Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ώρα Ελλάδος 11:20 μ.μ.

Και είμαι ακόμα εδώ.

11:21. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πια... Ακόμα κι όταν όλα φαίνεται ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι δεν κολλάει. Κάτι λείπει. Και είναι αστείο... Που δεν έχω κόψει το σκοινί, το οποίο εξακολουθεί να ξετυλίγεται. Βέβαια... Ο χαρταετός πετάει, μα εξακολουθεί να τον δεσμεύει το μήκος του σκοινιού. Κοινή λογική.
Κι όμως, έρχονται όλοι, μας ζητάνε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξή μας. Ξανά. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω να ξαναπεράσω αυτό το βιολί. Εκεί που είπα ότι θα γίνω ξεκάθαρη απέναντι στους άλλους, δεν θα ξαναρχίσω να αμφισβητώ το πώς πρέπει να φέρομαι. Είναι άσκοπο να βασανίζεσαι για κάτι που αύριο θα ξεχαστεί.
Όλα είναι καλά. Αλήθεια. Και, ακόμα και το γεγονός ότι θραύσματα αυτών που έχουν περάσει μέ επισκέπτονται ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει τίποτα στον ορίζοντα που τόσο ανυπομονώ να δω, μα δεν έχω καταφέρει να διακρίνω ακόμα. Ξέρω, κάποια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σε τυφλώσουν, θα θολώσουν λίγο την όρασή σου, είτε το θέλεις είτε όχι.
11:22. Γιατί περιμένω ακόμα το τηλέφωνο να χτυπήσει; Γιατί κοιτάζω διαρκώς τον κόσμο να περνάει απ' το παράθυρο; Γιατί αρνούμαι να ακούσω ένα-δύο τραγούδια που κάποτε έπαιζαν ρόλο;
11:23. 11:24. Ο χρόνος τρέχει βιαστικά ή περνάει αργά; Γιατί πριν λίγο το ένα λεπτό φάνταζε αιωνιότητα και τώρα δεν μπορώ να κρατήσω την σειρά; Γιατί μειώθηκαν τόσο τα περιθώρια; Γιατί διαρκώς ένα γιατί;
11:25. Και είμαι ακόμα εδώ. Έχω πέντε λεπτά, τυπικότατα, για να σηκωθώ και να θεωρήσω ότι σκότωσα σύνολο δέκα σε κάτι εποικοδομητικό.
11:26. Νομίζω πως δεν θα σκεφτώ τίποτα άλλο μέχρι το επόμενο λεπτό.
11:27. Είχα δίκιο. Τώρα απλώς θα περιμένω. Μέχρι
11:28. αυτό το σημείο. Λες και υπάρχει κάποια διαφορά. Λες και κάτι συνέβη. Αρνούμαι να δώσω το "παρών" για να μην πιέσω κόσμο; Τί πάει να πει αυτό;
11:29. But now it's done. It's over. We've had our chance. There was even, hope for resurrection, or almost...
11:30. We must collect our thoughts. For the unexpected is always upon us. In our room, at the door, in the street, on a stage...

11:31



2 σχόλια:

Estella είπε...

Καλημέρα Art μου...
Μην τον εμπιστεύεσαι τον χρόνο... Είναι σχετικός και ψεύτης. Μας μικραίνει και μας μεγαλώνει τη ζωή όπως γουστάρει. Έχω μια απορία... Γιατί περίμενες; Γιατί δεν έπαιρνες εσύ; Οι καταστάσεις μπορεί να εξελιχθούν καλύτερα αν τις χειριζόμαστε μόνοι μας... Μην κοιτάς τα ρολόγια. Μέτρα ανάσες και φως. Αυτά ξέρουν καλύτερα... Σε προσκάλεσα σ ένα παιχνιδάκι... Αν ασχολείσαι και σ αρέσουν αυτά... Χαιρετώ.

Art. είπε...

Ο χρόνος είναι ένα από τα όρια που δεν θα περάσουμε ποτέ. Τώρα... σαν να ακούω την μητέρα μου να μιλάει. Μού την έχεις θυμίσει κατά καιρούς. Για να σου απαντήσω, γιατί σκέφτομαι υπερβολικά και γιατί διαρκώς νομίζω ότι ενοχλώ.

"Μην κοιτάς τα ρολόγια. Μέτρα ανάσες και φως."

Πώς μπορείς και έχεις πάντα τουλάχιστον μια φράση σαν βγαλμένη από ποίημα του Ελύτη;

Φιλιά.