Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ό,τι έχει μείνει.

Αν υπάρχει κάποιος που με περίμενε την Καθαρά Δευτέρα, ας μου το πει. Πολύ θα χαρώ!


Έλειψα. Ομολογουμένως. Η πρόφαση ήταν ότι δεν έχω καμία υποχρέωση να ενημερώνω την μπλογκόσφαιρα για κάθε διακύμανση, έντονη ή έντονότερη, της διάθεσής μου, πολύ απλά γιατί δεν την αφορά. Γιατί δεν είναι απαραίτητο ίσως... Γιατί δεν το είχα ανάγκη. Πράγματι, προσπάθησα να βγάλω κάτι σε αυτό το διάστημα. Δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις δεν γεννιούνταν από μόνες τους, όπως άλλοτε. Παρακμή. Κάτι με τραβούσε. Για να έρθω σε θέση να θέλω να γράψω, έπρεπε να είμαι σε θέση να θέλω να κλάψω. Γράψω/κλάψω. Μικρή διαφορά... Ουρανικό με ουρανικό, υγρό με υγρό, και τα υπόλοιπα γράμματα ίδια. Κοίτα να δεις! Συνήθως συνέβαινε το δεύτερο. Για να δώσω και μια αναφορά, λοιπόν, στην μπλογκόσφαιρα, πέρασα μια μικρή σε διάρκεια, μα έντονη κατάθλιψη. Έτυχαν όλα μαζί; Είχα πρόβλημα; Έτυχε; Πράγματι συμβαίνει κάτι; Δεν έχει σημασία. Σε όλες τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο: θα γινόμουν σκατά. Όταν πιστεύεις ακράδαντα ότι ο κόσμος σε έχει βαρεθεί, αποδεικνύεται ότι εσύ τελικά έχεις βαρεθεί τον εαυτό σου. Ω ναι... Βαρετή. Γραφική. Επαναλαμβάνομαι διαρκώς. Αδυνατώ να προωθήσω μια συζήτηση, να κάνω ένα πείραγμα, να πω μια βλακεία. Βλέπουμε αγώνα τώρα... Είναι της παρούσης αυτά; Εσύ άρχισες. Θέλω συνεχώς επιβεβαίωση. Με βαρέθηκα.
Εκείνη η μέρα υπήρξε σταθμός για την καλλιτεχνική επιμέλεια του δωματίου μου. Όλως τυχαίως [(;) είπαμε δεν το ξέρουμε ακόμα...] την ίδια εκείνη μέρα, με ξέχασαν. Απλά, με ξέχασαν. Είναι πολύ λυπηρό να ξεχνάς έναν φίλο... Δεν τυχαίνει σε όλους να έχουν έναν φίλο. Και, υποθετικά μιλώντας, ας πούμε ότι δεν με πείραξε η πράξη αυτή καθ' εαυτήν. Η απάθεια, η αποφυγή της ευθύνης, η έλλειψη ενσυναίσθησης: αυτά ήταν που τράβηξαν την σκανδάλη. Δεν με γνώρισες ποτέ. Ειδικά το γεγονός ότι προήλθαν από έναν άνθρωπο που θεωρούσα ότι με ήξερε. Ή τουλάχιστον ότι ήθελε να με ξέρει. Και γνωρίζω ότι διαβάζει αυτές τις γραμμές, πραγματικά δεν κρατάω κακία πλέον, απλώς με προβληματίζει το γεγονός ότι ίσως πραγματικά να με βαρέθηκε... Και όταν θα με ξημερώσεις, θα είμαι φίλος σου... Θα έχεις όρεξη να γελάσεις μαζί μου... Δεν ξέρω γιατί αναφέρομαι πάλι σε αυτό το γεγονός. Φαντάζει μακρινό. Ή όχι και τόσο... Εξ' άλλου, δεν ήμουν ποτέ καλή στο να υπολογίζω αποστάσεις. Ομολογουμένως, στάθηκε αφορμή για περι(ττή)σσότερη σκέψη. Για παραπάνω ανάλυση, για επιστροφές. I'm going back to the start. Για επιθυμία για αλλαγή. Για φάσεις, αντιφάσεις, γοητεία, απογοήτευση. Άρχισα, ξανά, να δίνω σημασία. Άρχισα, ξανά, να θυμάμαι. Οι αναμνήσεις είναι βαθιά κρυμμένες στην ψυχή μας. Όμως, το μυαλό μπορεί να τις ανακαλέσει μέσα σε μια μόνο στιγμή... Και ιδίως όταν πρόκειται για μνήμες που έρχονται συχνά στην επιφάνεια! *ποπ!* Πάλι τυχαία (;) άνοιξα το κουτί μου. Βρήκα τα παλιά ημερολόγια, συμβολικά αντικείμενα(-κλειδιά) απ' τα οποία τα μισά θυμάμαι τι σήμαιναν, γράμματα, κάρτες, εκτυπωμένες συζητήσεις στο msn. Ήμουν κάποια άλλη τότε. Γράμμα μιας άγνωστης. Και μια που μιλήσαμε για αναδρομές, πήγαμε στο Πλανητάριο κάτι εβδομάδες πριν... "Ο θάνατος των άστρων." Ενδιαφέρον ήταν... Συνειδητοποίησα, κατόπιν εορτής κάποιους εξ ίσου ενδιαφέροντες παραλληλισμούς: Και ο ήλιος αστέρι είναι. Έτυχε να βρίσκεται κοντά... Κι εγώ είμαι ακόμα στη γη. Κάποτε θα βρεθώ σε άλλους γαλαξίες... Θα δω κι άλλους πλανήτες, θα συναντήσω κι άλλους ήλιους (εννοώ αστέρια... μα το ίδιο πράγμα είναι! Το ίδιο! Σταμάτα!), θα προσαρμοστώ και σε πιο δυσκολα περιβάλλοντα, θα φτάσω κοντά σε πιο δυσπρόσιτους στόχους...


