Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ρε!

Προς τι τόση άγρια χαρά; Προς τι τόσος ενθουσιασμός και τόση σαφήνεια στα πάντα;

Αυτό που χρειάστηκα ήταν ένα όνομα. Και μια ακόμη φωτογραφία.

Για δύο (2) χρόνια περίπου ήμουν με τον καλό μου.
Του άρεζε λέει που ήμουν και γω μουσικός, που επικοινωνούσαμε. Όταν παίξαμε μαζί μια φορά δήλωσε ότι "σαν να με ερωτεύτηκε φτου κι απ' την αρχή".
Τον Ιούλιο δεν μπορούσαμε να παίξουμε μουσική μαζί. Εγώ δεν μπορούσα.
Λίγους (λίγους) μήνες μετά έφυγα να σπουδάσω. Κάθε είκοσι (20) μέρες ήμουν εκεί, αυτός ήρθε δύο φορές, όλα καλά.
Αυτός έγραφε μουσική, έκανε πρόβες με μια κοπέλα που έπαιζε ντραμς, εγώ μηδέν ζήλεια και ρεαλισμός, όλοι μας θέλουμε να μας καλύπτεται αυτή η ανάγκη. Αλήθεια λέω. 

Πριν επτά (7) μήνες δεν ήμουν καλά. Σύγχυση και ρηχότητα, στέρευε η πηγή της ενέργειάς μου. Την αποζήτησα αλλού, όχι εκεί που ήμουν, εκεί, σε αυτόν (σπόιλερ αλέρτ: δεν έπιασε).
Δεν μπορούσα να παίξω μουσική. Και δεν μπορούσα να παίξω μουσική μαζί του.
Πριν έξι (6) μήνες με χώρισε ο καλός μου, λέγοντας ότι δεν είναι πια ερωτευμένος.
Αλλά λέει με αγαπούσε. Λέει δεν υπήρχε άλλη. Λέει ότι θα προτιμούσε να υπήρχε άλλη για να είναι πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, για να θυμώσω λέει, για να μου είναι πιο εύκολο λεέι.

Δυο (2) μήνες μετά δηλώνει ότι βρήκε γκόμενα.
Ναι, και πότε πρόλαβε.
Τον ρώτησα αν είναι καλή. Μου λέει ότι όλες καλές είμαστε. Ότι του αρέσει το γυναικείο φύλο και το αντιμετωπίζει με μια θρησκευτικότητα. Πίπες.

Έναν (1) μήνα πριν είδα δύο (2) φωτογραφίες. Μια κοπέλα που τον κοιτούσε καθισμένη δίπλα του σε ένα αυτοκίνητο. Και την ίδια κοπέλα να του πιάνει το γόνατο. Έστω, και μένα με πήγε στο πατρικό του στο δίμηνο, δεν ήμουν τίποτα σπουδαίο, έτσι κάνει με όλες, κλάματα, δράματα, όλα οκ.

Και σήμερα, ώρα 12:17 περίπου το βράδυ, είδα τις ίδιες φωτογραφίες, μόνο που αποκαλύφθηκε το όνομα της κοπέλας που ψοφούσα να μάθω ποιο ήταν.

Και αυτό βασικά, χρειάστηκα ένα όνομα. Και μια ακόμη φωτογραφία.
Την λένε Αναστασία λοιπόν, και παίζει ντραμς.
Και ούτε που πήγε το μυαλό μου.

Τώρα νιώθω πολύ καλύτερα. Όλα είναι τόσο απλά: είχε κάποια ανάγκη, εγώ έλειπα, και εκτός αυτού δεν μπορούσα να καλύψω αυτήν την ανάγκη. Βρήκε κάποια με την οποία χτίστηκε η σχέση, άσχετα αν πήρε ερωτική τροπή όσο είμασταν μαζί ή όχι, και τα υπόλοιπα δεν άργησαν να εκδηλωθούν. Βρήκε κάποια που να νιώθει ίση του και παράληλα να τον πηδάει κιόλας. Καθαρή δράση-αντίδραση.
Και γω επιτέλους είμαι ελεύθερη. Χωρίς ασάφεια, χωρίς ελπίδα, χωρίς αβεβαιότητα. Δεν υπάρχει πια το "γιατί", δεν υπάρχει πια το "μα κρίμα ήταν".


Μωρέ ήμουν τόσο χαρούμενη με το που γύρισα στην Θεσσαλονίκη, και τώρα πραγματικά μου έφτιαξε το κέφι. Μπορώ να γιορτάζω Πρωτοχρονιά τον Σεπτέμβρη;

Θα ακούσετε νεώτερά μου όταν νιώσω ότι σταθεροποιήθηκε κάτι μέσα μου. Σήμερα γιορτάζω.



2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν είναι η δράση-αντίδραση ούτε η ανάγκη που υποτίθεται είχε. Είναι η αγάπη η αληθινή (προυπόθεσή της να είναι παντοτινή) που δεν υπάρχει. Η αλλιώς άμα υπάρχει, τότε θα είναι μονόπλευρη.
Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι για σένα. Γιατί τουλάχιστον κατάλαβες ότι ο πρώτος σου έρωτας δεν είναι και ο τελευταίος. Ότι δεν είναι όλα όπως τα νόμιζες, η όπως σε είχε κάνει να νομίζεις. Ελπίζω να περάσεις γρήγορα αυτό το στάδιο, γιατί εγώ το άφησα να με παρασύρει περίπου την ίδια διάρκεια που είχε η σχέση (σαν την δική σου περίπου) με πολλά δράματα, αυτοκαταστροφή, κείμενα κτλ και ακόμα δεν το 'χω ξεπεράσει τελείως είναι η αλήθεια.
Αλλά αυτή τη χαρά επιτέλους την νιώθω και εγώ.

Καλή τύχη.
-μια παλιά φίλη

Art. είπε...

Ωπ ένα σχόλιο!

Μα ακριβώς εκεί είναι η παγίδα, στα αρχέτυπα της αληθινής αγάπης, τους αιώνιους όρκους, το απόλυτο. Κατά βάθος αυτό που μας πληγώνει είναι η ανασφάλεια, η αλλαγή, τα ακυρωμένα ενδεχόμενα. Και παράλληλα έχουμε ένστικτα αυτοσυντήρησης, γι' αυτό και επέρχεται η λήθη. Όχι ότι ακυρώνεται αυτό που ζήσαμε, απλώς παύει να υπάρχει στο προσκήνιο. Τα πρόσωπα γίνονται φιγούρες, οι λεπτομέρειες θολώνουν, και τελικά αυτό που μένει είναι ένα κέλυφος του παλιού ανθρώπου που έζησε μαζί μας για χ χρονικό διάστημα. Και ακόμη και αν ο ίδιος άνθρωπος παραμένει, ποτέ δεν θα είναι ο ίδιος. Ακόμη και το παραμικρό ερέθισμα μπορεί να αλλάξει εντελώς την ισορροπία μεταξύ των ανθρώπων, τον τρόπο που βλέπουν ο ένας τον άλλον.

Χαίρομαι και γω για σένα και σε ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου. Ό,τι καλύτερο σου εύχομαι! Και χάρηκα που η ανάρτηση αυτή υπήρξε αφορμή για κάτι, επειδή εγώ όντως βίωσα έντονα αυτήν την μικρή εμπειρία, και πριν και κατά την διάρκεια της γραφής. :)