία.

Προχωρώντας συνάντησα δύο άλλους με σκυλιά, σκέφτηκα για αρκετά διαφορετικά μα συγγενή θέματα, γέλασα ίσως μία δυο φορές. Ένιωσα πιο ζωντανή απ' ότι συνήθως, η αλήθεια να λέγεται. Το αστείο είναι ότι ο ένας με τον σκύλο με κοίταξε με ένα βλέμμα άγριο, μα μίζερο συνάμα. Και σκέφτηκα, είναι δυνατόν ενας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος ώστε να φροντίζει ένα πλάσμα που του προσφέρει μόνο συντροφιά να φαίνεται τόσο δυστυχισμένος; Μα γιατί να ομαδοποιώ ακόμα και τους φιλόζωους... Δεν θα ήθελα να τον κρίνω. Απλώς απόρησα με την στάση του, που μπορεί να ήταν και της φαντασίας μου...

Είναι υπέροχο να φυσάει ο αέρας και να σου χαϊδεύει το πρόσωπο...

Σε κάποιο σημείο σκέφτηκα να περάσω από το δημοτικό (τους.) και να παρατείνω την βόλτα μου. Αλλά ο σκύλος μου ήταν υπερβολικά ανυπόμονος σήμερα... Όχι άλλες πηγές αναμνήσεων λοιπόν! Λίγο πριν φτάσω στον δρόμο που βρίσκεται το σπίτι μου, ένας μελαψός κύριος εκανε πέρα για να περάσω. "Ευχαριστώ!" του χαμογέλασα και είπα. "Παρακαλώ..." είπε όλο ευγνωμοσύνη... και συνέχισα τον δρόμο μου. Οι άνθρωποι δεν είναι το χρώμα τους, η καταγωγή τους ή το πορτοφόλι τους...


Εξομολόγηση: πρέπει να βγαίνω πιο συχνά έξω.

Πριν λίγο αποφάσισα να φύγω. Με κάλεσαν εξ' άλλου... Και μόνο χαρούμενους μπορώ να τους κάνω. Κρίμα που ένα κλειστό κινητό καθυστέρησε την υλοποίηση αυτής μου της απόφασης. Και κρίμα που τώρα είναι λίγο αργά για τηλέφωνα!

Αυτά λοιπόν. Καληνύχτα σε όλους. (: