Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

The Refresh Button

Refresh. Refresh. Refresh. Τα εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας αναβοσβήνουν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και ξανά. Και ξανά. Νομίζω ότι θα ήθελα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί... Να με άφηνε να γυρίσω ένα δευτερόλεπτο πίσω, να μπορέσω να συνεχίσω την δουλειά που ήθελα να κάνω χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Ναι, μια χαρά θα ήταν. Μόνο που ως άνθρωπος δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ιό που λέγεται παρελθόν.
Στο σχολείο φέτος κάνουμε φιλοσοφία. Τα μισά από αυτά που λέμε τα ξέρω. Διάβασα ένα βιβλίο. Και τα άλλα μισά τα έχω σκεφτεί. Άπειρες φορές. Υπερβολικές φορές. Και μού λένε να τα ξανασκεφτώ, να ξαναμφισβητήσω, να ξαναμφιβάλλω για την αλήθεια. Μου λένε τί είπε ο ένας και ο άλλος, εγώ τα ξέρω. Και δεν έχουν απολύτως καμία πρακτική χρήση. Ουσιαστικά σού λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, λέγοντάς σου ότι κάθε ενδεχόμενο δεδομένο που υπέθεσε ή πίστεψε ο τάδε ότι υπάρχει, αντικρούεται από κάποιο άλλο και ούτω καθ' εξής. Και όταν θα έρθει αυτή η στιγμή που, ειδικά με τους ανθρώπους, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και κανέναν, είτε θα πεις ότι είχαν δίκιο όλοι αυτοί, είτε θα πεις, τί μπαρούφες που λένε όλοι αυτοί. Διότι εξακολουθεί να είναι θεωρία.
Εγώ κάθομαι και βρίζω την θεωρία... Εγώ έχω βασίσει την ζωή μου στην θεωρία. Απορρίπτω και αποδέχομαι ανθρώπους ανάλογα με το πώς καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Ή με το πώς έχουν την δυνατότητα να με κάνουν να τους παραδεχτώ με τον τρόπο ομιλίας τους.
Η φούσκα δεν έχει σκάσει.
-Θα μεγαλώσεις με αυτό. Μην το σκέφτεσαι.
-Ναι. Το ξέρω. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν με απασχολεί.
Και έσκασε η φούσκα.

Είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο πολύ που, την στιγμή που πονάει πιο πολύ από όλους, να ανησυχεί για μένα; Είναι δυνατόν να ανησυχεί ότι έκανε κάποιο λάθος; Είναι δυνατόν να απολογείται;
Η ζωή μου, μάλλον η καθημερινότητα, θα αλλάξει από δω και στο εξής. Δεν με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει είναι η μικρότητα. Η μικρότητα που έδειξε. Απογοητεύτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, ενώ είχε επαναληφθεί και ενώ ο καθένας θα πίστευε ότι είναι λογικό να έχει συμβεί με το εν λόγω άτομο, είχα ξεπέσει σε μια ακόμη εξιδανίκευση.
Ποιος είναι αυτός; Αυτός που μού έλεγε να μην λέω ψέματα. Αυτός που μού έλεγε να κρατάω ισορροπίες. Που μού έλεγε να τον δικαιολογώ. Που μού έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Που μού έλεγε ότι τού αρκούν αυτά που έχει. Που μού έλεγε πόσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε αξίες και ιδανικά.
Αυτός που τα ισοπέδωσε όλα, δηλαδή την εικόνα αυτών των όλων που είχα φτιάξει, και όχι μόνο εγώ, στο μυαλό μου.
Είναι δυνατόν να πήγαν όλα τόσο στραβά και αυτός ο βλαμμένος ο συγχρονισμός να γελάει στο καμαρίνι; Είναι δυνατόν εγώ να ασχολούμαι με μικροπράγματα; Είναι δυνατόν να ήμουν τόσο απορροφημένη ώστε να μην προσέξω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, ή όχι και τόσο μικρές, οι οποίες έδειχναν ότι όχι, δεν ήταν ευτυχισμένος; Είναι δυνατόν; Τόσον καιρό να μην περάσει καν απ' το μυαλό μου;
Η δικαιολογία μου: δεν το περίμενα. Δεν το είδα να έρχεται. Και τώρα είναι πλέον αργά. Και δεν εξαρτάται καν από μένα. Θα ξεπεραστεί, με τον καιρό, μάλλον. Μια αλλαγή, έτσι; Προσπαθώ να μην σε συγχωρήσω. Μα δεν μπορώ. Γιατί σε αγαπάω. Αλλά ούτε εσύ μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Δεν είσαι το μόνο θύμα. Ή μάλλον ως τώρα δεν ήσουν. Τώρα μην μου ζητάς να μην σε τιμωρήσω. Μού είπες κάποτε ότι φάνηκα σκληρή. Καμιά φορά έτσι πρέπει.Δεν μπορώ να έχω για πάντα τον ρόλο της μεγάλης.






Θέλω να είμαι μαζί σου. Και αν με μουσική μπορώ να το κάνω, με μουσική θα το κάνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.






υ.γ. Άραγε μόνο με τραγωδίες θα τρέφεται η δημιουργικότητά μου; Τί κρίμα.

3 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Δεν θα σχολιάσω το κείμενό σου. Δεν θα σου πω για άλλη μία φορά πόσο πολύ ταυτίζομαι μ' αυτά που γράφεις. Όχι δεν θα γίνω τόσο γραφική. Θέλω, όμως, να κάνω ένα σχόλιο για το υστερόγραφό σου.
4 χρόνια γράφω με την κατάθλιψή μου αγκαλιά και δεν την αφήνω, επίτηδες, γιατί φοβάμαι ότι δεν θα μου μείνει τίποτα για να γράφω. Τα κείμενά μου, λοιπόν, δεν είναι "παιδιά" της δημιουργικότητας. Είναι μόνο συσσωρευμένα συναισθήματα λύπης, θυμού, θλίψης, απογοήτευσης κτλ. Πού θέλω να καταλήξω? Το γεγονός ότι υπαίτια για τα κείμενά σου είναι η δημιουργικότητα (έστω κι αν τρέφεται από τραγωδίες), είναι το πιο αισιόδοξο πράγμα που έχω διαβάσει στο blog σου! Keep it up, Art!!!

Art. είπε...

Όσο γραφική και να νομίζεις ότι γίνεσαι, με κάνει τόσο χαρούμενη να πιστεύω ότι εμείς οι (υπερ)ευαίσθητοι άνθρωποι καταλαβαινόμαστε.
Εσύ μπορεί να το λες αισιοδοξία, εγώ το λέω ναρκισσισμό.
Φιλιά πολλά, U.K.

υ.γ. Δεν έχω ξεχάσει την χάρη που μου ζήτησες. Αυτήν την στιγμή δυστυχώς δεν έχω τον "συμπυκνωμένο" χρόνο να το κάνω όπως θέλω και νομίζω ότι δεν του αξίζει να βγει πρόχειρο... Αν έχεις την όρεξη να περιμένεις...

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Δεν θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο.Κι εγώ πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα απαντούσα!:)
Συμφωνώ απόλυτα.Μην αγχώνεσαι.Εδώ είμαι εγώ...Δεν φεύγω.Μπορώ να περιμένω πολύ καιρό!Τους χαιρετισμούς μου!:)