Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

To blog or not to blog?







Παιχνιδάκι που είδα στο ιστολόγιο της Αγανακτισμένης Έφηβης και θέλησα να παίξω... Σύμφωνα με τις οδηγίες, παραθέτουμε πέντε πράγματα που μας αρέσουν στο blogging και πέντε που δεν μας αρέσουν.

To blog, λοιπόν, or not to blog?


+:

-Η δυνατότητα που μου δίνεται να εκφράζομαι. Τώρα θα μου πείτε δεν είναι ο μόνος τρόπος, αλλά αλλιώς είναι να ξέρεις ότι απευθύνεσαι -κυριολεκτικά- σε κάποιους.
-Η δυνατότητα παράθεσης επιπλέον οπτικοακουστικού υλικού (το μόνο πράγμα στο οποίο πιστεύω ότι "υπερέχουν" οι ιντερνετικές συναναστροφές γενικά).
-Η γοητεία της ανωνυμίας... Το γεγονός ότι προσπαθείς να "διαβάσεις" τον άλλον μέσω ενός άβαταρ, ενός τρόπου στησίματος της εμφάνισης του ιστολογίου, ενός ψευδωνύμου (πριν καν αρχίσεις να τον διαβάζεις).
-Το γεγονός ότι πληροφορούμαι, μαθαίνω, προβληματίζομαι, γοητεύομαι από τον τρόπο γραφής και σκέψης άλλων ατόμων, όλων των ηλικιών (βασικό).
-Ευκαιρία για μπίζνες, οφ κορς. (A)


-:

-Το γεγονός ότι εδώ εκφράζομαι πιο εύκολα απ' ότι προφορικά. Κι επίσης το γεγονός ότι στο πληκτρολόγιο γράφω πιο γρήγορα απ' ότι στο χέρι.
-Η μουσική (ειδικά δυνατή) που παίζει με το που μπαίνεις σε ένα ιστολόγιο...
-Το γεγονός ότι έχει γίνει πια "μόδα" και πλέον οποιοσδήποτε "άσχετος" έχει ιστολόγιο. Άσχετο αν σταματάει να γράφει μετά από τρεις αναρτήσεις.
-Η προσβλητική προς τον εαυτό μου επιθυμία για νέα σχόλια.
-Τα templates που δεν αφήνουν εμάς τους ολίγον άσχετους να κάνουν τις προσαρμογές που θέλουμε. Όχι, δεν είμαι καλή στην html, τι να κάνω...


Αυτάααα... Προσκαλώ τους Poisonous, Dreamgirl, Creep, Timotei, Merlin, Amelie Melon, Fleur, Anlin the Sunray, Rontiven.

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Περί αλλαγών...

Το έτος 2010 (και ίσως και λίγο πιο πριν) με μία λέξη θα το χαρακτήριζα: αλλαγή.

Ξαφνικά παρατήρησα να αλλάζει η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί μου. Ξαφνικά άρχισαν οι δυνατότητές μου να αυξάνονται με ανεξήγητα μεγάλο βαθμό, ξαφνικά άρχισα να απελευθερώνομαι. Ξαφνικά έγινα αυθόρμητη. Ξαφνικά, άρχισα να χαμογελάω πιο συχνά και πιο έντονα. Ξαφνικά άρχισα να εκφράζομαι πιο εύκολα. Ξαφνικά, δεν με πείραζε που δεν μπορούσα πάντα να ανταπεξέλθω στις συνθήκες.

Ξαφνικά έζησα την πρώτη μου μεγάλη απογοήτευση.

Πάλι ξαφνικά, ένιωσα την πιο μεγάλη ευτυχία.

Ξαφνικά ένιωσα τον εαυτό μου να με αποθεώνει, παρ' όλο που δεν κράτησε όσο θα έπρεπε.

Ξαφνικά, ανακάλυψα ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τους οποίους μπορώ να νιώσω. Μα και να με νιώσουν.

Ξαφνικά είδα ότι δεν υπάρχει κάποιος διαφορετικός απ' όλους τους υπόλοιπους.

Ξαφνικά απέρριψα την πεποίθηση ότι κάποιοι δεν είχαν αδυναμίες. Όχι ελαττώματα, αδυναμίες.

Ξαφνικά είδα ότι όλα όσα κάνεις σου επιστρέφονται.

Ξαφνικά το ένιωσα στο πετσί μου. Μου ήρθε η επιστροφή όλων όσων είχα κάνει, περισσότερο σε εσωτερική ικανοποίηση απ' ότι σε εκτίμηση από τρίτους.

Ξαφνικά είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζεται στο πρόσωπο του αδερφού μου... Άραγε κι εγώ τόσο μπερδεμένη ήμουν στην ηλικία του;

Ξαφνικά εφάρμοσα τις κρυφές μου ηγετικές ικανότητες.

Ξαφνικά κατάφερα να μειώσω την ρήξη ανάμεσα στα άτομα που κάποτε είχα θεοποιήσει: τους γονείς μου.

Ξαφνικά απέρριψα και απορρίφθηκα, αλλά βγήκε σε καλό.

Ξαφνικά έκανα επιλογές.

Ξαφνικά είδα ότι είμαι τυχερή που ο προγραμματισμός που έγινε από άλλους κατέληξε να μετατραπεί σε προσωπική φιλοδοξία.

Ξαφνικά παθιάστηκα. Με την μουσική, με την ζωή, με την αγάπη, με τον έρωτα.

Ξαφνικά άρχισα να ζητάω.

Ξαφνικά είδα ότι δεν είμαι η μόνη. Δεν είμαι η μόνη σωστή, η μόνη ηθική, η μόνη που μαθαίνει απ' τα λάθη της.

Ξαφνικά ένιωσα ότι παρ' όλο που με τα αγόρια τα πάω καλύτερα, αν δεν είχα ΤΗΝ καλύτερή μου φίλη δεν θα επιβίωνα (σ' αγαπάωωω!!!).

Ξαφνικά εκτίμησα τον εγωκεντρισμό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μην σκέφτεται εγωκεντρικά, όσες υποχωρήσεις κι αν κάνει. Έστω υποσυνείδητα, ΘΕΛΕΙ να κερδίσει κάτι για τον εαυτό του. Και καλά κάνει. Ίσως όταν γινόμαστε γονείς να αλλάζουν τα πράγματα... για κάποιους τουλάχιστον.

Ξαφνικά έβαλα πρόγραμμα, άσχετο αν δεν το τηρώ πιστά.

Ξαφνικά πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω.


Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. :)
Σας φιλώ, Αρτ.

υ.γ. 1: Ξαφνικά είπα σε μια κομμώτρια να αυτοσχεδιάσει και μοιάζω σαν να είμαι κάποια άλλη... Χιχι!
υ.γ. 2: Be the change you wish to see in the world.
υ.γ. 3: Θα σκότωνα για να με ξαναπείς Άρτσι.-



Δημοσίευση Ανάρτησης!

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ; Στάσιμη..; Χα!

Βλέπεις, ακούς, νιώθεις στο πετσί σου ότι οι άλλοι άνθρωποι ζουν πράγματα, προχωράνε, πονάνε, ρισκάρουν, πετυχαίνουν ή απογοητεύονται και φτου κι απ' την αρχή. Βλέπεις να βιώνουν εμπειρίες τις οποίες μόνο να φανταστείς μπορείς, προς το παρόν. Κι όμως, αναρωτιέσαι γιατί π.χ. σε συμπαθούν και δεν σε καλούν για καφέ ή κάτι παραπλήσιο, γιατί σου λένε ότι είσαι όμορφη και δεν έχεις ακόμα γκόμενο, γιατί σε επαινούν για την εξυπνάδα σου και κολλάς διαρκώς όταν είναι να μιλήσεις.
Ζηλεύεις τα πάντα και τους πάντες.
Αφού θέλεις να γνωρίζεις ό,τι γίνεται/κυκλοφορεί.
Να είσαι η καλύτερη σε ολα.
Να είσαι κορμάρα.
Να είσαι φίλη με όλους.
Να αρέσεις στο άλλο φύλο.
Να μπορείς να κάνεις μια αξιοπρεπή συζήτηση.

Ταυτόχρονα, θέλεις να παραμείνεις αυτή που είσαι, να μην αλλοτριωθεί ο χαρακτήρας σου. Και, φυσικά, να συνεχίσεις να κάνεις καλά αυτό που αγαπάς.

Απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις, απαιτήσεις.

Το καλό είναι ότι έχεις αρχίσει τελευταία να μην νοιάζεσαι για ορισμένες ελλείψεις (άραγε;) που έχει η καθημερινότητά σου.

Αυτή είσαι. Η Άρτεμις, με τα πρωτερήματα, τις αδυναμίες, τον εξωτερικό και εσωτερικό σου κόσμο. Με την γοητεία σου, τις εμπειρίες σου, το μυαλό και την ψυχή σου.

