Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Παραλογισμός

Τελείωσε. Σχεδόν. Δύο εκκρεμότητες μόνο.
Ή τρεις...
Δύο. Πολύ αργά για τέτοια... Είναι πολύ άσχημο να έχεις χάσει παντελώς οποιαδήποτε θέληση, οποιοδήποτε συναίσθημα. Ειδικά αν ξέρεις ότι θα επιστρέψουν, μα όχι σε επιθυμητό βαθμό ώστε να αλλάξουν την ανεπιθύμητη κατάσταση. Αυτήν την φορά, η οποία ναι, ήταν διαφορετική απ' όλες, όχι, δεν είχε διαφορετικό αποτέλεσμα, συνέβη ετεροχρονισμένα. Πολύ απλό. Υπερβολικά απλό.
Προσπαθώ να καταλάβω. Τί νόημα έχει, είχε, θα έχει. Ξέρω, αν κοιτάξω παλιές φωτογραφίες, αν θυμηθώ παλιά στιγμιότυπα συνδυασμένα με αντικείμενα, αν διαβάσω κάτι απ' τα παλιά θα το βρω το νόημα. Μόνο που εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλή ανάγκη αυτό. Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει Μπορείς να το πεις θεό, μπορείς να το πεις τέχνη, μπορείς να το πεις εξιδανίκευση οποιασδήποτε αρχής. Δεν αποκλείεται να το επαναξιολογούμε, πετάμε, αντικαθιστούμε. Χωρίς αυτό νιώθουμε ανασφάλεια. Κάτι θα λείπει. Δεν υπάρχουν "βάρβαροι" να τούς εναποθέσουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Ο καθένας κάνει διαρκώς ιεράρχηση αξιών. Θυσιάζει κάποια πράγματα χάριν κάποιων άλλων, σημαντικότερων, κατά την εκτίμησή του. Έτσι λειτουργεί. Και δεν το θεωρώ ιδεολόγημα. Θεωρώ ότι είναι, πράγματι, μες στην ανθρώπινη φύση. Να αγαπάς κάτι περισσότερο από κάτι άλλο, δηλαδή...
Και ποιο είναι το χειρότερο; Χρησιμοποιούμε αυτήν μας την φύση. Την γνωρίζουμε πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Είναι ότι θέλουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι εύκολο να χρησιμοποιείς κάτι που στα μάτια των άλλων φαντάζει μεγάλο, σοβαρό, υψηλό για να κρύψεις την ίδια σου την αδυναμία.

Μέχρι πρόσφατα πίστευα στην αγάπη. Νόμιζα ότι την είχα βρει. Τί μικρή που είμαι. Δεν έχω σταματήσει να πιστεύω. Έχω σταματήσει να την βρίσκω γύρω μου. Γιατί; Πού να την βρω;
Στους ανθρώπους τους οποίους αγάπησα μα δεν το εννόησα;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν μα δεν το πίστευαν;
Στους ανθρώπους που είπαν ότι με αγάπησαν και το ξέχασαν;
Στους ανθρώπους που άλλοι είπαν ότι με αγάπησαν;
Στους ανθρώπους;

Τί κρίμα που οι άλλοι ήταν περισσότεροι. Είμαι απαίσια.







Ναι, ήμουν το ιδανικό ον. Κάθε φορά που παρουσιάζονταν πρότυπα, μαθητή, σκεπτόμενου ανθρώπου, ηθικού ανθρώπου, ήμουν μέσα. Ήμουν, πράγματι, το ιδανικό ον. Το ότι οι άλλοι δεν το καταλάβαιναν δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Κι εγώ το ίδιο βιολί: νόμιζα ότι μπορώ να τους βοηθήσω όλους. Πάντα. Ήθελα να εμπλακώ, πολύ απλά γιατί κανείς δεν με ενέπλεκε. Και αφού εμπλεκόμουν, με αναγνώριζαν. Και ηδονιζόμουν με αυτό. Και συνέχιζα, συνέχιζα, μέχρι το μεγάλο μπαμ. Με την σημαία της αγάπης, ενεργούσα χωρίς ενσυναίσθηση.



Μα δεν βαρεθήκατε να ακούτε για μένα;

Άκυρη ερώτηση. Δεν έχω κάτι άλλο για το οποίο να μπορώ να μιλήσω.

-Ξέρεις πόσο μισώ την βροχή;













3 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Αν δεν βαρέθηκες εσύ να γράφεις για σένα (πράγμα που σημαίνει ότι έχεις ακόμα να μας πεις πολλά), δεν βαρεθήκαμε κι εμείς ν'ακούμε... Πάντως, αν θες μια συμβουλή, μην κλείνεις την πόρτα στην αγάπη. Μην το κάνεις, γιατί αυτό μπορεί να έχει σοβαρότατες συνέπειες και να σε οδηγήσει σε καταστάσεις για τις οποίες μετά θα μετανιώσεις και σε πράξεις τις οποίες μετά δεν θα μπορείς να πάρεις πίσω...

Amélie Melon είπε...

Δεν νομίζω οτι έχω να προσθέσω κάτι με κάλυψε η προλαλήσασα!! Δεν θα βαρεθούμε ποτέ να σε διαβάζουμε... Μην σταματάς να προσπαθεις...

Αγανακτισμένη Έφηβη είπε...

η αγάπη περιέχει πόνο μέσα, πάντοτε. αλλά μην της κλείνεις την πόρτα, συμφωνώ με τα παραπάνω σχόλια, επειδή, για όσο καιρό κρατήσει η χαρούμενη πλευρά της, σε γεμίζει. ;)

ελπίζω να είσαι καλά. :)