Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Porcelain Heart (ή Ένας Μήνας Ακόμα)

Μου φαίνεται απίστευτο πόσον γαμημένο χρόνο έχω χάσει.


Και δεν μιλάω μόνο περί διπλώματος, αν και αυτό θα έπρεπε να είναι το πιο σημαντικό. Έχασα τόσον πολύ χρόνο ανησυχώντας αν είμαι αρκετά καλή, αν αρέσω, αν θα αρέσω και αργότερα, αν θα αποκτήσω αυτό που θέλω. Η απόδειξη ότι μέσα μου, έστω ασυνείδητα, δεν θέλησα ποτέ κάτι τέτοιο, ότι τα απαξίωνα και τα θεωρούσα ευτελείς πόθους;

I lost all I had. That April day...

Μόνη μου πήρα το όπλο. Μόνη μου σημάδεψα. Μόνη μου τράβηξα την σκανδάλη. Μόνη μου πήρα κι άλλους στον λαιμό μου. Μόνη μου έμεινα. Αίτιο, αποτέλεσμα. Τϊποτα πιο απλό...

I turned to my friends: Nothing to say.

Τίποτα απολύτως. Κενό. Μάσκες, μάσκες παντού. Και η πιο μεγάλη η δική μου. Γελούσα...; Γιατί; Ε, μα... Ξέρω γιατί ή, μάλλον, έχω την τέλεια δικαιολογία: Ήθελα να ξεφύγω απ' την πραγματικότητα. Ακόμα ζητάω εξιλέωση, αν όχι συγχώρεση... Δεν ξέρω αν θα την βρω. Και είναι άδικο που αναγκάζω κάποιους ανθρώπους να ντρέπονται μόνο και μόνο που μού μιλάνε. Είναι πολύ άδικο γι' αυτούς. Γι' αυτό, αργά ή γρήγορα, θα απομακρυνθούν από μόνοι τους. Μόνο που και τότε, ίσως να 'ναι αργά...

I wrote down a name and read it twice.

Και δεν είναι τυχαίο αυτό το όνομα. Δύο φορές... Πφφ, μέχρι τώρα. Δεν είναι τυχαίο. Επειδή δεν ήταν ένας. Ήταν δύο. Και μπορεί να μην ήταν καν αυτοί, τα πρόσωπα, οι άνθρωποι. The idea... Είχες δίκιο, τελικά... Όχι στο κομμάτι για την αγάπη. Μα ίσως να μην τον αγάπησα ποτέ. Γιατί πράγματι δεν τον γνώρισα ποτέ. Τον δεύτερο... Για τον πρώτο δεν μπορώ να ξέρω ακόμα, έστω κι αν έδωσα αυτήν την τόσο συνηθισμένη υπόσχεση που είχα δώσει σε πολλούς. Αν θυμάμαι όμως καλά ήταν απ' τους λίγους που είπε "Κι εγώ." Μετά από παύση. Και το είπε σοβαρά. Με αγκάλιασε. Ένιωσα ασφαλής. Ένιωσα ζεστασιά. Το χαμόγελό του... Όχι. Δεν πρέπει να τον ερωτευτώ...ξανά. Θα είναι άδικο. Και δεν πρόκειται να το μάθει. Όχι αυτός. Όχι τώρα. Ας κυλήσουν τα πράγματα όπως είναι να κυλήσουν. Νερό. Χωρίς φράγματα, χωρίς περιορισμούς. Χωρίς αθέμιτες επιθυμίες.

I wallow in shame.


I said that I love eternal schemes.

Έβγαζα διαρκώς συμπεράσματα, αυτό ήταν το πρόβλημά μου... Ήθελα, με βόλευε, ένιωθα ασφαλής με το να έχω δεδομένα... Μα μού αρκούσε αυτό; Γιατί τα διέλυσα όλα αφού ήμουν μια χαρά; Γιατί δεν ήμουν μια χαρά; Μού είπες κάποτε ότι ήμουν δυνατή. Δεν το έχω πιστέψει ακόμα. Η αδυναμία μου δεν με αφήνει. Και συνεχίζω να κοιμάμαι.

I cling to my past. Like childish dreams...

Στιγμές. Σκιές. Όχι από τώρα, μα από κάποτε άλλοτε... Όχι με αυτούς τους ανθρώπους, με κάποιους άλλους... Όχι με αυτά που έχασα. Με αυτά που δεν είχα ποτέ. Με τις υπέροχες -τότε- ψευδαισθήσεις. Με χαμόγελα, αστεία, υποσχέσεις. Με δεδομένα. Θα μπορούσα να παραπονεθώ που δεν μπορούμε να μείνουμε πάντα παιδιά, που δεν μπορούν τα πράγματα να παραμείνουν για πάντα απλά. Μα δεν το πιστεύω. Δεν μπορώ να μέ φανταστώ παιδί. Μια γριά ήμουν πάντα, μια κουρασμένη γριά ανάμεσα σε παιδιά πρώτα και σε εφήβους αργότερα. Και μετά άλλοι ήταν αυτοί που μεγάλωσαν πρόωρα. Κι εγώ είχα μείνει πίσω. Όπως είναι φυσικό. Έτσι είναι γιατί έτσι πάει...


