Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Τίτλος;

Φύγε.

Δεν έχεις κανέναν λόγο να είσαι εδώ. Δεν είναι ότι νιώθω κάτι ιδιαίτερο για σένα... Αν είχαν έτσι τα πράγματα, την "μοναδική στιγμή που μού προξενήθηκε πραγματική οδύνη"

(εε; μήπως το έχω κάπου ξαναδεί αυτό;)

δεν θα ξεχνούσα. Δεν θα αδιαφορούσα, δεν θα έφευγα, δεν θα το έβλεπα σαν ευκαιρία.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τα ίδια πρόσωπα, υπό παρόμοιες συνθήκες, μα με άλλους κομπάρσους. Και σκηνικό. Και παρελθόν. Και συνηθειες. Και συχνότητα επαφής.
Η ουσία, εγώ, πάντα εγώ, είναι η ίδια. Το πώς νιώθω εγώ. Το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ω, ναι.

Φύγε. Αν πράγματι ήθελα να είσαι εδώ, θα έμενα μαζί σου. Τίποτα άλλο δεν θα είχε σημασία. Θα μπορούσα να το είχα κάνει. Εξ' άλλου, μια χαρά δεν τα είχα καταφέρει έναν ολόκληρο χρόνο; Μια χαρά δεν συνήθησα τις αντικειμενικές συνθήκες; Γαμώ τα πρώτα συνθετικά. Να 'ταν μόνο αυτές, να 'ταν όλα τόσο απλά όσο ίσως θα προτιμούσα να τα είχα αφήσει... Εε, όχι.

Φύγε. Έχω ξεχάσει το πρόσωπό σου. Έχω ξεχάσει πώς είναι να κάθεσαι μπροστά μου, να βρίσκεσαι μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα.Οι φωτογραφίες, βλέπεις, δεν είναι αρκετές. Ούτε και τα όνειρα. Μόνο οι αναμνήσεις μού απομένουν πλέον, αμυδρές θύμησες. Στιγμές που δεν θα ξανάρθουν.

Φύγε. Γιατί είναι άδικο. Είναι άδικο να σε ψάχνω εκεί που δεν πρόκειται να σε βρω. Είναι άδικο να έχεις γίνει πρότυπο. Είναι άδικο να στέκομαι σε ένα μέρος που λογικά θα έχει πολλά να προσφέρει και το μόνο που με νοιάζει είναι να προσανατολιστώ. Προς ποια μεριά βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή; Τί κάνεις; Με σκέφτεσαι καθόλου; Είναι άδικο να κοιτάω το σύμβολο που είχα βάλει παντού, πίσω από ένα σύννεφο με μύγες. Πάνω από το παρτέρι με τα στάχυα που πάντα έλεγα στάχυα αλλά δεν είναι. Είναι άδικο να σού ζητάω να με τραβήξεις από το χέρι μήπως και ζήσω, ενώ δεν διάλεξα να ζήσω λίγο παραπάνω μαζί σου.

Φύγε. Τα έχω όλα. Εσύ λείπεις. Φύγε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: