Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Ώστε φεύγεις...

Καλό ταξίδι. Έτσι σου είπα (δεύτερη φορά).

Να ακούω λόγια για σένα, να μιλάω για σένα, αλλά να μην είσαι εδώ. Να φεύγεις, να ξαναέρχεσαι, να ξαναφεύγεις. Να μου φιλάς το μέτωπο και να μου ζητάς αυτό που ξέρω ότι θέλεις να κάνω. Να διεστρεβλώνονται οι λέξεις στο κεφάλι μου...
Καλό ταξίδι
Τί ειρωνεία... Που ένα ταξίδι τέτοιο ακούγεται ονειρεμένο. Μού φαίνεται θα με σημαδέψει αυτή η πόλη. Παρίσι... Εκεί πήγε το πρότυπό μου. Εκεί δεν πήγαν οι φίλοι μου. Εκεί θα είσαι σε κάποιες ώρες. Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Ναι. Αν δεν είσαι μόνος.
Καλό ταξίδι
Το ξέρω ότι θα γυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν σε χάνω. Κι όμως, γιατί νιώθω ότι η πλάτη σου όλο και μικραίνει. Γιατί να κυλάει ένα δάκρυ κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. Γιατί τόση πικρία όταν βλέπω το αυτοκίνητο να απομακρύνεται, να στρίβει σε μια γωνία και να χάνεται. Και μετά, τί;

Θα με κρατήσεις αγκαλιά...
Τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις...


Παίζει στο μυαλό μου ένα παιδικό τραγούδι. Ένα τραγούδι που και εσύ και εγώ απαξιώνουμε. Εμείς μια ζωή προοριζόμασταν για τα μεγάλα και τα εκλεκτά. Έτσι ήθελες να με δεις να γίνομαι. Έτσι ήθελα να με δεις να γίνομαι.
Την αξία της μουτζούρας δεν την έχει το backspace.

Και τώρα, τί; Θα περιμένω; Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί θέλω να σας χαστουκίσω και τους δύο; Ή μήπως θα συνεχίσω έτσι, θα είμαι ήρεμη μέχρι


να δω κάποιο σχετικό όνειρο ή να απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι να δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του


να ξαναμείνω μόνη; Τί πρέπει να κάνω; Να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει ή να ξεσπάω με κάτι που δεν κατανοώ; Να προσποιούμαι ή πάλι να προσποιούμαι; Δεν μπορώ να συνεχίσω να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο; Θα σταματήσεις ποτέ να περιμένεις να φερθώ συγκεκριμένα; Όχι. Όχι. Όχι άλλο παράπονο. Εγώ τα σκέφτομαι, δεν ισχύουν για σένα. Εσύ είσαι σε χειρότερο παραλογισμό απ' ότι εγώ. Εσύ χαλιναγωγείς το είναι σου με χειρότερο τρόπο. Γιατί τέτοια ομοιότητα.


Θα με κρατήσεις αγκαλιά
τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις
Κι ό,τι σού πω, θα το πιστέψεις


Καλό ταξίδι. Για δεύτερη φορά.
Συγγνώμη που δεν είμαι αρκετά δυνατή.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Ακόμα;

Ακόμα εικοσιτρεις;
Ακόμα δεν του μίλησες;
Ακόμα.
Ακόμα δεν μπορείς να αντέξεις ένα ποτηράκι και ζαλίζεσαι;
Ακόμα.
Ακόμα παράπονα, δάκρυα, προσμονή;
Ακόμα κάτι λείπει;
Ακόμα μισείς την βροχή;
Ακόμα νιώθεις ότι δεν νιώθεις;
Ακόμα.
Ακόμα προσπαθείς να μεταφράσεις το είναι σε λόγο. Γι' αυτό.
Να συνεχίσεις πάντα έτσι. Γι' αυτό.

Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανόν το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο. Παρακαλώ καλέστε αργότερα.


-Άρτσι!

-μπιπ-

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

The Refresh Button

Refresh. Refresh. Refresh. Τα εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας αναβοσβήνουν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και ξανά. Και ξανά. Νομίζω ότι θα ήθελα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί... Να με άφηνε να γυρίσω ένα δευτερόλεπτο πίσω, να μπορέσω να συνεχίσω την δουλειά που ήθελα να κάνω χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Ναι, μια χαρά θα ήταν. Μόνο που ως άνθρωπος δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ιό που λέγεται παρελθόν.
Στο σχολείο φέτος κάνουμε φιλοσοφία. Τα μισά από αυτά που λέμε τα ξέρω. Διάβασα ένα βιβλίο. Και τα άλλα μισά τα έχω σκεφτεί. Άπειρες φορές. Υπερβολικές φορές. Και μού λένε να τα ξανασκεφτώ, να ξαναμφισβητήσω, να ξαναμφιβάλλω για την αλήθεια. Μου λένε τί είπε ο ένας και ο άλλος, εγώ τα ξέρω. Και δεν έχουν απολύτως καμία πρακτική χρήση. Ουσιαστικά σού λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, λέγοντάς σου ότι κάθε ενδεχόμενο δεδομένο που υπέθεσε ή πίστεψε ο τάδε ότι υπάρχει, αντικρούεται από κάποιο άλλο και ούτω καθ' εξής. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή που, ειδικά με τους ανθρώπους, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και κανέναν, είτε θα πεις ότι είχαν δίκιο όλοι αυτοί, είτε θα πεις, τί μπαρούφες που λένε όλοι αυτοί. Διότι εξακολουθεί να είναι θεωρία.
Εγώ κάθομαι και βρίζω την θεωρία... Εγώ έχω βασίσει την ζωή μου στην θεωρία. Απορρίπτω και αποδέχομαι ανθρώπους ανάλογα με το πώς καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Ή με το πώς έχουν την δυνατότητα να με κάνουν να τους παραδεχτώ με τον τρόπο ομιλίας τους.
Η φούσκα δεν έχει σκάσει.
-Θα μεγαλώσεις με αυτό. Μην το σκέφτεσαι.
-Ναι. Το ξέρω. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν με απασχολεί.
Και έσκασε η φούσκα.

Είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο πολύ που, την στιγμή που πονάει πιο πολύ από όλους, να ανησυχεί για μένα; Είναι δυνατόν να ανησυχεί ότι έκανε κάποιο λάθος; Είναι δυνατόν να απολογείται;
Η ζωή μου, μάλλον η καθημερινότητα, θα αλλάξει από δω και στο εξής. Δεν με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει είναι η μικρότητα. Η μικρότητα που έδειξε. Απογοητεύτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, ενώ είχε επαναληφθεί και ενώ ο καθένας θα πίστευε ότι είναι λογικό να έχει συμβεί με το εν λόγω άτομο, είχα ξεπέσει σε μια ακόμη εξιδανίκευση.
Ποιος είναι αυτός; Αυτός που μού έλεγε να μην λέω ψέματα. Αυτός που μού έλεγε να κρατάω ισορροπίες. Που μού έλεγε να τον δικαιολογώ. Που μού έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Που μού έλεγε ότι τού αρκούν αυτά που έχει. Που μού έλεγε πόσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε αξίες και ιδανικά.
Αυτός που τα ισοπέδωσε όλα, δηλαδή την εικόνα αυτών των όλων που είχα φτιάξει, και όχι μόνο εγώ, στο μυαλό μου.
Είναι δυνατόν να πήγαν όλα τόσο στραβά και αυτός ο βλαμμένος ο συγχρονισμός να γελάει στο καμαρίνι; Είναι δυνατόν εγώ να ασχολούμαι με μικροπράγματα; Είναι δυνατόν να ήμουν τόσο απορροφημένη ώστε να μην προσέξω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, ή όχι και τόσο μικρές, οι οποίες έδειχναν ότι όχι, δεν ήταν ευτυχισμένος; Είναι δυνατόν; Τόσον καιρό να μην περάσει καν απ' το μυαλό μου;
Η δικαιολογία μου: δεν το περίμενα. Δεν το είδα να έρχεται. Και τώρα είναι πλέον αργά. Και δεν εξαρτάται καν από μένα. Θα ξεπεραστεί, με τον καιρό, μάλλον. Μια αλλαγή, έτσι; Προσπαθώ να μην σε συγχωρήσω. Μα δεν μπορώ. Γιατί σε αγαπάω. Αλλά ούτε εσύ μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Δεν είσαι το μόνο θύμα. Ή μάλλον ως τώρα δεν ήσουν. Τώρα μην μου ζητάς να μην σε τιμωρήσω. Μού είπες κάποτε ότι φάνηκα σκληρή. Καμιά φορά έτσι πρέπει.Δεν μπορώ να έχω για πάντα τον ρόλο της μεγάλης.






Θέλω να είμαι μαζί σου. Και αν με μουσική μπορώ να το κάνω, με μουσική θα το κάνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.






υ.γ. Άραγε μόνο με τραγωδίες θα τρέφεται η δημιουργικότητά μου; Τί κρίμα.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Περιττό.

Δεν μπορώ απλά να δεχτώ ότι δεν έχω μεγαλώσει ακόμα;
Καλησπέρα.





υ.γ. Θα είναι αγένεια να μην το κάνω... Σε ευχαριστώ, άγνωστε συγγραφέα. Με έκανες να κοκκινήσω, αν και λόγω περηφάνειας δεν θα στο πω ποτέ.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Τίτλος;

Φύγε.

Δεν έχεις κανέναν λόγο να είσαι εδώ. Δεν είναι ότι νιώθω κάτι ιδιαίτερο για σένα... Αν είχαν έτσι τα πράγματα, την "μοναδική στιγμή που μού προξενήθηκε πραγματική οδύνη"

(εε; μήπως το έχω κάπου ξαναδεί αυτό;)

δεν θα ξεχνούσα. Δεν θα αδιαφορούσα, δεν θα έφευγα, δεν θα το έβλεπα σαν ευκαιρία.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τα ίδια πρόσωπα, υπό παρόμοιες συνθήκες, μα με άλλους κομπάρσους. Και σκηνικό. Και παρελθόν. Και συνηθειες. Και συχνότητα επαφής.
Η ουσία, εγώ, πάντα εγώ, είναι η ίδια. Το πώς νιώθω εγώ. Το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ω, ναι.

Φύγε. Αν πράγματι ήθελα να είσαι εδώ, θα έμενα μαζί σου. Τίποτα άλλο δεν θα είχε σημασία. Θα μπορούσα να το είχα κάνει. Εξ' άλλου, μια χαρά δεν τα είχα καταφέρει έναν ολόκληρο χρόνο; Μια χαρά δεν συνήθησα τις αντικειμενικές συνθήκες; Γαμώ τα πρώτα συνθετικά. Να 'ταν μόνο αυτές, να 'ταν όλα τόσο απλά όσο ίσως θα προτιμούσα να τα είχα αφήσει... Εε, όχι.

Φύγε. Έχω ξεχάσει το πρόσωπό σου. Έχω ξεχάσει πώς είναι να κάθεσαι μπροστά μου, να βρίσκεσαι μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα.Οι φωτογραφίες, βλέπεις, δεν είναι αρκετές. Ούτε και τα όνειρα. Μόνο οι αναμνήσεις μού απομένουν πλέον, αμυδρές θύμησες. Στιγμές που δεν θα ξανάρθουν.

Φύγε. Γιατί είναι άδικο. Είναι άδικο να σε ψάχνω εκεί που δεν πρόκειται να σε βρω. Είναι άδικο να έχεις γίνει πρότυπο. Είναι άδικο να στέκομαι σε ένα μέρος που λογικά θα έχει πολλά να προσφέρει και το μόνο που με νοιάζει είναι να προσανατολιστώ. Προς ποια μεριά βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή; Τί κάνεις; Με σκέφτεσαι καθόλου; Είναι άδικο να κοιτάω το σύμβολο που είχα βάλει παντού, πίσω από ένα σύννεφο με μύγες. Πάνω από το παρτέρι με τα στάχυα που πάντα έλεγα στάχυα αλλά δεν είναι. Είναι άδικο να σού ζητάω να με τραβήξεις από το χέρι μήπως και ζήσω, ενώ δεν διάλεξα να ζήσω λίγο παραπάνω μαζί σου.

Φύγε. Τα έχω όλα. Εσύ λείπεις. Φύγε.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Seven.

Κατόπιν διπλής (!!!) πρόσκλησης από τις αξιαγάπητες "γνώριμες" και δεινές μπλόγκερ Amelie Melon και Estella, δεν θα μπορούσα να μην παίξω κι εγώ το παιχνιδάκι! Παραθέτω λοιπόν εφτά πράγματα, προσωπικά (ή όχι και τόσο).

1.α Είμαι μουσικός, και στην ιδιότητα και στον χαρακτήρα (κατά κοινή ομολογία). Αυτό σημαίνει:

1.β = 2. Πάμε παίζουμε φεύγουμε. Η ποιοτική προχειροδουλειά είναι το φόρτε μου, καθώς και ο χαμαιλεοντισμός.

1.γ = 3. Παθιάζομαι και γοητεύομαι από συγκεκριμένα πράγματα, αλλά εύκολα. Α, και είμαι διαρκώς ερωτευμένη -με κάποιον, με κάτι,... δεν έχει και τόση σημασία. Παρ' όλα αυτά έχω την σταθερή μου αγάπη, αλλά κοιτάω και τριγύρω.

Το ξέρω ότι κλέβω.

4. Μετανιώνω το κάθε μου "λάθος", παράλειψη, απερισκεψία. Επίσης μετανιώνω για τα πράγματα για τα οποία δεν έχω μετανιώσει, αναρωτούμενη αν θα έπρεπε να είχα μετανιώσει. Ναι, άντε βγάλε άκρη.

5. Μου ΤΗΝ ΔΙΝΟΥΝ τα κομπλιμέντα για οτιδήποτε εκτός απ' την μουσική, τα οποία μπορώ άνετα να τα πετάξω μπαλάκι. Ειδικά όταν μου τα κάνουν καθηγητές. Νιώθω σαν να είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους...

6. Έχω μια πολύ ισχυρή πεποίθηση ότι είμαι διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους, και κατά καιρούς γίνομαι ρατσίστρια με όλους όσους δεν μπορώ να επικοινωνήσω ή έχουν βάλει προτεραιότητες αδιανόητες για μένα.

7. Λατρεύω τον αδερφό μου. Είναι το πιο νευρόσπαστο, ενοχλητικό, σταρχιδιστικό πλάσμα που ξέρω, με λέει μικρή και κοντή κι ας τον περνάω δύο χρόνια, αλλά έχει χιούμορ, όταν θέλει είναι πολύ πιο υπεύθυνος από μένα και έχει γίνει πολύ ωραίος γκόμενος. Πάλι κατά κοινή ομολογία.



Προσκαλώ... όποιον το δει και δεν το έχει κάνει!

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ώρα Ελλάδος 11:20 μ.μ.

Και είμαι ακόμα εδώ.

11:21. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πια... Ακόμα κι όταν όλα φαίνεται ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι δεν κολλάει. Κάτι λείπει. Και είναι αστείο... Που δεν έχω κόψει το σκοινί, το οποίο εξακολουθεί να ξετυλίγεται. Βέβαια... Ο χαρταετός πετάει, μα εξακολουθεί να τον δεσμεύει το μήκος του σκοινιού. Κοινή λογική.
Κι όμως, έρχονται όλοι, μας ζητάνε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξή μας. Ξανά. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω να ξαναπεράσω αυτό το βιολί. Εκεί που είπα ότι θα γίνω ξεκάθαρη απέναντι στους άλλους, δεν θα ξαναρχίσω να αμφισβητώ το πώς πρέπει να φέρομαι. Είναι άσκοπο να βασανίζεσαι για κάτι που αύριο θα ξεχαστεί.
Όλα είναι καλά. Αλήθεια. Και, ακόμα και το γεγονός ότι θραύσματα αυτών που έχουν περάσει μέ επισκέπτονται ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα στον ορίζοντα που τόσο ανυπομονώ να δω, μα δεν έχω καταφέρει να διακρίνω ακόμα. Ξέρω, κάποια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σε τυφλώσουν, θα θολώσουν λίγο την όρασή σου, είτε το θέλεις είτε όχι.
11:22. Γιατί περιμένω ακόμα το τηλέφωνο να χτυπήσει; Γιατί κοιτάζω διαρκώς τον κόσμο να περνάει απ' το παράθυρο; Γιατί αρνούμαι να ακούσω ένα-δύο τραγούδια που κάποτε έπαιζαν ρόλο;
11:23. 11:24. Ο χρόνος τρέχει βιαστικά ή περνάει αργά; Γιατί πριν λίγο το ένα λεπτό φάνταζε αιωνιότητα και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω την σειρά; Γιατί μειώθηκαν τόσο τα περιθώρια; Γιατί διαρκώς ένα γιατί;
11:25. Και είμαι ακόμα εδώ. Έχω πέντε λεπτά, τυπικότατα, για να σηκωθώ και να θεωρήσω ότι σκότωσα σύνολο δέκα σε κάτι εποικοδομητικό.
11:26. Νομίζω πως δεν θα σκεφτώ τίποτα άλλο μέχρι το επόμενο λεπτό.
11:27. Είχα δίκιο. Τώρα απλώς θα περιμένω. Μέχρι
11:28. αυτό το σημείο. Λες και υπάρχει κάποια διαφορά. Λες και κάτι συνέβη. Αρνούμαι να δώσω το "παρών" για να μην πιέσω κόσμο; Τί πάει να πει αυτό;
11:29. But now it's done. It's over. We've had our chance. There was even, hope for resurrection, or almost...
11:30. We must collect our thoughts. For the unexpected is always upon us. In our room, at the door, in the street, on a stage...

11:31



Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτά που έμαθα φέτος το καλοκαίρι (20 μέρες και σήμερα)

1. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να κάνεις αναπάντητη κλήση με απόκρυψη.
2. Αυτά που βρίσκονται στις ταινίες/σειρές/βιβλία κουλουπου θα μείνουν εκεί και δεν πρόκειται να συμβούν στην ζωή σου.
3. Πάντα να πονηρεύεσαι όταν οι άνθρωποι δεν σου μιλάνε.
4. Είναι οκ να ονειρεύεσαι, αρκεί να μην τρως όλη σου την ενέργεια και τον χρόνο σε αυτό.
5. Όλοι χρειαζόμαστε έναν δεσμοφύλακα ώρες ώρες.
6. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς φατσοβιβλίο.
7. Όταν δεις κάτι που σού αρέσει, αγόρασέ το και μην νιώθεις τύψεις.
8. Μην μείνεις έγκυος νωρίς.
9. Μην πας κόντρα σε έναν ηλικιωμένο. Απλά χαμογέλα.
10. Αν θες να πας διακοπές μόνος σου, πήγαινε μόνος σου.
11. Να φύγεις μακριά δεν γιατρεύει τίποτα.
12. Ποτέ δεν είσαι μόνος. Εντελώς μόνος.Υπάρχουν και κάποιοι που θα απαντήσουν στο μήνυμα που θα στείλεις.
13. Το να έχεις μέσο βολεύει, αλλά σού δημιουργεί τύψεις.
14. Είναι πιο οικονομικό να κοιμάσαι σε σλίπινγκ μπαγκ απ' ότι σε καμπίνα πλοίου.
15. Όταν ένας άντρας δεν ανταποκρίνεται, σημαίνει πως δεν θέλει. Τέλος.
16. Η λίστα με τις επαφές είναι ένα από τα πράγματα που χρειάζεται χαρτί και μολύβι.
17. Το χειρότερο πράγμα στον κόσμο είναι να στενοχωριέσαι για κάποιους που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο και να αρκεστείς μόνο στο να πας στην κηδεία.
18. Αν έχεις μια μακροπρόθεσμη δουλειά, αφιέρωσε τουλάχιστον έναν μήνα, συμπυκνωμένα. Έξι-εφτά ωρίτσες αρκούν.
19. Να διαβάζεις. Σε ηρεμεί.
20. Το 90% της προετοιμασία πρέπει να είναι αργά.
21. Ποτέ δεν φταίει μόνο μία πλευρά.
22. Αν έχεις ευαίσθητο στομάχι, μην πας ποτέ σε ηφαίστειο.
23. Παίξε μουσική με φίλους.
24. Ο καφές είναι απόλαυση. Ψηφίζω Ναυαρίνου.
25. Μην κάνεις μεγάλα ή περίπλοκα σχέδια. Θα ναυαγήσουν, αργά ή γρήγορα.
26. Ο ελαφρύς κινηματογράφος είναι για παρέα. Ο ωραίος κινηματογράφος είναι προσωπική υπόθεση.
27. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να ζηλεύεις ακόμα.
28. Πειράζει που δεν έχεις σταματήσει να νιώθεις άσχημα ακόμα.
29. Κανείς δεν θα καταλάβει γιατί σου αρέσει κάτι που σού αρέσει. Ούτε εσύ.
30. Παραλία χωρίς φιλαράκια δεν λέει.
31. Μην κοιτάς τον πρωταγωνιστή. Θα έχεις σοβαρές απαιτήσεις και δεν θα τις πληρεί.
32. Μην πας νωρίτερα στα ραντεβού σου, εκτός αν υπάρχει λόγος.
33. "Και προσοχή. Ναι, αγαπάμε τα λάθη μας γιατί μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή."  (by Amélie Melon <3)


Όχι πως θα τηρήσω όλα τούτα δω, μα μια προσπάθεια (και μια χρήση της καταγραφής τους ως προς την απομνημόνευση) θα βοηθήσουν, με τον τρόπο τους!




Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται. Keep going που λέει και ο ύμνος, χρόνια πολλά στον "άνθρωπο" που θα με συνοδέψει σε 20 μέρες και σήμερα, μόνη στο σπίτι προς το παρόν. Something's going to happen, at last. Θέλω να πάω σχολείο, όσο τίποτε άλλο, και θέλω τα φετινά Χριστούγεννα να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μαζί με τον Ιανουάριο! Το ξέρω ότι είναι λίγο οξύμωρο αυτό που λέω, μα έχω τους λόγους μου. Από την άλλη, δεν θα ήταν κακό να σταματούσε και ο χρόνος σε αυτό το απόγευμα... Έχετε δει την ημέρα της Μαρμότας; Για όποιον δεν την έχει δει, είναι η ιστορία ενός μίζερου κυνικού δημοσιογράφου που ζει κάθε μέρα την ίδια μέρα, ξανά και ξανά. Ναι, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν άσχημο. Θα μού έλυνε πολλές απορίες για τα όρια και τις επιδιώξεις μου (όπως και για την αξιοπρέπειά μου...). Και πάλι, φέρομαι λες και πρόκειται να βρω επί τέλους τί στο μπιπ είμαι. Και τί στο μπιπ θα γίνω. Oh well... Αν περάσει από δω κανένας που ενδιαφέρεται, σκοπεύω να φτιάξω μια ορχήστρα σε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια από τώρα. Και αυτό δεν νομίζω να αλλάξει και τόσο με τα χρόνια. Οπότε, αν το δείτε αυτό, ώ αγαπητοί επίδοξοι μουσικοί του μέλλοντος, θα με βρείτε. Θα φροντίσω να μπορείτε να με βρείτε τουλάχιστον...


Δεν είναι γαλήνη αυτό που νιώθω. Με τίποτα... Κάτι συμβαίνει... Είμαι ανυπόμονη, αυτό είναι όλο. Βιάζομαι. Και δεν το κρύβω. Μα βρήκα και πάλι μια στάση. "Πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,/
κι άκουσε με συγκίνησιν." Τί κι αν δεν ήταν αυτό που έψαχνα; Δεν πειράζει. Κάτι συνέβη πάλι. Και τα βρήκα σωστά.




Προφητικό; Δεν ξέρω.
Θα τα πούμε.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Τί στο...

Τί κάνεις;
Πού βρίσκεσαι;
Πότε θα γυρίσεις;
Πώς και δεν τα είπαμε τόσον καιρό;
Θες να βρεθούμε, όταν γυρίσεις, φυσικά;..


Ψίθυροι άλλης μιας νύχτας που πέρασε άσκοπα. Χωρίς ύπνο, χωρίς όνειρα. Μιλούσα. Μιλούσα μόνη μου. Συνέχεια. Έκανα παύσεις για να προσθέσω το απαραίτητο σάουντρακ. Σκηνοθεσία ολόκληρη, σού λέω! Μιλούσα. Θυμόμουν. Διόρθωνα. Cut! Ξαναθυμόμουν. Ξαναμιλούσα. Μοντάζ. Παράδοση. Δεν ξύπνησα. Σηκώθηκα. Πήγα εκεί που ήθελα. Δεν ξεκουράστηκα, δεν μέ έπιασε ο καφές... Είδα την Ανατολή. Όχι πίσω από εκεί που ήθελα, μάλλον χάλασε η σκηνοθεσία σ' εκείνο το σημείο. Αλλά πρόλαβα. Κάτι είναι κι αυτό...  "Τί νόημα έχει να στείλεις ένα γράμμα χωρίς αποστολέα;" Εξαρτάται αν θα περιμένεις απάντηση. Πόσα πράγματα άλλαξα. Πόσα πράγματα είπα σωστά αυτό το βράδυ. Όλες οι ατάκες αποδείχθηκαν λάθος. Μα τις διόρθωσα. Μού αρκούσε; Άραγε; Τί με εμπόδιζε απ' το να σκηνοθετήσω κάτι που δεν θα παιζόταν ποτέ ή κάτι που παίχτηκε με άλλο τρόπο, και τώρα, με ίδιο πρωταγωνιστή αλλά αλλοτριωμένο; Tού έλειπε η φυσικότητα, μόνο και μόνο για να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες και τις επιθυμίες της. Βέβαια, αυτή ήταν η ξεχωριστή. Και αυτός ήταν μόνο "γιαξεχωριστές". Αλλά το έργο παίχτηκε, το είδαμε μία φορά. Έτσι όπως προοριζόταν να γίνει. Δεν μπορεί να υπάρξει επανάληψη. But now it’s done, it’s over, we’ve had our chance. There was even, for a second, hope of resurrection, or almost. Χάνεις. Χάνεις το παιχνίδι, ακόμα και με δεσμοφύλακα. Δεν ακολουθείς τους κανόνες. Γιατί "Είσαι μουσικός!" και ξέρεις ότι ακόμα και κάτι τόσο τιμητικό πέφτει στο βάθος της δικαιολογίας. Βάρβαρος. Άλλος ένας. Χρόνια τώρα υπήρχει, μα δεν είχε όνομα... Να 'ναι καλά ο γλυκός κιθαρίστας. Αυτός σού άρεσε. Τον ικανοποίησε το λίγο που έδωσες. Αρκούσε. Μα ήταν ένα, δεν ήταν πολλά. Μα και αυτό ένα είναι. Όχι κομμάτι, ντοσιέ. Δεν έχεις υπομονή αρκετή για να τα βάλεις με ένα ντοσιέ; Παρακμάζεις, πραγματικά. "Θα κλαις πάλι, μην κλαις πάλι". Δίκιο. Έχει δίκιο. Μα ποιος ακούει την φωνή που έρχεται από ψηλά όταν ο δρόμος προς τα έγκατα είναι ανοιχτός; Όταν τον τραβάει τόσο ισχυρά; Όταν τον αφήνεις να σέ τραβήξει αβίαστα, χωρίς κανέναν δισταγμό; Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Επανάληψη. Είναι άραγε το μυστικό; Φυσικά είναι! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Επανάληψη, όχι ακριβής. Επανάληψη, με βελτίωση. Επανάληψη, με εμπλουτισμό. Επανάληψη, αργά για σταθερότητα. Επανάληψη, γρήγορα για δοκιμή και ευελιξία. Επανάληψη με εναλλαγές στην ρυθμολογία, όπου γίνεται. Επανάληψη από μέσα. Επανάληψη, απ' έξω. Επανάληψη, ξεχωριστά. Επανάληψη μαζί. Τί συνήθης δικαιολογία να μην έχει κάποιος κάρτα... Δεν μπορείς να ξέρεις αν ίσχυε ή όχι. Αν ντρεπόταν να πει ότι ξέχασε ή όχι. Αλλά υποθέτω δεν σε ενοχλεί τόσο. Γιατί είναι αυτός που είναι και ξέρεις ότι δεν λέει ψέματα. Γιατί έχετε πάρει χαμπάρι ο ένας τον άλλον και τού λες την αλήθεια όσο κι αν τον ενοχλεί. Γιατί σού λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν σέ προσβάλλει. Και έχεις μάθει να μην το κάνει. Τον δικαιολογείς. Όπως και..