Αυτή που δακρύζει, που γελάει, που νιώθει καμια φορά κενή, που νιώθει άλλες φορές τόσο πλήρης, που της αρκεί ένα χαμόγελο για να φτιάξει η μέρα της.
Αυτή που καμιά φορά αντιδράει ανεξήγητα, είτε γελώντας νευρικά, είτε πετώντας κάτι ανόητο, είτε σιωπώντας.
Αυτή που θέλει, που νομίζει ότι δεν προσπαθεί, που θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι.
Αυτή μωρέ... Δεν την ξέρεις ακόμα;

Από πού κι ως πού, λοιπόν, αυτό το περίπλοκο πλάσμα να μένει στάσιμο; Γιατί οι εμπειρίες των άλλων είναι πιο σημαντικές; Ακριβώς: δεν είναι! Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάθε στιγμή που ζούμε, είναι η καλύτερη δυνατή. H δική μας στιγμή! Και δεν υπάρχει άλλη. Αφού αυτές που ανήκουν στο παρελθόν έφυγαν, αυτές που πρόκειται να έρθουν, δεν είναι προκαθορισμένες. Τι άλλο να μένει εκτός από το "τώρα";

Μην γίνεσαι χαζή. Εντάξει, είπαμε, οι άλλοι βγαίνουν, κάνουν σχέσεις, αποστομώνουν κατά καιρούς.
Εσύ κάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό: υπάρχεις. Και όχι μόνο υπάρχεις... Έχεις και λόγο ύπαρξης, με τον οποίον έχεις συμβιβαστεί και, μάλιστα, τον απολαμβάνεις! Δεν νιώθεις πίεση από το σχετικό βάρος που σου προκαλεί η ευθύνη.
Απλά έτυχε να γεννηθείς δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε κάτι σημαντικό και περιμένει από σένα να το συνεχίσεις. Και το κάνεις οικειοθελώς.

"Και για όλα τα άλλα...υπάρχει χρόνος!"

Όχι μόνο υπάρχει χρόνος. Σκέψου το. Σε εμποδίζει κανείς να τα ζήσεις; Όχι. Και κοινωνική ζωή έχεις, και ερωτευμένη είσαι, και ικανοποιητικές επιδόσεις σε ό,τι κάνεις. Γιατί έχεις παράπονο ότι τάχα "μένεις στάσιμη"; Εσύ δεν είσαι που εξελίσσεσαι συνεχώς, που μαθαίνεις από όλους τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν; Που σε γοητεύουν και σε συγκινούν τόσο υπέροχα πλάσματα;

Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή. Είχα και έχω τους καλύτερους ανθρώπους που θα μπορούσα να έχω.

Μπορεί να ακουστεί βαριά κουβέντα... Μπορεί και να μην ισχύει...
Αλλά... νιώθω ευτυχισμένη. Πραγματικά.

Και κάτι ακόμα... Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι, ό,τι κι αν είσαι, σ' αγαπάω. Με όλη μου την καρδιά. Και η αγάπη υπερνικά όλα τα εμπόδια, βλακείες,  είναι ο δεσμός που ενώνει κάθετι ζωντανό και μη. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι τίποτα περίπλοκο... Είναι ΄τοσο απλός. Αρκεί να μάθεις να τον παρατηρείς. "Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους."



Δημοσίευση ανάρτησης.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπόσχομαι.



Θα το τηρήσω. Όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται. Τουλάχιστον κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησα. 
Έχω έναν στόχο. Μα δεν θα τον κοιτάζω από μακριά. Ούτε θα μετανιώνω για πράγματα που έτυχε να μην γίνουν όπως "θα έπρεπε". Απλά...θα προχωράω. Συγκεντρωμένα. Κι όπου βγει.




 
Α... Και θέλω να φύγεις.
(Παρ' όλο που με κάνεις χαρούμενη...)

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ζήσε την στιγμή;


Μια ζωή το ίδιο συμβαίνει.

Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος φαίνεται...
Όλοι θα έχουν το παραπονο ότι κάτι τους λείπει, κάτι δεν τους έγινε όπως θα ήθελαν, κάτι δεν έκαναν όπως, όσο, όποτε θα ήθελαν.
Κανείς δεν ζει το παρόν του. Και καλά κάνει, αφού αν στην παρούσα φάση είμασταν αυθόρμητοι δεν θα καταφέρναμε να οργανωθούμε, να βάλουμε στόχους για το μέλλον, να φροντίσουμε να εξελιχθούμε. Πολύ απλά γιατί το νόημα της φράσης "Ζήσε την στιγμή" είναι πιο περίπλοκο απ' ότι θα την ερμήνευε ο καθένας.

Μέχρι τώρα έχω ακούσει τέσσερις ελαφρώς διαφορετικές ερμηνείες:

1. Ζήσε την στιγμή. Ζήσε το τώρα, σαν να είναι η τελευταία σου στιγμή. Ζήσε στο έπακρο. Ζήσε εμπειρίες, κάνε πράγματα που σε κάνουν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Αδιαφόρησε για τις συνέπειες. Μην υπεραναλύεις τα πάντα... Ζήσε.

2. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα στην ζωή, πράγματα τα οποία συνήθως περνούν απαρατήρητα: η ανατολή, ο αέρας που σου χτυπάει το πρόσωπο, χρόνος με αγαπημένα πρόσωπα... Πολύ συχνά δεν ευχαριστιόμαστε αυτές τις μικρές χαρές της ζωής... Γι' αυτό, ζήσε την στιγμή. Ζήσε την στιγμή που θα νιώσεις ζεστασιά, ακόμα κι αν προέρχεται από κάτι συνηθισμένο, κάτι που θεωρείται δεδομένο. Ζήσε.

3. Ζήσε την στιγμή σου. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να την έχεις προσχεδιάσει... Πήγαινε όπου σε πάει το ρεύμα... Προχώρα. Πάντα μπροστά. Ποτέ πίσω. Προχώρα. Ζήσε.

4. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, αποδέξου το. Όσο άσχημο κι αν είναι, αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αν έχεις αποβάλλει οριστικά το Εγώ σου (γιατί αυτό είναι που νιώθει κάθε δυσφορία), θα μπορέσεις αν όχι να την απολαύσεις, να καταφέρεις να σε επηρεάσει ελάχιστα έως και μηδαμινά. Με αυτόν τον τρόπο, συνειδητά δηλαδή, μπορείς να ζεις κυριολεκτικά "την κάθε στιγμή", να μην σταματάς να απολαμβάνεις την ζωή, όποια τροπή κι αν παίρνει.


Το πρώτο είναι σαφώς παρορμητισμός και...βλακεία. Εντάξει να θέλεις να προκαλέσεις λίγο την τύχη σου, αλλά αν σκέφτεσαι διαρκώς έτσι, θα καταλήξεις πληγωμένος από όλες τις απόψεις, ανάλογα και την περίσταση...
Το δεύτερο...Οκ. Σαφώς βοηθάει. Αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι πλήρης ερμηνεία του όρου. Και δεν αρκεί, πιστεύω, παρ' όλο που είναι όντως η αρχή για να αρχίσεις να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Το τρίτο είναι πολύ γενικό και αόριστο... Και επίσης δύσκολο στην υλοποίηση και αποτελεί παρορμητική στάση, όπως και στην πρώτη περίπτωση.
Το τέταρτο... Δύσκολο. Πολύ δύσκολο να γίνει.


Τα τρία πρώτα αποτελούν ερμηνείες που δόθηκαν από συνομιλήκους μου κατόπιν συζήτησης. Το τέταρτο είναι λίγο δυσνόητο, προσπάθησα να δώσω μια κεντρική ιδέα μιας σύγχρονης φιλοσοφίας για την οποία διάβασα σε ένα βιβλίο.

Τώρα το τι πιστεύω εγώ... Αλήθεια, τι σημαίνει "ζήσε την στιγμή"; Δεν είμαι σίγουρη. Η άποψή μου αιωρείται κάπου ανάμεσα σε αυτές τις τέσσερις περιπτώσεις, έχουν στοιχεία διάφορα, τα οποία όμως μπορώ να αμφισβητήσω ανά πάσα στιγμή. Με άλλα λόγια: πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι απόλυτο. Δεν μπορείς να ελέγξεις τόσο εύκολα την διάθεσή σου, καλή ή κακή, κι όμως όλα εξαρτώνται από αυτήν...


