Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

-Υπάρχει περίπτωση να φύγεις;

-Όχι.
-Ευτυχώς!
-Ακόμα και μακριά να πάμε, θα παίρνω τρία λεωφορεία και θα έρχομαι! Δεν θέλω να σάς χάσω. Και εξ' άλλου, είναι νωρίς για τέτοιες αλλαγές...

Ερώτηση: Εγώ ήμουν αυτή;
Απάντηση: Ω ναι...

Τι εύκολα που το λέω τώρα... Τι εύκολα το ξεστομίζω, τι εύκολα το σκέφτομαι, τι εύκολα το ανακοινώνω σε όποιον  λάχει.Τι έγινε, Άρτεμις; Δεν μας βολεύει η κατάσταση και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια; Επαναπαυόμαστε από την ιδέα ότι ούτως ή άλλως διαλυμένοι είμασταν, τι θα γίνει να διαλυθούμε και χειροπιαστά; Θέλουμε να αλλάξουμε περιβάλλον, Άρτεμις; Ε; Θέλουμε να ξεφύγουμε από το παρόν που μας πληγώνει; Θέλουμε να τελειώσει πραγματικά ο υποθετικός χρόνος που θα μπορούσατε να έχετε; Θέλουμε; Θέλουμε να δοκιμάσουμε να συσφίξουμε σχέσεις με τους παλιούς καλούς χαμένους φίλους, αφού οι πάλαι ποτέ καλοί καινούριοι μας βαρέθηκαν; Θέλουμε να χαλαρώσουμε;

Ορίστε. Όλοι έλεγαν ΠΑΝΤΑ, ότι ήμουν μπροστά για την ηλικία μου. Ότι ήμουν ώριμη. Παπαριές. Στην πραγματικότητα άργησα να μεγαλώσω. Τώρα είναι που περνάω πρώιμη εφηβεία εγώ... Τώρα αντιδράω με τον χειρότερο δυνατό τρόπο... Σαν να ακυρώνω τα τρία τελευταία χρόνια. Σαν να προσποιόμουν. Σαν να θέλω να γκρεμίσω αυτά που έχτισα, μόνο και μόνο γιατί δεν μου έστρωσαν ακόμη το κόκκινο χαλί.

Εγώ είμαι αυτή;
Ω ναι.

Νομίζω ότι έχω δώσει τόσα πολλά έτσι ώστε να είμαι σε θέση να θέλω άλλου είδους μεταχείριση.
Βλέπετε, πάντα φαινόμουν σοβαρή. Στην αρχή, όταν πρωτογνώρισα στην ουσία τους ανθρώπους που τώρα θεωρώ "φίλους" και "παρέα μου", έβγαζα προς τα έξω την εικόνα της κοπέλας που θεωρεί ότι τα αγόρια είναι χαζά, που γούσταρε μεγαλύτερους, στην μία εβδομάδα έλεγε ότι είναι ερωτευμένη και στις δύο ότι τους αγαπάει, που τους κοίταζε από μακριά και μιλούσε γι' αυτούς στις κολλητές της, που σνόμπαρε τα συνομίληκά της αγόρια. Δεν κράτησε πολύ. Ούτε ένα τρίμηνο. Δεν ήταν κάτι που με αντιπροσώπευε... Εκείνη την χρονιά, παρ' όλο που δεν ήξερα σχεδόν κανέναν στο τμήμα μου από παλιά, μπήκα στο πενταμελές. Εκεί ουσιαστικά δημιουργήθηκε και ο πρώτος μου σύνδεσμος με τα άτομα που ακόμα, μεμονομένα, εκτιμάω μα δεν μπορώ να κάνω πλέον παρέα μαζί τους γιατί... έγιναν ομάδα. Γιατί βγαίνουν πια μαζί και μιλάνε για ποδόσφαιρο και για γκόμενες. Όταν τους πετυχαίνω έναν-έναν βέβαια, μια χαρά επικοινωνία υπάρχει... Τώρα που το σκέφτομαι, εχω πρόβλημα όταν βρίσκομαι σε κύκλο με πάνω από τρία άτομα και το θέμα συζήτησης δεν με βοηθάει... Μα ξέφυγα. Αφού άνοιξα την βρύση, ας την αφήσω να τρέχει...
Μπήκα στο πενταμελές. Άρχισα να κάνω παρέα μαζί τους, τους συμπάθησα πραγματικά. Το γεγονός ότι δεν τους σνόμπαρα, ότι γελούσα μαζί τους, τούς φάνηκε παράξενο. Και όλοι, ανεξαιρέτως, μου έκφρασαν την έκπληξή τους όταν με γνώρισαν λίγο καλύτερα: μου είπαν ότι είμαι διαφορετική. Ξεχωριστή.
Παρ' όλα αυτά, το παράπονο το είχα. Αφού ήμουν τόσο ξεχωριστή, γιατί με τα άλλα κορίτσια ασχολούνταν πιο πολύ; Γιατί σταματούσαν να με πειράζουν όταν αντιδρούσα νηφάλια; Γιατί από εκείνη τη στιγμή δεν είχε κανένα νόημα να με πειράξουν. Κορίτσι ήμουν εγώ, που δεν πηγαίνω σε κανέναν κόντρα; Πρόκληση ήμουν; Με την καμία.-