Φτάνει για σήμερα. Αρκετή αυτοψυχανάληση έπεσε το βράδυ και κουράστηκα. Κάτι, έτσι, για να δηλώσω το "Παρούσα!". Όχι ότι ήμουν αναγκασμένη... Επανάληψη. Επανάληψη.








υ.γ. Ευχαριστώ θερμότατα τον πιο καλό θηλυκό Άγγελο για το υπέροχο τραγούδι.



My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love,
but my mind holds the key.


I'm standing on a stage
of fear and self-doubt. It's a hollow play,
but they'll clap anyway...


I'm living in an age
that calls darkness light. Though my language is dead,
still the shapes fill my head.


I'm living in an age
whose name I don't know. Though my fear keeps me moving
still my heart beats so slow.


My body is a cage
that keeps me from dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


My mind holds the key.


My body is a... 
is a... 
is a... 
is a... 
is a...




My body is a cage.
We take what we are given...

Just because you've forgotten, doesn't mean you're forgiven.


I'm living in an age
that screams my name at night.
But when I get to the doorway, there's no one in sight.


I'm living in an age...
they laugh when I'm dancing with the one I love.
But my mind holds the key.


You're standing next to me...


My mind holds the key...
   Set my spirit free.
      Set my spirit free.
   Set my body free.
Set my body free.


Set my body free.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Μπου.

Μέχρι πριν κάποιες εβδομάδες σε σκεφτόμουν αδιάκοπα. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων.
Δεν υπήρξε μέρα που να μην σε θυμηθώ, αισθητοποιήσω με κάποιον τρόπο, οραματιστώ, ακόμα...
Να μιλάς, να γελάς, να με κοιτάς.
Πόσα πράγματα μού είχες μάθει, πόσα κατάλαβα μόνη μου... Μα εσύ ήσουν πάντα η αφορμή.
Τα όνειρά μου, πάλι, συχνά τα επισκεπτόσουν. Μού μιλούσες, με άγγιζες, με φιλούσες

Όσες φορές όμως έτυχε να σέ ονειρευτώ ή έστω να προσπαθήσω να σε φανταστώ κάπου με κάποιον να λες κάτι, ποτέ δεν κατάφερα να σχηματίσω ακριβώς το πρόσωπό σου. Ποτέ. Μια ζωή εμφανίζονταν πρόσωπα άλλα, άλλων ανθρώπων, που ίσως να έμοιαζαν σε σένα, ίσως να έμοιαζαν πανομοιότυπα, ίσως να μην είχαν και καμία σχέση.
Δεν ήσουν ποτέ εσύ. (Το ήξερα.)
Χτες βράδυ ήσουν. Εσύ. Ήμουν σίγουρη.

Κάθε σπιθαμή του προσώπου. Κάθε βλέμμα, κάθε λάμψη. Κάθε διακύμανση και τόνος της φωνής.

Το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ ήταν το πνεύμα σου. Μόνο αυτό. Γιατί το είπες καθαρά, αυτό που ήθελα να ακούσω, αυτό που σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγες. Ούτε θα σού συνέβαινε μέσα σου. (Όπως πάντα άλλωστε.)
Μού είπες ότι δεν ήσουν ο ίδιος. Γιατί αυτό; Γιατί τώρα;

Γιατί, μάλλον, σέ σκέφτομαι ακόμα; Αφού η ιδεατή αυτή σου εμφάνιση κράτησε τόσο λίγο...
"Γιατί το όνειρο παραήταν καλό για να τελειώσει με τον πρωινό ήλιο."
Και γιατί ξανά; Γιατί έτσι. Γιατί η ζωή είναι άδικη. Γιατί, απλά, δεν ικανοποιήθηκε αυτή η επιθυμία. Γιατί είσαι μαζοχίστρια. Γιατί δεν τον ξέρεις. Γιατί τον βλέπεις από μακριά. Γιατί ήθελες να φύγει από μόνος του. Γιατί πείστηκες ότι αν έφευγες εσύ όλα θα ήταν καλά. Γιατί ΑΝΤΕΧΕΣ ΑΚΟΜΑ. Γιατί ανέβαλες το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου. Γιατί αναθεμάτισες την πόλη και όχι εσένα την ίδια. Γιατί σέ αηδίασε και άφησες χώρο για τύψεις. Γιατί σκέφτεσαι. Γιατί βασίστηκες στο μόνο ξένο άτομο που αγαπάς πραγματικά, που έχεις μαζί του την πλειοψηφία των σχέσεων που θα ήθελες να έχεις με αυτόν, που έχεις ταυτίσει, στην ουσία, με αυτόν, που συμπεριλαμβάνεις στο μέλλον σου. Μαζί με αυτόν.


Γιατί, θεέ μου, τα πάντα να μέ παρεμποδίζουν απ' το να εγκαταλείψω την σκέψη ότι είσαι ο ιδανικός;


στον Ντί

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Go tell the world I'm still around...

 Ποιος χρειάζεται εξηγήσεις; Η σκέψη, από μόνη της, είναι ο χειρότερος εχθρός."Εχθρός." Δεν χρειάζεται να την στηρίζω μεταφράζοντας κάθε έλλειψη σε ανάγκη, κατηγορώντας εμένα ή οποιονδήποτε για την ύπαρξή της. Αν δεν το καταλάβατε ακόμη, βρήκα υποκατάστατο: φεύγω. Και αποφάσισα να αφήσω πίσω μου όσο λιγότερη πικρία γίνεται: λίγο τα δωράκια, λίγο οι χάρες, λίγο οι επανορθώσεις της τελευταίας στιγμής που όμως υπήρξαν αισθητές... Κάτι κατάφερα -νομίζω. Φυσικά και δεν ήταν ολική η επαναφορά. Φυσικά και υπήρξε μια ηλεκτρισμένη κατάσταση στον αέρα ή δεν υπήρξε καθόλου κατάσταση σε άλλους τομείς. Η σκέψη, εξ' άλλου, οδηγεί σχεδόν πάντα σε αναβλητικότητα. "Εχθρός." Δεν αντιστάθηκα.
Πειράζει;
Τίποτα όμως δεν έχει σημασία τώρα. Και, θέλω να πιστεύω, δεν θα έχει για αρκετές εβδομάδες ακόμα. Φεύγω, έχω και εισιτήριο και βαλίτσα και όλα. "Διακοπές", πώς το λέτε οι κοινοί θνητοί... Πάω να βρω καινούριους ανθρώπους, καινούρια πράγματα, καινούριες πλευρές των παλιών. Έχω τα μάτια να τα δω, το ξέρω.

Α, επί τη ευκαιρία... Σού έχω πει ποτέ πόσο ευγνώμων σού είμαι; Όχι. Είσαι πολύ καλύτερος από μένα σε αυτό το θέμα. Ή ίσως να έχουμε τα ίδια χάλια, ποιος ξέρει... Μπορεί ούτε εσύ να μιλάς, μα κατάφερες κάτι πολύ σημαντικότερο με το βλέμμα και το χαμόγελό σου απ' ότι κατάφερα ποτέ με λόγια. Σήμερα κοίταξα τον ήλιο στα μάτια. Μετά από αρκετό καιρό. Και ένιωσα όμορφα. Σ'ευχαριστώ. Σ'ευχαριστώ. Θα μού λείψεις, φιλαράκι...







υ.γ. Αποφάσισα να μην σπάσω την παράδοση. Ο ήλιος (α λα Τόλκιν, πάντα) είναι γένους θηλυκού. Και το όνομά του δεν αρχίζει από Δέλτα.
Είναι... ζωή.


Ano sora mo iranai no ni...

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Παραλογισμός

Τελείωσε. Σχεδόν. Δύο εκκρεμότητες μόνο.
Ή τρεις...
Δύο. Πολύ αργά για τέτοια... Είναι πολύ άσχημο να έχεις χάσει παντελώς οποιαδήποτε θέληση, οποιοδήποτε συναίσθημα. Ειδικά αν ξέρεις ότι θα επιστρέψουν, μα όχι σε επιθυμητό βαθμό ώστε να αλλάξουν την ανεπιθύμητη κατάσταση. Αυτήν την φορά, η οποία ναι, ήταν διαφορετική απ' όλες, όχι, δεν είχε διαφορετικό αποτέλεσμα, συνέβη ετεροχρονισμένα. Πολύ απλό. Υπερβολικά απλό.
Προσπαθώ να καταλάβω. Τί νόημα έχει, είχε, θα έχει. Ξέρω, αν κοιτάξω παλιές φωτογραφίες, αν θυμηθώ παλιά στιγμιότυπα συνδυασμένα με αντικείμενα, αν διαβάσω κάτι απ' τα παλιά θα το βρω το νόημα. Μόνο που εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλή ανάγκη αυτό. Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει Μπορείς να το πεις θεό, μπορείς να το πεις τέχνη, μπορείς να το πεις εξιδανίκευση οποιασδήποτε αρχής. Δεν αποκλείεται να το επαναξιολογούμε, πετάμε, αντικαθιστούμε. Χωρίς αυτό νιώθουμε ανασφάλεια. Κάτι θα λείπει. Δεν υπάρχουν "βάρβαροι" να τούς εναποθέσουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Ο καθένας κάνει διαρκώς ιεράρχηση αξιών. Θυσιάζει κάποια πράγματα χάριν κάποιων άλλων, σημαντικότερων, κατά την εκτίμησή του. Έτσι λειτουργεί. Και δεν το θεωρώ ιδεολόγημα. Θεωρώ ότι είναι, πράγματι, μες στην ανθρώπινη φύση. Να αγαπάς κάτι περισσότερο από κάτι άλλο, δηλαδή...
Και ποιο είναι το χειρότερο; Χρησιμοποιούμε αυτήν μας την φύση. Την γνωρίζουμε πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Είναι ότι θέλουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι εύκολο να χρησιμοποιείς κάτι που στα μάτια των άλλων φαντάζει μεγάλο, σοβαρό, υψηλό για να κρύψεις την ίδια σου την αδυναμία.

Μέχρι πρόσφατα πίστευα στην αγάπη. Νόμιζα ότι την είχα βρει. Τί μικρή που είμαι. Δεν έχω σταματήσει να πιστεύω. Έχω σταματήσει να την βρίσκω γύρω μου. Γιατί; Πού να την βρω;
Στους ανθρώπους τους οποίους αγάπησα μα δεν το εννόησα;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν μα δεν το πίστευαν;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν και το ξέχασαν;
Στους ανθρώπους που άλλοι είπαν ότι με αγάπησαν;
Στους ανθρώπους;

Τί κρίμα που οι άλλοι ήταν περισσότεροι. Είμαι απαίσια.







Ναι, ήμουν το ιδανικό ον. Κάθε φορά που παρουσιάζονταν πρότυπα, μαθητή, σκεπτόμενου ανθρώπου, ηθικού ανθρώπου, ήμουν μέσα. Ήμουν, πράγματι, το ιδανικό ον. Το ότι οι άλλοι δεν το καταλάβαιναν δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Κι εγώ το ίδιο βιολί: νόμιζα ότι μπορώ να τους βοηθήσω όλους. Πάντα. Ήθελα να εμπλακώ, πολύ απλά γιατί κανείς δεν με ενέπλεκε. Και αφού εμπλεκόμουν, με αναγνώριζαν. Και ηδονιζόμουν με αυτό. Και συνέχιζα, συνέχιζα, μέχρι το μεγάλο μπαμ. Με την σημαία της αγάπης, ενεργούσα χωρίς ενσυναίσθηση.



Μα δεν βαρεθήκατε να ακούτε για μένα;

Άκυρη ερώτηση. Δεν έχω κάτι άλλο για το οποίο να μπορώ να μιλήσω.

-Ξέρεις πόσο μισώ την βροχή;













Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Porcelain Heart (ή Ένας Μήνας Ακόμα)

Μου φαίνεται απίστευτο πόσον γαμημένο χρόνο έχω χάσει.


Και δεν μιλάω μόνο περί διπλώματος, αν και αυτό θα έπρεπε να είναι το πιο σημαντικό. Έχασα τόσον πολύ χρόνο ανησυχώντας αν είμαι αρκετά καλή, αν αρέσω, αν θα αρέσω και αργότερα, αν θα αποκτήσω αυτό που θέλω. Η απόδειξη ότι μέσα μου, έστω ασυνείδητα, δεν θέλησα ποτέ κάτι τέτοιο, ότι τα απαξίωνα και τα θεωρούσα ευτελείς πόθους;

I lost all I had. That April day...

Μόνη μου πήρα το όπλο. Μόνη μου σημάδεψα. Μόνη μου τράβηξα την σκανδάλη. Μόνη μου πήρα κι άλλους στον λαιμό μου. Μόνη μου έμεινα. Αίτιο, αποτέλεσμα. Τϊποτα πιο απλό...

I turned to my friends: Nothing to say.

Τίποτα απολύτως. Κενό. Μάσκες, μάσκες παντού. Και η πιο μεγάλη η δική μου. Γελούσα...; Γιατί; Ε, μα... Ξέρω γιατί ή, μάλλον, έχω την τέλεια δικαιολογία: Ήθελα να ξεφύγω απ' την πραγματικότητα. Ακόμα ζητάω εξιλέωση, αν όχι συγχώρεση... Δεν ξέρω αν θα την βρω. Και είναι άδικο που αναγκάζω κάποιους ανθρώπους να ντρέπονται μόνο και μόνο που μού μιλάνε. Είναι πολύ άδικο γι' αυτούς. Γι' αυτό, αργά ή γρήγορα, θα απομακρυνθούν από μόνοι τους. Μόνο που και τότε, ίσως να 'ναι αργά...

I wrote down a name and read it twice.

Και δεν είναι τυχαίο αυτό το όνομα. Δύο φορές... Πφφ, μέχρι τώρα. Δεν είναι τυχαίο. Επειδή δεν ήταν ένας. Ήταν δύο. Και μπορεί να μην ήταν καν αυτοί, τα πρόσωπα, οι άνθρωποι. The idea... Είχες δίκιο, τελικά... Όχι στο κομμάτι για την αγάπη. Μα ίσως να μην τον αγάπησα ποτέ. Γιατί πράγματι δεν τον γνώρισα ποτέ. Τον δεύτερο... Για τον πρώτο δεν μπορώ να ξέρω ακόμα, έστω κι αν έδωσα αυτήν την τόσο συνηθισμένη υπόσχεση που είχα δώσει σε πολλούς. Αν θυμάμαι όμως καλά ήταν απ' τους λίγους που είπε "Κι εγώ." Μετά από παύση. Και το είπε σοβαρά. Με αγκάλιασε. Ένιωσα ασφαλής. Ένιωσα ζεστασιά. Το χαμόγελό του... Όχι. Δεν πρέπει να τον ερωτευτώ...ξανά. Θα είναι άδικο. Και δεν πρόκειται να το μάθει. Όχι αυτός. Όχι τώρα. Ας κυλήσουν τα πράγματα όπως είναι να κυλήσουν. Νερό. Χωρίς φράγματα, χωρίς περιορισμούς. Χωρίς αθέμιτες επιθυμίες.

I wallow in shame.


I said that I love eternal schemes.

Έβγαζα διαρκώς συμπεράσματα, αυτό ήταν το πρόβλημά μου... Ήθελα, με βόλευε, ένιωθα ασφαλής με το να έχω δεδομένα... Μα μού αρκούσε αυτό; Γιατί τα διέλυσα όλα αφού ήμουν μια χαρά; Γιατί δεν ήμουν μια χαρά; Μού είπες κάποτε ότι ήμουν δυνατή. Δεν το έχω πιστέψει ακόμα. Η αδυναμία μου δεν με αφήνει. Και συνεχίζω να κοιμάμαι.

I cling to my past. Like childish dreams...

Στιγμές. Σκιές. Όχι από τώρα, μα από κάποτε άλλοτε... Όχι με αυτούς τους ανθρώπους, με κάποιους άλλους... Όχι με αυτά που έχασα. Με αυτά που δεν είχα ποτέ. Με τις υπέροχες -τότε- ψευδαισθήσεις. Με χαμόγελα, αστεία, υποσχέσεις. Με δεδομένα. Θα μπορούσα να παραπονεθώ που δεν μπορούμε να μείνουμε πάντα παιδιά, που δεν μπορούν τα πράγματα να παραμείνουν για πάντα απλά. Μα δεν το πιστεύω. Δεν μπορώ να μέ φανταστώ παιδί. Μια γριά ήμουν πάντα, μια κουρασμένη γριά ανάμεσα σε παιδιά πρώτα και σε εφήβους αργότερα. Και μετά άλλοι ήταν αυτοί που μεγάλωσαν πρόωρα. Κι εγώ είχα μείνει πίσω. Όπως είναι φυσικό. Έτσι είναι γιατί έτσι πάει...


I promised to stay.

Ναι... Ναι... Υποσχέθηκα. Και σε μένα και σε σένα. Περίεργο, αλήθεια... Εκείνη την στιγμή είχα πιστέψει πραγματικά ότι σε απασχολούσε το θέμα. Είχα εφαρμόσει την τακτική του μιλάω-λίγο-για-να-αφήσω-τον-άλλον-να-ρωτήσει-μόνος-του. Πέτυχε. Ικανοποιήθηκα. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν έλαβα καθόλου υπ' όψιν μου την επόμενη συζήτηση... Ή πράγματι δεν καταλάβαινες, όπως ισχυριζόσουν, ή δεν ήθελες να ξέρεις και έκανες τον χαζό. Και τα δύο το ίδιο πράγμα αποδεικνύουν: επικοινωνία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και αυτήν την στιγμή δεν θέλω να υπάρξει ούτε στο μέλλον. Και πάλι, δεν νιώθω ασφαλής να πω ότι τελείωσε. (Πριν αρχίσει καν, αυτό όμως είναι άλλο θέμα.) Δεν θέλω να κάνω το ίδιο λάθος και τρίτη φορά. Θα με κάνει να νιώσω τύψεις. Και πάλι... Πράγματι, ήταν προφητικότατος εκείνος ο διάλογος. Και εκείνος και ο Άλλος. Είναι η έσχατη λύση, δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι, κι όμως... Έφτασα στο σημείο να ανυπομονώ να περάσει αυτός ο γαμημένος ο μήνας. Να τελειώσουν όλα. Να φύγω, να πάω κάπου αλλού... Να συνεχίσω να κρύβομαι από το παρελθόν, μήπως και κάτι καινούριο με βοηθήσει να το σβήσω. Είναι απίστευτο που νιώθω έτσι. Είναι απίστευτο. Έχασα τόσον πολύ χρόνο. Έμεινα στην θέση μου γιατί νόμιζα πως μου άρεσε. Κι όμως. Δεν δίστασα να τα γκρεμίσω όλα.
"Τι έκανες;"
Γκρέμισα τον κόσμο που μόνη μου είχα πλάσει. Κι αυτός, όπως και η καρδιά μου, ήταν από πορσελάνη. Φαινόταν στιλπνός και όμορφος. Πόσο εύκολα έσπασε με το πρώτο καρφί...
Και τώρα, δεν μένει όντως τίποτα άλλο να κάνω, φεύγω. Φεύγω. Έφυγα.

Ι... went far away...

I see roads beneath my feet.
Led me through wastelands of deceit.
Rest your head, now, don't you cry...
Don't ever ask the reason why.

Kept inside your idle race
Ghost of a idol's false embrace.
Rest your head now. Don't you cry.
Don't. Ever ask. The reason why.





Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

-Χωρίς τίτλο-















Ευχαριστώ.


















Κυριακή 14 Αυγούστου 2011


Έχει θαφτεί. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί κάποιος να το ξεθάψει.

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Μια ακόμη βόλτα

Κι εκεί που έλεγα ότι θα φτάσω σε επίπεδο να μετανιώνω την κάθε μέρα που αφήνω να περάσει, βγήκα έξω και ήρθαν τα υπόλοιπα στην επιφάνεια.

Δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό φέτος. Να έχω να βγω απ' το σπίτι μέρες ολόκληρες και να σπάω τον κανόνα με μια μεγάλη (σχετικά) βόλτα. Μόνη μου.

Περπατάω, λοιπόν... Βλέπω τον κόσμο. Χα. Σιγά το πράγμα. Λες και κάνω κάτι αξιοσημείωτο... Έχει πλάκα ώρες ώρες να τους παρατηρείς, μα μέχρι εκεί. Η φαντασία δεν αρκεί πάντοτε, εξ' άλλου... Ίσως αυτό το "χόμπι" να με βοηθάει να αντιληφθώ πόσοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω τους οποίους θα μπορούσα να ξέρω. Αυτό.

Γιατί ήρθα από εδώ; Α, ναι... Αφού μέχρι πριν λίγο είχα τον ρόλο του συνοδού. Ήθελα δικαιολογία για να  αλλάξω τα δεδομένα... Oh well. Τώρα και πάλι μόνη. Μέσα μου αποφάσισα ότι θα πάω μέχρι εκεί, λίγες στιγμές μόνο πριν, άρα θα το κάνω. Δεν υπάρχει λογος να μην το κάνω. Ναι.... Δεν είναι τίποτα... Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να έρθουν λίγες αναμνήσεις... Δεν τον συνάντησες ποτέ, άρα δεν θα τον συναντήσεις και ποτέ. Εξ' άλλου, τέτοια ώρα... Μην σκέφτεσαι, γαμώτο!

Έφτασα. Χαχα... Θυμάμαι αυτά που σκεφτόμουν στην προηγούμενη βόλτα. Ακριβώς τα ίδια. Και όλα όσα δεν ανέφερα εδώ μέσα. Τι παιχνίδια μού παίζει το μυαλό μου πάλι... Κοιτάζω προς το φως. Κάποιος στέκεται εκεί πέρα. Ακίνητος. Ποιος είναι; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία. Κοιτάζει κι αυτός προς το μέρος μου; Όχι; Δεν μπορώ να καταλάβω... Ίσως να έχω την ψευδαίσθηση αυτή επειδή είναι ακίνητος. Προφανώς, αυτό θα συμβαίνει... Ανεβαίνουμε λοιπόν... Έπιασα τον εαυτό μου να σιγοσφυρίζει το "Πουλί της Φωτιάς" του Στραβίνσκι...

Ο σκύλος μου μέ τραβάει... Ήθελε να παρατείνουμε την βόλτα. Προς την κατηφόρα εκείνη, όπως και την άλλη φορά. Σήμερα όμως δεν θα του έκανα το χατήρι... "Εντάξει, μικρέ, εντάξει, κι εγώ θα είχα λόγο να πάμε προς τα κάτω, αλλά δεν το κάνω..." Πφφφ, έχω λόγο... Μόνο να μιλάω ξέρω... Μόνο να επαναπαύομαι, μόνο...


=)
ΑΝΤΕΧΩ
ΑΚΟΜΑ


Σε είχα ξεχάσει εσένα...


Λοιπόν... Let's move on, shall we?

Έχει πλάκα που τέτοια ώρα στην γειτονιά μου το μόνο που μπορεί καποιος να δει είναι ζευγαράκια... Δεν κάνω πλάκα. Το να δεις παρέες ή φίλους καταντάει εξαίρεση, αν κάτσεις να τα μετρήσεις.

Και εκείνη την στιγμή που το σκέφτομαι, ένας επίδοξος Δον Ζουάν βγάζει το μπουφάν του επιδεικτικά και το φοράει στους ώμους της κοπέλας του, να μην κρυώνει.

-Πόσο αηδιαστικά συνηθισμένο.
-Δεν μπορώ. Θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ λίγη (οπωσδήποτε) γαμηστερή παροδικότητα. Θέλω κι εγώ!

Μετά απ' αυτό, λίγο κενό. Λίγο κενό μέχρι την πόρτα... Μέχρι το κλειδί, μέχρι την κλειδαρότρυπα, μέχρι την σκάλα. Και μέχρι το πληκτρολόγιο. Έτσι είναι, γιατί έτσι πάει...



Καληνύχτα, υποθέτω;

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Delete.

Νέα ανάρτηση. Enter. Enter.

Με έχεις θυμ(backspace)
Σου γράφ(backspace)
Ξέρεις εγώ(backspace)

Αρκετά. Ναι, έχω θυμώσει. Δεν είμαι σίγουρη γιατί... Σε θεωρούσα δεδομένη. Σε αντιμετώπιζα εκ του ασφαλούς. Ήσουν κάτι σταθερό, ένα ψεύτικο "λιμάνι". Δεν ξέρω γιατί σε διάλεξα έτσι... Δεν ξέρω. Ίσως πάλι έδωσα υπερβολική σημασία... Ίσως πάλι δέθηκα με ένα ψέμα. Ίσως  πάλι δεν έλαβα υπ' όψιν μου την στάση του άλλου. Ίσως πάλι τράφηκα με αυταπάτες.

Είναι άδικο.

Πες μου, υπήρξαν και στιγμές τις οποίες δεν υποκρινόσουν... Σωστά; Κάνω πάλι λάθος;
Δεν θέλω να το δεχτώ αυτό. Δεν γίνεται εξ' αρχής να ήταν όλα ψεύτικα. Γιατί το ισχυρίζεσαι;

Είμαι μικρή. Είμαι υπερβολική ΤΟ ΞΕΡΩ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ. Απλώς, είχα την εντύπωση -ή μάλλον καλύτερα την ελπίδα- ότι εσύ, πάνω απ' όλους, θα ήσουν σε θέση να με δικαιολογήσεις. Φαντάζομαι την απάντησή σου... "Πόσο ακόμα;" Εμ, αν συσσορευόταν κάτι εδώ και καιρό, δεν μπορούσες να το συνειδητοποιήσεις; Δεν μπορούσες να μιλήσεις, για μία φορά;


Εμ βέβαια... Τώρα βρήκες τον δρόμο σου, δεν με χρειάζεσαι. Ήμουν για τα δύσκολα, ή μάλλον τα τότε δύσκολα, υποθέτω. Ξέρεις, νομίζω ότι σε προτιμούσα όταν υπέφερες... Ίσως γιατί ένιωθα ότι με είχες ανάγκη. Ω ναι. Το ήξερες ότι πάντα σε ζήλευα. Είχες ό,τι δεν είχα εγώ. Κι όμως, σε θεωρούσα κατώτερη. Πάντα. Γι' αυτό έκανα παρέα μαζί σου... Και παράλληλα ζήλευα. Γιατί εξ' άλλου μια λιγότερο έξυπνη, λιγότερο ευγενική, λιγότερο δεκτική να είχε αποδοχές, ειδικά αυτές τις οποίες δεν είχα ποτέ εγώ; Ναι. Ήσουν απλά ένα εγωιστικό καπρίτσιο. Γι' αυτό ήμουν μαζί σου, γιατί γέμιζες το δικό μου κενό. Το δικό μου, τεράστιο κενό.