Εσείς; Τι ερμηνεία θα δίνατε;

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Γραμματική-Νοηματική Ανάλυση

Στον γραπτό λόγο υπάρχουν αρκετοί περιορισμοί σε σχέση με τον προφορικό. Δεν υπάρχει το ύφος, ο τόνος της φωνής, η έκφραση του προσώπου για να προσδιορίσει ή να συμπληρώσει το ακριβές νόημα που θέλουμε να δώσουμε, γι' αυτό και γίνεται η χρήση των σημείων στίξης. Για παράδειγμα:

-Τελικά θα πάμε.
 
-Τελικά θα πάμε;
 
-Τελικά θα πάμε!

Σαφώς και στην πρώτη περίπτωση ο "ομιλητής" κάνει απλά μια δήλωση στον δέκτη του, στην δεύτερη ζητάει μια πληροφορία ρωτώντας για να επιβεβαιώσει αν ισχύει μια κατάσταση και στην τρίτη δείχνει ενθουσιασμό, ανακούφιση ή γενικώς κάποιο συναίσθημα. Από τα παραπάνω παραδείγματα συμπεραίνουμε: α) Όταν θέλουμε να δώσουμε μια πληροφορία ή να κάνουμε μια δήλωση ή γενικότερα να πούμε αυτό που επιθυμούμε με ουδέτερο τρόπο κλείνουμε την πρότασή μας με τελεία. Αυτές οι προτάσεις λέγονται αποφαντικές.
β) Όταν θέλουμε να ζητήσουμε μια πληροφορία ή να ρωτήσουμε κάτι κλείνουμε την πρόταση με ερωτηματικό. Αυτές οι προτάσεις λέγονται ερωτηματικές.
γ) Όταν θέλουμε να προσθέσουμε συναίσθημα σε αυτό που λέμε, κλείνουμε την πρότασή μας με θαυμαστικό. Αυτές οι προτάσεις λέγονται επιφωνηματικές.

Σημείωση: Όταν μιλάμε για καθημερινές συνομιλίες με γραπτό λόγο, στις μέρες μας αναφερόμαστε συχνότατα είτε σε γραπτά μηνύματα κινητού τηλεφώνου (ShortMessageService) είτε σε άμεσα ηλεκτρονικά μηνύματα (InstantMessages). Επειδή το μέσο που χρησιμοποιείται -το πληκτρολόγιο- δεν ευνοεί την πλήρη αποφυγή λαθών, υπάρχουν αρκετές πιθανότητες ένα φαινομενικά ασήμαντο λάθος σε λέξη ή σημείο στίξης να προκαλέσει παρανοήσεις μεταξύ των συνομιλητών.

Ας υποθέσουμε π.χ. ότι ένα άτομο Α ήθελε να ρωτήσει το άτομο Β για μια πληροφορία.

-Τελικά θα πάμε;

(Η χρήση της λέξης "τελικά" προϋποθέτει ότι είχε προηγηθεί άστοχη ημισυνεννόηση.)
Αν έκανε λάθος στο σημείο στίξης, το νόημα της πρότασής του θα άλλαζε. Δηλαδή:

-Τελικά θα πάμε!

Στην προκειμένη περίπτωση ο Α ανακοινώνει στον Β ότι τα σχέδια που πιθανότατα να είχαν θα πραγματοποιηθούν. Ως επόμενο, ο Β θα μπορούσε να απαντήσει:

-Ωραία! Μεσημέρι, απόγευμα;

Λόγω του λάθους που έγινε χωρίς ο Β να το καταλάβει, ο Α απαντάει:

-Βασικά ρωτάω.

Επειδή η πρότασή του έχει πολύ γενικό νόημα και θα μπορούσε να σημαίνει α) "Ρωτάω αν θα πάμε." ή β) "Ρωτάω πότε θα πάμε.", γίνεται παρανόηση απ' τον Β, ο οποίος αρχίζει να ρωτάει πότε βολεύει τον Α. Στην ουσία, είναι σαν ο Β να μην λαμβάνει υπ' όψιν τις προθέσεις του Α, λόγω κοινής παρανόησης και όχι εκούσια.

Ας παρατηρήσουμε πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια τέτοια συζήτηση:

-Τελικά θα πάμε! (κανονικά ";")
-Ωραία! Πρωί, μεσημέρι;
-Βασικά ρωτάω!
-Δεν ξέρω, τι ώρα θες να ξυπνήσεις;
-Ποιοι θα πάμε; (ο Α, προφανώς μπερδεμένος με το κλίμα σιγουριάς που δημιουργήθηκε, προσπαθεί να πάρει πληροφορίες για να δει αν θα βγουν σε καλό τα σχέδια που κανόνισαν.)
-Δεν έχω ιδέα. Υπέθεσα ότι είχες μιλήσει στον Γ (μέρος που προέρχεται από την άσκοπη ημισυνεννόηση που προαναφέραμε) αλλά μου είπε πως δεν συνεννοηθήκατε και δεν θέλει να έρθει.
-Θα πάμε τότε;
-Θα ήθελα να πάω, αλλά δεν θα με πειράζει και να μην γίνει τελικά.
-Καλά, ούτε εγώ έχω θέμα! (Παρατηρούμε ένα έντονο κύμα διπλωματικής στάσης και απ' τις δύο πλευρές, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει απόλυτη άνεση ή γενικώς υπάρχει αμηχανία)
-Πού μπλέξαμε... :Ρ Λες να ενδιαφέρεται κανένας άλλος; (Προφανώς ο Β επιθυμεί να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά τους περισσότερο, γι' αυτό και προσπαθεί να δημιουργήσει κίνητρο για τον Α.)
-Δεν ξέρω! (Συνέχιση της διπλωματικής στάσης.)
-Το 'ξερα! Για να μην ξημερώσουμε, ας πάμε; (Ο Α εκδηλώνει μια πρωτοφανή ως τώρα πρωτοβουλία, παίρνοντας ουσιαστικά "τα ηνία" του αποτελέσματος και ταυτόχρονα το ρίσκο της απόρριψης.)
-Καλά οκ! (Ο Β δεν αρνήθηκε λόγω καθαρής ευγένειας, ανεξάρτητα τις επιθυμίες του.)
-Ώρα;
-11;
-Μια χαρά. Να περάσω απ' το σπίτι σου;
-Πού θα πάμε;
-*εκεί*;
-Καλά οκ εσύ ξέρεις, όπου θες τότε! (Η συνεχής υποχώρηση, μαζί με την επανάληψη της κοινότυπης φράσης "Καλά, οκ." υποδηλώνει σχετική ηττοπάθεια ή απλά έλλειψη επιθυμίας.)
-Υπάρχει περίπτωση να έρθει και ο Δ. (Παρουσίαση πιθανώς αληθούς κινήτρου από τον Β προς τον Α, το οποίο έχει ως σκοπό να αλαφρύνει την θέση του.)
-Καλά οκ ό,τι θέλετε! (Συνέχιση της υποχώρησης.)
-Είσαι σίγουρος; (Ο Β αντιλήφθηκε το κλίμα υποχωρήσεων από μέρος του Α και τον ρωτάει ευθέως.)
-Ναι απολύτως! (Είτε αληθής, είτε ψευδής, αυτή του η δήλωση καθόρισε στην ουσία το αποτέλεσμα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός στον Β.)


Αν το κίνητρο που ήθελε να παρουσιάσει ο ομιλητής Β στον Α δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, ο Β θα ενημέρωνε τον Α, αφήνοντάς τον να επιλέξει ώστε να "επανορθώσει" για την "πιεστική" του στάση που προηγήθηκε.

-Ο Γ δεν μπορεί. Εσύ αποφασίζεις! Απάντα όποτε το λάβεις. Καληνύχτα!
-Καλά οκ, ας πάμε!







Και τί νομίζετε πως έγινε, εν τέλει;


-Πειράζει να το ακυρώσουμε γιατί θέλω να διαβάσω ή θέλεις πολύ να πάμε;

Τώρα σε αυτό τι απαντάς, πείτε μου...





Όχι άλλο παρελθόν. Απ' την επόμενη φορά... Καληνύχτα.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Διάλογοι (Μέρος 1ο)

Εγώ... κι εγώ. Περί ανέμων, υδάτων, ήλιων, κ.ο.κ...


-Τί είσαι; Γιατί όλα τα αγόρια σε χλευάζουν, όλα τα κορίτσια νιώθουν άνετα μαζί σου και σε "χρησιμοποιούν", όλοι οι όμοιοί σου σε στιλ και γούστα σε βάζουν στην ελίτ της παρέας τους;
-Διότι -αντίστοιχα- οι συνήθειές του είναι διαφορετικές, διότι κι αυτός είναι άνετος, διότι έτσι γίνεται με τους ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και μιλάνε την ίδια γλώσσα. Για να μην μιλήσω για εξωστρέφεια και "ηγετική αύρα"... Μήπως θα ήθελες να ρωτήσεις: Γιατί εγώ να μην ανήκω σε καμία από τις παραπάνω ομάδες; Ρητορική ερώτηση.
-Θα σε αγνοήσω... Γιατί από την μία να φέρεσαι σαν να είσαι όντως διαφορετικός, θέλεις να έχεις την μούρη του ξεχωριστού, του εναλλακτικού, παρ' όλα αυτά υποκύπτεις σε κοινότυπες και μάλλον συνηθισμένες απολαύσεις;
-Διότι είναι ανθρωπος. Διότι όσο ξεχωριστός κι αν θέλει(ς) να φαντάζει, έχει το δικαίωμα να πάει και λίγο με την μάζα... Όχι;
-...Γιατί από την μία να είσαι τόσο ώριμος, να μιλάς τόσο όμορφα και σωστά και από την άλλη να κάνεις τόσες χαζομάρες και να βρίζεις τόσο άσχημα;
-Πφφ, δεν απαντάω. Δες απλά τον εαυτό σου...
-Γιατί όλα αυτά να με διχάζουν, να με κάνουν να λυπάμαι ή να ζηλεύω, να με γοητεύουν;
-Ειλικρινά, περιμένεις απάντηση σε αυτήν την ερώτηση;
-Τί είσαι;
-Άνθρωπος. Φυσικά.
-Γιατί μια με ενθαρρύνεις και μια αμύνεσαι απέναντί μου; Γιατί χαμογελάς αμέριμνα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Γιατί ανταποκρίνεσαι στα λεγόμενά μου; Γιατί μου ζητάς να μιλήσω, να πω κάτι, ενώ ούτε εσύ προωθείς την συζήτηση;
-Γιατί δεν τον ρωτάς;
-Γιατί είμαι ηλίθια.
-Βγάζει σε κάτι να το λες;
-Όχι, δεν νομίζω... Είναι όμως κι αυτό μια μορφή εκτόνωσης.
-Και τι καταλαβαίνεις;
-Ότι το γεγονός ότι πάντα βγάζω το ίδιο συμπέρασμα, κάτι σημαίνει.
-Μήπως υπερεκτιμάς την νοημοσύνη σου; Μήπως το παίζεις μετριόφρων αλλά αποζητάς προσοχή και κομπλιμέντα, ίσως περισσότερο από αυτούς που βλέπεις να τους δίδονται;
-Ορίστε, είμαι ηλίθια.
-Συγχαρητήρια...
-Όρεξη έχω να σ' ακούω νομίζεις... Και δεν μου λες. Μόνο παρατηρήσεις όταν είμαστε οι δυο μας μπορείς να κάνεις; Πού βρίσκεσαι όταν πραγματικά σε χρειάζομαι; Πού κρύβεσαι όταν πρόκειται να του μιλήσω, όταν είμαστε μόνοι ή όταν η παρέα είναι μεγάλη και συνήθως βρίσκομαι στο περιθώριο; Πού βρίσκεσαι όταν παραλογίζομαι ασύστολα, όταν κλαίω, όταν πλάθω σενάρια στο μυαλό μου; Πού είσαι όταν είμαι πάνω στην σκηνή; Είναι τυχαίο που σε όλες αυτές τις περιπτώσεις νιώθω ότι το μυαλό μου δεν λειτουργεί, ότι δεν μπορώ να σκεφτώ, ότι δεν βγαίνει τίποτα, τίποτα απολύτως;
-Είμαι εσύ. Είσαι εγώ.
-Ακριβώς. Επομένως, πού βρίσκεται η μία όταν την χρειάζεται η άλλη και τούμπαλιν; Γιατί η λογική να μην έχει συναίσθημα, τα συναισθήματα να μην έχουν λογική, παρ' όλο που και τα δύο συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο άτομο;
-Ρωτάς γιατί δεν συγχρονιζόμαστε... Μα αυτό δεν είναι απλό. Ειδικά όταν υπάρχουν εξωτερικά ερεθίσματα... Η καθεμιά είναι απασχολημένη με τα δικά της.
-...Εκτός από όταν γράφω. Βλακεία. Μεγάλη βλακεία.
-Ισχύει... Λές ότι έχεις βρει εκείνη την ξεχασμένη, ιδανική ισορροπία, η οποία μάλλον κι άλλη ψευδαίσθηση θα είναι. Κι άλλη αυταπάτη. Το βρίσκω τόσο εύκολο να σου δώσω τα λόγια να μιλήσεις για όλα όσα σε τρώνε σε άλλους.
-Κι όμως. Δεν κάνω κάτι να τα εφαρμόσω, να τα πραγματοποιήσω. Να αλλάξω τα δεδομένα λιγουλάκι...
-Και σε πόσα άτομα έχεις μιλήσει;
-Τρία.
-Χαχα, προοδεύεις! Και τί σου είπαν; Μάλλον, τί έκανες;
-Μίλησα.
-Αυτονόητο...
-Δεν σταμάτησα να σκέφτομαι.
-Φαίνεται.
-Δεν θέλω να κόψω επαφή...
-Σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούμε... Παρ' όλα αυτά, αν τύχει και αλλάξω γνώμη, γιατί πιθανότατα εγώ να το κάνω πρώτη, έχω τις οδηγίες. Εσύ τις κράτησες...
-Σαφώς... Δεν θα είναι εύκολο όμως.
-Πράγματι. Οι συνθήκες δεν ευνοούν με τίποτα. Εκτός κι αν...
-Τί..;
-Υπάρχει ίσως μία λύση.
-Όχι. Όχι! Όχι!!!
-Μια σκέψη έκανα... Μόνο αν τα πράγματα γίνουν υπερβολικά σκούρα... Χαλάρωσε! Ούτε εγώ το θέλω αυτό!
-Ούτε να το διανοηθείς! Μα πώς μπόρεσε να σου περάσει καν απ' το μυαλό;!
-...
-...
-Το χάσαμε... Και μας παρακολουθούν αυτήν την φορά.
-Δίκιο έχεις. Ας μην τους κουράσουμε περαιτέρω...
-Να πούμε καληνύχτα...;
-Όχι, όχι καληνύχτα. Όχι τώρα... Δυστυχώς πολλά απλά πράγματα μου φέρνουν άλλα στον νου.
-Εις το επανιδείν, λοιπόν... Μέχρι να αλλάξει κάτι.
-Ναι, μέχρι τότε.
-Πρόσεχε...
-Όντως, δεν έχω το δικαίωμα να απαιτώ από σένα κάτι τέτοιο... Θα κάνω ό,τι μπορώ. Τα λέμε.