Αερολογίες.


-Τι είναι γνώση;
-Αυτά που θα σου μείνουν όταν θα έχεις ξεχάσει αυτά που έμαθες.



υ.γ. Δεν χρειάζεται να σχολιάσεις. Το ξέρω ότι το σκέφτηκες πριν στο πω.

Καληνύχτα.






Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...



 

7 σχόλια:

Faery είπε...

Εύχομαι σύντομα να είσαι καλύτερα..:)

Αγανακτισμένη Έφηβη είπε...

welcome back! :)
ελπίζω σύντομα να αλλάξουν τα πράγματα και να πάνε όλα καλά...

καληνύχτα. :*

Amélie Μelon είπε...

Ορίστε δεσποινίς Αρτ για να ξέρεις εμένα μου έλειψες!! Και θα σου εστελνα και μήνυμα να δω τι κάνεις σε λίγο!!

Λοιπόν ψυχραιμία (για κοίτα ποιος μιλάει!) και όλα θα γίνουν πολύ πολύ καλύτερα!

welcome back! φιλιά!

Art. είπε...

@Faery: Να'σαι καλά!

@Αγανακτισμένη Έφηβη: Τα πράγματα ΠΑΝΤΑ αλλάζουν. Το καλύτερο απ' το χειρότερο κυμαίνεται σε διάφορους βαθμούς... Δε βαριέσαι...

@Amelie Melon: Αν είμασταν συνομήλικες/είχαμε πάει μαζί σχολείο και τα συναφή, θα σε είχα πολύ φίλη. Ξέρεις πραγματικά πώς να τονώνεις το εγώ μου! Αυτό είναι που μου λείπει ως τώρα. :3 υ.γ. Ναι, δεν είναι τυχαίο που ο καθηγητής της Μουσικής Δωματίου με έβγαλε "Νάρκισσο"... Μάκια πολλά..!

Σελήνη είπε...

Κατανοούμε την απουσία σας την καθαρά δευτέρα, ο γενικευμένα βροχερός καιρός δεν ευνοούσε το πέταγμα χαρταετών. :P

Art. είπε...

Isil!!!
Ευχαριστώ για την δικαιολόγηση. xD

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

AΦΗΝΩ ΜΙΑ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ.ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.