Αφού αν ίσχυε κάτι άλλο, τώρα δεν θα ήμουν έτσι. Θα προσπαθούσα να σε δικαιολογήσω, να δείξω ανωτερότητα, να καταλάβω τι έκανα ΕΓΩ λάθος και να προσπαθήσω να το διορθώσω. Ε, όχι.
Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ. Δεν θέλω να έχω σχέσεις μαζί σου. Δύο ξένες. Δεν θα δακρύσω πια για σένα. Δεν σε χρειάζομαι.



Παπαριές. Αν ίσχυε, δεν θα έγραφα αυτό το κείμενο. Indifferent, remember?



Αεράκι. Εύστοχο ψευδώνυμο. Πέτα, φύγε, εξαφανίσου. Μακριά από μας.
Ή μάλλον, φεύγω εγώ.
Φεύγω. Το ξέρω ότι δεν θα σου λείψω... Εσύ είσαι το γνωστό αναίσθητο, απαθές, αδιάφορο πλάσμα. Μια ζωντανή καταστροφή, έτσι θες να λες. Είσαι ξεχωριστή. Έτσι θες να πιστεύεις. Κι εγώ το ίδιο... Μόνο που εσύ βρήκες κάτι με το οποίο να ταυτιστείς... Τα κατάφερες, βολεύτηκες. Εγώ περιμένω ακόμα τους βαρβάρους. Ε και; Πάλι για μένα κατάντησα να γράφω... Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα. Μην με ρωτάτε, σας λέω...

-Φάε μοναξιά.
-Δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει!

ναι, δεν με νοιάζει.
Τουλάχιστον εγώ παραδέχομαι την κενότητά μου.
-Eίστε σίγουροι ότι θέλετε να διαγράψετε...
Ναι, είμαι.






Η καθημερινότης είναι αποκρουστική.
Delete.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Διάλογοι (Μέρος 3ο)

-Τι γίνεται;
-Δεν ξέρω.
-...
-Α! Ίσως,...
-Όχι, όχι, σταμάτα. Δεν θέλω άλλη ανάλυση. Αρκετά.
-Εσύ ρώτησες.
-...
-Τι έγινε; Από πότε κάνεις πίσω;
-Ξέρεις από πότε.
-Χμμ, όλο δικαιολογίες είσαι.
-Χμμ, όλο ότι παρουσιάζω συνεχώς δικαιολογίες λες.
-Έτσι, έτσι... Αυτή είσαι... Αντίκρουσέ με. Απόρριψέ με. Διώξε με. Πάτα με κάτω.
-Εγώ πλήττομαι από αυτό και το ξέρεις.
-Εσύ το ξέρεις;
-Σε βαρέθηκα. Όλο ερωτήσεις. Αρκετά είπα... αρκετά!
-Χμμ, τι έπαθες πάλι; Καιρό είχα να σε δω έτσι... Κάτι γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες.
-Όλα μαζί...
-Δράμα.
-Ευχαριστώ για την συμπαράσταση... Λίγος έλεγχος δεν θα έβλαπτε.
-Εσύ πράττεις, εγώ σκέφτομαι.
-Δεν μπορώ να σε ορίσω.
-Θα 'πρεπε;
-Θα με διευκόλυνε... Δεν είσαι η φωνή της λογικής μου, δεν είσαι ο ορθολογιστικός εαυτός μου. Δεν είσαι εσύ. Δεν υπάρχεις.
-Υπάρχω όσο υπάρχεις κι εσύ... Τα 'χουμε πει αυτά νομίζω...
-Και γιατί τέτοια απόκλιση; Και πάντα η ίδια;
-Ξέρω γω... Ίσως να γίνεται ασυνείδητα ο διαχωρισμός.
-Μπράβο μπράβο... Και τώρα τι έγινε;
-Ώστε κι εσύ ξέρεις να κάνεις ερωτήσεις... Εσύ άρχισες, εξ' άλλου, όπως πάντα.
-Σκάσε.
-Όχι σήμερα...
-Οκέι... Λοιπόν, διαννοούμενη, τι έχεις να μας πεις για σήμερα;
-Ότι αν έκανες μια σωστή εκτίμηση, αυτή ήταν ότι μοιάζετε.
-Ωωωω, πάλι εκεί, πάλι εκεί... Αντί να προσηλωθείς σε αυτό που θέλουμε, μας εγκλωβίζεις σε αυτό που θέλουμε περισσότερο.
-1ον: Εσύ κινείς τα νήματα. Εσύ μου βάζεις το "πεδίο ορισμού" των σκέψεων. 2ον: Ξαναδιάβασε την πρότασή σου.
-Την ξαναδιάβασα... Ε και;
-Λογική δεν σου φαίνεται;
-Νόμιζα ότι εσύ ήσουν αυτή που σκέφτεται.
-Σταμάτα.
-Τι;
-Να ρίχνεις ευθύνες.
-Άνθρωπος είμαι.
-Δικαιολογίες... Δικαιολογίες. Δικαιολογίες!
-Δεν θυμάσαι την Κ.Π.Κ.;
-Ναι, θυμάμαι. Από πότε μιλάς με παραβολές;
-Δεν αποδείχτηκε ότι τελικά όλοι μου οι "απλοϊκοί και γενικευτικοί" κατ' εσέ συλλογισμοί είναι ανθρωπίνως αποδεχτοί και μάλιστα επικροτέοι;
-Μήπως για το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο μέσος όρος...;
-Πάω πάσο. Α ναι, ξέχασα, εμείς είμαστε ξεχωριστές, μοναδικές, υπέροχες και αξίζουμε τα πάντα!
-Μάθε πρώτα να είσαι ειρωνική στους έξω και μετά πουλμούρ σε μένα.
-Ωπα... ρίξαμε το επίπεδο;
-Τέλος.
-Έτσι. Εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης.
-Πράγματι, φέρεσαι διαρκώς εριστικά.
-Όλο κάτι με προκαλεί.
-Α και πού σαι; Χρόνια πολλά...
-...Πραγματικά το πιστεύεις αυτό που λες;
-Έτσι δεν λέμε συνήθως σε επετείους και τα συναφή;
-Ναι, όταν το "Χρόνια πολλά" αποσκοπεί σε κάτι. Τώρα το αντίθετο δεν υποτίθεται ότι θέλουμε;
-Χμμ, πράγματι. Μα δεν γιορτάζεις την μέρα που πραγματικά άρχισε -διότι δεν την θυμάσαι.
-Ναι... Ισχύει. Γιορτάζω...
-...
-Δυσκολεύομαι να πάρω θέση στο συγκεκριμένο θέμα...
-Κι όμως, εσύ μίλησες έτσι.
-Κι εσύ με οδήγησες.
-Ένοχη.
-Κι εγώ. Ένοχη.
-Συμφωνήσαμε ή είναι ιδέα μου;
-Καλή αρχή...
-Καλή συνέχεια, εύχομαι.
-Έτσι, νομίζω πως ταιριάζει καλύτερα απ' το Χρόνια πολλά!
-Τα βρήκαμε;
-Έτσι φαίνεται!
-Θες όμως χειροπιαστά πράγματα.
-Καλά καλά, φεύγω! Φεύγω!!!
-Στο καλό να πας. Και καλά μυαλά.
-Εσύ;
-Μα γίνεται να με αποχωριστείς ποτέ, γλυκιά μου;
-Και να γινόταν, νομίζω πως δεν θα το 'κανα... Τώρα που το σκέφτομαι,... Καλή είσαι μωρέ...
-Κάνουμε προόδους. Άντε. Δρόμο τώρα.
-Δρόμο... Δρόμου...
-Τα κατάφερες πάλι.-





Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Δεν σε ξέρω.

Ξύπνησες. Τα μάτια σου άνοιξαν από θόρυβο, χωρίς την θέλησή σου... Φωνές. Φίλοι, κάποιου άλλου. Τεντώθηκες χωρίς καμία όρεξη, μα και χωρίς την δυνατότητα να ξανακοιμηθείς. Κοίταξες γύρω σου. Αριστερά. Μπαλόνια... Απομεινάρια της χτεσινής βραδιάς. Προσπάθησες, ήθελες να χαμογελάσεις, μα δεν το έκανες. Δεξιά. Ο τοίχος. Και η ζωγραφιά σου. Άγγιξες την κοντινότερη ακτίνα, μέχρι εκεί που έφτανε το χέρι σου. Τότε ένιωσες ένα μούδιασμα στα μάγουλά σου. "Χρόνια πολλά..." Κι αυτό απομεινάρι από την προηγούμενη. Θυμήθηκες. Ξανά δεξιά. Σακούλες. Ο Καβάφης... Τον ζήτησες, τον πήρες. Διάβασες. Άραγε άλλοι έχτισαν τα τείχη; "Αύριο. Έχεις πολύν καιρό." "Τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν." "Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι" "Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι," "τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής." "-Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.- / Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ / να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω." (-Αν δεν το κάνεις τώρα... δεν θα το κάνεις ποτέ.
-...έχει σημασία πια;
-Δεν το ξέρεις.
-Προτιμώ να μην το μάθω καλύτερα.) "Και περισσότερη τιμή τους πρέπει / όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)"

Κάθε στίχος, εσύ. Εσύ εσύ εσύ

Έφευγαν εκείνη την ώρα. Έφυγαν. Μόνη. Ξαναήρθε... Ξαναέφυγε. Πάλι μόνη. Άρπαξες το κουτί. Έφαγες. Σε έπιασε αηδία... Θυμήθηκες. Έκλαψες. "Γιατί; Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί το χάλασες;" Πέταξες το κουτί στο πάτωμα. Ξανά, έκλαψες. Εξ' άλλου, δεν υπήρξε κανένας να σε δει. Λυγμοί, φωνές... Ποιος θα έδινε σημασία; Τώρα θα ρωτούσα αν πράγματι ήθελες να υπάρχει κάποιος, μα... Δεν το κάνω. Δεν ξέρεις να απαντήσεις... Κάθισες. Πήγες σε εκείνο το μέρος που βρίσκονται όλοι, μες στην ανυπαρξία τους. Κι εσύ μαζί -λογικό. Κοίταζες την οθόνη σαν χαμένη. Το βρήκες. Το τραγούδι. Δεν ήξερες καν τους στίχους, τους βρήκες... Σιγοτραγούδησες στην αρχή, μετά δυνατά. Πάλι η μόνωση έκανε την δουλειά της... Σηκώθηκες.Μετάνιωσες για το κουτί, φαίνεται... Το σήκωσες με ευλάβεια. Όχι το περιεχόμενό του. Εκείνο βρισκόταν ούτως ή άλλως μέσα σου. Το άγγιξες με τα χείλη σου. Αστείο. Γιατί το έκανες; Σκέφτηκες. Ω, ναι... Από εκεί ήρθε. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Σημαίνει κάτι; Όχι. Αλλιώς δεν θα γινόταν το χτεσινό. Δεν θα διαταρασσόταν η απόσταση. Κάθισες, για άλλη μια φορά. Πήγες στο άλλο μέρος, εκεί που υπάρχει -μάλλον- περισσότερη ιδιωτικότητα μα όχι λιγότερη ανουσιότητα. "Διαθέσιμη προς συζήτηση"... Τι ειρωνεία! Όπως και τώρα, προσπάθησες να ταιριάξεις λέξεις και εικόνες για να σκιαγραφήσεις την διάθεσή σου. Λες και έχει σημασία... Πραγματικά. νομίζεις ότι υπάρχει κανένα νόημα στο να σε νιώσει κάποιος που δεν μπορεί -ή δεν θέλει- να κάνει τίποτα γι' αυτό; Και τωρα είσαι εδώ, στην ίδια θέση. Προσπαθείς να καταλάβεις με την επανάληψη τι ακριβώς έγινε σήμερα. Τι θέλεις; Δεν ξέρεις. Ή μάλλον ξέρεις. Μα δεν ξέρεις από ποια γωνία θέλεις να το δεις. Δεν ξέρεις αν το θέλεις ή οχι. Δεν θέλεις να αλλάξεις τίποτα και θες να αλλάξουν όλα. Όλα είναι ιδανικά και δεν έχεις τίποτα. Είσαι "σαν έτοιμη από καιρό" και είσαι τόσο μικρή. Κλαις. Ηλίθια. Φάσεις, αντιφάσεις. Ετσι είναι, γιατί έτσι πάει. Και ξαναθυμάσαι. "Γιατί; Γιατί το έκανες γι' αυτό; Γιατί μίκρυνες την απόσταση; Γιατί με έβαλες να ακυρώσω τα πάντα; Σε μισώ. Σε μισώ. Με σιχαίνομαι." Γιατί δεν σε ξέρω. Γιατί η απόσταση δεν μίκρυνε καθόλου. Γιατί ένα άγγιγμα, τόσο κοινό άγγιγμα, δεν σημαίνει τίποτα. Γι' αυτό σε μισώ. Γιατί δεν μου φτάνει. Θέλω. Θέλω κι άλλο. Θέλω. Το όνειρο, αγαπητή αξιαγάπητη, κάθεται μπροστά μου. Απλώς τα χέρια μου είναι πολύ κοντά για να το αδράξουν.












Take this sinking boat
and point it home.
We've still got time...
Raise your hopeful voice. 
You have a choice... You'll make it now...




υ.γ. Απόφαση κατόπιν ολίγης μα ωρίμου σκέψεως: Δεν θα φύγω. Δεν θέλω. Δεν θα φύγω.




Δημοσίευση Ανάρτησης.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

-Υπάρχει περίπτωση να φύγεις;

-Όχι.
-Ευτυχώς!
-Ακόμα και μακριά να πάμε, θα παίρνω τρία λεωφορεία και θα έρχομαι! Δεν θέλω να σάς χάσω. Και εξ' άλλου, είναι νωρίς για τέτοιες αλλαγές...

Ερώτηση: Εγώ ήμουν αυτή;
Απάντηση: Ω ναι...

Τι εύκολα που το λέω τώρα... Τι εύκολα το ξεστομίζω, τι εύκολα το σκέφτομαι, τι εύκολα το ανακοινώνω σε όποιον  λάχει.Τι έγινε, Άρτεμις; Δεν μας βολεύει η κατάσταση και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια; Επαναπαυόμαστε από την ιδέα ότι ούτως ή άλλως διαλυμένοι είμασταν, τι θα γίνει να διαλυθούμε και χειροπιαστά; Θέλουμε να αλλάξουμε περιβάλλον, Άρτεμις; Ε; Θέλουμε να ξεφύγουμε από το παρόν που μας πληγώνει; Θέλουμε να τελειώσει πραγματικά ο υποθετικός χρόνος που θα μπορούσατε να έχετε; Θέλουμε; Θέλουμε να δοκιμάσουμε να συσφίξουμε σχέσεις με τους παλιούς καλούς χαμένους φίλους, αφού οι πάλαι ποτέ καλοί καινούριοι μας βαρέθηκαν; Θέλουμε να χαλαρώσουμε;

Ορίστε. Όλοι έλεγαν ΠΑΝΤΑ, ότι ήμουν μπροστά για την ηλικία μου. Ότι ήμουν ώριμη. Παπαριές. Στην πραγματικότητα άργησα να μεγαλώσω. Τώρα είναι που περνάω πρώιμη εφηβεία εγώ... Τώρα αντιδράω με τον χειρότερο δυνατό τρόπο... Σαν να ακυρώνω τα τρία τελευταία χρόνια. Σαν να προσποιόμουν. Σαν να θέλω να γκρεμίσω αυτά που έχτισα, μόνο και μόνο γιατί δεν μου έστρωσαν ακόμη το κόκκινο χαλί.

Εγώ είμαι αυτή;
Ω ναι.

Νομίζω ότι έχω δώσει τόσα πολλά έτσι ώστε να είμαι σε θέση να θέλω άλλου είδους μεταχείριση.
Βλέπετε, πάντα φαινόμουν σοβαρή. Στην αρχή, όταν πρωτογνώρισα στην ουσία τους ανθρώπους που τώρα θεωρώ "φίλους" και "παρέα μου", έβγαζα προς τα έξω την εικόνα της κοπέλας που θεωρεί ότι τα αγόρια είναι χαζά, που γούσταρε μεγαλύτερους, στην μία εβδομάδα έλεγε ότι είναι ερωτευμένη και στις δύο ότι τους αγαπάει, που τους κοίταζε από μακριά και μιλούσε γι' αυτούς στις κολλητές της, που σνόμπαρε τα συνομίληκά της αγόρια. Δεν κράτησε πολύ. Ούτε ένα τρίμηνο. Δεν ήταν κάτι που με αντιπροσώπευε... Εκείνη την χρονιά, παρ' όλο που δεν ήξερα σχεδόν κανέναν στο τμήμα μου από παλιά, μπήκα στο πενταμελές. Εκεί ουσιαστικά δημιουργήθηκε και ο πρώτος μου σύνδεσμος με τα άτομα που ακόμα, μεμονομένα, εκτιμάω μα δεν μπορώ να κάνω πλέον παρέα μαζί τους γιατί... έγιναν ομάδα. Γιατί βγαίνουν πια μαζί και μιλάνε για ποδόσφαιρο και για γκόμενες. Όταν τους πετυχαίνω έναν-έναν βέβαια, μια χαρά επικοινωνία υπάρχει... Τώρα που το σκέφτομαι, εχω πρόβλημα όταν βρίσκομαι σε κύκλο με πάνω από τρία άτομα και το θέμα συζήτησης δεν με βοηθάει... Μα ξέφυγα. Αφού άνοιξα την βρύση, ας την αφήσω να τρέχει...
Μπήκα στο πενταμελές. Άρχισα να κάνω παρέα μαζί τους, τους συμπάθησα πραγματικά. Το γεγονός ότι δεν τους σνόμπαρα, ότι γελούσα μαζί τους, τούς φάνηκε παράξενο. Και όλοι, ανεξαιρέτως, μου έκφρασαν την έκπληξή τους όταν με γνώρισαν λίγο καλύτερα: μου είπαν ότι είμαι διαφορετική. Ξεχωριστή.
Παρ' όλα αυτά, το παράπονο το είχα. Αφού ήμουν τόσο ξεχωριστή, γιατί με τα άλλα κορίτσια ασχολούνταν πιο πολύ; Γιατί σταματούσαν να με πειράζουν όταν αντιδρούσα νηφάλια; Γιατί από εκείνη τη στιγμή δεν είχε κανένα νόημα να με πειράξουν. Κορίτσι ήμουν εγώ, που δεν πηγαίνω σε κανέναν κόντρα; Πρόκληση ήμουν; Με την καμία.-

Ας πούμε ότι ξεπέρασα αυτήν την φάση.
Όλα πήγαιναν όμορφα. Τουλάχιστον, είχα κάποιο στήριγμα, λίγη σταθερότητα. Είχα άτομα τα οποία με έκαναν χαρούμενη.
Μα τα λέω όλα αυτά ξεχνώντας ότι είχα κάποιον δίπλα μου που, όμως με επισκίαζε. Δεν έφταιγε η ίδια, πραγματικά το πιστεύω... Εγώ εξ' άλλου την ακολουθούσα όπου κι αν πηγαίναμε. Εγώ έκανα τις υποχωρήσεις. Και δεν με πείραζε. Ήμουν πράγματι κάποια άλλη. Θεωρούσα δεδομένο ότι ακολουθώ κάποιον, περιμένω κάποιον, έχω κάποιον. Και όταν αυτός ο κάποιος δεν ήταν καλά, είχα την δυνατότητα να είμαι κοντά του, αφού και αυτός με είχε διαλέξει. Τι ήμουν τότε; Λιγότερο ενοχλητική μήπως;

Πρώτα ήταν ο αυθόρμητος... Γιατί άραγε είμαι απ' τους λίγους ανθρώπους στους οποίους να φέρεται σοβαρά; Επειδή κι εγώ τον πήρα στα σοβαρά, ακόμα και την στιγμή που μου τα ζήτησε για πλάκα; Γιατί κανείς άλλος δεν προσπάθησε ποτέ να τον δικαιολογήσει, ή τουλάχιστον να τον καταλάβει; (1) (Σχέση ένα. Το είπα ότι θα ασχοληθώ με την Γεωμετρία αυτές τις μέρες...)

Έπειτα ο διαμεσολαβητής. Βέβαια, δεν ήμουν η μόνη στην οποία έβγαζε τα εσώψυχά του, παρ' όλα αυτά, με σεβόταν για τις συμβουλές που του έδινα, για την ελάχιστη στήριξη που του προσέφερα. Βρήκε τον δρόμο του, απ' ότι κατάλαβα. Και δεν λέω ότι δεν χαίρομαι. Απλώς, νομίζω ότι με ξέχασε. (2)

Η αξιαγάπητη... Αχ η αξιαγάπητη... Απ' τους λίγους ανθρώπους που με προσέγγισε πριν το κάνω εγώ, απ' τους λίγους ανθρώπους που με ρώτησαν για τον Ήλιο ευθέως, όχι από σπόντα, απ' τους λίγους ανθρώπους με τόσες διακυμάνσεις στην διάθεση μα και τόση οξυδέρκεια. Πραγματικά, κι αυτή έχει ξεχάσει κάποια πράγματα για μένα... "Στον κόσμο της". Γιατί, υποχρέωση απέναντί μου έχει; (3)

Για τον ήλιο δεν θα ήθελα να μιλήσω. Εξ' άλλου, είχα δώσει μια υπόσχεση σε μια κοπέλα ότι δεν θα ξαναμιλούσα γι' αυτόν πριν κάνω κάτι... (Όχι, δεν το έκανα.) Ξέρετε, πάντως, μέσαις άκραις. (4)

Αεράκι. Εύστοχο το ψευδώνυμο, πραγματικά. (5)




- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».


Κανείς από αυτούς δεν με έχει εξημερώσει. Κανείς από αυτούς δεν κατάφερε να πάρει αυτό που προσπάθησα να δώσω. "Λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη."

"Ο καθείς με τα όπλα του" είπε

Oh well... Εξ' άλλου, είναι μάλλον πιο εύκολο να προσπαθήσεις να κάνεις καινούριους ανθρώπους να σε γνωρίσουν απ' το να επαναφέρεις το παλιό ενδιαφέρον των παλιών. Μέχρι να σε βαρεθούν κι αυτοί. Και περνάει ο καιρός.

Από (1), (2), (3), (4), (5), συμπεραίνουμε ότι


Εγώ φταίω.









 

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ό,τι έχει μείνει.

Αν υπάρχει κάποιος που με περίμενε την Καθαρά Δευτέρα, ας μου το πει. Πολύ θα χαρώ!


Έλειψα. Ομολογουμένως. Η πρόφαση ήταν ότι δεν έχω καμία υποχρέωση να ενημερώνω την μπλογκόσφαιρα για κάθε διακύμανση, έντονη ή έντονότερη, της διάθεσής μου, πολύ απλά γιατί δεν την αφορά. Γιατί δεν είναι απαραίτητο ίσως... Γιατί δεν το είχα ανάγκη. Πράγματι, προσπάθησα να βγάλω κάτι σε αυτό το διάστημα. Δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις δεν γεννιούνταν από μόνες τους, όπως άλλοτε. Παρακμή. Κάτι με τραβούσε. Για να έρθω σε θέση να θέλω να γράψω, έπρεπε να είμαι σε θέση να θέλω να κλάψω. Γράψω/κλάψω. Μικρή διαφορά... Ουρανικό με ουρανικό, υγρό με υγρό, και τα υπόλοιπα γράμματα ίδια. Κοίτα να δεις! Συνήθως συνέβαινε το δεύτερο. Για να δώσω και μια αναφορά, λοιπόν, στην μπλογκόσφαιρα, πέρασα μια μικρή σε διάρκεια, μα έντονη κατάθλιψη. Έτυχαν όλα μαζί; Είχα πρόβλημα; Έτυχε; Πράγματι συμβαίνει κάτι; Δεν έχει σημασία. Σε όλες τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο: θα γινόμουν σκατά. Όταν πιστεύεις ακράδαντα ότι ο κόσμος σε έχει βαρεθεί, αποδεικνύεται ότι εσύ τελικά έχεις βαρεθεί τον εαυτό σου. Ω ναι... Βαρετή. Γραφική. Επαναλαμβάνομαι διαρκώς. Αδυνατώ να προωθήσω μια συζήτηση, να κάνω ένα πείραγμα, να πω μια βλακεία. Βλέπουμε αγώνα τώρα... Είναι της παρούσης αυτά; Εσύ άρχισες. Θέλω συνεχώς επιβεβαίωση. Με βαρέθηκα.
Εκείνη η μέρα υπήρξε σταθμός για την καλλιτεχνική επιμέλεια του δωματίου μου. Όλως τυχαίως [(;) είπαμε δεν το ξέρουμε ακόμα...] την ίδια εκείνη μέρα, με ξέχασαν. Απλά, με ξέχασαν. Είναι πολύ λυπηρό να ξεχνάς έναν φίλο... Δεν τυχαίνει σε όλους να έχουν έναν φίλο. Και, υποθετικά μιλώντας, ας πούμε ότι δεν με πείραξε η πράξη αυτή καθ' εαυτήν. Η απάθεια, η αποφυγή της ευθύνης, η έλλειψη ενσυναίσθησης: αυτά ήταν που τράβηξαν την σκανδάλη. Δεν με γνώρισες ποτέ. Ειδικά το γεγονός ότι προήλθαν από έναν άνθρωπο που θεωρούσα ότι με ήξερε. Ή τουλάχιστον ότι ήθελε να με ξέρει. Και γνωρίζω ότι διαβάζει αυτές τις γραμμές, πραγματικά δεν κρατάω κακία πλέον, απλώς με προβληματίζει το γεγονός ότι ίσως πραγματικά να με βαρέθηκε... Και όταν θα με ξημερώσεις, θα είμαι φίλος σου... Θα έχεις όρεξη να γελάσεις μαζί μου... Δεν ξέρω γιατί αναφέρομαι πάλι σε αυτό το γεγονός. Φαντάζει μακρινό. Ή όχι και τόσο... Εξ' άλλου, δεν ήμουν ποτέ καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις. Ομολογουμένως, στάθηκε αφορμή για περι(ττή)σσότερη σκέψη. Για παραπάνω ανάλυση, για επιστροφές. I'm going back to the start. Για επιθυμία για αλλαγή. Για φάσεις, αντιφάσεις, γοητεία, απογοήτευση. Άρχισα, ξανά, να δίνω σημασία. Άρχισα, ξανά, να θυμάμαι. Οι αναμνήσεις είναι βαθιά κρυμμένες στην ψυχή μας. Όμως, το μυαλό μπορεί να τις ανακαλέσει μέσα σε μια μόνο στιγμή... Και ιδίως όταν πρόκειται για μνήμες που έρχονται συχνά στην επιφάνεια! *ποπ!* Πάλι τυχαία (;) άνοιξα το κουτί μου. Βρήκα τα παλιά ημερολόγια, συμβολικά αντικείμενα(-κλειδιά) απ' τα οποία τα μισά θυμάμαι τι σήμαιναν, γράμματα, κάρτες, εκτυπωμένες συζητήσεις στο msn. Ήμουν κάποια άλλη τότε. Γράμμα μιας άγνωστης. Και μια που μιλήσαμε για αναδρομές, πήγαμε στο Πλανητάριο κάτι εβδομάδες πριν... "Ο θάνατος των άστρων." Ενδιαφέρον ήταν... Συνειδητοποίησα, κατόπιν εορτής κάποιους εξ ίσου ενδιαφέροντες παραλληλισμούς: Και ο ήλιος αστέρι είναι. Έτυχε να βρίσκεται κοντά... Κι εγώ είμαι ακόμα στη γη. Κάποτε θα βρεθώ σε άλλους γαλαξίες... Θα δω κι άλλους πλανήτες, θα συναντήσω κι άλλους ήλιους (εννοώ αστέρια... μα το ίδιο πράγμα είναι! Το ίδιο! Σταμάτα!), θα προσαρμοστώ και σε πιο δυσκολα περιβάλλοντα, θα φτάσω κοντά σε πιο δυσπρόσιτους στόχους...


