Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Με αφορμή τον Μπετόβεν

Και ποιος να το 'λεγε ότι θα επέστρεφα τόσο σύντομα.

Χαίρετε. Ω μα δεν θα κάτσω πολύ. Δεν υπάρχει αρκετό υλικό άλλωστε.

Ήθελα κάτι να πω τώρα, ότι ο Λούντβιχ βαν δημιουργεί πολλούς συνειρμούς, ότι μετρούσε πολύ, ότι κάτι θα συμβαίνει κάθε φορά που θα υπάρχει στο προσκήνιο.
Από την άλλη υπάρχει τόσο συχνά σε αυτό το περιβάλλον που θα πάψει να έχει σημασία στον επόμενο τόνο. Οι αισθήσεις θα νεκρώσουν, το μυαλό θα πάρει στροφές, το παρελθόν θα σωπάσει, ή μάλλον θα καλυφθεί από τις υπόλοιπες φωνές ώστε να αναδυθεί, αργότερα, σε ένα ακόμη υπόκωφο κρεσέντο.

Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω, να μιλάω σε μια ξένη για πολλούς γλώσσα είναι άσκοπο και κοινότυπο.

Και έπειτα αναρωτιέμαι αν η ειλικρίνεια που με τόσο πυγμή πρεσβεύω και κάποιος εκτίμησε πάνω μου είναι όντως θετική. Αν είσαι ειλικρινής όταν δείχνεις την νοσηρότητά σου, δεν γίνεσαι νοσηρός και επικίνδυνος για τον άλλο, ή έστω κουραστικός;

Και έπειτα θα σταματήσω να χτυπάω στον εαυτό μου καμπανάκια ότι χρειάζομαι βοήθεια, μόνο και μόνο επειδή συμβαίνει μόνο όταν το σώμα μου δεν είναι καλά.
Και μετά θα είναι καλά, και θα είναι όλα καλά, και θα είμαι και εγώ καλά.

Θεωρώ άχρηστο το ότι έχω ανάγκη από αγκαλιά, από φροντίδα, από στοργή, μόνο και μόνο επειδή δεν πήγα ακόμη στον γιατρό.

Από την άλλη γιατί να μην δώσω χώρο για εκμετάλλευση καταστάσεων, εφόσον θα γίνει συνειδητά;




Πφ καληνύχτα σε όποιον τυχόν το δει, ό,τι ώρα της ημέρας και να είναι. Οι ευχάριστες νύχτες άλλωστε είναι το ζητούμενο. Τις ημέρες μας ξεγελά το φως.