Ας πούμε ότι ξεπέρασα αυτήν την φάση.
Όλα πήγαιναν όμορφα. Τουλάχιστον, είχα κάποιο στήριγμα, λίγη σταθερότητα. Είχα άτομα τα οποία με έκαναν χαρούμενη.
Μα τα λέω όλα αυτά ξεχνώντας ότι είχα κάποιον δίπλα μου που, όμως με επισκίαζε. Δεν έφταιγε η ίδια, πραγματικά το πιστεύω... Εγώ εξ' άλλου την ακολουθούσα όπου κι αν πηγαίναμε. Εγώ έκανα τις υποχωρήσεις. Και δεν με πείραζε. Ήμουν πράγματι κάποια άλλη. Θεωρούσα δεδομένο ότι ακολουθώ κάποιον, περιμένω κάποιον, έχω κάποιον. Και όταν αυτός ο κάποιος δεν ήταν καλά, είχα την δυνατότητα να είμαι κοντά του, αφού και αυτός με είχε διαλέξει. Τι ήμουν τότε; Λιγότερο ενοχλητική μήπως;

Πρώτα ήταν ο αυθόρμητος... Γιατί άραγε είμαι απ' τους λίγους ανθρώπους στους οποίους να φέρεται σοβαρά; Επειδή κι εγώ τον πήρα στα σοβαρά, ακόμα και την στιγμή που μου τα ζήτησε για πλάκα; Γιατί κανείς άλλος δεν προσπάθησε ποτέ να τον δικαιολογήσει, ή τουλάχιστον να τον καταλάβει; (1) (Σχέση ένα. Το είπα ότι θα ασχοληθώ με την Γεωμετρία αυτές τις μέρες...)

Έπειτα ο διαμεσολαβητής. Βέβαια, δεν ήμουν η μόνη στην οποία έβγαζε τα εσώψυχά του, παρ' όλα αυτά, με σεβόταν για τις συμβουλές που του έδινα, για την ελάχιστη στήριξη που του προσέφερα. Βρήκε τον δρόμο του, απ' ότι κατάλαβα. Και δεν λέω ότι δεν χαίρομαι. Απλώς, νομίζω ότι με ξέχασε. (2)

Η αξιαγάπητη... Αχ η αξιαγάπητη... Απ' τους λίγους ανθρώπους που με προσέγγισε πριν το κάνω εγώ, απ' τους λίγους ανθρώπους που με ρώτησαν για τον Ήλιο ευθέως, όχι από σπόντα, απ' τους λίγους ανθρώπους με τόσες διακυμάνσεις στην διάθεση μα και τόση οξυδέρκεια. Πραγματικά, κι αυτή έχει ξεχάσει κάποια πράγματα για μένα... "Στον κόσμο της". Γιατί, υποχρέωση απέναντί μου έχει; (3)

Για τον ήλιο δεν θα ήθελα να μιλήσω. Εξ' άλλου, είχα δώσει μια υπόσχεση σε μια κοπέλα ότι δεν θα ξαναμιλούσα γι' αυτόν πριν κάνω κάτι... (Όχι, δεν το έκανα.) Ξέρετε, πάντως, μέσαις άκραις. (4)

Αεράκι. Εύστοχο το ψευδώνυμο, πραγματικά. (5)




- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».


Κανείς από αυτούς δεν με έχει εξημερώσει. Κανείς από αυτούς δεν κατάφερε να πάρει αυτό που προσπάθησα να δώσω. "Λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη."

"Ο καθείς με τα όπλα του" είπε

Oh well... Εξ' άλλου, είναι μάλλον πιο εύκολο να προσπαθήσεις να κάνεις καινούριους ανθρώπους να σε γνωρίσουν απ' το να επαναφέρεις το παλιό ενδιαφέρον των παλιών. Μέχρι να σε βαρεθούν κι αυτοί. Και περνάει ο καιρός.

Από (1), (2), (3), (4), (5), συμπεραίνουμε ότι


Εγώ φταίω.









 

2 σχόλια:

Amélie Μelon είπε...

Να στο θέσω απλά... Δεν κατάλαβα και πάρα πολλά, αλλά από γεωμετρία κάτι σκαμπάζω... Οπότε:

Θεώρημα 1: Ποτέ δεν φταίς μόνο εσύ.
Θεώρημα 2: Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει.
Αξίωμα: Μάθε από ότι έγινε και μην μετανιώνεις τίποτα.

Και ως γνωστόν, τα θεωρήματα και αξιώματα δεν αποδεικνύονται ΑΛΛΑ ισχύουν! Φιλάκια να μου προσέχεις και να μην στεναχωριέσαι!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΑΦΗΝΩ ΜΙΑ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ Ν ΑΡΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΜΙΑ ΗΣΥΧΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ.Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΕΥΚΟΛΑ.