...Και να γιατί δεν είμαι Ελύτης. Κάθε αρχή και δύσκολη! Και επειδή ακόμη ψάχνω αυτό το κάτι που ναι μεν πρέπει να είναι αυθόρμητο, αλλά δυσκολεύομαι να βρω, καταφεύγω σε αναμνήσεις... Και νομίζω είναι μία καλή ευκαιρία να το κάνω, χάριν μιας χάρης (χμμ; πλεονασμός;) σε μία φίλη, την οποία ήθελα να ευχαριστήσω, κάποια στιγμή τουλάχιστον.
Στην Flying.High.Dead.Angel (όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε την. Εγκρίνω.)
Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, λοιπόν, δεν έχω ιδέα τί συνεβη. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο, υποθέτω... Όλα κυλούσαν ομαλά, όπως πρέπει στην καθημερινότητα ενός νέου κοριτσιού που δεν παίζει με την φωτιά και δεν προκαλεί την μοίρα του.
Ήταν βολικό τότε, και πήγαινε σχεδόν πάντα στην ώρα της. Με το που θα περνούσε το κατώφλι του προαυλίου, θα χτυπούσε το κουδούνι. Η ιδανική ώρα. Δεν χρειαζόταν ούτε να περιμένει, ούτε και να υπομείνει σε ένα ενοχλημένο βλέμμα ή πικρόχολο σχόλιο (το οποίο μάλλον ποτέ δεν είχε δεχτεί ακόμα και όταν αργούσε, χάριν συνέπειας) όποιου τύχαινε να αναλάβει το τμήμα της για την πρώτη ώρα. Αυτή η πρώτη ώρα, δεν ήξερε αν συνέβαινε παντού και με όλους, αλλά τίποτε δεν την εμπόδιζε να φαντάζεται, ήταν περίεργο ανέκδοτο. Ένα είναι το ότι υπήρχαν πάντα εκείνοι που δεν θα ήταν τόσο "τυχεροί" ή θα είχαν παρακοιμηθεί ή ο λυκειάρχης θα αποφάσιζε να τους κλείσει την πόρτα γιατί "δεν παρευρέθηκαν στην προσευχή, οι οποίοι θα δέχονταν το πικρόχολο σχόλιο, χάριν επανειλημμένης σύμπτωσης των προαναφερθέντων. Το αστείο είναι πως αυτοί αποτελούσαν συνήθως μια διασκεδαστική διακοπή της συχνής μονοτονίας της πρώτης ώρας και εκλαμβάνονταν από την ίδια μάλλον ευχάριστα. Από την άλλη, την εκνεύριζαν απίστευτα οι αντιδράσεις τους, αυτό το ύφος "μα καλά, έκανα κάτι και μου μίλησε έτσι;" που σχεδόν κάθε φορά είχαν, ενώ η ίδια ήξερε καλά ποια ήταν η αιτία. Δεν τους κατηγορούσε που αργοπορούσαν, όπως είπαμε της ήταν ευχάριστο, απλά τους θεωρούσε ανόητους που δεν καταλάβαιναν πώς είχε η φυσική τάξη πραγμάτων: αίτιο --> αποτέλεσμα. Και φυσικά ότι ο καθηγητής δεν ανέχεται τις επαναλήψεις, όπως πρέπει να κάνουν οι μαθητές.
Και πάνω που η πρώτη ώρα έφτανε στο ζενίθ της, θα άρχιζε να πεινάει. Ε ρε πείνες που έπεφταν... Πρωινό δεν έτρωγε -μα ποιος τρώει πρωινό πριν το σχολείο;- και λιμπιζόταν το τοστάκι που είχε πάντα μαζί της από το σπίτι. Αν δεν άντεχε, και ήταν τυχερή, θα το ακουμπούσε διακριτικά κάτω απ' το θρανίο της, θα άνοιγε (ει δυνατόν) αθόρυβα το αλουμινόχαρτο και θα έκλεβε καμιά μπουκιά.
Αλλιώς θα καθόταν να μετράει τα δευτερόλεπτα. Γιατί κάθε μέρα το ρολόι θα κολλούσε στις εννιά παρά τέταρτο. Και τα πεντάλεπτα που νόμιζε ότι υπολόγιζε θα ήταν τελικά δίλεπτα. Υπήρχαν φυσικά και αυτοί που είτε θα έκαναν αντίστροφη μέτρηση, την οποία πάντα για κάποιο λόγο θα ακολουθούσε κουδούνι (punctuality freaks), είτε θα εφάρμοζαν την αντίστροφη ψυχολογία και θα έλεγαν "σε 20 χτυπάει", ενώ όλοι -σχεδόν- ήξεραν ότι η ώρα ήταν εννιά παρά δύο και κάτι. Και το σχεδόν πάει στο ότι κάθε φορά θα υπήρχε το ψάρι που θα έλεγε "όχι ρε πούστη, δεν αντέχω άλλο...".
Και να σου το πρώτο διάλειμμα. Το οποίο δεν μετράει κανονικά, γιατί κάποιος μαλάκας σκέφτηκε να το κάνει πεντάλεπτο. Τα πέντε λεπτά δεν θεωρούνται διάλειμμα, ειδικά αν το κυλικείο είναι πέντε χιλιόμετρα μακριά από την τάξη. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν, λένε, όλοι, εκτός από την έξυπνη πρωταγωνίστριά μας (η οποία σκατά έξυπνη είναι, έχει καλή μαμά).
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το σχολείο είναι σαν μια μπάλα που γκελάρει. Τουλάχιστον αν μπορούσε να επαναληφθεί αντίστροφα ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητάς της αμέσως μετά το τέλος της κίνησης. Είναι μια αλληλουχία από μάθημα-διάλειμμα, το οποίο επαναλαμβάνεται. Ένας κύκλος που κλείνει κάθε μέρα και ξανανοίγει την επόμενη. Και όλο αυτό διαρκεί οχτώ μήνες τον χρόνο, επί δώδεκα χρόνια. Φακ γέα. Μα δεν είναι δική μου ιδέα αυτή, ούτε και της πρωταγωνίστριας. Είναι παράξενο να θεωρείς αξιοσημείωτο κάτι που ενστερνίζεσαι σε μηδενικό βαθμό.
Και είναι επίσης παράξενο να ψάχνεις την δομή μιας ιστορίας στο χρονικό της πλαίσιο, ενώ δεν σου αρέσει αυτή η μέθοδος και το θεωρείς "εύκολη λύση", αλλά παράλληλα να μην θέλεις να βγεις εκτός.
Το καλό με το σχολείο είναι ότι αποτελείται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι είναι απαίσια, αλλά άκρως ενδιαφέροντα όντα. Τί εννοώ; Θα βρίσεις τον καθηγητή που δεν σου έβαλε βαθμό/σε έβρισε/σε πρόσβαλλε/είναι απλά περίεργος, αλλά θα τον θυμηθείς, τουλάχιστον σαν φιγούρα, στο άμεσο/κοντινό/μακρινό μέλλον (ή αυτόν, ή τα καλαμπούρια που λέγονταν γι' αυτόν). Οι "κανονικοί", αδιάφοροι άνθρωποι, κλασικά, δεν θα σου μείνουν, δεν θα θυμάσαι ούτε το όνομά τους. Και όσο γι' αυτούς που θα νιώσεις ότι σε άγγιξαν ή ότι τουλάχιστον σου έμαθαν κάτι, δεν θα τολμήσεις να το παραδεχτείς (εκτός αν είσαι, σαν την πρωταγωνίστρια, της άποψης ότι είναι άνθρωποι και είναι θεμιτό να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση μαζί τους καλύτερα και ευκολότερα απ' ότι με τους συμμαθητές σου).
Και να ήταν μόνο οι καθηγητές... Υπάρχουν φυσιογνωμίες μέσα σε μία τάξη, τις οποίες γνωρίζουν, με τον συγκεκριμένο τρόπο, μόνο τα μέλη της. Μπορεί κάποιος να είναι ο πιο δημοφιλής του σχολείου, να τον γνωρίζουν όλοι από όλες τις τάξεις και τα τμήματα, αλλά η συμπεριφορά του μέσα στην τάξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα αυτών που βρίσκονται μαζί του εκείνη τη στιγμή. Το να ξέρεις ποιος θα πει τί ποια στιγμή, να καταλαβαίνεις ποιος έγραψε το τάδε χαρτάκι ενώ όλη η τάξη σιωπεί, να ξέρεις από πού ξεκίνησε ο μαραθώνιος σαλιωμένων μπαλακίων από χαρτί ή ποιος οργάνωσε την Φρουτοσαλάτα. Ή πάλι να ξέρεις εξ' αρχής ποιος (δεν) θα αντιδράσει για την ημερομηνία ή την ύλη του διαγωνίσματος, ποιος (δεν) θα μιλήσει στην συνέλευση του τμήματος και ποιος θα διαφωνήσει μαζί του. Και φυσικά θα είσαι ο μοναδικός που θα ξέρεις με το όνομά του αυτόν που ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, ούτε συμμετέχει, που έχει από κανέναν μέχρι δύο φίλους από το ίδιο τμήμα για το διάλειμμα, που όλοι ρωτάνε "μα καλά, αυτός πάει στο σχολείο μας;", μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στον κατάλογο και υπάρχουν ακόμα οι καθηγητές με αλτσχάιμερ που επαναλαμβάνουν την ανακοίνωσή του κατά κόρον. Ή απλά επειδή μέσα στην τάξη υπάρχει, πιανει μια θέση, η οποία είναι φυσικά αμελητέα στον χώρο του προαυλίου.
