Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Ώστε φεύγεις...

Καλό ταξίδι. Έτσι σου είπα (δεύτερη φορά).

Να ακούω λόγια για σένα, να μιλάω για σένα, αλλά να μην είσαι εδώ. Να φεύγεις, να ξαναέρχεσαι, να ξαναφεύγεις. Να μου φιλάς το μέτωπο και να μου ζητάς αυτό που ξέρω ότι θέλεις να κάνω. Να διεστρεβλώνονται οι λέξεις στο κεφάλι μου...
Καλό ταξίδι
Τί ειρωνεία... Που ένα ταξίδι τέτοιο ακούγεται ονειρεμένο. Μού φαίνεται θα με σημαδέψει αυτή η πόλη. Παρίσι... Εκεί πήγε το πρότυπό μου. Εκεί δεν πήγαν οι φίλοι μου. Εκεί θα είσαι σε κάποιες ώρες. Πρωτοχρονιά στο Παρίσι. Ναι. Αν δεν είσαι μόνος.
Καλό ταξίδι
Το ξέρω ότι θα γυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν σε χάνω. Κι όμως, γιατί νιώθω ότι η πλάτη σου όλο και μικραίνει. Γιατί να κυλάει ένα δάκρυ κάθε φορά που με παίρνεις αγκαλιά. Γιατί τόση πικρία όταν βλέπω το αυτοκίνητο να απομακρύνεται, να στρίβει σε μια γωνία και να χάνεται. Και μετά, τί;

Θα με κρατήσεις αγκαλιά...
Τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις...


Παίζει στο μυαλό μου ένα παιδικό τραγούδι. Ένα τραγούδι που και εσύ και εγώ απαξιώνουμε. Εμείς μια ζωή προοριζόμασταν για τα μεγάλα και τα εκλεκτά. Έτσι ήθελες να με δεις να γίνομαι. Έτσι ήθελα να με δεις να γίνομαι.
Την αξία της μουτζούρας δεν την έχει το backspace.

Και τώρα, τί; Θα περιμένω; Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί θέλω να σας χαστουκίσω και τους δύο; Ή μήπως θα συνεχίσω έτσι, θα είμαι ήρεμη μέχρι


να δω κάποιο σχετικό όνειρο ή να απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι να δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του


να ξαναμείνω μόνη; Τί πρέπει να κάνω; Να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει ή να ξεσπάω με κάτι που δεν κατανοώ; Να προσποιούμαι ή πάλι να προσποιούμαι; Δεν μπορώ να συνεχίσω να φέρομαι με τον ίδιο τρόπο; Θα σταματήσεις ποτέ να περιμένεις να φερθώ συγκεκριμένα; Όχι. Όχι. Όχι άλλο παράπονο. Εγώ τα σκέφτομαι, δεν ισχύουν για σένα. Εσύ είσαι σε χειρότερο παραλογισμό απ' ότι εγώ. Εσύ χαλιναγωγείς το είναι σου με χειρότερο τρόπο. Γιατί τέτοια ομοιότητα.


Θα με κρατήσεις αγκαλιά
τα μαλλιά μου θα χαϊδέψεις
Κι ό,τι σού πω, θα το πιστέψεις


Καλό ταξίδι. Για δεύτερη φορά.
Συγγνώμη που δεν είμαι αρκετά δυνατή.

2 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Art,συγχώρεσέ με αν ακουστώ ανόητη...αλλά είναι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό να σου πω.
Σ'αγαπάω,ρε Art...
Μην ρωτήσεις γιατί και πώς...απλά μου βγήκε...

Art. είπε...

Γλυκιά μου...
Εμένα πάλι συγχώρεσέ με που κάτι σαν "Κι εγώ" ή "Ευχαριστώ" μού ακούγονται τόσο κοινότυπα. Δεν ξέρω τί να πω, πραγματικά.
Να 'σαι καλά. Και δύο λέξεις καμιά φορά μετράνε.