Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ορμώμενη από μια συζήτηση

Πόσες αλλαγές επιδέχεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα. Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω. Γι' αυτό φοβάσαι, όπως κατάλαβα απ' τα λεγόμενά σου τουλάχιστον. Γι' αυτό φοβάμαι και γω. Κάτι θα πάει στραβά, σίγουρα... Και το χειρότερο; Δεν θα είναι στραβά. Θα είναι κάτι το απολύτως φυσικό, κάτι που δεν θα είναι ούτε μεμπτό ούτε παράλογο. Απλώς θα συμβεί. Θα αλλάξω. Και θα αλλάξεις και συ. Και μπορεί να χαθούν οι αντοχές, η διάθεση, ίσως και ο έρωτας. Όλα αυτά εξανεμίζονται, όταν οι συνθήκες επιβαρύνουν τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν, ορθώς, ότι οι ανάγκες τους δεν πρόκειται να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο.
Κι όμως, έχω μια σιγουριά μέσα μου. Θα αλλάξω. Και συ θα αλλάξεις. Εγώ ειδικά, αλλάζω διαρκώς, γίνομαι όλο και καλύτερη. Και εσύ γίνεσαι όλο και ομορφότερος. Και προσπαθώ, προσπαθείς, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί μέσα στην ψυχή και των δυο μας. Έχεις καμία ιδέα πόσο άλλαξα τους τελευταίους μήνες; Τί πέτυχα, μέσα μου και έξω μου; Τί έμαθα ως τώρα; Ναι, ας είναι. Θα ανοίξει καινούρια ζωή, καινούριος κόσμος. Τί μου λέει όμως ότι θα θέλω να αφήσω πίσω μου τον παλιό; Άφησα ήδη έναν κόσμο, έναν άλλο κόσμο. Αυτός που ανοίχτηκε τώρα μπροστά μου είχε τόση ομορφιά, τόση αλήθεια. Και τόσες μικρότητες, συνάμα, αφού για ανθρώπους μιλάμε ρε αδερφέ. Εσύ ανήκεις όχι στον παλιό, αλλά στον νέο, υπέροχό μου κόσμο. Και όλα τα υπόλοιπα μού φαίνονται μακρινά. Έχουν περάσει χιλιετίες από τότε. Τώρα υπάρχεις εσύ. Και θα υπάρχεις εσύ. Το ξέρω. Απλώς το ξέρω, μην με ρωτάς γιατί και πώς, μην τα σχετικοποιείς όλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Ο δρόμος που επιλέγεις είναι βασανιστικός, ίσως να είναι ο ορθότερος, αλλά δεν θα πάψει να ταλανίζει το ανήσυχο πνεύμα σου... Αλλά βέβαια. Εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις χαρούμενος. Το κομμάτι που μπορώ να καλύψω εγώ, σου υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να το κάνω. Για σένα, για μένα, για μένα. Θέλω να είμαι μαζί σου. Αυτό είναι που μου δίνει χαρά. Και όλα τα άλλα είναι πολύ εγωιστικά για να τα μετρήσω... Αυτά τα σκεφτόμουν και πριν εμφανιστείς εσύ και δεν θα σταματήσω να τα σκέφτομαι. Φυσικά, τέτοια φιλοδοξία δεν μου το επιτρέπει. Κοίτα να δεις, εγώ να μιλάω αξιωματικά... Και για πρώτη φορά, δεν αμφισβητώ τίποτα. "Αυτά που λέω τα πιστεύω." Δεν υπάρχει ούτε μια σπίθα αμφιβολίας στον νου. Ούτε μία.


------------------------------------------------------------------------------


Πόσα θα ήθελα να σου πω. Πόση ταύτιση. Κάτι παίζει σίγουρα με τα παιδιά των καλλιτεχνών... Οι ανησυχίες τους είναι πάνω απ' τον μέσο όρο. Γενικεύοντας τουλάχιστον. Πόσα θα ήθελα να μπορούσες να καταλάβεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς. Σε βασανίζουν τα ενδεχόμενα. Ξέρω. Έτσι ένιωθα. Όταν μια ανάγκη την νιώθεις τόσο έντονη, τόσο δυνατή, να σου τρώει τα σωθικά, εσένα που μέχρι πρότινος ήσουν ανέμελος, ελεύθερος και ωραίος... Τί ειρωνεία. Όταν θέλεις να δείξεις κάτι, αλλά τελικά σού βγαίνει το άκρως αντίθετο. Όταν νιώθεις ειλικρινής, αλλά στους άλλους βγαίνει σαν παραξενιά. Όταν είναι εξόφθαλμη η στιγμή που τους δουλεύεις, αλλά επειδή γίνεται συχνά, να σε θεωρούν ανάξιο εμπιστοσύνης. (απιστώ τινί. Ουάου, κατάλοιπα!) Πόσα πράγματα σε έχουν ρίξει σε αυτήν την αέναη λούπα. Η εξήγηση δόθηκε, παρ' όλα αυτά... Δεν έχεις ερωτευτεί αν δεν έχει υπάρξει η στοιχειώδης επαφή. Το ότι έχεις την ανάγκη να ερωτευτείς δεν σε κάνει ερωτευμένο, κι αν ακόμη αυτή η ανάγκη σε έχει οδηγήσει να σκέφτεσαι ένα μόνο άτομο, τόσο έντονα και τόσο αληθινά. Δεν είναι ψεύτικα όμως τα αισθήματα. Δεν είναι ψεύτικα τα δάκρυα. Δεν είναι ψεύτικες οι ελπίδες. Για άλλη μια φορά η γυναίκα νίκησε τον τεχνοκράτη. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ματζούνια και λοιπά κολοκύθια. Αλλά δεν βοηθάει ούτε να σου πω ότι "θα περάσει". Ο αέρας είναι κάτι που δεν ελέγχεται έτσι απλά. Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου είναι να έχεις κρατήσει ακόμα αντοχές, ώστε, ότε και αν έρθει, να έχεις την δύναμη και την όρεξη να αφεθείς. Ήμουν τυχερή, γαμώτο! Τί να κάνω; Πάλι για μένα, όπως πάντα... Το ξέρω ότι διασκεδάζεις, αλλά το ξέρω και ότι σε πληγώνει. Και αρχίδια καλύτερη έχω γίνει γαμώ το κέρατό μου (που δεν έχω, ελπίζω). Τίποτα, τίποτα δεν έχει αλλάξει! Πάλι φούσκα υπάρχει. Και δεεεν σκάει έτσι απλά. Δεν. Ίσως. Ναι. Όχι. Καλά...






Αφιερωμένο σε δύο άντρες. Ή μάλλον σε δύο αγόρια που ο ένας δεν ξέρει πώς να γίνει άντρας αλλά θα ήθελε, και ο άλλος είναι παγιδευμένος στην παιδικότητα της ωριμότητας, και οι δύο εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο δαίδαλο περιττής σκέψης και προβληματισμού.

Αρτ.

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Σάυ γουατ;

Μα τί άρχισε και τί τελείωσε; Σε καλό σας... Πάω για αγκαλιές.




Ρε πάλι βαριά το πήρες. Αη 'λλ μπι μπακ σουν. :)



We will always be so much more human than we wish to be.