I promised to stay.

Ναι... Ναι... Υποσχέθηκα. Και σε μένα και σε σένα. Περίεργο, αλήθεια... Εκείνη την στιγμή είχα πιστέψει πραγματικά ότι σε απασχολούσε το θέμα. Είχα εφαρμόσει την τακτική του μιλάω-λίγο-για-να-αφήσω-τον-άλλον-να-ρωτήσει-μόνος-του. Πέτυχε. Ικανοποιήθηκα. Και όσο σκέφτομαι ότι δεν έλαβα καθόλου υπ' όψιν μου την επόμενη συζήτηση... Ή πράγματι δεν καταλάβαινες, όπως ισχυριζόσουν, ή δεν ήθελες να ξέρεις και έκανες τον χαζό. Και τα δύο το ίδιο πράγμα αποδεικνύουν: επικοινωνία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και αυτήν την στιγμή δεν θέλω να υπάρξει ούτε στο μέλλον. Και πάλι, δεν νιώθω ασφαλής να πω ότι τελείωσε. (Πριν αρχίσει καν, αυτό όμως είναι άλλο θέμα.) Δεν θέλω να κάνω το ίδιο λάθος και τρίτη φορά. Θα με κάνει να νιώσω τύψεις. Και πάλι... Πράγματι, ήταν προφητικότατος εκείνος ο διάλογος. Και εκείνος και ο Άλλος. Είναι η έσχατη λύση, δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι, κι όμως... Έφτασα στο σημείο να ανυπομονώ να περάσει αυτός ο γαμημένος ο μήνας. Να τελειώσουν όλα. Να φύγω, να πάω κάπου αλλού... Να συνεχίσω να κρύβομαι από το παρελθόν, μήπως και κάτι καινούριο με βοηθήσει να το σβήσω. Είναι απίστευτο που νιώθω έτσι. Είναι απίστευτο. Έχασα τόσον πολύ χρόνο. Έμεινα στην θέση μου γιατί νόμιζα πως μου άρεσε. Κι όμως. Δεν δίστασα να τα γκρεμίσω όλα.
"Τι έκανες;"
Γκρέμισα τον κόσμο που μόνη μου είχα πλάσει. Κι αυτός, όπως και η καρδιά μου, ήταν από πορσελάνη. Φαινόταν στιλπνός και όμορφος. Πόσο εύκολα έσπασε με το πρώτο καρφί...
Και τώρα, δεν μένει όντως τίποτα άλλο να κάνω, φεύγω. Φεύγω. Έφυγα.

Ι... went far away...

I see roads beneath my feet.
Led me through wastelands of deceit.
Rest your head, now, don't you cry...
Don't ever ask the reason why.

Kept inside your idle race
Ghost of a idol's false embrace.
Rest your head now. Don't you cry.
Don't. Ever ask. The reason why.





6 σχόλια:

Timotei είπε...

Υπέροχο τραγούδι, υπέροχη ανάρτηση.
Μακάρι να πάνε όλα καλύτερα Αρτούλι...
Φιλάκια!

Merlin είπε...

Kαταπληκτική Αναρτηση Αρτ. μου! Μου έλειψες!

Art. είπε...

Φιλιά ξανά, Μεγάλο Σαμπουάν(Ναι, το παρατήρησα, σαν ινδιάνικο όνομα ακούγεται).

Μερλινάκο, Chief, Δημήτρη, ευχαριστώ πολύ. Ανυπομονώ να τα ξαναπούμε!

Faery, θα φροντίσω να είναι. Ευχαριστώ πολύ πολύ. (:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Εκπληκτικη η αναρτηση σου!!!!
Καλη εβδομαδα να ξεκινησει και ας εχουμε* προχειρο * παντα ενα χαμογελο να το μοιρασουμε σε οσους το εχουν αναγκη. Δεν στοιχιζει τιποτα,αλλα αξίζει πολλά.
Να εισαι παντα καλά.Αργω να περασω αλλα παντα προσπαθω να ειμαι συνεπης:)

Art. είπε...

Γλυκύτατος όπως πάντα...
Ευχαριστώ πολύ πολύ. Και μην μιλάς για συνέπεια -είμαι πολύ χειρότερη.

Φιλιά, τσιγκούνικο παπί!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΟΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΤΣΙΓΓΟΥΝΙΚΟ ΠΑΠΙ:)