Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα.






Και το σώμα θυμάται. Και αδυνατεί να ξεχάσει. Γιατί όταν η πραγματικότητα βρισκόταν μες στο όνειρο, το ξύπνημα ήταν η πικρή επιστροφή. Τώρα που στην πραγματικότητα εισχώρησε ένα τόσο δα όνειρο, μπορεί και να τρέμεις να κοιμηθείς, μήπως και ξυπνησεις.
Και αν αποδειχθεί ότι το όνειρο ήταν πραγματι όνειρο, ποια η διαφορά του αν συνέβη ή όχι; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι πράγματι έγινε κάτι τέτοιο; Ότι ήταν αυτό που θέλεις τόσο να ήταν και ελπίζεις ότι ήταν; 
Το παρελθόν είναι και η προηγούμενη στιγμή. Η στιγμή που αποφάσισες να ανοίξεις τα μάτια σου ενώ ένιωθες την ανάσα του στο μέτωπό σου. Γιατί έλεγες στον εαυτό σου να πάψει επιτέλους να ελπίζει.
Και το σώμα θυμάται. Από την αϋπνία και την επιθυμία. Από το ξενύχτι και την λαχτάρα. Από το ποτό και τον πόθο. Έγινε τόσο σύντομα, τόσο γρήγορα, χωρίς προειδοποίηση. Και σε ένα τέτοιο σημείο ρωτάς: Έγινε πράγματι;
Και φοβάσαι να το πιστέψεις. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν όνειρο. Και εύχεσαι να ήταν όνειρο, κάτι που το μυαλό έφτιαξε. Κι ας μην έχει διαφορά. Γιατί το σώμα θυμάται, το άγγιγμα, την ανάσα. Τον ήχο της βαθιάς φωνής, την εικόνα του γλυκού προσώπου, την οσμή των τσιγάρων. "Και τα άστρα να κλαίνε στην απουσία σου απόψε..." Όχι. Δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Γιατί αν το παρελθόν απομακρυνθεί περισσότερο θα είναι πάλι αργά για πισογυρίσματα...


Και το σώμα θυμάται. Ήταν πρωί. Αλλά ο ήλιος δεν είχε ακόμα ανατείλει. Κρίμα. Θα ήταν ίσως πιο όμορφα... Εικονικά...
Ναι, ήταν ήδη όμορφα. Πολύ όμορφα.


3 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Όταν θυμάται το σώμα είναι χειρότερο κι απ' όταν θυμάται ο νους...Μα είναι πάντα τόσο όμορφα. Μια καλησπέρα κι ένα γλυκό φιλί.

Art. είπε...

Το σώμα όμως είναι πιο αχόρταγο απ' τον νου. Και εκεί είναι το πρόβλημα. Φιλιά πολλά γλυκιά μου. Μου έλειψες.(:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Κι εκεί ακριβώς είναι που ταιριάζει το "χειρότερο". Μα καλύτερα να τ' αγκαλιάσεις παρά να το πονέσεις...
:)