Δημοσίευση Ανάρτησης.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Κι όμως, τι κρίμα...

Δεν θα ήθελα να γράψω άλλο μοιρολατρικό κείμενο, γι' αυτό και λογικά θα διαγραφεί μετά από λίγο...

Κρίμα. Όχι που δεν συνέβη, μα που σκέφτηκα ακριβώς την δικαιολογία σου. Και ας την σκέφτηκα, το αποτέλεσμα ίδιο. Άραγε αυτό ήταν που μου χάλασε την μέρα; Γιατί ξαφνικά άρχισαν να έρχονται πράγματα από παλιά, πράγματα όπως "Είμαι χοντρή, είμαι άσχημη, δεν είμαι ερωτεύσιμη.", πράγματα όπως ανούσια δάκρυα, πράγματα όπως νεύρα στην οικογένεια; Γιατί με πονάει το στομάχι μου την μέρα που φυσιολογικά με πονούσε και η κοιλιά μου και έτυχε να πονάει και το κεφάλι μου; Γιατί ρε γαμώτο το σκέφτομαι;

Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο... Γιατί δεν το τηρώ; Γιατί στενοχωριέμαι; Γιατί μετανιώνω; Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο!
Και είναι και το άλλο: εσύ δεν έχεις αισθήματα; Είσαι όντως όπως σε περιγράφουν οι άλλοι;

Όχι... Έχεις αισθήματα. Νιώθεις αμηχανία, νιώθεις άβολα, γενικά δεν μπορείς να με κουμαντάρεις φαίνεται. Με φοβάσαι; Με φοβάσαι όπως όλοι οι άλλοι; Τόσο δύσκολος άνθρωπος έιμαι; Τόσο απρόσιτη μοιάζω; Τόσο πολύ δυσκολεύεσαι να μου πεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ; Γιατί είσαι ευγενικός μαζί μου; Γιατί είσαι τόσο ευγενικός μαζί μου; Σε ενοχλώ; Θα προτιμούσες να μην υπήρχα, να μην σκεφτόμουν έτσι; Πες το μου, γαμώτο. Πες το μου.


Με συγχωρείτε... Το ξέρω ότι υπερβάλλω.
Παρόρμηση της στιγμής.



Δημοσίευση Ανάρτησης... Για πολλοστή φορά.