Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Απορίες

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Γιατί κάποτε είχα την ανάγκη να γράψω. Οι λέξεις φαίνονταν να με υπηρετούν όταν το ήθελα. Πλέον τα πράγματα αλλάζουν. Έχω την εντύπωση ότι έχω λύσει όλα μου τα θέματα, με το σκεπτικό ότι δεν έχω πλέον ανάγκη να τα βγάζω σε χαρτί. Όταν κάνω μία ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με τον πιο δυνάμει απλό τρόπο.
Μόνο που δεν είναι έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι έτρεφα την ματαιοδοξία μου θεωρώντας ότι η σκέψη μου και τα αισθήματά μου ήταν κάτι περίπλοκο, κάτι μοναδικό, και ότι τώρα τείνω να αυτοσαρκάζομαι, να ευχαριστιέμαι απλά πράγματα -το ποτό, το σεξ, το φαγητό- και να τσαλακώνω το προσωπείο μου όσο μπορώ. Να μην προσπαθώ να είμαι μια ευθεία γραμμή, να καμπυλώνω και να λυγίζω κάθε σπιθαμή. Αυτό πιστεύω ότι μου συμβαίνει, και νιώθω όμορφα. Αλλά φυσικά όχι πάντα. Στην ουσία σταμάτησα να υπηρετώ τις λέξεις, και την μουσική, και πενθώ που σταμάτησαν να με υπηρετούν αυτές. Και το μόνο που μου έχει μείνει είναι πρακτικές σκέψεις, λογική, συμβιβασμοί, άγχος και επιτρεπόμενες παρεκκλίσεις από "το πρόγραμμα".
Δεν θέλω να είμαι έτσι. Δεν θέλω να πουλήσω το κορμί και την ψυχή μου για να μπορώ μόνο και μόνο να επιβιώσω. Δεν θέλω να μένω σε σχέσεις που δεν με γεμίζουν επειδή δεν (;) υπάρχει κάτι καλύτερο στον ορίζοντα. Δεν θέλω να κατηγορώ την άδική μου μοίρα για κάτι που μπορώ να αλλάξω.
Και φυσικά στον επόμενο τόνο ανοίγω μια καινούρια καρτέλα και απασχολώ τον νεκρωμένο μου εγκέφαλο λίγες ώρες παραπάνω. Και φτάνει η ώρα να φας. Και φτάνει η ώρα να πας στην δουλειά σου. Και φτάνει βράδυ. Και φτάνει η ώρα να κοιμηθείς.
Ο χρόνος είναι αλύπητος. Και η ρημάδα η ενηλικίωση είναι η πιο δύσκολη ψευδαίσθηση.



Δεν υπάρχουν σχόλια: