Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Απεύθυνση:

Στο χτες.

 Σ' ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι. Αλλά σε έχω ξεχάσει.
Τα πρόσωπα; Τις φωνές; Τις στιγμές; Μόνο να τα αναπαραγάγω μπορώ. Ό,τι υπάρχει μέσα μου θα μείνει εκεί. Ό,τι επρόκειτο να εξελιχθεί, δεν το έκανε. Ό,τι δημιουργούσε προβλήματα δεν είναι παρά μια αμυχή στην σχεδόν ανέγγιχτη ψυχή μου. Δεν είσαι πια εδώ. Και εγώ δεν είμαι εκεί. Δεν ενοχλείται κανείς πλέον απ' το τίποτα...





I told myself that you were right for me.


I don't wanna live that way,
reading into every word you say...


You can get addicted to a certain kind of sadness.


-----------------------------------------------------------------------------

Στο σήμερα.

 Τί λες όταν οι λέξεις σου φαίνοντα περιττές;Όταν το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι ότι ξέρεις τί θέλεις εκείνη τη στιγμή;
Οι λέξεις βγαίνουν αυτόματα. Δεν υπάρχει σχέδιο. Όλα βγαίνουν αυθόρμητα, πηγάζουν από μέσα σου. Δεν χρειάζεται σχέδιο.
Να έχεις βρει κάτι να αγαπήσεις, κάτι που να μην σε αναγκάζει να προσποιηθείς. Και να έχεις την τύχη να νιώσεις ότι στην πορεία κι αυτό θα σε αγαπήσει. Να ξέρεις ότι οι κόσμοι σας είναι παράλληλοι, τεμνόμενοι και περιπλεκόμενοι μαζί. Να μην σε ενοχλεί τίποτα πλέον και να έχεις και πάλι αυτό το σφίξιμο που καιρό τώρα είχε εξαφανιστεί. Να χαμογελάς με το ίδιο πράγμα τέσσερις, πέντε, έξι, φτου και βγαίνω φορές και να συγκινείσαι. Να θυμάσαι κάτι που μοιάζει κοντινό αλλά να ξέρεις ότι έπεται συνέχεια
Ναι, αυτό ήθελες τόσον καιρό. Αυτό σου έλειπε. Και ό,τι και να γίνει στο τέλος δεν θα είναι το ίδιο. Ce moment n'est pas le même. Και το ξέρεις.











I don't know you. But I want you.
All the more for that.


Games that never amount to more than they're meant will play themselves out.


We've still got time.






-----------------------------------------------------------------------------






Στο αύριο.


Περίμενε γιατί έρχομαι.

4 σχόλια:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Σήκωσε το ποτήρι και κάνε μια πρόποση στο "τώρα", γιατί αν είναι όμορφο πρέπει να το χαίρεσαι κι αν δεν είναι πρέπει να το καλοπιάνεις...
Τις καληνύχτες μου.

Marsy είπε...

Αρτεμάκι, πολύ χαίρομαι που έπεσα πάνω σε ανάρτησή σου, μετά από τόσο καιρό αποχής από τα μπλογκς! :Ο

Έχω μια αίσθηση ότι είσαι σε φάση που πιέζεις τον εαυτό σου να ζει στο σήμερα, πράγμα το οποίο όσες φορές το έχω προσπαθήσει μου βγαίνει κομματάκι αποτυχία γιατί πρέπει να γίνεται αυθόρμητα το ρημάδι.

Όπως και να χει, είσαι αδιαμφισβήτητα σε καλό δρόμο, βαθιά ανάσα και μην κοιτάς πίσω καλό μου :). Προ το παρόν.

Φιλάκια πολλά πολλά, και καλό υπόλοιπο διακοπών! :D

Art. είπε...

Cheers, Άγγελέ μου.



@Μαριλένα :Ο Και έλεγα τί έλειπε τόσους μήνες.

Μα εγώ δεν πιέζω τίποτα! Αυτό με πιέζει! Χωρίς πλάκα τώρα, δυο τρία "ναι" που είπα τους τελευταίους δυο μήνες με έφεραν σε μια κατάσταση που θέλω δεν θέλω την ζω στο έπακρο. Και -νομίζω- γίνεται αυθόρμητα... Καλά έχω γενικά την τάση να βγάζω συμπεράσματα, να λέω ότι αλλάζω και τα σχετικά. Απλά η γενική ατμόσφαιρα είναι και θετική και καθόλου πιεστική ψυχολογικά. Και νιώθω υπέροχα. (:

Χάρηκα πολύ που σε "άκουσα", εύχομαι να τα πούμε και πάλι κάποια στιγμή άμα λάχει. Φιλιά πολλά!

Blur είπε...

Τι πιο όμορφο από ένα μπλογκοσυνάδελφος να είναι ερωτευμένος?! :) Χαίρομαι πολύ για σένα. Και για την σημερινή ανάρτηση και για τις προηγούμενες που τις διάβασα όλες. Να χαμογελάς!