Αερολογίες.


-Τι είναι γνώση;
-Αυτά που θα σου μείνουν όταν θα έχεις ξεχάσει αυτά που έμαθες.



υ.γ. Δεν χρειάζεται να σχολιάσεις. Το ξέρω ότι το σκέφτηκες πριν στο πω.

Καληνύχτα.






Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...



 

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Το λακωνίζειν...

...οφείλεται -στην προκειμένη περίπτωση- στην έλλειψη χρόνου και όρεξης!


Σήμερα γύρισαν δύο άνθρωποι στη ζωή μου. Και ήμουν χαρούμενη.

Τέλος.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Anar...ωτιέμαι. [και Διάλογοι (Μέρος 2ο)]

Κι ενώ με πονάει το κεφάλι μου για ανεξήγητους λόγους, αναρωτιέμαι. Γιατί να με κυνηγάει ακόμα;

Αυτόν τον μήνα ήρθα σε επαφή με το παρελθόν μου περισσότερες απ' το προσδόκιμο φορές. Ένα παράδειγμα... Χτες ήμουν έξω με δύο φίλες μου απ' το δημοτικό και άλλες δυο κοπέλες. Είχαμε πιάσει συζήτηση για τα ερωτικά (ένας θεός να τα κάνει) που είχαμε μικρές... "Εγώ τα είχα φτιάξει με τον έναν, άρεσα στον άλλον, τσακωνόμουν με τον τρίτο..."
Εκείνη τη στιγμή προσπαθούσα να θυμηθώ τι "επιτεύγματα" είχα στο ιστορικό μου...
Χμμ, κενό. Εάν εξαιρέσεις το πρώτο μου μακροχρόνιο κόλλημα, τον τότε και τώρα καλύτερό μου φίλο που δεν το έχει μάθει και ίσως να μην χρειάζεται να το μάθει ποτέ.
Μα τίποτα χειροπιαστό.

-Ρε κορίτσια,... Εγώ στο δημοτικό ήμουν άσχημη;
-Όχι!, ομόφωνα με διέψευσαν.
Κι όμως. Η φωνή εκείνου μού έλεγε πιο πολλά... "Είσαι κακάσχημη." Έτσι είχε βγει απ' το στόμα του. Χωρίς αιτία και εξήγηση. Χωρίς προηγούμενο. Έτσι απλά, το είπε...
Παρ' όλα αυτά, έκανα πως αποδέχτηκα αυτό που είπαν και συνέχισα την συζήτηση...
-Τότε γιατί δεν συνέβη τίποτα με εμένα;
-Ίσως να ήσουν αρκετά σοβαρή...
-Χμμ... Και τώρα; Μου λέτε ότι μοιάζω απρόσιτη;
-Όχι, απρόσιτη δεν είσαι... Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει και κανένας σοβαρός άντρας στην τάξη μας.
-Ωραία... Δηλαδή θα πρέπει να περιμένω να μού έρθει αυτός που και θα ταιριάξουμε, και θα υπάρξει χημεία, και θα βρισκόμαστε σε παρόμοια φάση, έχοντας παρόμοιες επιδιώξεις, και θα συγχρονιστούμε καλά; Δηλαδή θα πρέπει να το παλέψω τόσο πολύ; Δεν μπορώ να κάνω κι εγώ την βλακεία της μίας εβδομάδας που έχουν κάνει λίγο πολύ όλες;

Όταν δεν έχεις κάτι το αποζητάς, δεδομένο. Απλώς δεν νιώθω τόσο ξεχωριστή για να μην έχω αυτό το λίγο που είχαν κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι. Κάθε φορά που θέλω να νιώθω ξεχωριστή, οι συνθήκες θα μού αποδείξουν το αντίθετο. Όχι, δεν θέλω να γίνω ένα με την μάζα. Δεν θέλω να γίνω αυτό που δεν πρόκειται να γίνω ποτέ, "η γατούλα", δεν θέλω να αλλάξω κάτι πάνω μου. Απλά, δεν είναι χαζομάρα να πρέπει να είσαι κάτι τέτοιο για να ελκύεις τους άντρες; Ή τουλάχιστον για να το εκδηλώνουν; Τόση αμηχανία προκαλεί η σοβαρότητα και η φιλική συμπεριφορά; Μήπως δεν πρόκειται να με δουν ως γυναίκα, πολύ απλά γιατί θέλω να τους έχω φίλους μου πριν γίνει κάτι άλλο; Είναι κακό να θέλω να γνωρίσω έναν άνθρωπο πριν του την πέσω (όχι ότι θα το έκανα στην παρούσα φάση, αλλά τέλος πάντων); Δεν γίνονται γνωριμίες σε άλλα μέρη εκτός απ' τα κλαμπάκια, στα οποία ποτέ δεν κατάφερα να διασκεδάσω όσο κι αν προσπάθησα;




Ζητάω πολλά, ίσως... Όταν ρώτησα τον πιο κοντινό μου άνθρωπο γιατί δεν ένιωθα ότι ταίριαζα με κανέναν στο δημοτικό, αυτή ήταν η απάντησή του:

-Γιατί ήσουν ίσως ένα βήμα πιο μπροστά απ' τους άλλους... Σκεφτόσουν πάντα πιο πολύ, ήθελες πράγματα τα οποία παραπέμπουν σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες. Δεν κατάφερες να δεθείς με κανέναν, πολύ απλά γιατί δεν κατάφεραν να σε καταλάβουν. Με τον καιρό όμως βρήκες την θέση σου... Μπήκες στην ηλικία και στο περιβάλλον που σού ταίριαζε... Δεν θυμάμαι να καλούσες ποτέ φίλους τότε. Και κάτι το οποίο θαύμασα πραγματικά σε σένα, ήταν που αρνήθηκες να πας στο γυμνάσιο που πήγαν όλοι. Όταν μού το ανακοίνωσες, είδα στα μάτια σου έναν άνθρωπο ο οποίος ήξερε τι ήθελε. Ήθελε μια αλλαγή. Και δεν έκανες λάθος... Ξαφνικά στην πρώτη γυμνασίου, γέμισε το σπίτι φίλους σου. Και εσύ το ζήτησες. Νομίζεις ότι είναι τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...

Πφφ... Δεν ήθελα να φτάσω εκεί. Μα όταν Anarωτιέμαι θα κάνω ερωτήσεις και οι ερωτήσεις θα φέρουν παραλληλισμούς (και παραλογισμούς). Καιρό είχα να αφήσω το πληκτρολόγιο να με οδηγήσει, αντί να συμβεί το αντίθετο...

Οπότε, keep going.

Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω. Δεν έχω ιδέα. Ξέρω όμως αυτό που είμαι τώρα, ανεξαρτήτως αν αρκεί ή όχι. "Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Όχι, δεν είναι αλήθεια. Επιθυμώ και κάτι άλλο... Και τελευταία περισσότερο απ' ότι κάποτε. Κάθε μέρα και ειδικά αν το μάθημα δεν μού προκαλεί κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να αποφύγω να κοιτάξω μπροστά. Έστω κι αν είναι το πίσω μέρος του κεφαλιού του... ο λαιμός του... η πλάτη του... (Δεν πάω πιο κάτω.)
-Θέλω να τον αγκαλιάσω. Να τον αγγίζω διαρκώς. Και κάθε φορά που μού δίνεται η ευκαιρία να το κάνω μερικά, αντί να το εκμεταλλευτώ, κωλώνω.
-Γιατί;
-Γιατί δεν υπάρχει οικειότητα.
-Γιατί δεν την φτιάχνεις;
-Γιατί δεν εξαρτάται μόνο από μένα.
-Μπα;
-Ναι, τι;
-Δηλαδή μού λες ότι όταν το κάνουν όλες οι άλλες τούς έχει δώσει άδεια.
-Ε και; Νιώθει καλά με αυτό;
-Σε νοιάζει;
-Φυσικά!
-Γιατί;
-Λογικό δεν είναι; Είμαι ο τύπος που εξαναγκάζει;
-Αφού αδυνατείς να εμπνεύσεις και να πεισεις, τι μένει;
-...Να τα παρατήσω.
-Δεν σε βλέπω να το κάνεις. Λοιπόν, γιατί δεν πατάς λίγο πόδι; Γιατί δεν επιβάλλεσαι λίγο;
-Αρνούμαι να γίνω κάτι που παρεκλίνει από το δικό μου είναι.
-Εσύ είπες ότι για να αποκτήσεις αυτό που δεν έχεις πρέπει να γίνεις κάποια άλλη.
-"Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Και αναρωτήθηκα. Δεν το δήλωσα. Δεν υπάρχουν δεδομένα σε τέτοια πράγματα...
-Το δεύτερο σκέλος το δέχομαι. Μα το πρώτο όχι. Ψέμα.
-Αν συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις ένα ψέμα, θα το πιστέψεις κιόλας.
-...Δηλαδή θα βολευτείς... Χα!
-Μού λες ότι δεν θέλεις να φύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο.
-Εγώ ήμουν αυτή που έστειλε το μήνυμα ξέρεις... Εγώ ήμουν αυτή που έβγαλε το μαχαίρι. Εγώ ήμουν αυτή που έπεισε τον εαυτό της ότι δεν θα χαλάσει κάτι τόσο όμορφο για ένα εγωιστικό καπρίτσιο.
-Είσαι εγώ. Είμαι εσύ.
-Κλέβεις ατάκες. Δεν ξέρεις και κάτι άλλο να κάνεις.
-Παρομοίως.
-Ομοίως, θα διόρθωνα...
-Έχεις δίκιο, τελικά μοιάζουμε...
-Πολύ αστείο.
-Για να σού απαντήσω... Ναι, θα βολευτώ. Γιατί αυτό ήξερα να κάνω πάντα...
-Και θέλουμε να λέμε ότι αλλάξαμε... Τι ειρωνεία, θεέ μου.
-Δεν υπάρχουν δεδομένα. Και ο άνθρωπος δεν αλλάζει, εμπλουτίζεται.
-Παρ' όλα αυτά ως αλλαγή μπορεί να ληφθεί υπ' όψιν μια γενική μεταβολή οπτικής γωνίας, όχι;
-... Η οποία λειτουργεί μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν; Αμφιβάλλω.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος. Δέξου το ή αρνήσου την ύπαρξή σου.
-Μόνο με αθέμιτα μέσα λειτουργείς, εκβιάστρια;
-Έχεις πολλή πλάκα όταν αυτοβρίζεσαι...
-Σε μισώ. Με μισώ.
-Εγώ όχι.
-Σχιζοφρένεια...
-Όταν σε βολεύει.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος.
-Όταν τον βολεύει. Αλλιώς, παλεύει για να προσαρμόσει το περιβάλλον του στον βαθμό που προσαρμόζεται.
-Και ποιος καθορίζει αυτόν τον βαθμό.
-Εγώ και εσύ. Αν ξέρουμε η μία την άλλη -που αυτό θέλω να πιστεύω, ξέρουμε και τις δυνατότητες η μία της άλλης. Και από κει βγαίνει. Μέσω υποθέσεων, δοκιμών και εμπειριών.
-Δεν έχω χρόνο.
-Δεν σε βολεύει να έχεις χρόνο.
-Όταν έχω χρόνο σκέφτομαι... Δεν κάνει καλό να σκέφτομαι...
-Γιατί ρε γαμώτο δεν σε έχεις δεχτεί ακόμα;
-Γιατί εσύ επιμένεις να γίνω κάτι άλλο;
-Γιατί είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα;
-Γιατί μού προκαλείς πονοκέφαλο;
-Γιατί είναι τόσο υπέροχος στα μάτια μας;
-Πού κολλάει αυτό;
-Έτσι, ήθελα να το πω. Να αλλάξω λίγο το θέμα. Γιατί απ' ό,τι φαίνεται δεν είναι η σχέση μαζί του ο μόνος φαύλος κύκλος που μας βασανίζει...
-Τράβα το κι άλλο... Ποιος ξέρει πότε θα ξηλωθεί εντελώς.
-Όταν πεθάνεις.
-Τότε θα πεθάνεις κι εσύ. Δεδομένο.
-Νόμιζα πως δεν υπήρχαν δεδομένα...
-...
-Βλέπεις; Το μόνο πραγματικό δεδομένο που θα μπορέσεις ποτέ να έχεις, είναι ότι βράζουμε κι οι δύο, κι οι τρεις, ξέρω κι εγώ πόσες πλευρές μας υπάρχουν, στο ίδιο καζάνι. Είμαστε το ίδιο πράγμα. Ένα πράγμα, μέσα στην πολυπλοκότητά του.
-Κάτι σαν διάφανο πρίσμα, ένα πρίσμα που δέχεται να το διαπερνάει και να αντανακλάται το φως του ήλιου;
-"Πολύ ποιητικό... Δεν είναι όμως και πολύ σοβαρό."
-Σκάσε, επιτέλους...
-Εσύ επιλέγεις να απαντάς.
-Γιατί τα δημοσιεύουμε όλα αυτά;
-Πες μου ειλικρινά τώρα: θα έκανες αυτήν την ερώτηση αν δεν είχατε κάνει εκείνη την συζήτηση;
-...Μπορεί! Μια ζωή αυτό έκανα! Αμφισβητούσα κάθετι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρη! Και στο τέλος το παρατούσα.
-Γι' αυτό και δεν ολοκλήρωσες τίποτα;
-Ό,τι έχω παρατήσει στην ζωή μου δεν επιδέχεται ολοκλήρωση.
-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, τίποτα δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένο.
-Γιατί βρίζεις τους άλλους που κάνουν γενικεύσεις ενώ εσύ είσαι αυτή που κάνει τις περισσότερες;
-Γιατί τουλάχιστον οι δικές μου βγάζουν κάποιο νόημα για την ελάχιστη νοημοσύνη μας.
-Ναι, αλλά αποσκοπούν σε κάτι;
-Στην αυτοπροβολή μου.
-Επειδή απλά δεν το έκανες ποτέ το κάνεις τώρα;
-Ναι, γιατί όχι; Κι εσύ ζητούσες διαρκώς επιστροφή. Ήθελες να ανταποδωθούν όλες οι συμπεριφορές, όλα τα αισθήματα, όλη η αγάπη. Και δεν είχες ποτέ την φωνή να το ζητήσεις.
-Μού λες ότι εσύ είσαι αυτή η φωνή;
-Αν θέλεις, πες με κι έτσι. Αν και χωρίς αμοιβαία επιθυμία δεν μπορώ να κάνω κάτι...
-Στην επιθυμία μένω πάντα.
-Ισχύει ότι κάτι σέ φρενάρει.
-Και πώς το προσπερνάμε;
-Σιγά σιγά, υποθέτω... Αν θέλουμε να έχουμε την πολυτέλεια για το ενδεχόμενο της αλλαγής, αντί να την δημιουργούμε μόνες μας, το μόνο που μάς χρειάζεται είναι υπομονή.
-Μπορώ να περιμένω. Αλλά δεν θέλω άλλο.

