Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

"Μπορώ να είμαι εκεί;"

Όχι. Όχι άλλη εφηβική ανασφάλεια. Δεν χωράω άλλη.


---------------------------------------------------------

Σσσσσς... Είσαι απλά κουρασμένη... Ησύχασε. Σώπα. Άσε το μυαλό σου να σε ταξιδέψει, έστω κι αν η πραγματικότητα αργήσει λίγο. Μόνο λίγο.






"Μπορείς."

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

στην Μ. Κ.


  • για πες μου λοιπον, ποιες ηταν οι πιο ομορφες στιγμες του 2013?





  • 2d4y 5:11pm
  • Ωωω τί μου ζητάς τώρα αγαπητή... Είναι πολλές οι στιγμές και πολύ έντονες. Σίγουρα συμπεριλαμβάνω τα σάββατα που περνούσα με τον αδελφό σου, όλα γίνονταν στα βιαστικά γιατί εγώ έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς και να φύγω την επόμενη, αλλά ήταν μια όμορφη αλλαγή από την ρουτίνα των διαβασμάτων. Τα διαλείμματα με την Ιάνα και την Μελίνα στο σχολείο που μιλούσαμε για ό,τι βλακεία μας κατέβαινε, τα μαθήματα των Αρχαίων που ήταν πάντα ευχάριστα, τις ώρες της ενισχυτικής που μάθαινα τετραπλάσια πράγματα, τα μαθήματα με τον Ντρέλα, τις χαζοϋπέροχες γιορτές, τα μαθήματα γενικής που έχανα από κοπάνες ή πρόβες, τα ξεκλέματα με τον αδελφό σου όταν ερχόταν στο κέντρο και πηγαίναμε βόλτες στον λόφο του Φιλοπάππου, τις Πανελλήνιες (ήταν κουραστική αλλά πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, αν και τις πέρασα σχετικά νηφάλια συγκριτικά με άλλους), την περίοδο μετά τις γενικές εξετάσεις πριν τα ειδικά μαθήματα που ήταν πολύ χαλαρή αλλά επικεντρωμένη σε ένα πράγμα, τα υπέροχα τριήμερα στην Αίγινα που πέρασα με την Ιάνα και την Ελένη, το πτυχίο του Κώστα, κατά το οποίο αγχώθηκα πολύ περισσότερο από το δικό μου ή απ' τις πανελλήνιες, την συναυλία στην Επίδαυρο, η οποία δεν ήταν ευχάριστη αλλά πολύ διδακτική, το φεστιβάλ και τα σεμινάρια στην Σύρο, τις δεκαέξι καταπληκτικές μέρες που πέρασα μαζί σας στην Ικαρία, το λιώσιμο πριν τα αποτελέσματα, την χαρά μετά τα αποτελέσματα, την αναμονή που έμενα σε συγγενείς στην Θεσσαλονίκη, την μετακόμιση, την προσαρμογή στην σχολή, τα μαθήματα στο μπαγιάν... Γενικά ήταν φοβερή χρονιά. Από πέρυσι το έλεγα ότι θα ήταν η καλύτερη μέχρι τώρα και δεν διαψεύστηκα. Ένιωσα επιτέλους ότι βρίσκω σιγά σιγά τον τρόπο που θέλω να ζω το παρόν μου ώστε να κερδίζω όσα περισσότερα γίνεται και να μην θρηνώ καταστροφικά τις απώλειες. Φυσικά έχω δρόμο μπροστά μου αλλά φέτος ένιωσα πραγματικά ότι έκανα κάποια βήματα. Βέβαια σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σου εκφράσω την απέχθειά μου για την πρωτοχρονιά... Νιώθω ότι δεν υπάρχει νόημα στο να κάνεις απολογισμούς και να δίνεις υποσχέσεις για το έτος, εφόσον το 2014 είναι ένα νούμερο που έχει δοθεί για πρακτικούς λογους και δεν έχει πολλή σχέση με το πώς πρέπει να νιώθουμε γι' αυτό. Κάθε χρονο εδώ και πέντε ή έξι χρόνια με πιάνει μελαγχολία στην αλλαγή του χρόνου, πρόπερσι φαντάσου με έπιασαν κλάματα χωρίς λόγο... Ίσως αντίδραση στην χαρά που νιώθουν όλοι η οποία υποβάλλεται και επιβάλλεται με έναν περίεργο τρόπο. καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχει και αυτή η ανάγκη, η ψευδαίσθηση ότι αρχίζεις κάτι καινούριο, ότι αφήνεις κάτι πίσω σου. Παρόλο που αυτό εν αγνοία μας ή όχι, συμβαίνει κάθε στιγμή, κάθε μέρα, όλον τον χρόνο, σε όλη μας την ζωή. Πάλι φιλοσοφίες αγαπημένη, αλλά δεν μπορώ να το αποφύγω! Σε ευχαριστώ που με έβαλες να αναπολήσω τις στιγμές που πέρασα όμορφα και να ξέρεις ότι ήσουν και συ μέρος τους. Καλή χρονιά λοιπόν, αφού υποχρεώνομαι (χεχε) να το πω τέτοια μέρα, και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο, ψυχραιμία πάνω απ' ολα και πίστη στις δυνάμεις σου (είναι οι μόνες που έχεις και κινείσαι με αυτές). Με τιμάς απίστευτα με αυτό που λες...! Οι παλιοφιλόλογοι λένε ότι αν θες να πεις κάτι και δεν έχεις τα λόγια να το πεις σημαίνει ότι δεν έχεις να πεις κάτι, αλλά δεν συμφωνώ. Πολλές φορές οι λέξεις δεν περιγράφουν τα πάντα. Και εκεί έρχονται οι άλλοι τρόποι έκφρασης να καλύψουν το κενό που έχουν οι λεκτικοί τρόποι σκέψης. Εσύ λοιπόν να ξέρεις ότι μου έχεις πει πάρα πολλά με τα μάτια σου, την αγκαλιά σου και το πιάνο σου! Είναι υπέροχο που οι άνθρωποι είμαστε τόσο περίπλοκοι και τόσο απλοί και τόσο όμορφοι όταν το θέλουμε. Σε αγαπώ πολύ και στέλνω αγκαλιές σε όλη την οικογένεια. Μίου!