Και φυσικά υπάρχουν τα ωραία στο σχολείο. Ένα χαρτάκι πήρε φωτιά την ώρα που η καθηγήτρια των Γαλλικών εξέφραζε ενθέρμως το εγκώμιόν της στους αρχαίους ημών προγόνους (αμελώντας ότι δεν έβγαζε μόνη της την ύλη και τα θέματα των εξετάσεων) και κατά συνέπεια άρχισε να ουρλιάζει σαν υστερική. Μια λάμπα, από αυτές τις ωραίες, τις μεγάλες φθορισμού, έπεσε κοντά στα πόδια δύο μαθητών που έπαιζαν ποδόσφαιρο με ένα μπουκάλι μέσα στην τάξη, το "νεκρό διάστημα" μετά το διάλειμμα και πριν την γυμναστική. Κάποιος τόλμησε να αντιμιλήσει στον σπαστικοβαρετό καθηγητή και η υπόλοιπη ώρα κύλησε ευχάριστα, με αμοιβαία μπινελικώματα και ποινολόγιο αφού χτυπήσει το κουδούνι. Ατελείωτες ώρες τεχνολογίας και θρησκευτικών με Όνομα Ζώο Πράγμα και Ποιος Πού Με ποιον Πότε Συμπέρασμα.
Και φτάνουμε στα τελειώματα. Η τελευταία ώρα. Η μισή τάξη κοιμάται, η άλλη μισή χασμουριέται.
Οι τελευταίες μέρες πριν τις διακοπές. Χαλαρότητα, και από τις δύο πλευρές. Ποιος νοιάζεται; Τέτοιες στιγμές κανείς δεν σκέφτεται το τώρα, σκέφτεται το μετά (την έξοδο, τις διακοπές, το ταξίδι, την εκδρομή, το φροντιστήριο).
Οι εξετάσεις; Δεν μετράνε. Γρήγορα περνούν. Όλοι ασχολούνται με αυτές, είτε αγχώνονται είτε όχι. Και φυσικά δεν υπάρχει πολύς χρόνος τριβής. Πηγαίνεις, μιλάς με τους υπόλοιπους λίγο για αυτό που θα γράψεις, γράφεις και φεύγεις. Δεν είσαι πλέον εκεί. Είτε είσαι με ορισμένους φίλους μετά είτε όχι, δεν νιώθεις ότι είσαι στο σχολείο.
Άρα στο σχολείο δεν δίνεις σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα σημεία που, είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, σου μένουν. Λογικό, αν αναλογιστείς τις ώρες που περνάς μέσα στον χώρο.
Φυσικά, το σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι! Και καταντά (;) την συναναστροφή πράγμα βολικό. Άλλο να υπάρχει καθορισμένος ρόλος ή τουλάχιστον όρια για τον καθένα, και άλλο να κληθείς εσύ να καθορίσεις τον/τα δικό/ά σου. Είσαι αναγκασμένος να είσαι εκεί, με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχεις περιθώριο επιλογής. Είναι εύκολο το σχολείο. Δίνει μια κάποια ασφάλεια, νομίζω, και εγώ, και η πρωταγωνίστριά μου, στην οποία για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να δώσω επαρκή ρόλο και προσωπικότητα. Γιατί η πρωταγωνίστριά μου είμαι εγώ. Ή τουλάχιστον ήμουν κάποτε. Αυτή αγαπούσε το σχολείο, το θεωρούσε ότι πιο σημαντικό έχει στην ζωή της. Και όλα αυτά; Γι' αυτούς που την έκαναν έστω και προσωρινά να γελάσει, γι' αυτούς που της έδωσαν, γι' αυτούς στους οποίους νόμιζε ότι είχε δώσει κάτι, γι' αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον που έτυχε να βρει εκεί. Κι εγώ το αγαπάω, τουλάχιστον ορισμένα σημεία του. Απλά, και λυπάμαι αν θα απογοητεύσω την κοπέλα στην οποία και θα αφιερώσω την ανάρτηση μιλώντας πάλι για μένα, ας πούμε ότι δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα στην ζωή μου, που δεν ήταν ούτε τότε, αλλά υπήρχε ζωή κάθε στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει, όχι κάθε στιγμή. Έχω γίνει σκληρή και επιλεκτική.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Κατάλαβα πού θέλω/δεν θέλω να πω ναι, και πού το είπα. Και πού τελικά μού βγήκε σε καλό.
Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.
Eχεμ. :)
(Γκρρ, απαίσιο. Δεν βγήκε. Λυπάμαι
που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει μια ξεχωριστή μέρα, καλά, ας μην γίνομαι μοιρολατρική, που δεν υπήρξε πρόσφατα κάτι πολλά υποσχόμενο σε σχέση με το σχολείο. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σου αφιερώσω αυτήν την αδέξια ανάρτηση, Άγγελε. Δεν ξέρω αν είχες κάποια προσδοκία ως προς την αίσθηση, αλλά μάλλον αδυνατώ να αναπαραγάγω κάτι που πλέον μού φαίνεται μακρινό σε τέτοια φάση. Ευχαριστώ για όλα και να είσαι καλά!)