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Αγάπη

Τον συμπαθώ. Μού περνάει αδιάφορος. Με ελκύει. Με απωθεί. Μού αρέσει. Δεν μού αρέσει. Τον θεωρώ φίλο μου. Δεν τον ξέρω, δεν με ενδιαφέρει να τον μάθω. Είμαι ερωτευμένη μαζί του. Ουσιαστικά δεν υπάρχει για μένα. Με γοητεύει. Δεν έχει κάτι ξεχωριστό. Τον αγαπώ. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο.


Θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου ώστε να μην διαβάσετε κάτι μελιστάλαχτο.


Τόσο απλή λεξούλα... Πέντε γραμματάκια όλα κι όλα. Εύκολη να την βάλεις για κρεμάλα, λίγους πόντους παίρνει στο Scrabble...
Επειδή  το νόημά κυρίως της ερωτικής της έννοιας είναι αμφιλεγόμενο, θα επεκταθώ εκεί.
Τι σημαίνει αγαπώ έναν άνθρωπο, ένα αγόρι ή κορίτσι; Ίσως θα μπορούσαμε να τεμαχίσουμε την έννοια...
Υπάρχουν προϋποθέσεις. Να είναι ένας και μοναδικός για την στιγμή στην οποία αναφερόμαστε, να δημιουργεί κάποια ξεχωριστή κατάσταση μέσα μας, να νιώθουμε ότι έχει συμβάλλει στην εξέλιξή μας. Τότε ποια η διαφορά της απ' τον έρωτα; Ακούω διαρκώς από συνομιλήκους μου ότι και τα δύο είναι βαριές λέξεις και δεν μπορείς να τις πεις έτσι απλά. Εν αντιθέσει, πάρα πολλοί (και κυρίως πολλές) ισχυρίζονται ότι έχουν νιώσει κάποιο απ' τα δύο, ανεξάρτητα αν το "μετανιώνουν" όταν θα βρεθεί κάποιος επόμενος. Ίσως ο έρωτας να αντιπροσωπεύει κάτι πιο εφήμερο, κάτι το οποίο περιέχει -εκτός άλλων- ενθουσιασμό και δυσκολία κρίσης όσον αφορά τον χαρακτήρα του άλλου και οδηγεί σε προσωπικές απογοητεύσεις τύπου "Αποδείχτηκε μαλάκας τελικά". Έχω ήδη θέσει την άποψή μου ότι δεν έφταιγε ο μαλάκας που ήταν μαλάκας, αλλά η χαζοχαρούμενη που τον εξιδανίκευσε.
Δεν είναι κάτι κακό ο έρωτας. Βάζει τον οργανισμό να εκκρίνει ενδορφίνες ("ορμόνες της ευτυχίας" οι οποίες βρίσκονται -ω ναι- και στην σοκολάτα) και γενικά μάς βάζει σε μια υπερβολικά καλή, και άλλοτε κακή, κατάσταση. Μάς δείχνει πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε και πόσο χαμηλά μπορούμε να πέσουμε για έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς να νιώθουμε υποχρέωση. Μάς βάζει να νιώθουμε τύψεις αργότερα, να ξεχνάμε πόσο όμορφα μάς έκανε αυτή η κατάσταση να νιώθουμε. "Πώς είναι δυνατόν να σού αρέσει κάτι τέτοιο;", ρωτάω τον εαυτό μου... Δεν ξέρω. Πείτε με μαζόχα, πείτε με περίεργη, χαίρομαι στο έπακρο την κατάσταση αυτή, σε όλες της τις φάσεις (ιδιαίτερα όταν τις κοιτάω από μακριά).
Εντάξει ο έρωτας... Ποια είναι η διαφορά του όμως απ' την αγάπη; Η αγάπη περιέχει απαραίτητα την αυταπάρνηση, είναι το πιο βαθύ, το πιο "ώριμο" (άρα και διαρκές) συναίσθημα; Είναι  όντως συναίσθημα;

Τα συναισθήματα είναι απ' την φύση τους ευμετάβλητα. Έχουν σχέση αλληλεπίδρασης με την διάθεσή μας, την μνήμη και τον βαθμό στον οποίον αντιδρούμε σε συγκεκριμένα ερεθίσματα (και ειδικότερα, συμπεριφορές και πράξεις ανθρώπων). Η αγάπη, με την ωραιοποιημένη και εξιδανικευμένη της έννοια, απλά δεν μπορεί να αποκαλεσθεί συναίσθημα. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι αμφισβητείται τόσο πολύ. Γιατί είτε απαξιώνεται ως κάτι απρόσιτο, είτε χρησιμοποιείται υπερβολικά εύκολα ως έννοια για κάτι πολύ, όχι απαραίτητα "κατώτερο", μα διαφορετικής φύσης. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν δύναται να οριστεί, άρα και να κατανοηθεί.

Αν η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι δεσμός; Είναι ιδιότητα; Είναι χαρακτηριστικό βασικού τρόπου σκέψης;


Τέλος.
Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οριοθετήσεις, να γίνεις χασάπης με, κάτι τόσο ανεξήγητα βαθύ και υπέροχο όπως η αγάπη;

Μόνο ένα πράγμα θεωρώ δεδομένο, με αυτήν την λεξούλα με τα πέντε γράμματα.
Ότι δεν έρχεται, όσο και να την περιμένεις.
Βρίσκεται μέσα σου.
Και γίνεται η κινητήρια δύναμή σου για οτιδήποτε, όσο δύσκολο ή άσκοπο κι αν φαίνεται.
Αυτό.


Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Κάτι απ' τα παλιά...

17 Αυγούστου 2009

"Θέμα" (Σε εισαγωγικά): Τι είναι για εσάς μαγεία;



Από μικρή ονειρευόμουν να ανακαλύψω κάτι… Να κάνω κάτι σπουδαίο. Είχα όνειρα… όπως κι ο καθένας μας. Μα ήμουν αφελής. Νόμιζα ότι όλα ήταν εύκολα και γίνονταν αμέσως, με αποτέλεσμα να απογοητεύσω τον εαυτό μου από νωρίς και να εγκαταλείψω τα όνειρά μου. Πριν καν τα οραματιστώ στην τελική τους μορφή…

Από μικρή γνώρισα την μουσική. Άρχισα την μελέτη. Στην αρχή δεν την θεωρούσα τόσο μεγάλη υπόθεση… την είχα κάνει τρόπο ζωής, «ρουτίνα» όπως την έλεγα παλιά… Απλά το έκανα. Χωρίς να ήξερα πώς θα μπορούσε να εξελιχτεί. Μα, για κάποιον λόγο, δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν…

Από μικρή ήθελα να κάνω μαγικά. Έπαιζα ατελείωτες ώρες «Χάρι Πότερ» με μια φίλη μου, περιπλέκαμε καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα… Και πάντα ευχόμασταν «Να υπήρχε μαγεία! Η ζωή θα ήταν πολύ πιο συναρπαστική!». Μας είχε συνεπάρει αυτή η ιδέα. Και όσο το σκεφτόμασταν, τόσο λυπόμασταν που δεν θα πραγματοποιούνταν ποτέ. Και κάποια στιγμή, όπως ήταν φυσικό, «συμβιβαστήκαμε».


Μα τι είναι μαγεία τελικά…; Τότε νόμιζα ότι ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Μαγικά ραβδιά, ξόρκια, φίλτρα και ιπτάμενα σκουπόξυλα. Μα τώρα… βρήκα ότι η μαγεία μπορεί να κρύβεται και στα πιο «συνηθισμένα» μέρη. Στην ουσία παντού. Ακόμα και μέσα μας… όλοι κρύβουμε μια δόση μαγείας. Άσχετα αν συνήθως την κρύβουμε, την αγνοούμε ή απλά δεν την καταλαβαίνουμε… Και ανακάλυψα ότι μπορώ να κάνω μαγικά τελικά… Αρκεί να μην σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι. Και, αν και τα όνειρά μου μοιάζουν άπιαστα, αν και βρίσκονται στον ουρανό, δεν ανησυχώ. Γιατί βρήκα την δική μου «νεραϊδόσκονη». Κι αυτή είναι η μουσική.


Από μικρή ήθελα να πετάξω. Μου είπαν ότι δεν μπορώ. Μα τι με σταματάει να στοχεύσω στον Ήλιο; Ποιος μπορεί να με σταματήσει, αν αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία μου; Κανείς. Μόνο ο εαυτός μου. Ο φόβος μου, μην πέσω και πληγωθώ… Αλλά έχει σημασία; Αν μπορέσεις και απογειωθείς, ακόμα κι αν πέσεις, τίποτα δεν σε εμποδίζει να συνεχίσεις την προσπάθεια. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο. Μα με μια μικρή δόση μαγείας όλα γίνονται. Γιατί η μαγεία είναι κάτι απλό. Τόσο απλό, που οι άνθρωποι αδυνατούμε να την καταλάβουμε. Είναι δύσκολο να την εξηγήσεις με λόγια… κι αν τελικά το κατορθώσεις θα φαντάζει σαν τρέλα. Την Μαγεία δεν μπορείς να την περιγράψεις… μόνο να την βιώσεις. Και αν καταφέρεις και την βλέπεις σε κάθε τι, σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε στιγμή,
…τότε έχεις κερδίσει






 Χμμ... Ένα πράγμα θα μπορούσα να πω γι' αυτό το κείμενο: αδέξιο. Πολύ αδέξιο.
Παρ' όλα αυτά, ανακαλύπτω διαβάζοντάς το ότι δεν άλλαξα τόσο πολύ όσο θέλω να πιστεύω. Τα ίδια πράγματα πίστευα και τότε. Τους ίδιους συμβολισμούς χρησιμοποιούσα, παρόμοιες γενικές αντιλήψεις με καθοδηγούσαν.
Γι' αυτό και θεώρησα ότι θέλω να εξελιχθώ, να διαβάσω περισσότερο, να καλύψω περισσότερα θέματα, να δοκιμάσω διαφορετικό ύφος, πριν συνεχίσω να γράφω κείμενα προς δημοσίευση.
Δεν λέω, βελτιώθηκα... Αλλά τι έκανα; Τι μεσολάβησε για να αρχίσω να γράφω πιο εμπεριστατωμένα;
Δεν ξέρω να πω.
Ξαφνικά κάτι έγινε και γράφω όπως γράφω τώρα.

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Ένας αριθμός.

Χτες ήταν η πρώτη μου πρωτοχρονιά που δεν ήθελα να χαρώ. Και δεν είχα κανέναν λόγο.
"Το 2010 έφυγε..." Βλακείες. Είναι απλά και μόνο ένας αριθμός. "Ανθρώπινο δημιούργημα που εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες." Τίποτα άλλο. Δεν είναι απαραίτητο να οριοθετείς την ζωή σου με τέτοιον τρόπο... Στο τέλος όλα στο ίδιο μυαλό καταλήγουν. Αναμνήσεις.

Είπα ότι δεν χάρηκα..; Γράψτε λάθος. Ένα μήνυμα αρκούσε για να με κάνει να χαμογελάσω, ως συνήθως!

Δεν θα πω τίποτα αλλο. Μόνο ότι ευχαριστώ θερμότατα τον Μικρό Πρίγκηπα. (:

Καλή συνέχεια σάς εύχομαι.



(Το ξέρω ότι δεν κολλάει καθόλου... Απλά χτες κατάλαβα ότι αγαπάω αυτό το τραγούδι.)

Δημοσ... Όχι, δεν το γράφω!